Blog 151, maandag 25 april 2022, 16.10u

Invictus…

Een luide kreet galmde over de rijstvelden, een scherpe stem: “Freeze!” Ik bleef stokstijf stil staan en verroerde me niet. Precies dát was de bedoeling van die kreet. Iets minder scherp vervolgde de stem: “Je staat mogelijk in een mijnenveld.” Afijn, door dezelfde route achteruitlopend te nemen, als dat ik dat veld was ingegaan, kwam ik er weer uit. Ongeschonden. Of het een echt mijnenveld was, dat zou ik nooit te weten komen…  

Toen ik onlangs op de tv keek naar de Invictus Games kwam alles weer boven. Bovengenoemd incidentje en ook andere. Hoe ik met twee collega’s ‘gevangen’ werd genomen en een middag vastgehouden. Dat had ook zomaar maanden of zelfs jaren kunnen zijn. En over hoe er met opzet gericht over me heen werd geschoten zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik hoorde het pas toen ik was geland. En een marinier die in ons kamp een kogel in zijn hoofd kreeg en sneuvelde…  

Het gebeurde allemaal in Cambodja in 1993, waar ik door onze regering naar toe was gezonden om leiding te geven aan een groep mannen. We moesten daar de Nederlandse mariniers helpen met onze helikopters. Voor de Verenigde Naties. We waren een klein radertje in een machine die vrede moest stichten en handhaven, in het door Pol Pot en zijn trawanten verscheurde land… 

Wat wij daar allemaal hebben meegemaakt was best heftig. Af en toe. Maar het valt allemaal nog wel mee. Wat op andere vredesmissies allemaal is gebeurd, lijkt vele malen erger. Al moet je voorzichtig zijn met vergelijken. Dat heb ik wel geleerd. Daar in Cambodja zelfs. Hoe erg iets IS, wordt vooral bepaald door hoe iemand het ERVAART. Wij zijn in ieder geval goed teruggekomen. Zowel fysiek als mentaal… 

Maar talloze veteranen kampen nog met wat ze op hun uitzending hebben meegemaakt. Gewond voor het leven. Beschadigd ook. Voor die mensen heeft Prins Harry de Invictus Games bedacht. Veteranen zijn helden!  

Wát een mooi initiatief! Ontroerend om te zien hoe kameraadschap en begrip de mensen goed kan doen. Die prins kan bij mij sowieso al niet stuk. Hij vloog namelijk in hetzelfde type als ik…  

Van Cambodja had ik dus niets engs overgehouden. Maar later kreeg ik wel een burn-out van mijn werk. Moeilijke baas… Ik kreeg het onder de knie door veel te vissen. Op karpers. Soms wel een week achter elkaar. Alleen in de natuur. Het hielp wel. Een beetje. Maar ik ben pas helemáál hersteld toen ik het modelvliegen als hobby kreeg…  

Rij, vlieg en Invictus voorzichtig… 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s