Blog 124, 23 december 2021, 17.15u

Romeo (deel 2)…

In blog 123 maakte ik dus mijn eerste landing in een vliegtuig, pas na mijn 13e start. Die Romeo R-183 zal ik nooit vergeten… Gelukkig zaten we achter elkaar en kon de piloot je eigenlijk niet goed zien. En je moest de intercom tussendoor uitschakelen vanwege de ruis. Gevolg: als je over je nek ging en je ventileerde een beetje, dan had de piloot niets in de gaten. Het volle zakje verstopte ik dan in mijn helmtas, om het later discreet te dumpen…

Op het debriefingsformulier stond een laatste vraag: “Had de cursist last van luchtziekte?” bij mij werd dus door de piloot steevast het hokje bij NEE aangekruist. Zo kwam ik door de opleiding. Mijn motto was: “Eerst slagen, dan kan ik er altijd nog zelf mee ophouden.” Dat ophouden (met vliegen) deed ik pas dertig jaar later. Nooit heeft iemand gevraagd waarom ik in de ene hand mijn helm had, en in de andere mijn helmtas…

Nu vlieg ik allerlei kisten zonder luchtziek te worden: hét grote voordeel van modelvliegen!

Bij de eerste twaalf vluchten was ik er dus tussentijds uitgesprongen. Deze gekte zou nog een paar jaar aanhouden, en wel tot september 1979. Toen had ik inmiddels mijn B brevet. Ik mocht 30 seconden vrije val maken. Dat was zonder twijfel het mooiste dat ik ooit heb gedaan…

In de vrije val zie je helemaal niet dat je valt. Het lijkt meer op het vliegen met je eigen lichaam als vliegmachien. Zoals in een droom… Ik had nu 68 sprongen. Het parachutespringen was best duur. Daarom deed ik het ook niet zo vaak. Een andere reden was dat ik nog steeds driftig luchtwaarnemer was. En als je dagelijks voor je werk in de lucht bent, wordt het verlangen om te springen ook steeds minder…

Na mijn dienstplicht tekende ik voor zes jaar bij. En ik waarnemerde door tot augustus 1980. Toen begon ik aan de vliegeropleiding. Misschien zou ik een echte piloot worden. Het overtrof mijn stoutste dromen. Ook het springen was over, want het leek me niet kies om een blessure op te lopen met springen, terwijl je zo’n dure en unieke vliegopleiding krijgt…

Uiteindelijk heb ik dertig jaar in de bemande luchtvaart gewerkt. Vijf jaar als waarnemer en vijfentwintig als vlieger. En evenzolang werd ik luchtziek. Af en toe dan. Maar best wel vaak. Ik kon wél altijd mijn werk blijven doen. En dan is er niets aan de hand…

Rij, vlieg, en Romeo voorzichtig…  (Volgende keer deel 3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s