Blog 115, 28 november 2021, 21.58u

Wandelen…

Mijn Gonnie en ik zijn beiden getroffen door hartaandoeningen. Een poosje geleden al. Toch zijn we beiden ook weer heel gezond. En dat komt omdat we erg goed op onszelf passen. Zo letten we goed op ons gewicht. Zelf ben ik tien kilo lichter dan voorheen… Wat we óók doen, is dagelijks een flink stuk bewegen. Wandelen, fietsen of kajakken. Elke dag. Als het even kan. Vandaag stond na twee volle dagen regen een lange wandeling op het menu. En we kozen een route van ongeveer zes kilometer. Het bleek de juiste route, want tijdens die wandeling kregen we een aangename verrassing…

Na de wandeling zou ik nog gaan vliegen. Voor het eerst sinds ik drie dagen geleden mijn Beaver was kwijtgeraakt. Ik twijfelde tussen vliegen op mijn eigen veld, of naar mijn andere club rijden. Het werd het eerste. Want…

Tijdens onze wandelingen kijken we altijd over de velden uit. Want er is vaak veel te zien. Ditmaal spotte ik iets wits in de verte. Het bewoog niet. Dus geen zwanen of witte ganzen. En het leek verdraaid veel op een vliegtuig, dat met de neus omlaag in het taluud van een vaart lag…

Het was wel erg ver weg om het goed te zien, maar ons vermoeden werd steeds sterker. Het móest hem zijn! De verloren Beaver. Maar dan lag hij wél mooi aan déze kant van de vaart. Terwijl we al twee keer aan de overkant in het onland hadden gezocht. Met de boot en in de stromende regen. In het donker en overdag. Er was geen spoor van het ding te bekennen geweest…

Het besluit om op eigen veld te gaan vliegen was dus genomen. Ik nam een klein vliegtuig mee, zodat ik met twee vliegtuigen terug kon. In geval van. En een schone vuilniszak voor de eventuele onderdelen…

Op het veld zette ik mijn zenderkoffer en kruk neer. Meteen liep ik op de geschatte plaats af. Die was nog afgeschermd door een bocht in de vaart… Mijn hoge legerkisten sopten in het weiland. (Op de terugweg maar op het dijkje blijven…) Na de bocht zag ik.., niets! Geen vliegtuig! Wat bleek, er zat verderop nóg een bocht in de vaart! Ik erheen en die bocht om. En ja hoor, daar lag de verloren zoon…

De schade valt weer mee, hij is nogmaals te repareren. Maar of ik dat doe? Ik ben onderhand wel een beetje klaar met deze ondeugd. De Lipo was dood, maar die heb ik alweer nieuw leven weten in te blazen. Vóór het aansluiten en testen mag de Beaver lang drogen. Welkom thuis andermaal, Beaver!

Rij, vlieg en wandel voorzichtig…

De schade valt weer mee…

Een gedachte over “Blog 115, 28 november 2021, 21.58u

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s