Blog 300, woensdag 7 mei 2025, 11.30u 

Uitgewerkt…

Alweer mijn 300^ste blog. Best wel weer veel. En ze zijn allemaal terug te lezen op de pagina ‘Leesvoer’. Ik ben er in juli 2019 mee begonnen. Met het regelmatig schrijven en publiceren van mijn stukjes. Dat is nog geen zes jaar geleden. Dus zit ik op een gemiddelde van een blog per week. Niet slecht. Ik ben dus alweer langer met de blogjes actief, dan voor die tijd sinds het bestaan van de website.Tijd om eens te reflecteren en te kijken wat de toekomst nog kan brengen…

Het valt me op dat er bijna geen nieuwe cursisten meer komen. Ik denk dat iedereen nu wel kan modelvliegen. Ha, ha. Mijn initiatief lijkt een beetje ‘uitgewerkt’. Geeft niks. Dan heb ik meer tijd voor mijn lief. En voor mezelf. Tijd om samen leuke dingen te doen. Wandelen, fietsen, varen, eens samen uitgaan, een sportbeurtje op de Hobie trapkajak, klusjes doen, tuinieren en noem maar op…

De maand mei was voortvarend begonnen met 13 vluchten in de eerste twee dagen. Maar vandaag sta ik nog steeds op die 13! Veel wind, andere bezigheden en gewoon ‘geen zin’ zaten het vliegen sinds 2 mei in de weg. Geen zin. Bij mij lijkt de motivatie ook een beetje uitgewerkt. Maar ik denk dat ik er vandaag nog wel een paar kan maken…

Verder ben ik kleine klusjes aan het doen. Gisteren de tuinlantaarn terug geplaatst. Die was een jaar weg, vanwege de werkzaamheden aan de oever. Vandaag staat het schoonspuiten van de boot op het programma. Die moet weer mooi zijn, want de lange trip van volgende week is alweer in voorbereiding…

Rij, vlieg en uitgewerkt voorzichtig… 

Blog 299, zaterdag 3 mei 2025, 14.50u 

Week…

En wéér een week voorbij. Wat gaat het toch hard. En als je lekker met vanalles druk bezig bent, zoals wij afgelopen week, dan gaat de week nog sneller. Vanwege alle drukte die ik tot en met gisteren had, had ik vanmorgen zin om vandaag helemaal niets te doen. En daarom zit ik nu deze column te schrijven. Ha, ha…

Vorige week zaterdag, op de vervroegde Koningsdag, vloog ik ’s avonds nog een vijftal vluchten. Want de volgende dagen zou er niets van komen. Dan zouden we namelijk gaan varen. Dit betekende, dat ik in april 95 vluchten had. En in de vorige blog had ik al aangekondigd, dat ik de 100 wel zou halen. Maar dat hield dan wel in, dat we op de laatste dag van april thuis zouden moeten zijn…

Op zondag zijn we met onze beste vrienden in de open boot weg geweest. Een mooie route van 30 kilometer door de polder noordoost van Sneek. Twee sluisjes zelf bedienen. En met een lekkere lunch onderweg. Een wit wijnte erbij. Het was een dag met een gouden randje…

Maandag zijn we met de kajuitboot drie dagen op pad geweest, mijn lief en ik. Richting Gaastmeer. Daar gaan we vaker heen. Mooi plekje hebben we daar. Ook dat was heerlijk. Lekker veel lezen en luieren. Niet eens gevist. Geen zin in. Mooi toch? Woensdagmorgen op weg naar huis. En mooi op tijd om die 100 vluchten in april vol te maken…

Donderdag en vrijdag, gisteren dus, kwam Pieter, de wethouder uit Goor. Het werden twee intensieve vliegdagen. Maar ik slaagde erin hem gistermorgen solo te krijgen. Hij kreeg ook nog een les met de 2,4 meter Phoenix 2400 zwever. Flink vermoeid maar voldaan besloten we om de middag te gaan… varen! Vindt hij ook heel leuk. En de eerste 13 vluchten van mei zijn een feit…

En door al die intensieve drukte had ik vanmorgen zin om eens helemaal NIETS te doen. Alleen in de jacuzzi, want daar was ik gisteravond ook al te moe voor. En een paar opgenomen tv programma’s afkijken. En dit stukje schrijven. Hoezo helemaal niets doen…

Rij, vlieg en week voorzichtig… 

Blog 298, vrijdag 25 april 2025, 15.30u 

Gift…

Je moet iets schrijven. Zo af en toe. Voor de trouwe lezer. Of lezers. Dat weet ik niet. Maar wat dan? Tja, stof genoeg. Er gebeurt immers zo veel. In mijn mooie leventje…

Alle voorjaarsklussen zijn dus klaar. Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik het nieuwe gazon heb ingezaaid. Kiemtijd twee tot drie weken. En wat denk je? Vanmorgen zag ik voor het eerst talloze jonge sprieten! Ik kan ze wel uit de grond kijken. Verder met de diverse hobby’s met een V: Vliegen, Vissen en Varen…

Vissen en varen heb ik al gedaan. En zondag gaan we met vrienden een dagje varen in de open boot. Mooie route uitgekiend. Onderweg lekker eten en een wijntje. Heerlijk. Niet lang daarna gaan mijn lief en ik een paar dagen weg met de kajuitboot. Die is helemaal klaar; de tank tot de rand gevuld met diesel, de drinkwatertank met 100 liter vers water. Met additief om het een heel seizoen goed te houden. Vanmorgen nog een beugel gemaakt en de reddingsboei opgehangen. Vorig seizoen gevonden op het Prinses Margrietkanaal. Mooi. Ook een nieuw Marrekritevlaggetje van 2025 in de mast. Dat koop je elk jaar, en dan mag je op 5000 plaatsen drie dagen liggen, gratis…

Vanmorgen zat er een mooie 12 milimeter in de regenmeter. Net als vorige week. Maar vóór we afvaren, moet ik nog wel sproeien. Want tot zover ik in de verachting vooruit kan kijken (tot 4 mei), zal het droog blijven zomder nachtvorst. Op 4 mei zitten we 10 dagen voor de IJsheiligen. Dat is de laatse kans op nachtvorst. Maar ik durf de buitenkraan nu wel aan te sluiten hoor. Met de opwarming van de aarde en zo. Dan nu het vliegen, de hobby met de grootste V…

Vorige blog stond de teller van april op 50 vluchten. Nu op 90. Dat is al tien meer dan in maart. De honderd gaan we wel halen. En de maand is nog niet om! Volgende week komt Pieter uit Goor vliegen. Die zit in een huisje in de buurt. Vorige week is hij ook geweest. Was gezellig…

De laatste tijd heb ik veel mensen die zich melden. Die geef ik eerst uitgebreide info. En ik laat zien wat er mogelijk is. Via Teams met scherm delen. Wat opvalt is dat de laatste vier allemaal afzagen van verdere lessen. Dus óf mijn infosessies deugen ineens niet meer, óf die lui zijn… laat ik het eigenwijs noemen. Maakt niet uit, mijn service blijft gewoon. En toen zag ik net, dat de laatste, die vanmorgen nog liet weten de simulatorlessen niet te willen, een prachtige gift heeft gedaan. Zouden meer mensen moeten doen. Hint. Meteen heb ik hem uitgenodigd om eens hier te komen buitenvliegen…

Rij, vlieg en gift voorzichtig… 

Blog 297, woensdag 16 april 2025, 13.40u 

Weinig/niet weinig…

Weinig. Te melden deze keer. Weinig regen gehad de laatste tijd ook. Wel veel wind. Maar het goede nieuws  is: de lente is losgebroken! En nog meer goed nieuws: ik heb alle voorjaarsklussen klaar. Tijd dus om te relaxen en veel met de diverse hobby’s bezig te zijn. Hobby’s met een V: Vliegen, Vissen en Varen…

Die voorjaarsklussen hadden wel wat om het lijf. Niet te weinig! We hebben zo’n twintig meter border uitgegraven en van nieuwe wanden voorzien. Hardhout deze keer. Je weet wel, schade en schande. Vervolgens hebben we vijf kuub grond laten komen en die hebben we inmiddels naar achteren gereden. Met twee kruiwagwens. Een niet geringe klus voor ons oudjes…

Borders gevuld. Met de rest van de grond heb ik het gazon opgehoogd. Dat was verzakt en er zat een hele kom in. Ook een niet weinige klus. Vervolgens alles vlak geharkt en met een plank aan een stok nog vlakker gestreken. Toen vers graszaad ingezaaid en aangeharkt. Als laatste heb ik de elektra in de tuin vernieuwd en aan een van de mooie nieuwe borders bevestigd. Uit het zicht…

En toen moest er worden gesproeid. En veelvuldig. Want het had al bijna een maand niet geregend. Droog dus, héél droog. Afgelopen maandag zijn we naar het tuincentrum gegaan voor mooie nieuwe planten in de borders. Niet weinig bodembedekkers dit keer, ha ha. Véél water erbij. En toen begon het gisteravond te regenen. Gelukkig. Niet weinig ook. Vanmorgen zat er een mooie 12 milimeter in de regenmeter…

Tussen al die activiteiten door nam ik ook de tijd om te vliegen. En zo staat de teller deze maand op alweer vijftig vluchten. De halve maand is om. Dus wellicht kan ik deze maand de honderd halen. Vanavond komen er nog een paar bij. Als het droog is…

Rij, vlieg en weinig/niet weinig voorzichtig… 

Blog 296, vrijdag 28 maart 2025, 16.00u 

Zin…

Het gaat op en af. Met het vliegen. Of eigenlijk af en op. Net als het weer. Dagenlang een koude wind, en dan een paar mooie dagen. Zo ook dus met het vliegen. Eigenlijk heb ik altijd zin. Maar met zo’n koud windje wat minder. Dan sla ik tegenwoordig maar over…

Zoals in blog 295 al gemeld, zou ik zondag 23 maart lekker gaan vliegen. Had ik zin in. Mooi weer ook. Lekker met de Phoenix 2400 zwever een paar uur in de lucht geweest. De jas kon uit. Bij de eerste vlucht zag ik een viertal reeën in de verte staan kijken. Maar liefst negen vluchten gemaakt, van meer dan tien minuten gemiddeld. De laatste duurde maar liefst 30 minuten en 55 seconden! Thermiek was ruimschoots aanwezig…

Het weer was daarna weer minder. Tot gisteren. Toen heb ik weer zes vluchten kunnen maken met de Charter NXG. Dat maakt dat ik deze maand maart op een totaal van 68 vluchten kom. Hadden er meer kunnen zijn, véél meer. Maar ik had dus vaak minder zin. En dat boeit me niet zoveel (meer). En wie kan dat zeggen, zoveel modelvluchten in één vroege maand? Waar ik in de tussentijd wél zin in had, was in andere klussen. Zo ben ik begonnen met een grote tuinklus. De borders moeten leeg en opnieuw worden aangelegd. Inclusief de elektriciteit in de tuin. Verder moet het gazon worden opgehoogd. Ben ik nog wel een paar weken zoet mee…

Ook zijn we naar een verjaardag in Ede geweest. Kost al gauw een dag. En heb ik eindelijk mijn in december buiten op het terras geplaatste open haard geprobeerd. Die stond in de blokhut waar ik ’s avonds vaak zit. Vaak zorgde die haard ervoor dat het binnen onder de rookstond. Naar buiten dus met dat ding en in de blokhut komt een gashaard met flessengas…

Ook moest ik online vlieglessen verzorgen. Iets waar ik altijd zin in heb. En gisteravond hebben we het laatste reguliere uurtje online clubsimmen op donderdag gehad. Zondag begint namelijk de zomertijd. En dan ga ik liever buitenspelen. Na het avondeten nog even vliegen. Heb ik zin in…

Rij, vlieg en zin voorzichtig… 

Blog 295, zondag 23 maart 2025, 12.45u 

Topweek…

En wéér een week voorbij. Ruim. En wat gaat dat toch snel. Het lijkt wel steeds sneller te gaan. De tijd. Als je ouder wordt. Dat het een topweek was, heeft niet alleen met het vliegen te maken…

Als eerste was onze boot op dinsdag klaar. Na anderhalve maand zeuren om een monteur, ben ik maandag naar het bedrijf gefietst. De zoon van de eigenaar begreep mijn uitleg en beloofde nog die dag te komen. Dat lukte hem niet en hij belde dat het dinsdag zou worden. Hij kwam precies op de afgesproken tijd en was binnen een uur klaar. Dat dát nou zo lang moest duren…

Op woensdag was ik vroeg wakker. Meteen proefgevaren met de boot. Deed het prima! In de middag wilde ik gaan varen en ook watervliegen met de andere (open) boot. Maar Peter vroeg per app of hij kon komen vliegen. Uiteraard honoreerde ik dat en gooide mijn planning om. Een goede zet. We hebben een als vanouds gezellige vliegmiddag beleefd. Met zes relaxte vluchten samen…

Op donderdag 20-3 hebben mijn lief en ik alsnog een tocht gemaakt met dat open bootje met huif, de King and Queen. En daarna ben ik ermee naar ‘mijn’ prachtige en ruime watervliegveld gevaren, de Wijnsloot…

Tot mijn verrassing deed de Robbe Air Beaver het niet: het hoogteroer deed niets. Leve de controlcheck vóór de vlucht! Maar ik had nog twee vliegtuigen bij me: de Supercub LP en de Icon A5 vliegboot. Met die twee toch nog zes watervluchten kunnen maken. En ik was nog voor het donker thuis. Van vrijdag tot en met vanmorgen was het Formule 1 weekend in China. Veelvuldig vroeg op en dus vrij appelig. Maar ik heb genoten. Na twee races staat Max nog maar acht punten achter op leider Lando Norris…

Na de race vanochtend ging mijn lief naar Houten om te helpen bij onze dochter. Zelf ben ik nog even naar mijn kooi gegaan. Heel goed. Want ik voel me nu een stuk beter. Geen appeligheid meer. Weinig wind vandaag. Dus zometeen zal ik maar weer eens lekker gaan vliegen. Een topweek…

Rij, vlieg en topweek voorzichtig… 

Blog 294, zaterdag 15 maart 2025, 14.25u 

Vakantie…

Ben er even tussenuit geweest. Vakantie zeg maar. Met mijn lief, onze kinderen en aanhang. En natuurlijk onze lieve kleinkinderen. Reden: we moesten ons vijftigjarig huwelijk (13 februari 2025) nog vieren. Een topvakantie! In eigen land, in Drenthe. En dat het een topweek was, kwam zeker ook door het mooie voorjaarsweer. We hebben geen druppel regen gehad. Elke dag zon. En de temperatuur liep elke dag ook nog wat verder op. Tot maar liefst 18 graden op zaterdag…

Naast dat we dagelijks in het overdekte zwembad lol hadden met elkaar en vooral de kleinkinderen, zijn we er ook op uit geweest. Wandelen naar het dichtbije voormalig doorgangskamp Westerbork. Waarbij ik veel moest denken aan de huidige situatie in de wereld. Ik hoop dat we leren van de geschiedenis. En dat blijven doen…

Daarnaast de radiotelescopen en het befaamde Melkwegpad. Daar konden we op speelse manier kennismaken met alle planeten in ons zonnestelsel. Heel leuk en informatief. Verder zijn we een dagje naar Wildlands Zoo geweest. Ook gaaf. Een dagje is maar nét voldoende voor zo’n mooi park. Op vrijdag vierden we de verjaardag van onze jongste dochter. Haar 39^ste…

Er was ook tijd voor individueel genot. Zo kon ik elke dag een vluchtje maken. Of een paar. Want ik moest wel spaarzaam zijn met mijn accu’s. Bleek namelijk een oplader te zijn vergeten. Ik had mijn Lidl vliegtuig mee. Een tot rc-vliegtuig omgebouwde werpzwever van, inderdaad Lidl. Motortje en besturing erin en pret maken maar. Verder de Skywalker Cessna. Die kon ik mooi starten en landen op de toegangsweg naar het vakantiepark. En als derde de kleine Euchine Bo-105 heli. Uiteindelijk heb ik dagelijks gevlogen en in totaal negen modelvluchten in mijn logboek kunnen bijschrijven…

Terug thuis maakte ik op zondag 9 maart vijf vluchten. Na een tocht met onze Hobie trapkajak. Op maandag 10 maart was mijn lief er niet. Ze was op familiebezoek. Dus kon ik nagenoeg de hele dag vliegen. In lekker weer. Maar liefst zestien vluchten die dag! En toen werd het kouder en was het voorbij. De rest van de tweede week heb ik me bezig gehouden met online vliegles geven. En uiteraard op donderdagavond een uurtje met zijn allen online clubsimmen. De teller voor maart staat al op 41 vluchten…

Rij, vlieg en vakantie voorzichtig… 

Blog 293, vrijdag 28 februari 2025, 14.15u 

Balans…

Het is bijna voorjaar. Al goed te merken. Veel beter weer dan voorheen. En ook wat warmer. Alhoewel, vandaag niet zo. Toch kon ik vandaag de maand februari afsluiten met maar liefst 100 vluchten! Twee maal zoveel als in januari. Vandaag echter wél twee kapotte vliegtuigen opgelopen. Een crash met schade van de snelle en wendbare Mustang omdat ik de controle verloor. En een noodlanding met de Flying Wing. Motortje doet het niet meer. Kan gebeuren. Evengoed daarna nog even lekker gevlogen met de Charter NXG. Honderd vluchten dus deze maand. Vóór we veder gaan met het jaar 2022…

Moeten we de belans opmaken van zes jaar dag en nacht bikkelen voor mijn geliefde modelvliegclub. Aan de pro kant: het waren drukke, maar hele mooie jaren. Met veel voldoening. En veel geld gegenereerd voor de goede doelen die ik sponsor. Veel vrienden opgedaan ook…

Aan de contra kant van de balans: ik heb niet eens een waardig afscheid gehad. Helemáál geen afscheid zelfs! Mijn lief als eeuwige gastvrouw ook niet. Ook geen cadeau, helemaal niets. Verder ben ik de in de pro kant genoemde ‘vrienden’ bijna allemaal weer kwijtgeraakt. Dat waren kennelijk dus helemaal geen vrienden. Dan heeft het nieuwe bestuur nooit gevraagd hoe ik iets deed of een probleem aanvloog. Er werd totaal niet geprofiteerd van mijn kennis en ervaring. Men wist het zeker allemaal beter. En het ergste: van NIEMAND van die lui heb ik enige dankbaarheid gekregen en ervaren voor alle lessen die ik ze heb gegeven, alle inspanningen die ik voor ze heb gedaan…

Nog een laatste ding. Er was er een, een ex garagehouder van ver in de zeventig, die al die jaren vrijwel elke week kwam vliegen. Heel gezellig altijd. Ik beschouwde hem als een vriend. En ik ging ervan uit dat die wel achter me zou staan. Hoe naïef. Nee, ook hij liet me keihard in de kou staan…

Dat voelde als vroeger op het schoolplein. Dat je door een stel onverlaten in elkaar werd geslagen en dat dan je beste vriendje zich omdraaide en wegliep. Dat ik mezelf hierover geheel verloor begreep hij niet eens…

Wat ik van deze balans heb geleerd: de wereld is best ziek. Sommige mensen willen niet deugen. Verder de negatieve ervaringen laten rusten en pogen te vergeten. Wat niet gemakkelijk lukt. Laat ik me vooral concentreren op alle leuke dingen die ik in die drukke jaren meemaakte. Dat lukt zeker! En laat me ondanks alles vooral doorgaan met altijd klaarstaan voor een ander. Volgende keer een nieuwe start. In 2022…

Rij, vlieg en balans voorzichtig… 

Blog 292, zaterdag 22 februari 2025, 13.40u 

Vrienden…

2021, deel 4. Zoals in blog 291 was verwacht, is de kou uit de lucht. Is het gisteren inderdaad 15 graden Celsius geworden. Eindelijk. Lekker, héél lekker. Voor het eerst konden we buiten zitten met de snuit in de zon. En ik ben wezen vliegen. Op dit moment heb ik 55 vluchten in februari, 105 in het jaar 2025. Dat gaat lekker…

Deze blog is de laatste over 2021, het meest turbulente jaar ooit. Ze hadden dus meteen de naam van de club veranderd. En de vestigingsplaats. Ook de filosofie van milieuvriendelijk en geluidsarm werd overboord gegooid. Bovendien werden vrijwel meteen drie oud-leden benaderd en weer opgenomen. Lieden die door mij wegens hun gedrag werden weggestuurd. Dat terughalen voelde als een klap in mijn gezicht…

Zoals gezegd was er veel mailverkeer tussen de nieuwe voorzitter en ons. De druppel was voor mij, én mijn lief (!), de (laatste) mail, waarin ik werd ‘verzocht en zo nodig gesommerd’ om het gebruik van de ledendatabase van Modelvliegclub xxx te staken. En dat ze anders naar de Autoriteit Persoonsgegevens zouden stappen. Als een regelrecht dreigement zag ik dat. Ik verzocht het nieuwe bestuur alle mails van mij als ingezonden brieven te behandelen en ze dus aan de leden voor te leggen. Dat lijken ze nooit te hebben gedaan. Want de meesten vragen daar nog regelmatig waarom ik er niet meer bij ben (bleek in 2024)…

Opvallend was het gedrag van de meeste van die leden. Van de 84 leden die ik had achtergelaten, bleef er slechts een handvol loyaal achter mij staan. Of zeg twee handen vol. Daarnaast verdwenen er een stuk of twintig van het toneel. Dus gingen er nog altijd meer dan vijftig over naar de nieuwe club. En nu komt het: tot op de dag van vandaag heb ik van niet één van die leden meer iets gehoord. En dat nadat ik zes jaar lang zoveel voor ze had gedaan. Ze hebben me allemaal in de steek gelaten. En mijn lief ook. Mooie ‘vrienden’ zijn dat. Een schande, dát vind ik…

Mijn lief en ik verbraken alle contacten met die nieuwe oude club. We leverden ons erelidmaatschap in. Inclusief de oorkonde, die we van de muur trokken. Verder gingen we naar de notaris om een stichting op te richten. De Stichting Nationaal Model Vlieg Centrum Romeo was op 22 december een feit. Ingescheven bij de Kamer van Koophandel en wel. We konden 2022 beginnen met een frisse start. Met een schone lei. Met een stuk of tien leden, die ons wél steunden. En waardeerden. Vrienden…

Rij, vlieg en vrienden voorzichtig… 

Blog 291, woensdag 19 februari 2025, 11.55u 

Lang…

2021, deel 3. ‘Cliffhanger’, zo heet de vorige blog. En dat is maar al te waar. Want het is bijna een maand geleden, dat ik die publiceerde. Nooit verwacht dat het zo lang zou duren tot deze volgende blog. Natuurlijk kwam dat omdat ik er tegenaan zat te hikken. Hoe omschrijf je de gebeurtenissen van die tijd? Op een nette manier? Maar het kwam ook omdat ik was stilgevallen. Door de aanhoudende kou…

Heeft u dat ook? Zo’n last van de kou? Of komt het door de leeftijd? Ik weet het niet. Maar dat ik de laatste jaren toenemend meer last heb van kou, dat is zeker. Ik vlieg dan wel, maar van harte gaat dat niet. Op het veld zoek ik altijd beschutting tegen de wind. Want dat is het ergste. Ik ga dan ook bij voorkeur als het bijna niet waait. Dan is het vliegen zelf ook veel leuker. Zodoende heb ik in deze maand februari toch alweer 45 vluchten in mij logboek. En het mooie is: na vandaag zal de kou verdwijnen. Vrijdag zal het hier zelfs 15 graden worden! Nu verder met deel drie. Laat ik maar gewoon opschrijven wat ik toen heb meegemaakt. Feitelijk en in mijn eigen woorden. Recht uit het hart…

We waren gebleven bij de bijzondere vergadering van 16 oktober. Een minuut vóór die vergadering was ik afgetreden. En ik was ook niet aanwezig. Geen invloed meer dus. Zoals het hoort. En ik wist ook wel wat er komen ging. Dat wilde ik niet aanhoren. Mijn lief zou het nodige tegengas geven…

Het eerste dat ze deden, was de naam van de club veranderen. En de vestigingsplaats. En de filosofie van milieuvriendelijk en geluidsarm, door mij zo gekoesterd. Die werd óók overboord gegooid! Ik kon me er niet meer in herkennen. Had ik dáár nou zes jaar lang dag en nacht mijn best voor gedaan. De financiën waren verdeeld en overgedragen. Tot ieders tevredenheid. Ook alle documenten had ik overgedragen. Met de ledenlijst (84 man!). Op papier en digitaal. Maar het ergste zou nog komen…

Laat nou de ledenlijst van mijn vliegschool nagenoeg identiek aan de ledenlijst van de club zijn. Dus toen ik mijn (vliegschool) ledenlijst gebruikte om met de mensen te communiceren, ging het mis. Al snel kreeg ik een nare mail die heette: ‘Officiele notificatie vanuit bestuur EMVC Phoenix IJls/Mode;lviegclub xxx’ (die foute spelling van IJlst stond erin). Dat beloofde niet veel goeds. En dat was het ook niet. Maar het werd nog gekker…

Er werd heel wat heen en weer gemaild. Nu bijna niet meer uit te komen. Toen ik dus MIJN ledenlijst had gebruikt, kreeg ik een mail genoemd: ‘onrechtmatig gebruik ledendatabase’ (inderdaad, zonder hoofdletter). Die was in afschrift verstuurd aan de voorzitter van de afdeling Modelvliegsport van de KNVvL…

In die mail werd ik ‘verzocht en zo nodig gesommerd’ om het gebruik (wat ik dus niet had gedaan) van de ledendatabase van Modelvliegclub xxx te staken. En: “Indien u aan dit verzoek geen gehoor geeft zijn wij genoodzaakt dit te melden bij de Autoriteit Persoonsgegevens”. Met deze zin, die ik als een regelrecht dreigement zag, beëindig ik deze lange blog. Stof om over na te denken. Tot de volgende, hopelijk minder lang. In tijd en in woorden…

Rij, vlieg en lang voorzichtig… 

Blog 290, dinsdag 21 januari 2025, 15.45u 

Cliffhanger…

2021, deel 2. Dit is het vervolg van blog 286. De afgelopen tijd heb ik alle nieuwsbrieven en mailwisselingen uit die tijd opnieuw gelezen. Aandachtig. Wat wederom tot me komt, is hoe schokkend het allemaal was. Voor mij. In de nazomer van 2021 was het bestuur dus gedecimeerd tot één persoon, moi. En toen heb ik een hele grote blunder begaan. Achteraf gezien. Want wie kon vermoeden dat alles zó zou lopen? Ik in ieder geval niet…

We moeten ook in ogenschouw nemen hoe ik er toen voorstond. Eind 2020 had ik dus een hartaanval gehad. En door alle perikelen met de club had ik medio 2021 last van verschijnselen die sterk leken op een burn-out. En ik kreeg ook weer last van hartklachten. Milde weliswaar. Maar al met al reden genoeg om kalm aan te doen. Ook voor mijn lief. En dus mijn werk voor de club op een lager pitje te zetten. Eigenlijk was ik het allemaal zat. Ik had er genoeg van. En dan maak je domme beslissingen. Daar kom ik in een latere blog op terug. Ik zal me tot de gebeurtenissen in najaar 2021 beperken, zonder in detail te treden…

Het leek me het beste dat de club een geheel nieuw bestuur zou krijgen. Zonder mij. Zelf zou ik dan de instructie kunnen blijven verzorgen. En als ervaren adviseur optreden. Maar dat laatste kwam niet uit de verf. Door mijn opvolger(s) werd mij nooit gevraagd hoe ik iets deed. Er werd niet geprofiteerd van mijn kennis en ervaring. Kennelijk wist men alles beter. Het eerste, de instructie, kwam ook al niet uit de verf. Maar laat ik niet vooruit lopen…

Ondanks dat X zich als kandidaat bestuurslid had teruggetrokken, wilde hij wel op de Bijzondere Leden Vergadering van 16 oktober als dagvoorzitter optreden. Eén minuut voor aanvang van die vergadering, trad ik af als voorzitter van de vereniging. En ik was daar niet aanwezig. Mijn lief wel. Zij zou voor mij de honeurs waarnemen…

Tot zover deel 2. Er komt zeker nog een deel 3, misschien ook nog een deel 4. Want wat hier op volgde, is bijna niet te geloven. Een mooie cliffhanger…

Rij, vlieg en cliffhanger voorzichtig… 

Blog 289, zaterdag 18 januari 2025, 15.15u 

Rustig…

Rustig weer. En koud. Zou ik zo zeggen. Wekenlang al. De laatste keer dat ik vloog was op maandag 13-1. De verjaardag van mijn lief. Ook toen was het al zó koud, dat ik het na twee accu’s voor gezien hield. Met die twee accu’s kon ik echter wel vier vluchten maken van elk tien minuten of meer. Het heilge vuur is er echt nog wel. Maar het heilige moeten parkeer ik maar even tot de lente…

Door al die kou komt veel tot stilstand. Bij mij. Vroeger was dat niet zo. Maar ja. Accepteren is ook een ding. We verdoen de tijd lekker met wandelen, puzzelen en tv kijken, mijn lief en ik. Véél tv kijken. Dan kijken we de films die we speciaal hebben opgenomen om te bekijken op de qua weer mindere dagen…

Wat ook heel rustig is, is mijn vliegschool. Die ligt helemaal stil. Geen cursisten meer. Geen giften meer, op één na. Dus ook de inkomsten stagneren. En de verkoop van de boekjes stagneert. Het lijkt wel of iedereen in heel Nederland, en daarbuiten, ineens kan vliegen. En er ineens alles van weet. Geen hulp meer nodig, ha, ha. Hoewel, van de week weer eens een besteld boekje op de post gedaan…

Het is ook lekker rustig op mijn telefoon. Sinds 1 januari ben ik geen lid meer van een modelvliegclub. Dus hun appgroep met alle geneuzel ben ik ook kwijt. Lekker rustig. En dientengevolge ben ik ook van de KNVvL Afdeling Modelvliegsport geen lid meer. Die moeten me toch niet daar. Ze leken mij zelfs op de persoon te spelen toen ik mijn hulp aanbood. Al met al: lekker rustig…

Rij, vlieg en rustig voorzichtig… 

Blog 288, dinsdag 7 januari 2025, 14.30u 

Start…

Deel twee van 2021 houd ik nog even in de ijskast. Komt wel. Eerst maar eens de actuele toestand. Het jaar 2024 zit er op. Snel gegaan. Het lijkt wel of de jaren steeds sneller gaan. Als je ouder wordt…

Al twee weken voor kerst begonnen met de voorbereiding daarvan. Onze eerste kerstboom hier was met kluit. Die had ik destijds na de kerst in de grond gezet. Was nu ongeveer twaalf meter hoog. Moest weg. Te veel licht nam ie. Dus de boom verzaagd tot haardhout. De top weer in de kamer gezet als kerstboom. Wat een hergebruik: eerst kerstboom jaren terug. Daarna heeft hij meer dan vijftien jaar CO2 uit de lucht staan halen. En nu weer als kerstboom. Zonder kluit, dat wel…

De feestdagen verliepen fijn. Op eerste kerstdag onze jongste dochter met haar partner en de kleine boy van drie. Kerstdiner met een stukje wild. En ze bleven slapen. Op tweede kerstdag onze oudste met partner en twee tiener dochters, bijna. Gezellig gourmetten. En op oudjaarsdag hadden we mijn beste vriend met partner te eten. We kregen een kerstpuzzel die we gisteren af hadden. En weer lekker wild gegeten…  

Het nieuwe jaar is van start. We hebben er ’s avonds alweer twintig minuten bij. Is te merken. Alweer 15 vluchten gemaakt. Hadden er meer kunnen zijn. Maar ik heb niet zoveel zin. Veel te koud. Heb ik best veel last van tegenwoordig. Leeftijd? Je kunt het ook koud hebben als je dertig bent. Maar ik ben zeventig, ha, ha…

Nu weer toe werken naar komend weekend. Dan viert mijn lief haar 69^ste verjaardag. Daarna even rustig en volgende maand zijn we vijftig jaar getrouwd. Al met al een prima start…

Rij, vlieg en start voorzichtig…

Blog 287, maandag 30 december 2024, 13.30u 

Genoeg…

De weersverwachting is niet al te best. Voor vandaag windkracht 4, morgen vijf á zes. Bovendien heb ik het koud. Althans, meer dan vroeger. De leeftijd. Door dit alles heb ik geen zin meer om te vliegen. Dit was het dan voor dit jaar…

Ik vind het prima. Slechts 70 vluchten in december, véél minder dan gebruikelijk. Maar dat is nog altijd meer dan twee per dag gemiddeld. Wie kan dat zeggen? En het jaartotaal komt op een schamele (!) 1640. Ook veel minder dan andere jaren. Dan ga ik vaak ver over de 2000. Maar 1640 is nog steeds gemiddeld 4,5 vluchten op elke dag van het jaar 2024. Wie kan dat zeggen? Ik vind het dus genoeg. Prima. Voor nu…

Hoe gaat 2025 er uitzien? Wel, niet zo héél veel vliegen. Is het idee. Ongveer hetzelfde als dit jaar. Dat is het plan, tenminste. Veel meer leuke dingen gaan doen. Met mijn lief. Wandelen, fietsen en varen met onze bootjes. En theater bezoek. Lekker genieten. Dát is het plan. En dan komt de volgende constatering mooi van pas…

Sinds ik mijn modelviegschool in 2012 begon, had ik een vrijwel constante stroom van leerlingen. Sorry, cursisten. Maar in het afgelopen najaar is dat een beetje opgedroogd. Ik denk dat iedereen nu kan modelvliegen. Ineens, ha, ha. Ook de verkoop van de boekjes is minder. En de giften voor de goede doelen nemen ook sterk af. Moet ik weer gaan leuren. Heb ik niet zoveel zin in. Vind ik genant. Dan gaat er maar minder naar het weeshuis e.d…

Uiteraard zal ik in 2025 iedereen die les wil blijven bedienen. Maar er komt dus meer tijd voor mezelf. En mijn lief. O, wat heb ik dáár zin in. Vooral in het varen. Kan niet wachten. Al in maart gaan we los…

Rij, vlieg en genoeg voorzichtig…

En allemaal een goed en gezond 2025, met veel veilige vluchten…

Blog 286, dinsdag 24 december 2024, 15.55u 

2021, deel 1…

Daar gáán we dan. De vorige blog heeft me weer veel inspiratie gegeven. De ‘writers block’ is voorbij. Maar goed ook. Inmiddels heb ik weer enig idee hoe ik al het gebeurde moet omschrijven. Geen namen noemen. Dat heeft geen zin. Alleen bij de feiten blijven ook. Dan kunnen ze je niks maken, ha, ha. En natuurlijk ook benoemen welke fouten ik zélf heb gemaakt. Dat komt dan aan het eind…

Het begon in de voorzomer van 2021. De ellende. Er waren twee leden toegetreden die het op een andere club niet konden vinden. Ze vormden een paar. Hij, we noemen hem X, kon nog niet modelvliegen. Te druk met ouwehoeren over alles. Wel gezellig. Vaak. Zij, we noemen haar Y, zij kwam bij mij in de leer. Ze haalde eerst het getuigschrift op de simulator. Trouw kwam ze daarna elke week aanfietsen voor weer een les buiten vliegen. Eerst altijd koffie en thee in de tuin. Gezellig. Wat me wel opviel was, dat ze nooit eens iets lekkers meebracht voor bij de koffie en thee. Tja. Hun vliegtuig stalden ze bij mij. Omdat ze op een flat wonen. Geen ruimte. Tja…

Ergens die zomer gaf X te kennen wel tot het bestuur te willen toetreden. Dus liet ik hem als aspirant bestuurslid meedraaien met een bestuursvergadering. Het concept-verslag mailde ik naar hem en de andere bestuursleden. Kreeg ik het van hem terug met zijn opmerkingen in het rood. Héél veel rood. Dat stuitte me tegen de borst. Ik was toch zeker wel in staat om een vergaderverslag te schrijven…

Toen ik dit met X besprak zei hij rechttoe rechtaan: “Jij kunt niet communiceren”. Pardon? Durf je zoeiets zomaar te zeggen tegen iemand die je nog helemaal niet kent? Iemand die notabene twee boeken en honderden publicaties op zijn naam heeft? Die altijd goed zijn ontvangen? Die ooit het snelst verkopende hengelsportboek aller tijden heeft geschreven (heb ik ook maar van horen zeggen hoor)? Dat hij dat zei kan ik niet hard maken, dus vergeet dat maar. Maar het is wel volgens mij degelijk gebeurd. Ik voelde me geschokt. En kreeg sterk de indruk dat samen met hem in een bestuur zitten niet zou gaan werken. Geen goed idee, zacht uitgedrukt…

En dus meldde ik aan de andere bestuursleden dat ik voorstelde om X niet in het bestuur op te nemen. Met uitgebreide uitleg. En ik vroeg wat zij daarvan vonden. Een antwoord van beiden ontving ik niet. Nee, als reactie ze traden allebei onmiddellijk af! Stond ik er weer alleen voor. Dat was niet voor de eerste keer, helaas…

Rij, vlieg en 2021 voorzichtig… 

Blog 285, vrijdag 20 december 2024, 16.30u 

Dip…

Aanstaande maandag zou het vier weken zijn. Dat er van mij geen nieuw schrijfsel is verschenen. Dus de hoogste tijd! Hoe kan dat nou? Wel, ik heb last van een dip. Writers blok, kun je het ook noemen. En hoe komt dat dan? Normaal stromen de woorden vanzelf uit mijn geest. Nu even niet. Wel…

We zijn namelijk toe aan het beschrijven van najaar 2021. Maar dat is bijna niet te omschrijven. Toen is me iets overkomen, dat ik als een van de ergste dingen in mijn leven ervaar. En ik héb wat dingen meegemaakt. In mijn al best lange leven. Erg, eng, verevelend, maar ook leuke dingen. Positief blijven dus…

Het gaat erom, dat ik najaar 2021 mijn modelvliegclub verloor. Mijn kindje. Waar ik vijf jaar lang dag en nacht aan werkte. En mee begaan was. En wat een enorm succes was geworden. Hoe beschrijf je dat? En de nasleep ervan? Daar denk ik al jaren over na. Want wellicht zullen de erbij betrokkenen zich op hun teentjes getrapt voelen. Zélfs als ik me bij de feiten houd. En toch ga ik het beschrijven. Die betrokkenen verdienen in mijn ogen namelijk niet beter…

Maar nu even niet. Eerst er nog eens goed over nadenken. Dan kunnen al die betrokkenen, als ze dit al lezen) ook nadenken en dan alvast gaan sidderen. We hadden 84 leden, waarvan er maar een handvol loyaal aan mij bleef. Goed nadenken over wat ik hier openbaar wil maken en wat niet. En of dat zin heeft. Want aan rancune heeft ook niemand iets…

Dan nog even de actuele situatie. Afwisselend vliegweer en dan weer niet. Meestal niet. Dus heb ik tot heden in december pas 53 vluchten. Pas? Veel druk geweest met de buitenboel ook. Boom omgehaald. Dat was een van onze eerste kerstbomen hier. Die had ik in de grond geplaatst en nu was hij twaalf meter hoog geworden! Nam alle licht weg. De top verbouwd tot kerstboom voor binnen! Verder alle kerstversiering aangebracht en ook ons kerstdorp opgezet. Mét rijdende trein…

Eind oktober had ik zowel bij mijn Radian 2,7m motorzwever als bij de 2,4m Phoenix 2400 panne. Bij beide brak tijdens de vlucht een (klap)propellerblad af. Niet meer gevonden. Bij de Phoenix was de motor helemaal uit de romp gescheurd. Dus toen een nieuwe romp besteld. Eergisteren kwam die aan…

Meteen begonnen met het opnieuw opbouwen van die fantastische zwever. Gisteren was hij klaar en vliegereed. Maar het weer zat niet mee. Vandaag wel. Dus hem ingevlogen. Perfect! De zon scheen ook nog en de wind viel wel mee. Daar krijg ik bepaald geen dip van. Vandaar dat ik ook de motivatie vond om deze blog ‘in te halen’…

Rij, vlieg en dip voorzichtig… 

Blog 284, maandag 25 november 2024, 14.44u 

2020, deel 2…

Weer even de actuele situatie. Het weer is inderdaad omgeslagen. Gisteren, de dag waarop Max zijn vierde wereldtitel veilig stelde, was het ineens 12 graden! Wel even beter dan al die kou. Maar ook de regen kwam ruimschoots. Tot afgelopen zaterdag was het dus heel koud met veel wind. Resultaat is, dat ik al sinds 19 november niet meer heb gevlogen…

Verder met het jaar 2020, tot medio 2021. In de loop van het jaar was er wat wrevel bij een paar leden en ook bestuursleden. Dat leidde ertoe, dat ze per 2021 afscheid namen. Maar we hadden ook een ledenwerfactie gehad. En dus hadden we meer leden dan ooit. Maar liefst rond de 65 in de winter van 2020-2021! In het voorjaar van 2021 werd het idee voor een Nationaal Modelvliegcentrum geboren. Nu nog een geschikte locatie vinden…

Er moest dus weer worden gezocht naar nieuwe bestuursleden. Maar met bestuursleden is het altijd wat. Lijkt wel. Dat was dus de Achilleshiel van onze club. Ik verzuchtte dat het beter was om een stichting te hebben in plaats van een vereniging. Die kun je tenminste in je eentje besturen…

Dit idee zou helaas snel uitkomen. En dat was niet bepaald positief. Maar dat is iets voor de volgende blog. Aan de andere kant bleef de club groeien. Zodanig, dat we in mei 2021 maar liefst 77 leden hadden! In juni gingen we zelfs voorbij de 80. En we hadden ook nog drie donateurs…

Rij, vlieg en deel 2 voorzichtig… 

Blog 283, dinsdag 19 november 2024, 12.30u 

2020, deel 1…

Eerst even de actuele situatie. Deze maand gaat het vliegen crescendo, zo schreef ik in de vorige blog. Zeker. Had ik toen al 91 vluchten in november (2024), nu staat de teller op 113. Dat komt door een langdurig hogedrukgebied. Lang bijna geen wind. Maar nu is het weer omgeslagen. Wind en kou. En regen, véél regen. Dat zal de snelle toename van het aantal vluchten zeker negatief beïnvloeden…

Het jaar 2020 is het laatste ‘normale’ jaar van onze club.  Eigenlijk het hoogtepunt. Van mijn mooie modelvliegclub EMVC Phoenix IJlst dus. De dingen zouden gaan veranderen. En niet in positieve zin. Voor mij dan…

Laat ik de nieuwsbrieven er eens bij halen. Die zijn nog niet genoemd. Maar sinds de oprichting van de club in 2016 bracht ik regelmatig een nieuwsbrief uit. Eerst onregelmatig, omdat er in het begin veel gebeurde. Maar vanaf 2017 verscheen er elke maand een. Nu een mooie bron om uit te putten. Iets dat ik dan ook graag doe…

In september 2020 hadden we al 66 leden. Een record. En een veel hoger aantal dan een gemiddelde club in het land heeft (circa 30 tot 35). We deden dus toch wel iets goeds. We? Ik! Dat kan ik beter zeggen. Want het enige grote probleem met onze vereniging was, dat het moeilijk bleek om bestuursleden te vinden. En te houden. Sommigen wilden alleen in naam bestuurslid zijn. En verder niets doen. Dat was al zo vanaf de oprichting. Dus eigenlijk deed ik al het werk van voorzitter, secretaris en penningmeester zelf. En ik regelde alle evenenmenten en bijeenkomsten. In mijn eentje. Dag en nacht was ik ermee bezig. Maar even niet vanaf half november…

Op vrijdag de dertiende november 2020 kreeg ik dus een hartaanval. Waarvan ik overigens snel herstelde. Het was het knetterende sluitstuk van ruim zes jaar medische ellende. Ik had in mijn leven nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Maar sinds 2014 ineens een keer of tien. Meestal een weekje. Drie keer had ik een potentieel levensbedreigende kwaal overleefd. Drie keer weer helemaal beter geworden. Maar niet de oude, ha, ha. En ook mijn lief had een zeer zware operatie ondergaan. We waren goed te pakken genomen. En zwaar belast. Maar we gingen gewoon weer door. Met aanpassingen in onze leefgewoonten, dat wel. Gezond(er) eten en veel meer bewegen. Van levensbelang! In de volgende blog deel twee van 2020…

Rij, vlieg en deel 1 voorzichtig… 

Blog 282, donderdag 14 november 2024, 12.05u 

2019…

Iedereen altijd bedankt voor de reacties op mijn blogs! Dat doet een mens goed. Dan heb je het gevoel dat je ze niet voor niets zit te maken. Dat je schrijft voor de ijle lucht. Vooral de reactie van een zekere Eline op de vorige blog, nummer 281, vond ik heel leuk. Veel dank…

Deze blog loopt tot en met augustus 2020. Maar eerst even de actuele situatie. Ik ben nu helemaal klaar met het betegelen rond het huis. Daar heb ik vier jaar over gedaan! Toen ik net begonnen was, in november 2020, kreeg ik een hartaanval. Op vrijdag de dertiende! Toen kon ik dus even niet werken. Gelukkig was mijn hart niet beschadigd. De Cardioloog zette er een fles wijn op dat ik hem in de komende twintig jaar niet meer zou zien…

Deze maand gaat het vliegen crescendo. Op dit moment heb ik al 91 vluchten. Veel dagen met bijna geen wind. Dat doet het hem. Vanmorgen nog even vijf vluchten. Vier reeën stonden te kijken. Op een afstand, dat wel. Toen begon het te regenen. Vlug naar huis om deze blog te maken. Want om 12.45u moeten we naar Duiven, onze oudste dochter is jarig…

Terug naar 2019. Het is eigenlijke een herhaling van zetten. Zie dus ook de vorige blog. De club en de vliegschool groeiden als een speer. Het ene brevet na het andere werd uitgereikt. In november 2019 deden we mee aan de hobbybeurs in Leeuwarden. Dat was super…

Ik had mijn gele 1,8 meter Pipercub aan Roland uitbesteed. En die maakte er een replica van. Van de Luchtmacht Pipercub waarmee ik in 1975 de luchtdoop heb gehad. Heel mooi, ik durfde er niet eens mee te vliegen. Eén poging leidde meteen tot schade! Na de reparatie door Roland heb ik hem aan het plafond laten hangen…

Rij, vlieg en 2019 voorzichtig… 

Blog 281, donderdag 7 november 2024, 11.21u 

2018…

Deze blog loopt tot en met augustus 2019. Ben druk bezig met het laatste stukje betegelen rond het huis. Nog een meter of vier. Ook veel gevlogen deze maand. Wat wil je ook, al dagen, weken zelfs, bijna geen wind! De teller van november staat dan ook al op 55 vluchten. En dat op 7-11…

Terug naar 2018. Mijn modelvliegschool bestond alweer vijf jaar. Op 2 juni, tijdens de jaarlijkse feestdag, had ik mijn helikopterbrevet gehaald. Dus ik vloog veel met mijn T-Rex 500 pro en met mijn andere heli’s. Leuk, maar je kunt er niet zo heel veel mee doen. Vooral ging het vaak fout bij mij als ik een circuit wilde vliegen. Die draaiende rotorbladen maken samen een dunne schijf en die is moeilijk te zien. En dus ook moeilijk om horizontaal te houden. Regelmatig schade dus. Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was…

Het jaarlijkse uitje naar Ameland was ook weer een succes. Altijd leuk om daar info en demo’s te geven. Van Hidde had ik een Flying Wing gekregen en die vloog ik veelvuldig. Ook het edele nachtvliegen deed ik veel. Niet wetende dat dat in Nederland helemaal niet mag. Maar vooral werd er veel lesgegeven. De cursisten bleven maar komen. En de meesten werden en bleven lid van onze club EMVC Phoenix IJlst…

Had ik in augustus 2018 al 1632 vluchten, het jaar werd afgesloten met maar liefst 2535 stuks! De laatste vlucht van 2018 vloog ik op 31 december van twee minuten voor middernacht tot twee minuten erna. Zo werd dat ook de eerste vlucht van 2019! Een vlucht die twee jaren omspande, ha, ha…

Op 5 jnauari 2019 hadden we het alweer jaarlijkse snertvliegen: in de kou vliegen en daarna zelfgemaakte snert. Een knaller! 19 februari gingen we op clubuitje naar het Aviodrome in Lelystad. Was ook top. En op 1 juni deden we als club mee aan de Overtuinenfair hier in IJlst. De jaarvergadering met feestdag was op 8 juni en Ameland weer in juli. Beide heel druk en gezellig…

In augustus een pauze omdat ik een heftige operatie aan mijn dikke darm moest ondergaan. Een stuk dat steeds ontstoken raakte, moest er tussenuit! Die operatie slaagde zónder dat ik een stoma kreeg. Hoera. Op de vierde dag mocht ik uit het ziekenhuis. Nog dezelfde middag was ik alweer aan het vliegen. Zittend op een krukje en met mijn lief als oppasser…

Rij, vlieg en 2018 voorzichtig… 

Blog 280, donderdag 31 oktober 2024, 21.00u 

Oktober…

We zijn bezig met een cyclus die de jaren 2014 tot en met 2024 beschrijft. Maar eerst het actuele nieuws. Wintertijd. Het clubsimmen is weer begonnen. Deze week prima vliegweer. Veel vliegen dus. Alleen heb ik wel wat dingetjes. Drie dingetjes welteverstaan. Zo heb je alle vliegtuigen vliegklaar, en zo staan er drie in reparatie…

Het begon vorige week zaterdag. Lekker vliegen met weer eens een ander kistje. Ik koos voor de Extra 300 stuntkist. Die was al meer dan een jaar niet uit de hangaar geweest. Wat een genot! Alleen de tweede landing ging een klein beetje mis. De prop raakte het beton. En toen was het motorgeluid veel harder. Het leek wel een brandstofkist. Snel geland. Bleek een propellerblad een stuk te missen. Daar moet dus een nieuwe prop op. Weet niet of ik die nog heb…

Verder met de Radian XL zwever. Dat is met 2,6 meter spanwijdte mijn grootste kist. Lekker zweven. Bij de vierde vlucht had ik een nieuwe accu. Een krachtige dus. Toen ik hoogte wilde winnen gaf ik vol gas. En toen braken beide propellerbladen af! Weet ook niet of ik die nog heb. Lang in het weiland gezocht. Er moeten nu drie balden liggen, maar ik heb er niet één kunnen vinden…

Vanmorgen de laatste vluchten van de maand oktober. Ik probeer altijd aan het einde van de maand op een tiental uit te komen. Net voor de laatste vlucht een knal. Hing de hele motor uit de neus! Ook daar de klapprop afgebroken, zij het dat een blad er nog aan zat. Ook deze kan voorlopig de hangaar in…

Dan maar weer de laatste reseve Charter gemonteerd en vliegklaar gemaakt (zaterdag wordt een nieuwe reserve geleverd). Dat duurde een halfuurtje. Daarna ingevlogen: perfect! Zelfs nog een para gedropt. De maand afgesloten met 120 vluchten. Een teverden man, dat ben ik…

Rij, vlieg en oktober voorzichtig… 

Blog 279, maandag 28 oktober 2024, 15.40u 

2017…

Deze blog loopt tot en met augustus 2018. Bijna een maand lang grieperig geweest! En geen energie. Dus totaal nergens zin in. Zelfs niet in vliegen. En dat zegt wat, in mijn geval. Bijkomende vervelendheid was, dat ik nét verder was gegaan met tegels leggen aan de zijkant van het huis. Er lag ook drie kuub straatzand op de oprit. Dus dat ziek zijn kwam niet zo goed uit. Het lijkt wel of er altijd wat is als ik tegels ga leggen. Vier jaar geleden (bijna) kreeg ik tijdens die klus zelfs een hartaanval! En dit moest de afronding zijn van die klus die ik zo lang geleden alweer was begonnen. Een meerjarenplan…

Met veel pijn en moeite heb ik de zijkant afgekregen. Elke dag een paar rijtjes tegels leggen en vijf kruiwagens zand naar achteren. Dan was de energie weer op. Soms een paar vluchten gemaakt. Toen ik het pad naast het huis half af had, kwam ik er achter dat het verkeerd afliep, naar het huis toe. Dus dat is inmiddels ook weer opnieuw gedaan. Ppfff…

Nu een paar dagen pauze om weer op krachten te komen. Afgelopen weekend heb ik veel gevlogen. De maandteller staat tóch alweer op 100 vluchten van 10 minuten of meer. En de energie voel ik ook weer terugkomen. Gelukkig géén Long Covid! Vandaag een regendag. Tijd dus om de blogs weer op te pakken…

Verder met het jaar 2017-2018. De vereniging kwam tot volle wasdom. Het ledental liep gestaag op. Mooie tijd. Er werden veel getuigschriften en brevetten uitgereikt. Iedereen was happy met mij en mijn lief. Bijna elke zaterdag zat de tuin vol met vliegers die van overal in het land hier neerstreken. Zelf vloog ik ook veel. Zo sloot ik het jaar 2017 af met 1692 vluchten. Echt een hele mooie tijd…

Maar het jaar 2018 werd nog veel gekker. Tot en met augustus, het einde van deze blog, had ik in 2018 al 1632 vluchten en er zouden er tot en met december nog een kleine 700 bijkomen…

Rij, vlieg en 2017 voorzichtig… 

Blog 278, dinsdag 1 oktober 2024, 13.30u 

2016…

Een paar dagen grieperig geweest en totaal negens zin in. Zelfs niet in vliegen, terwijl het afgelopen weekend toch best wel mooi vliegweer was. En zo is het gekomen, dat ik de laatste paar dagen van september niet meer heb gevlogen! Maar toch meer vluchten gemaakt dan in augustus, en met 130 vluchten is september een goede maand geweest. Nergens zin in dus. Zelfs niet in het maken van een blogje. Beetje relaxen te tv kijken. En dat mág ook best, als je een pensionado bent. Maar nu voel ik me weer iets beter, dus daar gaan we…

Tjonge, wat een mooi jaar was dat, 2016-2017! Het eerste jaar van onze officiële modelvliegclub. Er kwamen heel veel mensen bij mij vliegen en ze kwamen uit alle hoeken van het land. En zelfs uit Engeland! En er moest ook nog veel worden geregeld. Naar de notaris en de Kamer van Koophandel. En vooral bakkeleien met de KNVvL. Uiteindelijk hadden we alle papieren in orde en konden we ook offiële KNVvL examens afnemen. En daar werd gretig gebruik van gemaakt…

We beleefden mooie dagen samen. Het absolute hoogtepunt was de viering van het eenjarig bestaan van onze club. Bij ons thuis. Dat was een mooie dag in juni 2017. Meer dan twintig leden waren er bij. Want zoveel hadden we er al binnen een jaar! En ook de dames waren mee. Onze huiskamer was omgetoverd tot een heuse vergaderzaal, met net genoeg stoelen. Na de verplichte Algemene Leden Vergadering hadden we een lunch. Mijn lief fungeerde als gastvrouw. Uitstekend, zoals ze nog jaren zou doen. En daarna vliegen. Samen…

Deze blog loopt tot en met augustus 2017. Op dat moment hadden we maar liefst 76 afgeronde cursussen gegeven. Kom dáár maar eens om! En bij 59 daarvan was een getuigschrift (voor een simulatorcursus) of een brevet afgegeven! Waar onder de eerder in het leven geroepen clubbrevetten. Maar ook waren de eerste KNVvL brevetten afgegeven. Voor A Motor en zweef A…  

Rij, vlieg en 2016 voorzichtig… 

Blog 277, vrijdag 27 september 2024, 14.50u 

2015…

Ook in het najaar van 2015 deed ik heel veel aan watervliegen. Dat is dan ook heel leuk om te doen. Met je bootje naar een geschikte plaats, waar je niemand tot last bent. Zo’n plek heb ik op twintig minuten varen van mijn huis. Dan ga je al gauw wat vaker. Verder werd door mij het boven land vliegen het meeste gedaan bij IJlst. Lekker 400 meter met je spullen lopen en je bent er! Geen uren rijden meer, heerlijk. Het zat er dus in dat ik niks meer te zoeken had bij de clubs waar ik lid was. Dus die werden een voor een, maar langzaam aan, opgezegd. Alhoewel ik nog wel even lid bleef van Stadskanaal. Voor af en toe een ‘weekendje weg’. Ik vloog het hele jaar rond, als het maar even kon. En zo rolden we het kalenderjaar 2016 in. En dat werd een gedenkwaardig jaar…

In de ruim vijftien maanden dat mijn website online was, was het aantal uitgereikte getuigschriften en brevetten al opgelopen van 11 naar 25. Dat ging lekker! Ik had dus een online simulatorcursus met een getuigschrift aan het eind. En ik bood de mogelijkheid om buiten te lessen in IJlst. Het KNVvL brevet haalden de cursisten op hun club. Maar het zou handig zijn als ik zelf ook KNVvL brevetten zou kunnen uitreiken. En zo ontstond langzaam het idee om een echte KNVvL modelvliegclub op te richten. Na het nodige denkwerk werd op 1 juni 2016 de oprichtingsvergadering van Elektro Modelvlieg Club (EMVC) Phoenix IJlst bij ons thuis gehouden. We begonnen met zeven leden…

De nieuwe modelvliegclub was een feit en ons huis zou de jaren daarna clubhuis worden. Eén nieuw lid was blijven slapen. Met hem heb ik meteen de volgende dag de eerste officiële vluchten van onze nieuwe club gemaakt. En toen brak een tijd aan van écht veel vliegen bij IJlst. En instructie geven! De cursisten van mijn vliegschool wonen verspreid over het hele land. Sommigen zelfs in België, Duitsland en Engeland. Ik probeerde ze allemaal over te halen om lid te worden van onze club. De meesten deden dat. Dus het aantal leden nam gestaag toe…

Rij, vlieg en 2015 voorzichtig… 

Blog 276, woensdag 25 september 2024, 15.55u 

2014…

We beginnen de serie jubileumblogs in september 2014. En wel op 21 september, de dag dat mijn website online ging. We eindigen de blog in september een jaar later. Dus elke volgende blog ook. Om herinneringen op te halen en hier te kunnen neerpennen, moet ik ook tien logboeken terug…

Maar eerst even naar het begin. In juli 2011 begon ik met de hobby bij een club niet ver weg. Daar kreeg ik nauwelijks les. Ik vond dat het lesgeven beter kon, véél beter. Toen ik in maart 2012 mijn brevet had en ook lid werd bij een andere club in het Noorden, werd ik daar meteen KNVvL instructeur/examinator gemaakt! Dus ik begon meteen met goed vliegles geven volgens een doordachte en in mijn beroep geleerde methode. Dit leidde ertoe, dat ik op 1 april 2013 mijn modelvliegschool oprichtte. Op mijn eerste club had men er geen oren naar, dus daar ging ik weg. Ik zat ook in het bestuur van de KNVvL en maakte ‘ongegeneerd’ reclame in hun blad Modelvliegsport. Ook in dat bestuur kon ik niets voor elkaar krijgen. Daarom trad ik in september 2014 af. En toen had ik een website nodig…

Wat opvalt is dat ik in die dagen heel veel met watervliegen bezig was. Ook vloog ik op een vliegbasis, op de startbaan in de weekenden. En door de week bij die andere noordelijke club. Ik herinner me nog dat de eerste dagen dat Modelvliegles.nl online was, er een explosie van bezoekers op was. Allemaal nieuwsgierige mede-clubleden. Een complimentje zat er niet in. Maar ze hadden wél iets om over te kletsen. Het woord roddelen gebruik ik bewust niet J…

Tijdens de eerste de beste keer dat ik daarna op het veld was om les te geven aan een oud collega, kwam er een zekere Tjerk naar me toe. Hij zei me: “Die website, daar maak je geen vrienden mee.” Poeh, wat een uitspraak! Ik vond deze man altijd aardig en beschouwde hem als een vriend. Maar de vriendschap werd door hem dus hard beëindigd. Met zijn uitpraak zou hij heel erg ongelijk krijgen. Maar ook een beetje gelijk…

Wat ik óók nog deed, was elke vrijdagavond indoorvliegen in de sporthal op de basis. Bovendien ging ik wekelelijks naar de helischool in Oldeberkoop, ook indoor. En ik was lid in Stadskanaal! Maar het meest vloog ik sinds twee jaar in op het veld van de noordelijke club. Bijna dagelijks. De reis van een uur heen en een uur terug begon me op te breken. En ik versleet er mijn nieuw gekochte Mazda 6 mee…

En dus ging ik op een stralende vrijdagmorgen in de buurt van mijn huis op pad. Het was 24 april 2015. Op de fiets langs alle boeren bij IJlst. Totdat er een het goed zou vinden dat ik op zijn weiland ging vliegen. Tot mijn verbazing was het bij de eerste boer al raak! Zo goed als tegenover mijn huis! Nog dezelfde avond ging ik er met mijn schoonzoon als ‘leerling’  even vliegen. De boer zeurde dat mijn 1,2 meter spanwijdte Cub zo groot was. Dat zou hij daarna nog vaker doen. Een echte klaagboer, gewoon laten kletsen dus…

Daarna werd er voornamelijk in IJlst gevlogen. En was ik van de vele kilometers af. Wel ging ik naar veel fly-inns, zoals Enkhuizen, Winterswijk en in Zeeland. En ik vloog met micro’s op de camping in Eext, op de Hondsrug. De kinderen stonden in de rij voor onze tent om op de sim te kunnen… 

Rij, vlieg en 2014 voorzichtig… 

Blog 275, maandag 23 september 2024, 12.30u 

Jubileum…

De herfst is begonnen. Gistermiddag. En het weer gaat zich daar aan aanpassen. Was het gisteren nog zomerweer met weinig wind, zodat ik nog even lekker ben wezen watervliegen, vanaf morgen zal het herfstweer zijn. Tijd om weer eens wat vaker achter de pc te kruipen. Een paar blogs inhalen bijvoorbeeld…

Maar voor ik verder ga de vraag van Hans als (openbare) reactie op mijn vorige blog: of ik voorkeur heb voor een bepaald merk lipo’s…

Wel, het zit zo. Mij is gebleken, dat dure lipo’s niet per se beter zijn en langer meegaan dan goedkope. Sommige dan. En dat hoe mooier de opdruk is, hoe slechter ze soms zijn! Ik zoek altijd naar goedkopere accu’s, die minstens 100 tot 200 ladingen meegaan. Kwestie van een of twee kopen en proberen dus. Als ik uitga van de standaard 3S/2200, dan kwam ik uit op de Turnigy van Hobbyking. Daar was ik heel tevreden over. Maar de laatste zending (meestal vier) viel tegen. Toen kwam ik Zop Power tegen bij Banggood (ze zijn er ook bij Ali, Dennisdeal enzo). En die bevallen beter. Ik heb er nu zeven in gebruik en vier in bestelling…

Ik denk dat ze zo goed zijn omdat ze een hoge ontlaadstroom hebben van 60C. En dat is iets waar ik steeds vaker goed op let. Hoe hoger de ontlaadstroom, hoe langer ze meegaan. Blijkt. Dus kies in ieder geval voor minimaal 40C. 50C of nog hoger is wellicht beter (voor de levensduur). Tot zover het antwoord op de vraag van Hans…

Ander punt. Eergisteren, 21 september, was er een jubileum. Mijn website, deze dus, was precies tien jaar online! Mooi lang alweer. En dat is een mooie gelegenheid om te vieren. Door eens uitgebreid terug te blikken op die afgelopen tien jaar. Hoe is het ontstaan? Wat is er allemaal gebeurd? Hoeveel mensen zijn geholpen? Er is vast wel een aantal blogs mee te vullen. Voor elk jaar een. En daar ga ik nog deze week mee beginnen…

De stand van zaken nu: deze maand tot nu toe 115 vluchten gemaakt. Eén lestoestel ging verloren bij de instructie, daar rustte toch al een vloek op. Verder heerlijk gevlogen tot en met gisteren. Dat was lekker met de boot naar een mooie plek om mij watervliegtuigen de lucht in te jagen…

Rij, vlieg en jubileum voorzichtig… 

Blog 274, vrijdag 6 september 2024, 14.31u 

Power…

Alwéér bijna twee weken verder! Tijd dus voor een nieuwe blog. Maar wat nú weer te schrijven? Aan een blog die bijna niemand leest, ha,ha! Nou ja, er zijn echt wel mensen die er heel blij van worden, zo laten ze me af en toe weten. En dat ik er vooral mee moet doorgaan. Dat doet een mens goed. Daar krijg je power van. Laat ik maar gewoon beschrijven wat ik allemaal heb meegemaakt sinds mijn vorige schrijfsel. Zoals ik overigens wel vaker doe…

De eerste week zijn we inderdaad weer met de boot op pad geweest. De eerste dag, maandag 26 augustus, ruim vier uur gevaren naar een mooie ons bekende plaats in de Alde Feanen. Even een buitje gehad en dat was het. Voor de hele week! Tot donderdag blijven liggen en de hete nazomer uitgezeten. Beetje lezen, beetje vissen…

Op donderdag hebben we een grote lus gevaren via Drachten, de Leijen, het Burgumer Meer en het Prinses Margrietkanaal weer naar de Alde Feanen. Andere plek. Ook een mooie plek. Meer dan zes uur gevaren en de boot is goed. De motor loopt lekker en rustig. Nog wat vissen en een rondje op onze Hobie trapkajak, zoals we elke dag deden. Vrijdag weer naar huis bijna vier uur gevaren. Via een mooie route. Het was weer mooi, maar ook fijn om weer thuis te zijn. Op de bank nog een paar uur naslingeren van de deining…

Met weer vier overnachtingen op ons gerenoveerde scheepje komt het totaal op zeven. Was het voor vertrek ongeveer vijfduizend euro per nacht, nu is dat gezakt naar ongeveer tweeduizend per nacht. Ach ja, als je maar lol hebt…

Uiteraard moest er eenmaal thuisgekomen worden gevlogen! En zo kon ik augustus afsluiten met toch nog 120 vluchten, mooi. Sepetember begon ook goed, qua weer en aantal vluchten. Op dit moment heb ik er 35 in mijn logboek. Eerder vanmiddag vloog ik nog bij harde wind. Bleken een paar van mijn lipo’s geen power te hebben. En sommige zijn nieuw…

Rij, vlieg en power voorzichtig… 

Blog 273, zaterdag 24 augustus 2024, 23.35u 

Lang…

Zo, dát is lang geleden! Bijna een maand geen stukje gemaakt. Had ik ook weinig zin in. Of oren naar. En toch heb ik weer het nodige beleefd. Laat ik eens door mijn logboek en mijn agenda scrollen…

Al op 31 juli slaagde er weer een cursist voor de simulatorcursus. En op dezelfde dag kreeg ik er weer een nieuwe cursist bij. Die laatste is op moment van schrijven alweer bij les 10. Niet stilgezeten dus wat betreft het lesgeven…

We zijn ook een paar dagen met de boot weg geweest. Eindelijk. Nog getwijfeld omdat het zo warm zou worden. En dat werd het! Op de derde dag terug naar huis. Hebben we toch een stortbui over ons heen gekregen! En die bleef ook nog eens uren doorgaan…

Maar weer twee nachten op de boot geslapen dus. Brengt het totaal op drie sinds de opknapbeurt. Dat komt nu dus neer op pak hem beet vijfduizend euro per nacht. Ik weet wel goedkopere manieren om te overnachten! Maandag gaan we er weer wat nachten aan toevoegen…

Verder hebben we de afgelopen weken op de Hobie gezeten. En op zaterdag 17 augustus hadden we een familie barbecue in Ede. Héél lekker!  En gezellig. Deze week serieus op karper gevist. Geen succes. En natuurlijk werd er afgelopen maand ook nog gevlogen…

Met zo’n twaalf veschillende vliegtuigen heb ik in augustus tot nu 105 vluchten gemaakt. Dus dat valt alleszins mee. Vandaag nog zelfs, met windkracht 4 of meer. Tussen de programma’s rond de Grandprix van Zandvoort door. Morgen de race en nog even vliegen. En maandag weer een paar dagen en nachten met de boot weg…

Rij, vlieg en lang voorzichtig… 

Blog 272, maandag 29 juli 2024, 14.45u 

Ameland 2024, deel 4, thuis…

We zijn weer thuis. En wel sinds vrijdag 26 juli 08.00u. lekker vroeg. De boot van 06.00u ging precies op tijd. Nog niet half vol. Inchecken in de regen. Weer eens iets anders. En waarom deze blog niet op vrijdag? Of zaterdag? Of gisteren? Wel, omdat we doodmoe waren! Nog nooit zo moe geweest van een tripje Ameland. Maar ja, we zijn dan ook bejaarden…

Maar wat was het weer een mooie Culturele Ambachtelijke Dag, op 25 juli! Ik moest veel denken aan Jan W. Die was namelijk ook op 25 juli jarig. Hij zou dit jaar 70 zijn geworden. Maar helaas, hij is niet meer onder ons. Jan was een van mijn beste vriendjes toen we klein waren. En hij was later de eerste die ging parachutespringen. En dat deed hij op… Ameland! Vlakbij waar wij nu altijd de show geven. Mede daarom moest ik veel aan hem denken. Ik droomde de nacht ervoor zelfs van hem. Had een gesprek met hem en hij zij me dat alles goed was..

Vrijdag meteen na thuiskomst opgeruimd. En dan naar bed. Even bijslapen. Maar na een uurtje was ik al weer wakker. Mijn lief heb ik laten liggen, die heeft meer slaap nodig. Verder met opruimen en het repareren van het watervliegtuig. Een kielvlak en een stabilizer had ik nog. Die zitten er nu op. Ik had alleen de stuurhevels verkeerd gemonteerd. Daar kwam ik vanmorgen achter. Als ik rudder gaf, ging het hoogteroer. En als ik ‘up’ gaf het richtingsroer! Zojuist gecorrigeerd. En ook de drijver is weer gelijmd. Even alles getest en in orde bevonden. Nu maar eens een watervliegsessie plannen. Heb ik al sinds eind februari niet meer gedaan. Maar deze week goed weer met weinig wind. Dus… De fietsendrager staat weer op zijn plaats in de schuur. Alles is daarmee opgeruimd. We kunnen weer. Ga ik vanavond zeker doen. Met de Phoenix 2400 zwever…

We waren wel zó moe dat ik alle lessen van het weekend heb moeten afzeggen. Drie mensen heb ik teleurgesteld. Maar dat halen we wel weer in. Ook geen zin gehad om te vliegen. Vanaf vandaaag weer wel. Op Ameland heb ik 21 vluchten gemaakt. Daarme staat de teller deze maand op 133. Toch mooi…

Rij, vlieg, Ameland en thuis voorzichtig… 

Blog 271, donderdag 25 juli 2024, 17.45u 

Ameland 2024, deel 3…

De grote dag! Man, wat slapen we hier vast. En lang! Wederom goed gemutst om 08.00u naar het ontbijt. Meteen daarna naar het veld. Opschieten, want anders is alles afgesloten. We konden nog net met de auto bij de stand komen. Je moet er niet aan denken om alles een kilometer ver te moeten sjouwen. Het opzetten ging vlot en op routine, mooi na zoveel jaar. Mooi weer ook wel…

Als eerste de stunt om met mijn watervliegtuig uit de vaarbak te starten. Ondanks dat de wind verkeerd stond, ging dat goed. Ook de eerste landing in de bak ging goed. Zo ook de tweede start. Maar bij de tweede landing moest ik langs een paar toeschouwers mikken. Ik vloog iets langzamer, om ze niet te raken. Toen overtrok het toestel op twee meter hoogte, gevolgd door een crash. Staart en een drijver er af. Lijmen en drie kwartier later kon ik weer starten. Meteen na die start dook de cub naar de aarde, net achter de tenten. Een storing. Weer een crash en weer schade! Het zit niet mee…

Dan maar met de Charter de lucht in. Eerst de parachute gedropt. Oe’s en oo’s van het inmiddels toegestroomde publiek. Daarna een landing op de baan van rijplaten. Beetje smal. Beetje harde landing. Daarom: net na de volgende start viel op vijf meter het landingsgestel er onderuit! Weer lijmen. Na al dit onheil ging echter alles goed…

De wind werd gaandeweg wel steeds sterker. En turbulenter. Dus vliegen met de ‘windvliegtuigen’’, zoals de Flying Wing en de Mustang. Die kunnen wel tegen wat wind. Maar speciaal omdat een heel klein meisje kwam vragen of we nog snoepjes uit het vliegtuig gingen laten vallen, heb ik het landingsgestel weer onder de Charter gezet…

Het was weer een succes, dat snoepjes droppen. Alle kinderen bij mij op het vliegveld verzameld, de ouders achter het roodwitte afzetlint. Op mijn commando mochten ze het veld op om te zoeken. Ja, veiligheid gaat voor. En de kleintjes die niets hadden gevonden, mochten bij mijn lief een troostprijs ophalen…

En toen begon het een beetje te miezeren. En de toeschouwers verdwenen alras. Dus we konden alweer aan opruimen gaan denken. Vanavond een barbecue bij een van de Amelandse modelbouwers thuis. En daarna vroeg naar bed, want we moeten morgen om 05.15u wegrijden. De boot gaat om 06.00u. De rest van dit weekend houd ik voor mezelf. Om bij te komen van dit weer mooie en zéér geslaagde avontuur…

Rij, vlieg en Ameland voorzichtig… 

Blog 270, woensdag 24 juli 2024, 21.40u 

Ameland 2024, deel 2…

Deel twee van Ameland 2024 en alweer mijn 270^ste blog. Nog dertig te gaan. Want bij 300 blogs houd ik ermee op. Bedacht ik (me). Dat ‘me’ staat tussen haakjes. Want dat hoort daar niet. Maar je hoort en leest het steeds meer. Taal is levend, taal ontwikkelt zich. Zullen we maar zeggen. Driehonderd blogs in een jaar of vijf is wel genoeg dacht ik. Want wie leest ze nu eigenlijk? Jazeker, jij dus…

We hebben weer een enerverende dag achter de rug. Op Ameland. Eerst om 08.00u een lekker ontbijtje, en dan rap naar het veld. Verder met opbouwen. De tenten ditmaal. Want op de static show moet de pc met modelvliegsimulator, alle apparatuur, de vliegtuigen én het publiek droog gehouden kunnen worden…

En die tenten moeten goed worden verankerd. Zo leerden we een paar jaar geleden. Ze stonden net en een windvlaag gooide ze allemaal om. Met het hekwerk en al! Maar die Amelanders weten wat vastsjorren is. Daarna is er nooit meer iets spontaan gaan vliegen…

Wat wél ging vliegen, waren onze modellen. Tussen de klussen door. Zo kon ik vandaag zelfs negen vluchten maken en gisteren zes. En Jan zo’n beetje eveneveel.

Dan houd je het zware (?) werk ook beter vol. Als je tussendoor je vluchten kunt maken. Wel zo leuk. Ook voor de nieuwsgierige toeschouwers die alvast komen kijken…

Na de lunch was het zeil van de grote vaarbak, die meet zo’n 20 bij 17 meter, aan de beurt om te worden geplaatst. Drie vrijwilligers gingen er onderdoor kruipen om te zien waar de lekken zaten. Want het water moet er wél in blijven. Tot na de show. Bloedheet hadden die mannen het onder dat zeil. Dat zwarte zeil! Komisch gezicht ook, die bulten die zich verplaatsten. Net grote mollen. Ik opperde nog het idee om het water er maar in te doen met hun er nog onder. Zou leuke eilandjes opleveren. Het water kwam om vier uur. De mannen waren onder het zeil uit hoor…

Altijd weer een dingetje, dat regelen van water. Maar wéér gelukt. Morgen is de grote dag. De jaarlijkse Culturele Ambachtelijke Dag in Ballum. Het diner in Sier was weer top. Daarna nog even een fietstocht gemaakt en nu deze blog. Tot de volgende, wellicht morgen meer…

Rij, vlieg en Ameland voorzichtig… 

Blog 269, dinsdag 23 juli 2024, 22.56u 

Ameland 2024, deel 1…

Elk jaar gaan we een paar dagen naar Ameland. Dat doen we al bijna tien jaar. Daar gaan we dan de plaatselijke modelbouwclub ondersteunen. Tijdens de Culturele Ambachtelijke Dag in Ballum. Zij doen het varen en rijden met modellen, wij nemen het vliegen voor onze rekening…

Elk jaar weer leuk. We komen op dinsdag aan, om vrijdag weer naar het vaste land te vertrekken. Meestal héél vroeg. Want de boten voor de overtocht zitten vaak bomvol. Net als vorig jaar gaan we vrijdag met de boot van 06.00u. Kan niet anders, al in maart gereserveerd…

De dag zelf is op donderdag, en wel de derde donderdag in juli. Maar dinsdag en woensdag vullen we in met opbouwen. En af en toe een vluchtje maken. Vanzelfsprekend. Vandaag waren we, mijn lief en ik, al om 11.00u op de bestemming. Jan en Anja uit Ede volgden een paar boten later…

Het was weer een leuk weerzien van de mannen. Lekker de hekken geplaatst en gevlogen. Morgen komt het water in het grote bassin. En daar ga ik donderdag tijdens de show vrijwel zeker een keer vanuit starten met mijn watervliegtuig. Om er vervolgens weer in te landen…

Na een goed diner in Sier aan Zee, waar we ook een kamer hebben, nog een bos- en strandwandeling gemaakt. Dus op dit moment ben ik doodop. Dus wellicht morgen meer…

Rij, vlieg en Ameland voorzichtig… 

Blog 268, dinsdag 16 juli 2024, 12.41u 

Les…

Het weer blijft best wel tegenzitten. Veel regen met af en toe een mooie dag tussendoor. En de vooruitzichten zijn ook niet best. Het lijkt er nu toch echt op dat we weer eens zo’n zeldzame slechte zomer krijgen. Onze jaarlijkse trip naar Ameland, waar we weer vliegdemo’s en voorlichting gaan geven op de Culturele Ambachtelijke Dag, zal ook de nodige buien met zich meebrengen. Maar de donderdag, de dag waar het om gaat, staat voorlopig nog droog. Eens zien wat daarvan komt. Er staat wel een stevige wind in de verwachting…

Maar gisteren was er weer zo’n mooie dag tussendoor. Dus eindelijk kon Frits uit Apeldoorn komen voor zijn eerste lessen buitevliegen. Zijn getuigschrift op de simulator had hij al heel lang. Maar van hier komen kwam alsmaar niets. Door het weer. Tot gisteren…

Altijd leuk om iemand die je al goed kent van Skype eens in het echt te ontmoeten! Het was dan ook heel gezellig. Ik dacht dat ik een kletskous was, maar deze aardige 78 jarige kan er ook iets van! En het mooie was wel, dat deze Frits het meteen heel aardig deed. Het vliegen ging hem heel goed af eigenlijk. Daarbij leerde hij meteen van gemaakte fouten. Iets dat je niet zo vaak ziet. En zeker niet bij een al wat ouder persoon…

Voor mij als instructeur is dat ook fijn. Dat je niet eindeloos in herhaling hoeft te vallen en constant hameren op dezelfde fout. Soms word je daar namelijk een beetje moedeloos van. Dan moet je de zelfbeheersing blijven houden en constructie blijven. Ga er maar aanstaan…

Rij, vlieg en les voorzichtig… 

Blog 267, dinsdag 9 juli 2024, 14.15u 

Droom…

Toen ik nog niet met pensioen was, hoorde ik het al van een collega, die dat wél was. Hij droomde, zo vertelde hij me, dat hij ’s nachts constant droomde. En wel over het werk dat hij jarenlang had gedaan. En ja, Ik heb dat ook…

Nu ikzelf al een poos met pensioen ben, droom ik ook heel vaak. Ook over mijn werk als voormalig piloot. En over mijn vroegere hobby, parachutespringen…

En het mooie is, dat die dromen heel realistisch zijn! Zo maak ik de mooiste sprongen. Met lange vrije val. Of met een heel hoog geopende chute. Lekker zweven in de vrije hemel…

En ook de vluchten die ik in mijn mandje maak zijn heel realistisch en mooi. Meestal met helikopters, wat ik voornamelijk deed. Prachtige instructievluchten. Tot in het kleinste detail zoals ik me ze herinner. Zonder nare ervaringen, ik crash nooit..

Ook droom ik vaak van een missie met een grote groep gevechtshelikopters. Gaaf. Maar dan droom ik wel dat ik daarin niet zo goed kan meekomen. Vreemd. Zou dat komen omdat ik vroeger in de opleiding huiver had dat ik het niet zou halen? Vooral die elektronica voor het bedienen van de wapens. Daar snapte ik in he begin niet veel van. Een vliegende computer was het. En als midden veertiger had ik destijds niet zoveel sjoege van computers. Die jonge klasgenoten wel. Die waren ermee opgegroeid…

Maar dan het vliegen met die dingen. Een heel ander verhaal! Door mijn ruime ervaring met onder andere de vlieginstructie, was ik de eerste die het bul helemaal kon vliegen. Het bedienen van de boordwapens, met name het 30mm boordkanon en de raketten, kreeg ik wat later ook onder de knie. Ik bedoel maar, overal goed voor geslaagd…

Het mooie van de dromen is, dat ik niets meer in het echt hoef te doen. Mijn dromen geven meer dan genoeg voldoening…

Het echte modelvliegen loopt nu voorspoedig. We hebben zowaar af en toe goed vliegweer (!). Deze maand juli sta ik op 40 vluchten. Er komen er snel nog meer bij…

Rij, vlieg en droom voorzichtig… 

Blog 266, vrijdag 5 juli 2024, 12.21u 

Feest, deel 2…

Wat gaan de dagen weer snel. Alweer vrijdag. En wat blijft het weer slecht. Veel buien, wind en maar 17 graden. Weinig vliegen en al helemaal niet fietsen of varen. Wordt dit een slechte zomer? Het lijkt er wel op…

Nog steeds niets gehoord van mijn oud collega’s. Het lijkt ze allemaal niets te kunnen schelen. Dus mijn besluit om hun appgroep te verlaten lijkt het juiste besluit…

Maar wát een topfeest heb ik gehad! Twee dagen lang. Veel leuke en bruikbare cadeau’s gehad. Gezellige mensen erbij, die ik jaren niet had gezien. Herinneringen opgehaald met oud collega Rob, super mooi. En met ‘Forever Ruud’. Lekker gegeten met zijn allen. Kortom, ik voelde me echt jarig…

Weinig vliegen dus deze week. Ben net terug, en heb de sessie na drie vluchten afgebroken. Was niet te doen met die wind. Zéér onstuimig en turbulent. Bovendien zag ik in de verte alweer een bak water aankomen. Kwestie van thuis zijn vóór de hemel openbreekt…

En zo staat de maandteller pas op 23 vluchten. Maar het jaar is pas op de helft. Kansen genoeg komen er nopg. Vandaag maar eens goed gaan zitten voor de trainingen van de Formule 1 Grand Prix van Groot Brittannië. En voor de kwartfinales va het EK. Ben benieuwd wie er vanavond uitvliegen….

Rij, vlieg en feest voorzichtig… 

Blog 265, maandag 1 juli 2024, 13.06u 

Feest, deel 1…

Zo, het is 1 juli. De helft van 2024 zit er alweer op. Hard gegaan. De maand juni was een enerverende maand. Weinig gevlogen. En ook weinig gevaren. Veel vies weer. Gedoe met de appgroep van oud collega’s. Wilde een reunië organiseren. Niet gelukt. Lang mee bezig geweest. Uiteindelijk gisteren van de appgroep afgegaan. Om een statement te maken. Tot nu toe niets van ze gehoord. De laatste week druk geweest met het voorbereiden van ons grote feest. Afgelopen vrijdag ben ik namelijk 70 jaar geworden. En dat moest gevierd. Op zaterdag. Het werd een topfeest! Mede dankzij de inspanningen van mijn lief…

Natuurlijk zijn er ook mensen die liever niet naar verjaardagen komen. Moet je begrip voor hebben. Maar zij lijken géén begrip te hebben voor iemand die ze uitnodigt en alles voor ze regelt. Die laten de jubilaris bewust in de kou staan. Nou, ze blijven maar weg. Hopen maar dat dit soort mensen niet heel eenzaam wordt…

Maar er was een hele grote groep die het gezellig vond om te komen. En dat ook deden. Het was zelfs bijna te druk. Vooral mijn lief liep weer de benen uit haar lijf om te cateren. Maar ze kreeg ook wel hulp hoor. Schoonzoon regelde te twee barbacue’s, veel dames hielpen met het eten. En drinken. Zodat ikzelf als feestvarken alleen maar hoefde te zorgen dat ik mijn aandacht goed verdeelde onder de gasten. Best nog wel moeilijk…

Hilarisch was dat Ruud met zijn Patricia, een van mijn beste vroegere vrienden, niet door hadden gehad dat het om een middagfeest met barbecue ging. Had ik ook niet goed gecommuniceerd. Hebben ze toch de hele middag thuis zitten te niksen! Kwamen ze rond 21.00u aankakken toen net de laatste andere gasten huiswaarts gingen! Maar het was evengoed héél gezellig…

Rij, vlieg en feest voorzichtig, wordt vervolgd… 

Blog 264, zondag 23 juni 2024, 13.22u 

Zomer…

Eindelijk zomer! De zonnewende is geweest. De langste dag is alweer voorbij. Alhoewel de zon de hele week op dezelfde tijd ondergaat, namelijk om 22.07u. In de ochtend komt hij al steeds iets later op. Maar dat merken we niet, ha, ha. Heerlijk dingen buiten doen. Zoals vliegen! Inmiddels staat de teller van juni op 100 vluchten. Dat begint er weer op te lijken…

Met de vliegschool gaat het goed. Een cursist online geslaagd en zijn getuigschrift ligt klaar. Een volgende bijna klaar. En er is ook weer een boekje besteld. Dat breng ik morgen naar de post. Gesigneerd en wel. Leuk vind ik dat altijd…

De mensen die buiten moeten komen vliegen laten weinig van zich horen. Jammer. Ze laten de mooiste dagen en avonden (!) voorbij gaan. Dat moeten zij weten. Ik vlieg net zo vrolijk in mijn eentje. Erger is die vliegdag met barbecue die ik onlangs wilde organiseren. Slechts drie reacties en na een week nog een. Van de twaalf man! Schokkend…

Een schreef er: “Komt vast wel een herkansing.” Nou, ik ben bang van niet. Van dit soort teleurstellingen hou ik niet. Waarom moet ik altijd degene zijn met de initiatieven? Laat anderen ook maar eens iets doen…

Zo, dat is eruit. En nu weer vrolijk doen. We gaan lekker genieten van de zomer. Deze week wordt het wellicht zelfs 30 graden. Is nou ook weer niet nodig. Dan kun je niet zoveel meer doen. Nou ja, in de ochtenden en de avonden wel. Lekker vliegen, want in de vroege ochtend en late avond valt de wind vaak weg. Varen en fietsen kan ook. En wandelen…

Rij, vlieg en zomer voorzichtig… 

Blog 263, maandag 17 juni 2024, 12.20u 

Beter…

En alweer een week voorbij. Het weer is nog steeds niet goed. Veel regen. Dus ook weinig vliegen. De vliegdag met barbecue van zaterdag op 15 juni is afgelast. Maar goed ook, want het was berenweer. Maar er zit nu echt goed weer aan te komen! Tot en met het weekend nog af en toe een bui. Maar daarna staat er een lange, droge en vooral wat warmere periode in de verwachting…

Ondertussen krijg ik op mijn telefoon berichten over het te verwachten weer verderop in deze zomer. Verontrustend. Het kan wel eens de heetste zomer ooit worden in Nederland. Met temperaturen die vaak over de dertig graden zullen gaan. De kans daarop is volgens de deskundigen 60%…

Nou, dat hoeft dan ook weer niet. Persoonlijk vind ik droog weer met rond de twintig graden wel zo lekker. Als het echt heet is, kun je buiten wéér niets doen…

We hebben de afgelopen dagen doorgebracht met het doen van allerlei kleine en grote klussen. Zo heb ik eindelijk alle onderdelen van de botentrailer bij elkaar gezocht. En in elkaar gezet. En schoon gespoten. En de lichtbalk er weer op gemomteerd. Jarenlang gebruikte ik het frame van die trailer zonder wielen om het open bootje achterin de tuin op het droge te trekken. Maar dat bootje hebben we niet meer. Dus kan ook de trailer op Marktplaats. Morgen kom er al iemand voor…

Verder heb ik het nieuwe bootje klaargemaakt voor onderhoud bij een bedrijf in Heeg. Daar ga ik hem vanmiddag naartoe brengen. Inclusief een brief met daarop wat er aan moet gebeuren…

Vanaf vanavond kan er dus wat meer worden gevlogen. Want het weer ziet er steeds een beetje beter uit. Het aantal modelvluchten deze maand juni sinds de vorige blog is toegenomen tot 63. Niet al te veel. Maar deze week zullen er ongetwijfeld nog een stel bijkomen. Vliegen kan al tot na 22.00u. want de langste dag is niet ver meer weg…

Rij, vlieg en beter voorzichtig… 

Blog 262, maandag 10 juni 2024, 14.50u 

Weer…

De weersverwachting ziet er niet goed uit. En dat voor de komende weken. Elke dag regen! Het lijkt wel op een herhaling van het afgelopen najaar en de winter. Mán, wat hebben we toen een boel nattigheid gehad. En ook zo lang. Gelukkig hebben we begin mei een mooie zomerperiode gehad. Konden we even bijkomen. De gezinnen die een week in ons huis zaten konden volop genieten. En wij ook. Met de boot weg, zes dagen, en geen druppel regen gehad! Daarna is er weer veel gebeurd…

Koud waren we thuis of onze andere boot, de VN-7, bleek zo goed als af te zijn. Wij erop af en proefgevaren. Er waren nog een paar kleine dingetjes, dus weer bij de werf afgemeerd. Maar op 22 mei konden we hem definitief naar ons huis varen. Op één dag na is hij anderhalf jaar weg geweest. Dat geeft beslist te denken…

De afgelopen weken hebben we de laatste kleine dingetjes gadaan. Boot van binnen schoongemaakt, de gordijnen opgehangen en kussens geplaatst. Naamstickers besteld en erop gezet. Mooi! De navigatieverlichting heb ik op batterijen gemaakt. Het jaarlijkse Marrekrite-vlaggetje aangeschaft en aan de mast opgehangen. Daarmee mag je op 5000 plaatsen overnachten. Diesel bijgevuld en de brandstofmeter blijkt te blijven hangen op bijna vol. Dat zal nog wel overgaan als de boot schommelt. De tank zit nu voor tweederde vol. Gemeten met een peilstok van de reep karton. Het enige overgeblevene was, dat we nog een nieuw gasstel nodig hadden. Via Bol.com hadden we dat binnen een dag in huis! Op vrijdag 7 juni zat het kooktoestel erin. Klaar om te gaan varen! En toen werd het slecht weer…

Gelukkig hadden we een week eerder een dagje uitgebreid proefgevaren. Want een paar dagen weg zit er voorlopig niet in, qua weer. Daar sta je dan. Mooi geschilderde boot met nieuwe motor, die overigens heel mooi en rustig loopt. En snel genoeg is. En dan kan je er niet mee weg…

Nu maar hopen dat de rest van de zomer beter wordt. De geplande feestdag met vliegen en barbecue voor de modelvliegers op 15 juni loopt gevaar, evenals misschien wel het feest ter gelegenheid van mijn zeventigste verjaardag (ben van 28 juni 1954) op zaterdag 29 juni. Ook de langere vooruitzichten zijn namelijk niet best…

Tot slot het modelvliegen. De maand mei heb ik afgesloten met een toch wel mooie 155 vluchten. En de teller van juni staat alweer op 48. Tussen de buien door. Bonus: cursist Pieter heeft vrijdag zijn getuigschrift op de simulator gehaald!…

Het regent ondertussen al de hele dag door. We hebben al meer dan twintig milimeter in de regenmeter. Maar, regen maar lekker door! Want wat er nu valt, kan in de rest van de zomer niet meer vallen…

Rij, vlieg en weer voorzichtig… 

Blog 261, dinsdag 14 mei 2024, 12.05u 

Weekje weg…

Even geleden alweer. Maar dat heeft zijn redenen. De eerste week van mei was ik heel druk met het afmaken van de buitenboel. Want: vanaf 5 mei kwam mijn oudste dochter een weekje in ons huis. En wij zouden dan een weekje gaan varen. Aanvankelijk zag het ernaar uit, dat er tussen 5 en 11 mei nog af en toe een bui zou vallen. We besloten dat ‘uit te zitten’ met de boot dicht. Dus het erop wagen. Maar wat bleek: de hele week geen spatje regen gehad! Mooi zomerweer was ons deel. Dochterlief kwam met haar gevolg op bevrijdingsdag. En alle vlaggen hingen uit. Voor haar J. Ze had ook nog een ander gezin meegenomen. Die mochten met hun caravan op onze oprit. Plaats zat…

De eerste dag waren we allemaal samen. Beetje vissen, suppen en met de Hobie trapkajak op pad. Gezellig. In de avond móést ik de Formule 1 race van Miami zien. Daarna ben ik met kleindochter Lily, bijna 13 jaar, gaan nachtvissen. Op karper. Samen slapen in de vistent. Helaas niets gevangen…

Op maandag zijn we van wal gegaan. Met onze open boot, de ‘King and Queen’. En wát een week hebben we gehad! De eerste nacht hebben we aan een eiland gelegen, midden in het Tjeukermeer. Ging goed, al was het wel een herrie van een kolonie meeuwen. En heel veel muggen! Grote zoemende wolken. Gelukkig deden ze niks…

Dinsdag. We wilden de rivier de Tjonger doen. Maar bij de eerste sluis aangekomen, bleek dat de route pas op 15 mei open zou gaan! Terug dus en in de wildernis gaan liggen. De volgende dag, woensdag, zijn we naar Heerenveen gevaren, alwaar ik water haalde en boodschappen deed. Daarna naar een ons bekende mooie plek in de buurt van Terhorne…

Nou heeft deze boot heel weinig diepgang. Dus ik kwam op het idee om routes te varen waar we met de andere boot, de VN-7, niet kunnen komen. Want die steekt 89 centimeter diep. Best wel veel. Die boot is nog steeds op de werf. Al bijna anderhalf jaar(!). Maar ze zijn er nu mee bezig…

Dus donderdag zijn we via Tersoal de polder ingegaan. Via de Kruisbrekken naar Sibrandaburen. Mooi hoor! Vrijdag naar Sneek. Mijn lief ging even aar de Albert Heijn voor nieuwe Cappuchino’s enzo. Daarna even aanwippen bij vrienden, we kwamen er tenslotte op 100 meter langs. Helaas waren ze niet thuis. Dan maar weer een mooie route via Uitwellinga naar het Snekermeer. En uiteindelijk zijn we in de Brekken uitgekomen voor de laatste nacht, maar twee kilometer van huis…

Zaterdag dus weer thuis. Opruimen en dan een barbecue met de hele bubs. Al was het andere gezin al op vrijdagavond vertrokken. We konden mooi ons cadeau van de twee gezinnen uitproberen: een nieuwe schroeibak. Een echte Weber nog wel. Het smaakte geweldig…

En dan begon zondag 12 mei het vliegen weer! En hoe! Stond ik op 5 mei nog op 40 vluchten deze maand, op dit moment heb ik er alweer 76. En er komen er deze week vast nog wel een paar bij. Het weer blijft namelijk goed. Zéér vliegbaar…

Rij, vlieg en weekje weg voorzichtig… 

Blog 260, woensdag 1 mei 2024, 12.30u 

Herstel…

Het was best véél werk, maar ik ben klaar. Met het terugplaatsen van de vlonders. Over de hele lengte van onze oever. Wel 31 meter. En ook de beugels om de boten vast te leggen zitten er weer op. Onze nieuwste boot ligt alweer op zijn oude vertrouwde plaats. En ook mijn kleine roeibootje en de Hobie trapkajak. De andere grote boot is nog op de werf. Al anderhalf jaar (!)…

Nu ben ik de oever aan het afwerken. Betonbandjes langs de vlonderplanken enzo. De tegels van het terras aan het water opnieuw leggen. Het herstel verloopt zeer voorspoedig…

Mán, wat werd ik telkens moe tijdens die werkzaamheden! En ik werkte niet eens de hele dag door. Af en toe wiselde ik het werk af met een paar lekkere vluchten. Het weer zat niet mee, veel buien. Zodat ik af en toe wel móest stoppen. Maar nu is het ineens zomer! Gisteren begon dat al, met 23 graden. Vandaag wordt het zelfs 27! Zo zie je maar, zelfs het weer herstelt zich…

Ik merk dat de jaren gaan tellen. En hoe! Nou ja, ik word over twee maanden ook al zeventig hoor. En dan herstel je minder snel, dan wanneer je bijvoorbeeld dertig bent. Mijn lief heeft het dus ook, al is ze meer dan twee jaar jonger. Ook zij helpt dapper mee met aandragen en schoonmaken van vanalles. En ook zij is ’s avonds helemaal kapot. Dan gaan we lekker tv kijken. Ná mijn avondvluchten…

De maand april zit er weer op. Afgesloten met een mooie 180 modelvluchten. Net als in maart. Gisteren lekker in de korte broek en zonder jas les gegeven aan zowel Peter als Pieter. Na het eten nog een paar vluchten gemaakt met de alweer herstelde Sky Surfer. Hij vloog weer perfect…

Vanmorgen was ik vroeg wakker. Na zes uur slaap al. Heb ik wel vaker. Ik voelde me goed hersteld en ben de eerste vluchten van de nieuwe maand gaan maken. Die zijn binnen! En zelfs nog een parachute afgeworpen…

Rij, vlieg en herstel voorzichtig… 

Blog 259, zaterdag 20 april 2024, 14.53u 

Bank…

De werkzaamheden aan de oever zijn klaar. Nu kan ik aan de bak. Met het terugplaatsen van de vlonders. Leuk werk. Maar nu even niet. Met al die regen. Het weer zit nog steeds niet mee. Vandaag ook al niet vliegen. Alhoewel, misschien vanavond even…

Zoals in de vorige blog vermeld, heb ik de eerste termijn al aan het bedrijf betaald. Een grote som. Voor het restand moet ik even naar mijn bank, heb een krediet hypotheek, dus het geld is snel geregeld. Die hypotheek loopt nog tot december 2037. Lekker gevoel, dat je altijd zonder poespas geld kan opvragen. De borg is de tegenwaarde van ons al afgeloste huis…

We hebben maar één keer gebruik van die krediet hypotheek gemaakt. Toen ik snel een andere auto nodig had. Die lening hebben we zo snel mogelijk weer afgelost. Dus die staat weer op 0. Een jaar of tien al. Nu heb ik weer wat opgenomen. Maar een lekker gevoel dus, dat je altijd over geld kan beschikken. Tot van de week…

We kregen een brief. Daarin stond, dat de bank deze hypotheek per 1 juni aanstaande opzegt. Pardon? Kan dat zo maar? Het door de bank eenzijdig opzeggen van een contract? En wij hebben altijd alles meteen betaald. We zijn nooit in gebreke gebleven. Daar laten we het niet bij zitten! Tja banken. Een cursist gaf me een definitie van de werkwijze van banken: ze lenen je een paraplu als de zon schijnt, maar nemen (eisen) hem terug als het gaat regenen…

Je vraagt je wellicht af wat dit allemaal met onze vlieghobby te maken heeft. Niets eigenlijk. Want mijn vlieghobby is relatief goedkoop. Daar hoef ik zeker niet voor naar de bank. Maar het hield me nogal bezig. Moest het even van me afschrijven. Nee, gelukkig is onze hobby niet al te duur. Zeker bij mij niet. Als je dus niet al te vaak crasht…

Mijn kisten maken véél vluchten voor ze ter ziele gaan. Bij velen worden de vliegtuigen niet oud van ouderdom. Bij mij wel; ik heb er verschillende met meerdere honderden vluchten. Het qua aantal vluchten langst levende model heeft er zelfs 1741. Je leest het goed. Wát een opschepper! Op dit moment heb ik in april een totaal van 117 vluchten, van meer dan tien minuten gemiddeld…

Rij, vlieg en bank voorzichtig… 

Blog 258, dinsdag 16 april 2024, 15.23u 

Werk…

Het is een heel werk, die nieuwe oever. Maar ze zijn nu bijna klaar. De ingebrachte grond moet nog inklinken. En daarna verse grond erbij. Dan kan ik weer aan de bak. Met het weer aanbrengen van de vlonders. Op dit moment kan ik niet veel zelf doen…

Best wel lekker, ik vliegen, allen of met Peter, terwijl de mannen druk met de zware machines doende zijn. Het grote nadeel hiervan is, dat ik voor de werkzaamheden moet betalen. En veel ook. De eerste termijn van ruim 18 mile is al overgemaakt. Maar ja, zoiets kan een mens ook niet zelf. Daar heb ik de machinerie niet voor…

Het weer wisselt. Van harde wind tot bijna windstil. Vandaag harde wind dus. En koud ook nog! Tijd om wat werk aan de pc te doen. Al heel lang moest ik een brevet opzoeken. Een bestand dat te bewerken is. De laptop en beide externe harde schijven helemaal uitgeplozen. Niet gevonden…

Een ander werkje was ook achterstallig: het overzetten van de foto’s en filmpjes van mijn telefoon naar de pc. En wel van 2023 en 2024! Sinds ik de laptop vorig jaar juni heb laten repareren (nieuwe harde schijf, overzetprogramma weg), was me dat niet gelukt. Nu dus wel, fluitje van een cent. Heerlijk om weer ‘on top’ te zijn. Nu kan ik af en toe weer een nieuwe foto op mijn webstite plaatsen. Zoals bij deze blog…

Gisteren niet gevlogen. Vanwege het weer. Maar zondag wél. En hoe! We hadden onze dochter met de kleine Ezra op logeren. Kan dochterlief even bijslapen. En wij met Ezra spelen! Tegen de avond werd de wind minder. Ik naar het veld. Net met mijn eerste vlucht bezig, of mijn lief met dochter en de kleine verschenen. Ezra móest en zóu zien wat opa aan het doen was! Want dat vond hij behoorlijk interessant…

Toen ze weer weg waren, viel de wind helemaal weg. Wat een genot. Ik kon mooi de parachute droppen, vijf keer maar liefst. Alleen heeft de kleine dat niet gezien, die moest naar bed. Dat houdt ie dus tegoed voor een andere keer. En als hij nog een jaartje ouder is, rond de vier jaar, dan mag hij met mij aan de kabel vliegen. Vindt ie vast ook gaaf…

De maandteller staat alweer op een mooie 92 vluchten. En vandaag komt er vast nog wel wat bij. De wind is namelijk niet zo hard als voorspeld. En neemt nog wat af. Net voor het wekelijkse clubsimmen vanavond nog even aan het werk op het veld…

Rij, vlieg en werk voorzichtig… 

Blog 257, donderdag 11 april 2024, 23.45u 

Gift…

Afgelopen maandag ging de telefoon. Gebeurt niet meer zo vaak, meestal krijg ik een appje. Onbekend nummer. Ik nam op en een dame op leeftijd maakte zich bekend als mevrouw B. Meteen wist ik het: de vrouw van Chris, die ik jaren geleden les heb gegeven. Die aardige man was fysiek zó slecht, dat hij de paar honderd meter naar het veld maar amper kon lopen. Na één middag lessen was het voor hem dan ook afgelopen. Jammer. Een paar maanden geleden las ik in de krant dat hij was overleden. Ook jammer, heel jammer. En nu belde zijn vrouw… Ze had nog ‘een doos met kleine vliegtuigjes’ gevonden. Of ik die wilde hebben? Ik antwoordde beleefd ‘graag’, en vertelde dat ik ze eventueel altijd nog zou kunnen doorgeven aan een andere geïnteresseerde…

Wat attent! En wat leuk. De volgende dag kwam ze de ‘doos’ brengen. Een plasic opbergbox voor de kerst. Dat stond erop. En tot de nok toe gevuld met… helikoptertjes, zenders, accu’s en opladers. En een paar oude telefoons en coaxkabels. Die overbodige kabels en telefoons heb ik meteen bij de spullen voor het afvalstation gelegd. En toen eens goed gekeken naar wat ik had nog meer gekregen…

Het bruikbare deel bestond uit één kleine coax heli, compleet met zender en boekje, en drie ‘echte’ helikopters, van MJX en Walkera. Ook compleet met zenders, accu’s en boekjes. Maar, helaas, alles wel in mode 2. En daar kan ik niet zo goed mee vliegen. Nog even de coax heli geprobeerd, maar als mode 1 vlieger werd dat niks. Die gaat dus zeker naar Rick…

Maar de zenders voor de drie echte heli’s waren wel om te bouwen. Twee ervan kon ik zelfs met twee schakelaars omzetten! Bij de derde staat het ombouwen naar mode 1 uitgebreid in het boekje. Dat ga ik beslist wel redden. Al vaker gedaan.

Al met al een mooi cadeau. Een mooie gift. Uiteraard is het nóg mooier als mensen geld doneren. Want dat gaat naar diverse goede doelen. Maar ook hier ben ik heel blij mee…

Helaas kwam de eerste heli (de MJX F47) bij de eerste testvlucht tegen een tafelpoot aan. Met als resultaat een kapot rotorblad. Snel een paar nieuwe bladen bestellen, alsmede een paar 3,7V 370 mAh lipo’s. Die zijn origineel voor de F47. Lichter en kleiner dan de vijf bijgeleverde 600 mAh. En ze passen beter…

Rij, vlieg en geef voorzichtig… 

Blog 256, dinsdag 9 april 2024, 12.33u 

Vergeet…

Wat is het toch fijn dat het zomertijd is. Wat is het toch lekker om na het avondeten nog even te kunnen vliegen. Ik was het bijna vergeten. Maar nu weet ik het weer. Heerlijk. Wat ik ook vergeten ben, is het schrijven van mijn wekelijkse blog. Al sinds 28 maart namelijk. Dat is niks voor mij. En ik heb de intentie om dat in te halen. Met even twee blogs per week…

Maar er zijn verzachtende omstandigheden. Druk geweest met het gereed maken van de oever langs onze tuin. Want er komt een nieuwe wal. De 30 meter vlonders moest ik zelf verwijderen. Tijdrovend klusje. En nu zijn ze eindelijk ze begonnen met het vernieuwen van de wal. Een heel karwei. Terwijl ik dit schrijf zijn ze al een aardig eind op weg. Daar hoef ik niet bij te zijn, dus kan ik lekker veel vliegen. Als het weer het toelaat natuurlijk. En dat is nog wel eens niet het geval. De afgelopen periode wisselde het weer nogal. Van koud met veel regen, héél veel, tot een enkele zomerse dag…

Afgelopen zaterdag was er zo een. Meer dan 23 graden. Maar toen waaide het hard. Dan maar eens de schuur opruimen dus. Vond ik toch de verloren gewaande navigatieverlichting van ons open bootje terug! Ik had wel grondig gezocht, maar waar de lampjes lagen was ik toch vergeten. Nu heb ik dus twee setjes. Kan er nog eens een in de plomp vallen…

Gisteren was een topdag. Weinig wind en twintig graden. Tijd om wat extra vluchten te maken. Eerst met de Charter nummer 4. Heerlijk. Daarna met Peter om hem les te geven. Al evenzo heerlijk. En na het avondeten nog even met een zwever, de Phoenix 2400. En dat was het toppunt van heerlijk! In toaal gisteren maar liefst 21 vluchten gemaakt van minimaal 10 minuten per stuk. Daarmee komt het totaal van april ineens op 45…

Rij, vlieg en vergeet voorzichtig… 

Blog 255, donderdag 28 maart 2024, 12.44u 

Licht…

Het wordt weer steeds langer licht. We kunnen al vliegen tot ongeveer 19.00u. Maar dat gaat veranderen, in positieve zin. Nog even en de klok gaat vooruit. Aanstaande zondag om 02.00u is het plotseling 03.00u! uiteraard weet de natuur hier niets van. Want onze tijdwaarneming is maar een getalletje. Maar wat zal dat weer lekker zijn. Lekker vliegen na het avondeten. Met vaak wegvallende wind, héérlijk…

Vraag me niet waarom, maar sinds de laatste blog op 21 maart heb ik ineens drie dagen niet gevlogen. Best lang. Voor mij dan. Het zal ongetwijfeld met het weer te maken hebben gehad. Maar er waren ook wat bijzondere omstandigheden. Zo moest op zaterdag de nieuwe wasmachine worden uitgeprobeerd. En moest (!) er op zondag vroeg worden opgestaan om de Grand Prix van Australië te kijken. De start was om 05.00u. Dus om 04.15u op voor het voorprogramma. Max viel al in de vierde ronde uit met een kapotte rechter achterrem. Maar het werd toch een leuke race, met een een-tweetje voor Ferrari. We zagen dat het tijdens de race langzaam licht werd buiten…

Na de race weer het bed in. En redelijk uitgeslapen om 12.00u naar Ede. Om de verjaardag van schoonzus te vieren. Het was nu eens niet druk, maar héél gezellig. Na het lekkere eten konden we de thuisreis beginnen terwijl het nog licht was…

Op maandag 25 maart werd het vliegen hervat. En op dit moment heb ik er weer 20 vluchten bij, 162 deze maand. Een record voor dit jaar. Vanmorgen meteen na het ontbijt naar het veld. Want het zou anderhalf uur later gaan regenen. En waaien. Een fiasco werd het. Al vóór de eerste vlucht begon het te druppelen. Na slechts twee vluchten ging het harder en heb ik het voor gezien gehouden. Lekker naar de koffie. Met de wind blijft het wel meevallen. Dus misschien later vanmiddag nog een keer? Het vliegen neem ik vandaag maar een beetje licht…

Rij, vlieg en licht voorzichtig… 

Blog 254, donderdag 21 maart 2024, 15.55u 

Spring…

Gisteren wilde ik deze blog schrijven. Maar dat ging niet. Want dit was er aan de hand. We zaten ’s avonds op tv een opgenomen film te kijken. Over Area 51. Ufo’s en zo. Interessant vind ik dat.

Toen we de film op stopten om de Avondshow van Arjen Lubach te gaan kijken, ging het beeld op zwart. Het internetkastje opnieuw opstarten bracht geen soelaas. Dan maar die blog maken. Echter, wel internet, maar geen enkele website was voor te toveren. Na een pauze toch nog maar eens geprobeerd. Nop dus. Vroeg naar bed dan maar. Vanmorgen deed alles het weer. Gelukkig…

Spring. Dat is in dit geval Engels. Voor lente. En die is begonnen. Ergens gisteren. Het weer wordt steeds vaker beter. En wat warmer. Zo kon ik al een paar keer gaan vliegen zonder lange onderbroek en zonder handschoenen. En ook al twee keer na het avondeten wezen vliegen. Daar word ik vrolijk van. En daar ga ik van springen. Inmiddels heb ik er alweer veertig vluchten bij, sinds de vorige blog. En die zijn grevlogen met de Mustang, de Charter NXG2, de grote Cub van FMS, de Phoenix 2400 en de Charter NXG4. En vanmiddag ook nog een paar lesvluchten met de Trainstar van Peter. Veel variatie dus. De maandteller staat op 142 vluchten…

Vandaag was het weer wat kouder weer. En er komt nog meer kou aan. En regen. Midden volgende week knapt het weer op. Laat de Spring maar echt beginnen! Ondertussen is mijn voorbereiding van de oever klaar. Ze kunnen zó beginnen. Morgen komt de nieuwe wasmachine. De oude was lek. Na 18 jaar…

De onkosten komen wel allemaal tegelijk. Zoals wel vaker. De ‘Wet van behoud van ellende’! Ondertussen heb ik de tuin gesnoeid. En ben ik nu aan het hakselen. Lekker bezig. Over een dikke week begint de zomertijd. Met Pasen. Kan ik weer elke avond na het eten vliegen…

Rij, vlieg en spring voorzichtig… 

Blog 253, donderdag 14 maart 2024, 19.11u 

Klus…

Gisteren begonnen aan een klus. Een grote klus. We moeten namelijk de vlonders van de oever afschroeven. Wel 31 meter! Want volgende week krijgen we een nieuwe oeverbeschoeing. Werd tijd. Moeten we wel voor betalen overigens. En véél. Vandaar dat we het demonteren en weer terug plaatsen van de vlonders zelf doen. Scheelt al gauw weer vijfduizend pieken…

Maar er wordt ook nog gelvogen hoor. Zo ben ik vanavond voor het eerst dit jaar ná het avondeten wezen vliegen. De wind viel weg en ik kon het niet laten, zo na een zware klusdag. Lekker zweven met mijn Phoenix 2400. En dat waren beslist niet de enige vluchten van deze week…

Op zaterdag 9 maart had ik al negen vlucht met de gerepareerde Twinstar. Net voor de tweede race van de Formule 1. Op zondag 10 kon ik niet vliegen. Want toen moesten we naar Houten, om de 38^ste verjaardag van onze jongste dochter te vieren. Was weer leuk. Ook met de kleine Ezra…

Op 11 maart kon ik eindelijk de Radian XL eens goed aan de tand voelen. Tien vluchten lang. De rem op de motor deed het uitstekend en ik ben over de hele raparatie zeer tevreden. Eergisteren, de twaalfde, was de Charter NXG4 aan de beurt. Elf vluchten maar liefst. Nog twee keer een parachute afgegooid ook…

En dan gisteren. Eerst dus klussen. En daarna bleek de wind te hard. Toch maar even met de Flying Wing. Die kan wel tegen een beetje wind. En tegen een stootje. Wat zeg ik, je kunt hem vol gas tegen een muur vliegen, en dan heb je nóg geen schade…

Maar goed ook. Want één keer liet ik gisteren de Wing iets te ver met de wind mee vliegen. En toen overtrok hij. Al tollend ging hij naar de grond! Toen ik er eindelijk bij aankwam, hij lag best ver weg net vóór een gracht, geen schade! Al vliegend kon ik teruglopen naar de spullen. Heb ik ook weer een sportbeurtje gehad! Al met al alweer 102 vluchten deze maand maart. En het weer wordt steeds beter…

Rij, vlieg en klus voorzichtig… 

Blog 252, vrijdag 8 maart 2024, 15.55u 

Wind…

Zaterdag 2 maart. Wat ben ik blij dat de gerepareerde Radian gisteren geen schade (zie blog 251) opliep! Thuis heb ik alles schoongemaakt en zoals gezegd een nieuwe regelaar gemonteerd. Vandaag het ding weer invliegen. Hij vloog goed. Alleen bleef met die nieuwe regelaar de prop draaien. De elektronische rem zit er niet op. Weerstand in de lucht dus. Dus maar één vlucht met de Radian. Hierna vloog ik nog zeven keer met de Charter NXG4. Ook nog een parachute afgegooid. In de middag de eerste wedstrijd van de F1 gezien. Max won. Hij ging door waar hij einde vorig seizoen was gebleven…

Op zondag 3 maart was er weinig wind. Dus de micro Bolkow 105 uitgelaten. En de Phoenix 2400. Tijdens de tweede sessie van de dag waren de SC LP4 en de Lidl aan de beurt. Vier modellen gevlogen dus, in totaal 15 vluchten op één dag. Waarmee het maandtotaal op 20 kwam.

Op 4 maart bleef het rustig, dus weer 11 vluchten gemaakt. Ditmaal met de Charter NXG2. En op dinsdag 5 maart waren de Mustang en de grote Pipercub van FMS (1,7m spanwijdte) aan de beurt. Weer 14 vluchten, de maand gaat lekker met alweer 50 stuks. Morgen weer weinig wind. Dus maar eens gaan denken aan watervliegen…

Maar daar kwam die woensdag de 6^e niets van terecht. Want Peter wilde komen vliegen. En ik had er al rekening mee gehouden. Ander keertje watervliegen dan maar. Met Peter ook altijd leuk en gezellig. En weer vijf vluchten erbij. En toen kwam de wind opzetten. En nog een oostenwind ook. Altijd koud. Donderdag (gisteren dus) kon ik daardoor vergeten. Een koude snerpende oostenwind. Niks aan. Lekker binnen blijven. En natuurlijk de dagelijkse wandeling. Van een kilometer of zes. Ook vanmorgen dus die snijdende wind. En koud. Het heeft vannacht zelfs flink gevroren. Weer binnenblijven dus. Dan maar proberen de regelaar van de Radian te programmeren, de rem moet erop…

En dat blijkt een rare klus. Je moet het met de gasstick op je zender doen. Knuppel naar boven en na een aantal piepjes naar beneden. Vooraf heb ik al mijn gebruiksaanwijzingen van ESC’s opgezocht. De verschillende merken blijken allemaal net iets anders te werken. En dus lukte het niet. Ik kreeg het niet voor elkaar. Uiteindelijk vond ik de originele verpakking van de regelaar. De gebruiksaanwijzing daarvan zat er nog in. En toen was het zo gepiept…

Ontertussen scheen de zon maar. Blauwe lucht. Ik besloot om het erop te wagen. Veel kleren aan en achter een bult rotzooi gaan zitten. In de luwte. Het werkte ook nog! Niet te koud maar veel wind. Zes vluchten gemaakt. Maar door die harde wind vandaag niet met de Radian. De maandteller staat op 61…

Rij, vlieg en wind voorzichtig… 

Blog 251, vrijdag 1 maart 2024, 11.45u 

Maart…

Het is dus maart. Eindelijk. Daarmee is de meteorologische lente begonnen. Werd tijd ook. Toch is het nog niet echt warm buiten. Dikke jas, dikke broek, pet en handschoenen zijn nog nodig. En toch komt de lente er aan. Echt. Het is al te voelen als de zon even schijnt. Niet al te vaak gevlogen de afgelopen week. Maar wel heel lekker. En best vaak per keer ook…

Op zondag 25 februari met de Charter NXG 4. Vijf vluchten. Ook nog een parachuutje gedropt. Ging mooi open. De dag erna kon er niet worden gevlogen. Harde wind en regen. Maar op dinsdag 27-2 was het ineens zo goed als windstil! Snel een net aangekomen nieuwe prop op de Phoenix 2400 gemonteerd en daarna dus met de boot erop uit om te watervliegen. Die Phoenix zwever moet maar even wachten. Elf vluchten met drie vliegtuigen. Waaronder de eerder gerepareerde Beaver. Dat was een perfecte vliegdag. En in de namiddag net op tijd thuis om nog even naar een verjaardag te gaan. Mijn lief was daar al.

Het invliegen van de Phoenix gebeurde een dag later. Op woensdag 28-2. Op de dag dat ik ‘maandig’ ben. Precies 69 jaar en acht maanden. Negen lekkere vluchten. En toen zat de maand er opeens op. Want gisteren was het weer te bar. De hele dag regen. En dat vind ik jammer. Het was namelijk schrikkeldag. En omdat ik graag bijzondere dingen doe, had ik ook graag op schrikkeldag gevlogen. Het zat er niet in. Gelukkig heb ik eerdere jaren al een paar keer op schrikkeldag gevlogen. Dus who cares? Al ver voor zonsondergang had ik in mijn logboek een rode streep onder de maand gezet. Toch een mooie 150 vluchten in februari. Mooi tijd gehad om de Radian XL helemaal af te maken.

Veel leuke en positieve reacties op het artikel over mij in de krant. Van buren en vliegvrienden. En mijn lief zelfs van de kassamadam in de supermarkt… En ook op de club waarvan ik lid ben hebben ze het ontdekt…

Vanmorgen na kwart over zes kon ik niet meer slapen. Te excited. Eruit en nuchter aan de dagelijkse zes kilometer wandelen begonnen. Onderweg hoorde ik schoten. En zag ik een busje staan. Shit! Thuis een appje naar de jager. Ja, hij was inderdaad aan het jagen. Maar ik mocht toch vliegen, aan de verre kant. Want ik wilde natuurlijk die Radian invliegen. Dat ding was al 19 maanden niet in de lucht geweest…

De eerste start was al om 09.00u. Het ding vloog goed. Ik hoefde niet eens te trimmen. Alleen hoorde ik bij het stijgen de motor af en toe sputteren. Zestien minuten gevlogen! Bij het aansluiten van de tweede accu ging het mis. Stroom aan, stroom uit. Verloopstekkertje? Vlug een nader accu genomen en die deed het goed. Deed. Want na zeven minuten in de tweede vlucht deed het toestel niets meer. Behalve hard tegen de grond smakken. In de modder! Gelukkig geen schade! Thuis meteen alles schoon gemaakt, nog eens getest en toch maar een nieuwe regelaar gemonteerd. Zo, en nu aandacht voor de eerste wedstrijd van de F1…

Rij, vlieg en maart voorzichtig…

Blog 250, zaterdag 24 februari 2024, 11.05u 

Geluk…

De afelopen week ging het op en af. Qua vliegen dan. Op zondag heb ik niet gevlogen, maar op maandag 19-2  wel. En wel zeven vluchten. Ook dinsdag 20 kon er worden gevlogen, acht erbij. Maar woensdag 21 was het weer te nat. En te harde wind. Dat was ook op donderdag het geval. Maar toch nog even met de Mustang drie vluchten gemaakt. Wat een geluk allemaal…

De tweede “Repair week” ging ook op en af. Maar ik heb toch weer drie vliegtuigen in de vaart weten te krijgen. Dan zijn er nu zeven gerepareerd. Nog vier tot zes te gaan. En daarna nog drie gekregen exemplaren opbouwen. Of ombouwen. Een van die gekregen exemplaren is een nieuwe, type Flying Wing. De andere twee zijn hele oude vintage modellen. Een motorkist á la oud model Charter, een voormalige brandstofkist, en een oude motorzwever met en borstelmotor. Ze worden allebei omgebouwd tot elektro. Er moet dus nog minimaal één repairweek volgen. Waarschijnlijk meer…

Nog iets van geluk, de afgelopen week. Donderdag verscheen de krant Groot Sneek, waarin een groot artikel over mijn vliegschool staat. En mijn levensloop als beroepspiloot. Wij lopend naar de supermarkt voor een exemplaar of twee. Maar ze waren er nog niet. Thuis kreeg ik een appje van Peter. Hij had hij hem wél bij die supermarkt op de kop getikt! Ik met de auto terug. En bingo! Meteen twee, pardon drie, exemplaren meegenomen. Mooi! Thuis gelezen. Dat artikel staat nu dus mooi ingelijst tegen de kast…

Het was maar goed ook, dat ik die kranten had gehaald. Ook een geluk. Want de bezorging liet weer eens te wensen over. Géén krant die donderdag! Op vrijdag kwam hij wél in de bus. Ook geluk. Want dan kan de buurt ook genieten van het verhaal over mijn best spannende leven als piloot…

Vanmorgen vroeg op. Want rond tien uur zou het te hard gaan waaien. En regenen. Ik zat al aan het ontbijt en dacht ineens aan de jager. Het zál toch niet? Nou, dan heeft ie mooi pech. Want ik zal hoe dan ook de gisteren gereedgekomen Twinstar invliegen. Die heeft namelijk al sinds oktober op de berg te repareren vliegtuigen gelegen. De jager was er niet. Geluk! Vijf vluchten met de Twinstar. Perfect vliegt ie…

De volgende reparatieklus wordt de lastigste. Mijn Radian XL van 2,7 meter. Die ligt al anderhalf jaar te wachten. Zomer 2022 ging hij te hoog en zag ik hem niet meer. Grote zoektochten zonder resultaat. Na twee weken vond de boer het ding terug. Honderd meter van de plaats waar ik hem uit het oog verloor. Ook geluk! Maar forse schade, geknikte romp enzo. Ik denk dat ik er vandaag maar eens aan begin. O ja, en ik heb er ook weer een enthousiaste cursist bij: een wethouder. Het loopt lekker met de school. Geluk…

Rij, vlieg en geluk voorzichtig… 

Blog 249, zondag 18 februari 2024, 16.47u 

Helft…

Deze maand februari is alweer over de helft. Gelukkig. Wat kijk ik uit naar warmer weer. Maar… We hebben er ’s avonds alweer anderhalf uur daglicht bij. En ook warmere dagen. Zo af en toe. Ook de afgelopen week hadden we die. Maar het was Repair week. Repareren dus. Inmiddels heb ik alweer vier vliegtuigen vliegklaar. De helft van de te repareren berg kisten ongeveer. Maar vooralsnog blijft het een berg, dus vanaf morgen nog een Repair week…

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er helemaal niet wordt gevlogen, want dat gaat altijd voor. Op maandag 12 eerst zes vluchten met de Charter NXG2. Daarna heb ik heel lang zitten prutsen om van vreemde onderdelen een passende klapprop voor mijn Phoenix 2400 te maken. Slijpen en schuren dat het een lust was. Maar het lukte. Dus meteen invliegen, want ik was wel benieuwd of dit maaksel zou blijven zitten. Het vliegtuig vloog als vanouds. Twintig keer volgas en de zaak bleef heel. Toch voor de zekerheid meteen twee setjes originele prop met neuskegel besteld…

Dinsdag 13 februari werd er niet gevlogen. En ook niet gerepareerd. Het was namelijk onze trouwdag. Alweer 49 jaar getrouwd met mijn lief. Een leuke dag samen. Wandelen in een ons vreemd bos bij Beetsterzwaag. Daarna thuis lekker kaasfondue en ’s avonds naar een goede film. Op woensdag 14-2 verder met de volgende uitdaging: het repareren van mijn nieuwste Charter, de NXG4. Die is namelijk al twee keer gecrasht. Bij de (pas) 73^ste en 78^ste vlucht. Die hele dag besteedde ik aan lang nadenken en vond die dag nog niet de beste oplossing… De 15^e werd weer een echte vliegdag, met twaalf vluchten. Zes met de Sky Surfer en zes met de FMS Cub. Op vrijdag 16 februari was mijn lief naar haar zus in Ede en kon ik ongestoord op de keukentafel verder met de Charter. En toe viel me de oplossing in. Ik zou van deze Charter de neus nemen en van een andere het romp/staartstuk…

De hele dag ben ik aan het snijden en schuren geweest om de delen op elkaar pasklaar te maken. Maar uiteindelijk kon ik lijmen met epoxy. Twee keer heb ik 45 minuten de delen tegen elkaar zitten houden. Het werd best mooi, niet eens veel van de naad te zien ook nog.

Gisteren was het dus heel mooi vliegweer. Bijna windstil. Aangezien ik vrijdag al vroeg op bed lag na de drukke klusdag, was ik rond zes uur klaarwakker. Ik er uit en verder werken aan de Charter. Tegen achten was het licht genoeg en ging ik naar het veld. Toen ik mijn spullen op de grond zette ging mijn GSM. Het was de jager. Die zat met zijn maat in de dekking. Ze zaten ‘op de gans’ en of ik niet een uur kon wachten met vliegen…

Teleurgesteld maar weer naar huis. Wel tijd om weer aan de Charter te werken! En weer drie kartier delen tegen elkaar gehouden tot de epoxy hard werd. Uiteindelijk stond ik rond half elf weer op het veld, voor acht vluchten. Daarmee tikte ik de honderd (deze maand) aan. Toen ik thuiskwam was mijn lief nog niet terug uit Ede. Het lijmen was voltooid en ik  kon gaan afmonteren. Ik zette er voor de zekerheid ook een nieuwe ontvanger in en toen was ik op tijd klaar om hem nog even in te vliegen. Perfect zoals altijd…

Rij, vlieg en helft voorzichtig… 

Blog 248, zondag 11 februari 2024, 21.51u 

Werk…

Mijn vader zaliger zei altijd: “Op zondag mag je niet werken.” En ik denk dat hij mijn activiteiten in het modelvliegen ook als werk zou hebben gezien. Want daar lijkt het wel vaak op. Nou, dan toch maar. Het is een hobby! En alles wat ik aan mijn vliegschool ‘verdien’, gaat uiteindelijk naar goede doelen. Dus niet naar mezelf…

Nieuwe week. Op maandag 5 februari geen vliegweer. Lekker met mijn lief gevierd dat we 52 jaar verkering hadden. Heb haar verrast met bloemen en een ontbijtje op bed. Ik had vooraf gezegd dat ik vroeg op zou gaan om te vliegen. Maar ik wist al dat het hard woei. Dat was dus om de rozen te halen! Ze trapte er in. Ook dinsdag 6 niet gevlogen. En dan werd het woensdag 7 februari. En toen was het ineens bijna windstil…

Dus weer met de boot op pad om te gaan watervliegen. Om die dag (25-1) uit te wissen dat ik de verloopstekkers was vergeten! Met drie watervliegtuigen maakte ik deze keer maar liefst veertien vluchten in totaal. Het leek voorwaar op echt werken…

De twee dagen daarna werd er ook gevlogen, respectievelijk vijf en zes vluchten. En gisteren weer bijna geen wind. Daar profiteerde ik optimaal van met nog eens veertien vluchten in totaal, met drie vliegtuigen. Vandaag na het speciale zondagontbijt, eerst de dagelijkse wandeling met mijn lief. Daarna nog even met de Sky Surfer op pad voor nog eens zeven vluchten. Het maandtotaal komt daarmee op 64 stuk. Het begint erop te lijken. En de maand is nog niet eens halverwege…

Als je zoveel vliegt, maak je ook wel eens brokken. Soms kleine, zoals een gebroken prop. Een enkele keer grote, een crash. Gemiddeld heb ik zo’n 35 vliegklare toestellen. Dus pak ik dan snel een andere. Gevolg: intussen ligt er een hele berg toestellen op reparatie te wachten. In het televiesieprogramma Big Brother hebben ze elke week een themaweek. Daarop geïnspireerd heb ik besloten om morgen een ‘Repairweek’ te houden. Een hele week vliegtuigen oplappen. Zie je wel, het is echt werk…

Rij, vlieg en werk voorzichtig… 

Blog 247, maandag 5 februari 2024, 15.25u 

Week…

En wéér is er een week voorbij. En een maand. De tijd vliegt. En ik ook. Op dinsdag de 30^ste even uitgewaaid met de Flying Wing. Drie reeën stonden vanaf een afstandje toe te kijken. Om vervolgens vredig verder te grazen. Mooi! Wat ben ik toch een gelukkig mens. Ook op woensdag gevlogen. Vijf keer met de Charter. Gadegeslagen door één ree. Daarna kon ik de balans van januari opmaken: 110 vluchten in die maand…

Op donderdag begon de nieuwe maand. Meteen maar eens flink uitpakken met de Phoenix 2400. Ik wilde tien vluchten maken. Maar na acht was ik klaar. Het ging wat harder waaien en daar kan zo’n zwever niet goed tegen. En ik ook niet kennelijk. De achtste landing was een harde. Brak er een propellerblad af. Naar huis dus. Later die middag maakte ik nog één vlucht met de FMS Supercub. Een demonstratievlucht. Kom ik een volgende keer op terug. Demo geslaagd en de kist nog heel. Ook op de tweede en derde februari kon ik vliegen. Mondjesmaat, want er stond een harde wind. Op die laatste dag hield ik het na drie vluchte voor gezien. Té turbulent ook, dus stoppen en wegwezen. Vóór er weer brokken van komen…

Gisteren ging het nóg harder waaien. En vanaf morgen gaat het ook weer dagen regenen. Dus de lol is er weer even vanaf. Vandaag vieren we onze 52 jarige verkering. Mijn lief verrast met rozen. Vroeg op om ze te halen. Dacht zij dat ik vliegen was, ha, ha. En een ontbijtje. Morgen over een week zijn we alweer 49 jaar getrouwd. Inderdaad, de tijd vliegt…

Morgen maar eens naar vrienden. Op uitgestelde verjaardagsvisite. En woensdag ook een verjaardag, want dan is een van onze schoonzoons jarig. Verder werken we lekker aan onze nieuwste puzzel. Die van maar liefst 3000 stukjes. We hebben hem al voor driekwart klaar… 

Rij, vlieg en week voorzichtig… 

Blog 246, maandag 29 januari 2024, 16.30u 

Verrassing…

‘Bekijk het maar.’ Dat was de titel van mijn vorige blog. Geen moed om te vliegen. Maar dat duurt nooit lang, bij mij. Eén dag om precies te zijn. Want op 25 januari was het opeens bijna windstil. Een verrassing! En dus had ik er weer zin in. Niet alleen om te vliegen, maar ook om ons bootje te starten. Want door al het slechte weer was het alweer meer dan twee maanden geleden dat ik ermee had gevaren. Er was voor het eerst vorst overheen gegaan, dus ik moest nodig proberen of de motor het nog deed. En je kan een boot niet beter proberen, dan bij het watervliegen…

Al vroeg op om het scheepje gereed te maken. Na tien minuten warmdraaien liep de 10 pk Tohatsu goed. Zodoende kon de King and Queen al in de tweede helft van de ochtend uitvaren. Lekker, eindelijk weer eens op het water! Helemaal alleen in de ruimte. Het motortje liep dus goed, zodat ik al na twintig minuten kon aanleggen op de gewenste plaats. Spullen en de drie vliegtuigen uit de boot en gáán. En toen kwam de verrassing. Ik had zestien volle accu’s bij me. Maar daarvan kon ik er maar één gebruiken. Bleek dat ik een verloopstekker was vergeten! Balen. Dus maar één vlucht gemaakt. Met de Beaver. Daarna maar weer naar huis. Lichtelijk teleurgesteld. Ik dacht nog: dat zal je leren…

Teleurstellingen zet ik altijd snel van me af. Dus toen maar samen met mijn lief een leuk tochtje naar Sneek gemaakt. De motor bleef licht roken. Maar dat gebeurt wel vaker. Verder liep hij goed. Na een uur of twee waren we weer thuis. Er was nog veel tijd over. En dus voor de derde keer het water op. Dit keer met mijn lief op de Hobie. Een sportbeurt op de trapkajak dus. Zo heb ik bijna de gehele donderdag op het water gezeten. Verrassing…

Op de 27^ste kon ik wéér ruim vliegen. Maar liefst dertien vluchten! Verdeeld over de Charter en de Phoenix 2400 zwever. En gisteren weer op de Hobie. Verrassing! Daarna nog zes vluchten gemaakt met de Sky Surfer. Lekker man. De komende dagen blijft het droog, dus we besloten de jacuzzi ook weer eens op te warmen. Na maanden van bezuiniging. Vanavond en de komende dagen kunnen we erin. Ook vandaag was er weinig wind. Het vliegen werd vertraagd door eerst stofzuigen, en daarna kon ik me niet losweken van de nieuwste puzzel. Maar liefst 3000 stukjes…  

Maar om 13.00u was ik op het veld. Negen vluchten gemaakt, met een Supercub LP en mijn kleine, maar snelle, Mustang. Zodoende heb ik nu 102 modelvluchten in januari. Het was lekker zacht weer met weinig wind. Wat een verassing…

Rij, vlieg en verrassing voorzichtig… 

Blog 245, dinsdag 23 januari 2024, 16.38u 

Bekijk het maar…

De winter is weer weg. Althans, het witte landschap. Verdwenen. Vorige week was dat wel anders…

Op donderdag 18 januari kon ik in de sneeuw nog even lekker met mijn Charter 2 los. En ook op vrijdag de 19^e was het vliegweer. Maar liefst twee keer kon ik naar het veld. Eerst met de Sky Surfer zes vluchten gemaakt. Lekker. Tegen het eind van de middag nog eens op pad. Met de grote Phoenix 2400 zwever…

Het idee was om nog vier tot zes vluchten aan mijn maandtotaal toe te voegen. Maar het was inmiddels behoorlijk koud geworden. En de westenwind deed daar met kracht 3 á 4 nog een extra schepje bovenop. Dus na twee vluchtjes dat ik bij mezelf: ik ga naar huis. Bekijk het maar…

En dat was het tot nu toe qua vliegen. Toch alweer 73 vluchten deze maand. De dooi viel op zaterdag in en het begon meteen te waaien. En al was het net boven nul, door de wind voelde het net zo koud aan als eerder die week. Eigenlijk niet te doen, dat buiten zijn. Dus terecht dat ik het traditionele snertvliegen voor die zaterdag had afgelast. Vliegen? Bekijk het maar…

Zondag hebben we de eerste storm doorstaan. Viel mee. Maar het werd dus weer een paar dagen binnen blijven. Op de dagelijkse wandeling na dan. Want die gaat altijd door. Verder veel puzzelen met mijn lief. Stofzuigen op maandag en daarna achterstallige klusjes doen. Zo hebben we weer contact gezocht met de werf, om het opknappen van onze oude boot te bespoedigen. Die ligt daar namelijk al meer dan een jaar (!). Waarschijnlijk moet er een nieuwe motor in. Zijn we nu dus mee bezig. Voor de rest: bekijk het maar…

Vandaag zou het windkracht 4 zijn. Een volgende storm is alweer in aantocht. Komt vanavond. Maar tijdens mijn wandeling van zes kilometer scheen de zon. Misschien zou ik vanmiddag nog even kunnen vliegen. Met een ‘windvliegtuig’? Maar gaandeweg de klusjes verdween de zon. En voelde het alwéér koud aan. En het begon al te regenen. Dus dacht ik weer: bekijk het maar…

Rij, vlieg en bekijk het maar  voorzichtig… 

Blog 244, woensdag 17 januari 2024, 19.07u 

Winter…

Winter. Schaatsen. Alles wit. Sneeuw die onder je voeten kraakt. Gladheid. Lange files op de snelweg. Uitvallende treinen. En vliegtuigen. Overlast. Snerpende koude oostenwind. We hebben het allemaal gehad, de afgelopen dagen…

Vorige week donderdag konden we precies één keer schaatsen. Toen werd het dooi. Maar vijf kwartier op het ijs was voldoende, voor even. Na het weekend kwamen de sneeuwbuien. Alles mooi wit. Vliegen kon ik elke dag. Alleen op maandag de vijftiende zat het er niet in. En gisteren was het zó koud, dat ik het maar bij twee vluchten heb gelaten. Toch weer een halfuur in de lucht geweest. En wat wás het mooi. Blauwe lucht en zon op het toestel…

Met die kou heb ik grote problemen. Normaal niet, maar nu wel. Ben weliswaar niet ziek, maar ik voel me ook niet 100%. Al een paar dagen snipverkouden. En dan zit je het liefst binnen. Legpuzzels maken. Mijn lief heeft er weer een paar gekregen. Voor haar verjaardag. Er zit er een bij van maar liefst drieduizend stukjes. Dat wordt een uitdaging. Maar eerst een grotere legplank kopen. Dan maar eerst die van duizend stukjes, “Crazy Europe” heet die. Ook die is best lastig, maar past wél op onze plank…

En dan was het ineens zo goed als windstil vandaag! Na mijn dagelijkse wandeling maar eens naar het veld. De grote Supercub van FMS mee. Lekker van de namiddag de avond binnen vliegen…

De sneeuw kraakte inderdaad onder mijn schoenen. Wat mooi. En omdat er geen wind stond, voelde het ook niet zo heel koud aan. Maar dat zou nog veranderen. Na een uur op het veld…

Het vliegen was prachtig. Drie reeën stonden in de verte rustig te grazen. Mooi. En ik kon het tot een kwartier na zonsondergang volhouden. Langer mag niet helaas. Want nachtvliegen is verboden. Maar ik vloog wel zó lang, dat ik de extra lampjes op mijn Cub allemaal aan moest doen. Schemervliegen in optma forma. Heerlijk…

Het is dus volop winter. Het wachten is op de lente. Geef mij die maar. En dat ondanks al dat moois buiten…

Rij, vlieg en winter voorzichtig… 

Blog 243, donderdag 11 januari 2024, 19.05u 

Scheermes…

“Snert”, heette mijn vorige blog. Dat ging over het traditionele snertvliegen. Op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar komen we altijd bij elkaar. Om gezellig samen te zijn. Met zelfgemaakte erwtensoep en tomatensoep. Voor de liefhebber. En om de eerste vluchtjes van het jaar te maken. De dag stond in de planning voor 6 januari. Maar dat ging niet door. Er zou een snijdende oostenwind kracht 5 komen. Zodoende is het verplaatst naar de reservedag, zaterdag 20 Januari. Maar zoals al in blog 242 vermeld, viel de windverwachting een dag van tevoren mee. En dus heb ik drie close friends uitgenodigd om op 6 januari tóch te komen…

Twee van de drie konden en kwamen ook. En gezellig werd het! Maar het vliegen was toch wel heel erg koud. Peter hield het al na één goede vluchtl voor gezien. Rick en ik maakten er ieder vier. Rick had al een halfjaar niet gevlogen, maar het ging hem goed af. Hij vloog als een scheermes. Toch een mooie dag gehad…

De dagen die op die zaterdag volgden, waren bijzonder. Veel zon en een strak blauwe lucht. Maar dan die harde oostenwind! De gevoelstemperatuur lag onder de min 15. Dus dan maar niet vliegen. Met mijn lief  een puzzel maken. Van een roeibootje met twee mensen erin. Omgeven door talloze haaienvinnen. Moeilijk! Hoe dan ook, die puzzel is af. En nu zie ik nog steeds al die haaienvinnen voor mijn ogen. Honderden…

Nadat de puzzel gisteren klaar was, ben ik begonnen aan het repareren van de Charter NXG 2, de eerste van een hele serie te repareren toestellen. Daar had ik nog geen zin in gehad. Nu dus wel. En die reparatie ging zó voorspoedig, dat ik de kist al in de middag kon invliegen. En hij bleek nog beter te vliegen dan vóór de reparatie! Nog net niet als een scheermes. Want ik moest het hoogteroer nog bijstellen. Iets wat ik na afloop meteen heb gedaan. Klusje van niks…

Vanochtend eerst een ruim uur wezen schaatsen. Misschien we de eerste en meteen de laatste keer van het jaar! Lekker was dat. Toen ik van het ijs ging, begon het al te dooien. In de middag voor de tweede keer de Charter invliegen. Voor de zekerheid toch maar het juiste gereedschap voor het afstellen mee naar het veld genomen. Dat bleek niet nodig. Het toestel vloog nu wél als een scheermes! Perfect horizontaal bij half gas en heel geruisloos. Dat brengt de stand van januari op 38 vluchten. Het kon slechter…

Morgen gaan we soepen maken, ook snert en tomatensoep. Niet voor de 20^ste, maar voor aanstaande zaterdag. Dan is mijn lief namelijk jarig. En vóór de gasten weer huiswaards gaan, krijgen ze alijd die lekkere zelfgemaakte soepen. Dat wordt hooglijk gewaardeerd…

Rij, vlieg en scheermes voorzichtig… 

Blog 242, vrijdag 5 januari 2024, 19.21u Snert…

Nou, ik hoop dat je de jaarwisseling een beetje goed bent doorgekomen. Wij wel. Mijn beste vriend, die ik al sinds mijn vijfde ken, en zijn ega zouden oud en nieuw komen vieren. Lekker gourmetten, lang tafelen. Maar ze hadden allebei corona, dus dat ging mooi niet door. Dus hebben mijn lief en ik maar lekker met zijn twetjes aan de gourmet gezeten. Ook leuk. Verder de finale van de Masked Singer gekeken. Rustig aan gedaan. Om twaalf uur met een toast naar buiten om vuurwerk te kijken. Daar waren we snel van genezen, want het regende behoorlijk. Maar het was wél mooi! De skyline van Sneek was weer mooi versierd. Wel jammer dat die ene nacht vuurwerk per jaar maar liefst 6% van de fijnstof oplevert. Op jaarbasis! Dat geeft toch echt te denken…

Op nieuwjaarsdag wilde ik in de middag de eerste vluchten van het nieuwe jaar gaan maken. Maar toen vroeg mijn oudste dochter of we bij hun kwamen eten, geen snert, maar nasi. Zeker wel, dus wij naar Duiven. Helemaal. Tja, moeten we maar niet zo ver van ze af gaan wonen. De reis bleek de moeite waard, want het eten was heel ekker. En belangrijker, het was heel gezellig. Zoals altijd. Dat vliegen moest dan maar een dagje wachten…

Aanvankelijk leek het of 2024 wat betreft het slechte weer gewoon door zou gaan op de voet van 2023. Maar op 2 januari kon ik toch maar mooi zeven vluchten maken. Toen kwam er weer een slechte dag, maar 4 januari werden het er maar liefst 12! Dat was gisteren. Vandaag was het ook droog en met heel weinig wind. Dus nog eens zeven erbij. En zodoende heb ik in 2024 alweer 26 vluchten van méér dan tien minuten. Met vijf verschillende vliegtuigen, waaronder een helikopter…

Morgen zou het jaarlijkse snertvliegen plaatsvinden. Maar dat heb ik afgelast. Ten eerste, omdat er niet veel inschrijvingen waren. En ten tweede, omdat er een snerpende koude oostenwind kracht 5 zou staan. Het is verplaatst naar zaterdag 20 januari…

Maar gisteren en vandaag staat er nog maar windkracht 3 maximaal in de verwachting voor morgen. Daarom heb ik toch een paar gelijkgestemden uitgenodigd. Om weer eens lekker samen te vliegen. Met een drankje nadien. Geen snert, die komt op de 20^ste…

Rij, vlieg en snert voorzichtig… 

Blog 241, zondag 31 december 2023, 16.16u 

Geluk(t)…

Ik heb een beetje geluk gehad. Daardoor is het me gelukt. En wel: 100 modelvluchten in deze natte en winderige maand december. Het was wel hangen en wurgen hoor. Maar de aanhouder wint. Gistermiddag wilde ik, na de eerste keer,  nóg twee vliegsessies maken. Op dat moment had ik pas 81 vluchten. Nog 19 te gaan dus. En dat was nog een hele kluif. Vol goede moed naar het veld. Met de Phoenix 2400 motorzwever…

Het ging lekker en voorspoedig. Maar gaandeweg begon ik in te zien dat het niet zou gaan lukken. Want al hebben we er alweer zes minuten daglicht bij, het wordt nog steeds vroeg donker. De derde sessie werd dus geschrapt en ik maakte nog zoveel mogelijk vluchten met de Phoenix. Tot het te donker werd, inderdaad te vroeg. Daarbij kwam ik uit op 16 vluchten met dat ding en 19 in totaal. Maakt samen 97. Dus nog drie te gaan. Die zou ik eventueel vandaag binnen met een kleine heli kunnen maken. Maar er was één slot droog weer verwacht, met ‘milde’ wind, kracht vier. Dat zou tussen twee en drie uur zijn. Daarna zou de wind weer aantrekken tot kracht vijf…

Om twee uur was ik dus op het veld. Met een toestel dat goed met harde wind te vliegen is, de Flying Wing. En het vliegen was dan ook een peulenschil. Rond drie uur was ik weer in huis. Het begon meteen te regenen. Gelukt dus. Het jaar zit erop. Toch een mooi jaar geweest. Met 2104 modelvluchten. En dat ondanks het natte voorjaar en het extreem natte najaar…

Dan sluit ik nu graag af met je een goede jaarwisseling te wensen. En een goed en vooral gezond 2024. Want zonder gezondheid (en een beetje geluk) is de rest ook helemaal niet belangrijk. Proost!

Rij, vlieg en geluk voorzichtig… 

Blog 240, zaterdag 30 december 2023, 12.35u 

Tegenslag…

Tja, en dan zit ik hier ineens een blogje te typen. Terwijl ik op het veld zou moeten staan om lekker te vliegen. Want vandaag is het eindelijk weer eens vliegweer. De zon laat zich zelfs zien. Matige wind, maar wel uit een vervelende richting. En dat zal me opbreken…

De online simulatorles van 11.00u is afgezegd. Het slachtoffer heeft corona. Dat heerst. Onze buurvrouw heeft het ook. En zojuist kreeg ik een appje dat mijn beste vriend, al sinds mijn vijfde, het ook heeft. En zijn partner ook. Dat betekent dat ze morgen niet zullen komen om oudjaar met ons te vieren. Lekker lang gourmetten zouden we. Gezellig tafelen is een van de dingen die ik het leukste vind…

Jammer dan. Maar ineens heb ik de komende twee dagen heel veel tijd voor mezelf. En als het weer wil meewerken, dan wil ik proberen om deze moeilijke maand alsnog 100 vluchten te halen. Maar de teller staat pas op 78. Dus dat is aanpoten…

We gaan morgen met zijn tweeën gewoon gourmetten. Ook gezellig. Mijn lief gaat boodschappen doen. Daarna gaat ze verder met een moeilijke puzzel. En ik ga naar het veld. Na de koffie. Vol goede moed. De wind staat behhoorlijk dwars op de baan. Maar dat kan ik wel hebben. Denk ik…

De eerste drie vluchten geen probleem. Lekker gevlogen. Maar tijdens de vierde vlucht gaat het bij de start fout. Meteen na het loskomen komt de Charter achter een berg rotzooi (van het schoonmaken van de de sloot) vandaan. En dan krijgt hij een volle windvlaag, vol van links ook. Op een meter hoogte draait het toestel op de kopen naar rechts. Ik kan het niet eens meer herstellen. Een harde klap en de zaak ligt stil. Romp gebroken, wel een mooie breuk. De hele ‘vlucht’ heeft maar zes seconden geduurd. Dat telt niet. Balend ga ik naar huis. Ik laat de kruk achter, want ik kom nog terug…

Omdat er om 13.00u een klein buitje zal komen, heb ik dus nu even tijd om deze blog te maken. Na het bijwerken van mijn website. Ik sta nu op 81 vluchten in december. Dat gaat nog moeilijk worden, die 100 vluchten. Want morgen is weer windkracht 4 tot 5 voorspeld. Toch hoop ik op geen tegenslag meer. Als de bui voorbij is, ga ik er weer voor…

Rij, vlieg en tegenslag voorzichtig… 

Blog 239, zaterdag 23 december 2023, 11.55u 

Kerst…

Nou, het vliegen kan ik voorlopig wel vergeten. Wat een nattigheid! Gisteren hoorde ik van de weerman op tv, dat dit het natste jaar ooit wordt. Waarvan akte! En áls het dan eens droog is, dan waait het te hard. Al dagen hebben we windkracht 7 en 6. En dat blijft zo tot tweede kerstdag. Geen wonder dat er sinds mijn vorige blog nog maar drie vluchten zijn bijgekomen. En dat was op woensdag 20 december. Daarmee staat het maandtotaal pas op 70. Het zal tot half volgende week niet veel beter worden. Dan maar klusjes doen die al te lang zijn blijven liggen. De meeste heb ik inmiddels klaar. En puzzelen, veel puzzelen. Ik heb er de smaak goed van te pakken. Samen met mijn lief, heel gezellig…

Verder kijken we uit naar de kerst. De kinderen komen met hun kroost al morgen, op de dag voor kerst. Zodoende hebben we het kerstdiner al op kerstavond. Wat zal het weer tof zijn om te spelen met de kleinkinderen. En wat zal de kleine Ezra (ruim twee jaar oud nu)  kijken naar de het kersttafereel dat mijn lief heeft gemaakt. Al die huisjes, poppetjes en situaties. Zo staat er ook een stel tussen met een brandende barbecue. En de gebouwen zijn veelal van de elfstedenroute. Vooral de trein zal indruk op hem maken. Hij blijft nog slapen ook. Met zijn ouders. Dubbele gezellighied en op eeste kerstdag samen een kerstontbijtje…

Mijn inzamelactie voor goede doelen (zie blog 236 hieronder), heeft helaas nog niets tastbaars opgeleverd. Dus als u nog wat over heeft, het IBAN nummer staat op de Home pagina…

We kijken ook uit naar het traditionele snertvliegen op zaterdag 6 januari. Gezellig samen vliegen en zelfgemaakte snert eten. En als het weer tegen zit, dan doen we het op 20 januari. Daar tussenin staat de verjaardag van mijn lief alweer op het programma. Genoeg om naar uit tekijken. Om tevreden te zijn en gelukkig…

Dan wil ik iedereen nu een fijne, vredige kerst toewensen. En een gezond en voorspoedig nieuw jaar. Want 2024 staat voor de deur. Hopelijk met veel veilige (model)vluchten…

Rij, vlieg en kerst voorzichtig… 

Blog 238, maandag 18 december 2023, 14.57u 

Licht… 

Het is zover. Eindelijk. Wat dan? Nou, per vandaag krijgen we er ’s avonds weer een minuut daglicht bij. De zon gaat niet onder om 16.20u, maar om 16.21u. aanstaande donderdag komt er weer een minuutje bij. En daarna zal het iets vlugger gaan. Al zullen we daar voorlopig niet veel van merken.

Dat gebeurt pas half januari. Dan kunnen we alweer heel goed zien dat de avonden langer worden. Heerlijk! Ik kan niet wachten…

Maar eerst de kerst, gezellige dagen. En dan op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar: het traditionele snertvliegen. Dan komen de leden van onze groep gezellig hier. Om samen de door mijn lief en mij zelfgemaakte erwtensoep te consumeren. En voor hen die dat niet lusten maken we ook zelfgemaakte tomatensoep. Dat snertvliegen op de eerste dag van januari is een traditie geworden. We organiseren het al sinds 2017, het eerste jaar nadat onze officiële modelvliegclub was opgericht. Druk bezocht was het altijd. Toen ik die club verloor en mijn stichting in het leven riep, hebben we de traditie gewoon voortgezet. En ook nu is het altijd heel gezellig. Met nieuwe leden weliswaar. Want van die oorspronkelijke leden die met zijn allen zijn weg gegaan, heb ik nooit meer iets vernomen…

Het is nu veel rustiger. Ook dat geeft lucht. En licht. Lekker. De vliegschool blijft toch goed draaien. Vorige week nog een getuigschrift opgestuurd aan een 77 jaar oude geslaagde. En vandaag heeft zich weer een nieuwe cursist aangemeld…

Het buiten vliegen loopt ook lekker door. In mijn vorige blog had ik deze maand december nog pas 46 vluchten. Vandaag staat de teller alweer op 67. Gaat goed zo. En het zal meer worden als het weer wat langer licht is…

Rij, vlieg en licht voorzichtig… 

Blog 237, donderag 14 december 2023, 15.10u 

Donker… 

Gisteren een Microsoft automatische update geïnstalleerd. En nu is mijn gratis versie van Word Online (in de cloud) weg! Moet ik ineens gaan betalen voor Office 365. En daar heb ik geen zin in. Gelukkig heb ik bij de pc winkel een niet online versie van Word op de pc zelf laten zetten. En daar werk ik nu mee. Vervelend alleen dat daar geen spellingcontrole op zit. Vergeef me dus een paar eventuele typefouten…

Vandaag gaat het dus over donker. Al sinds een paar dagen is de vroegste zonsonderang van het jaar bereikt. Bij ons in Friesland is dat 16.20u. Dat gaat zo door tot aanstaande maandag, 18 december. En dan krijgen we er ’s avonds alweer een minuutje bij. Maar in de ochtend gaat de zon nog wel een paar dagen later op! En zo vallen de kortste dagen rond 21 december. Maar voor mij is dus de avond van het meeste belang. In die ochtenden lig ik toch vaak te slapen…

Dat alles betekent voor een langslaper als ik, dat er maar weinig daglicht overblijft. Buitenactiviteiten moeten dus zorgvuldig worden gepland. Vandaag mooi weer zonder wind. Ik wilde twee keer vliegen. En dan per keer niet te lang, want dan word je koud. Een vlucht of vijf is wel het maximum. En dan weer vlug naar de warmte binnen…

Hat was vandaag niet al te koud buiten. En de tijd begon te dringen. Dus besloot ik om de eerste sessie te verlengen en het daarbij te laten. Zodoende kon ik alle accu’s leegvliegen en kwam ik thuis met acht lange vluchten in mijn logboek. Het maandtotaal komt daarmee op 46 vluchten. Niet erg veel, maar de maand is nog niet op de helft. Nog net niet. Verder vind ik het maar niks, die donkere, koude dagen. We doen dan ook veel andere dingen. Naast onze dagelijkse wandeing puzzelen we veel. En er zijn nog voldoende klusjes te klaren…

Zo hebben we alle kerstspullen van zolder gehaald en uitgestald. Ook de kerstboom staat. En mijn lief heeft zichzelf weer overtroffen door wederom een mooi tableau te maken met huisjes, poppetjes, een ijsbaan en een heuse trein. Elk jaar een heleboel werk, maar dan heb je ook wat. In deze donkere dagen. Maar erg gezellig is het wel…

Rij, vlieg en donker voorzichtig… 

Blog 236, vrijdag 8 december 2023, 11.27u 

Goede doelen… 

Met het vliegen gaat het op en af. En dat komt door het weer. Zo kon ik op 1, 2 en 3 december heel lekker vliegen. Zon, vrijwel geen wind en minus 2 graden. Maar liefst 20 vluchten in die drie dagen! Wat daarbij opviel, was dat er telkens drie reeën stonden toe te kijken, mooi. Wel moet ik per keer minder vluchten maken. Want een uur buiten in de kou is zo ongeveer wel de limiet. Op de derde sloeg het weer om. Het werd nat en waterkoud. Dus 4 en 5 december maar lekker binnengebleven. Op onze dagelijkse wandeling na dan… 

Op de zesde, eergisteren dus, ben ik weer eens op mijn andere club gaan vliegen. De club waar ik ooit ben begonnen. Dat werd hoog tijd, want ik was er al sinds de nieuwjaarsreceptie niet geweest. We waren maar met twee man. Maar het werd een gezellige middag met vijf vluchten ieder. En dan gisteren. Stralende dag en dat zou zo blijven. Ik plande om twee keer drie vluchten te maken. Na de eerste vlucht zat ik de accu te verwisselen. Ik keek op en… een grote mistbank rolde het terrein op! Toch kon ik de drie vluchten volmaken, kleine rondjes draaiend (!). En die mist ging nooit meer weg. Dan maar met mijn lief een grote route gewandeld. Met succes, want vanmorgen was ik weer een hele kilo afgevallen. Dat wandelen is dus voor een goed doel: onze gezondheid… 

En zo is het bruggetje gemaakt: goede doelen. We worden bestookt met bedelbrieven, om gek van te worden. Omdat we altijd al regelmatig en automatisch aan diverse zelf gekozen goede doelen geven, gaan bijna al die bedelbrieven in de papierbak. Collectes aan de deur krijgen wél altijd iets. Omdat die mensen het toch maar willen doen, prachtig… 

Een hele mooie loopbaan in de vliegerij heb ik achter de rug. In dienst van, en betaald door de overheid. De belastingbetaler dus, ofwel u. Als jongetje van vier wilde ik al piloot worden. En ik heb die hele jongensdroom kunnen uitleven. Een prachtig leven waar ik heel dankbaar voor ben. En daarom geef ik op mijn modelvliegschool gratis les. Om iets terug te doen voor de maatschappij… 

De kosten van de vliegschool vang ik op met giften. Van de cursisten en anderen. Wat ervan overblijft gaat naar goede doelen. Dat zijn er verschillende. Maar de vaste goede doelen zijn een weeshuis in Sri Lanka en Hulphonden voor (mentaal beschadigde) veteranen. Die krijgen tweemaal per jaar een mooi bedrag. Maar het budget slinkt… 

Ik houd niet zo van bedelen, maar daar komt ie dan toch maar, zo voor de feestdagen: mag ik u als (trouwe) lezer suggereren om eens een bedragje te schenken? Dat kan op IBAN: NL09 INGB 0794 0206 15, T.N.V. B.J. de Boer. Zowel mijn vliegschool als de goede doelen zullen u zeer dankbaar zijn… 

Rij, vlieg en goede doelen voorzichtig… 

Blog 235, donderdag 30 november 2023, 13.42u 

Geniet… 

Zo, de maand november zit erop. Voor het vliegen dan. De echte maand eindigt pas om middernacht. Maar ik ben er wel klaar mee. Man, wat hebben we een boel slecht weer achter de rug… 

In de vorige blog had ik al mijn verwondering uitgesproken. Over van alles. Ook over de seizoenen. Dat het telkens weer winter wordt en vanzelf weer zomer. En winter wérd het! Gisteremiddag was ik aan het lessen met Paul. Een krasse 82jarige, die als het maar even kan hier in IJlst komt vliegen. Helemaal vanuit Zeist. Hij blijft dan ook slapen. En dat vinden wij maar al te gezellig. Tijdens een vlucht, die de laatste van de dag bleek te zijn, begon het te sneeuwen. En te waaien. Tijd om er mee op te houden en de warmte op te zoeken. Zodoende kon Paul nog bij daglicht naar Zeist. Voordat het eventueel glad zou worden. Ook dat lukte. Ook ik had er voor de dag genoeg van, na twee dagen intensief vliegles geven. En genieten natuurlijk. De rest van de middag besteedde ik met mijn lief aan het leggen van een zéér moeilijke Wasgij puzzel. Moeilijk, omdat zo’n puzzel heel anders is dan het plaatje op de doos. Tussendoor besteedden we aan het inhalen van eerder opgenomen programma’s. Te maandteller stond op 119 modelvluchten… 

Nou wil ik altijd mijn maand afsluiten met een op tien afgerond aantal vluchten. Dat is makkelijker rekenen in het logboek. Dus vandaag moest ik er nog één maken. Of elf natuurlijk. Maar dat laatste was me een iets te grote opgave. Het was vanmorgen namelijk heel mistig! En de gevallen sneeuw bleef liggen. Eén vlucht dus maar vandaag. Maar ik moest nog wachten op beter zicht. Dus eerst samen verder puzzelen… 

Tegen de middag brak de zon door. Dus ik naar het veld. Met mijn Phoenix 2400 motorzwever en slechts één accu. Vreemd voelde dat. Die motorzwever kan lekker lang doen met een accu. Soms tot wel 40 minuten. En daar had ik dus ook een reden voor. Ik wil graag een gemiddelde van tien minuten per vlucht halen. Maar ik bezit ook toestellen, die minder tijd op een accu halen. En dan is het handig om af en toe een hele lange vlucht te maken. Om extra minuten te verkrijgen… 

Die ene vlucht van vandaag duurde bijna een halfuur. Dus ik sloot de maand af met 120 vluchten (‘slechts’, meestal zijn het er meer dan 200 per maand) en ruim 39 minuten ‘over’. En wat was het genieten! Heerlijk om weer eens te vliegen boven een besneeuwd landschap. Wel moest ik een blauw gat in de wolken zoeken om doorheen te stijgen. En dan de kist dichtbij houden tijdens het naar beneden zweven… 

Eén keer ging het bijna mis. Ik liet de kist net iets te ver naar een wolk vliegen. En toen was ik hem plotseling kwijt. Meteen zette ik een flauwe bocht in. Hielp niet. Ziekmakend! Dan wat gas geven. Dat hielp gelukkig wél. Ik hoorde waar ie was en zag hem ook weer. Op ongeveer de verwacht plaats in het zwerk. Al met al ben ik een tevreden man. Nog steeds. En ik geniet ook nog steeds… 

Rij, vlieg en geniet voorzichtig… 

Blog 234, vrijdag 24 november 2023, 12.10u 

Verwonder… 

En alweer een week voorbij. Tijd vliegt blijkbaar ook. Best een goede vliegweek achter de rug. Tot mijn verwondering. Met tussenpozen omdat het weer af en toe te bagger was. Maar wel gevlogen op 17, 20, 21 en 22 november. Met respectievelijk tien, tien, tien en vijf vluchten per dag. En zo staat de teller voor de maand november weer op een mooie 105 modelvluchten in totaal. Minder dan in een normale maand, maar wat wil je met dit weer… 

Minpuntje is, dat mijn nieuwste kist, de Charter NXG nummer 4, tijdens zijn pas 73ste vlucht met de neus de grond in ging. Een momentje van onoplettendheid en ik kon hem niet meer redden. Tja, daar verwonder ik me ook over. Maar het komt wel vaker voor. Als je zoveel vliegt als ik. Het is me de afgelopen jaren al een paar keer overkomen, een mooie kist verliezen door een klein momentje van verslapping van de aandacht. Men kan blijkbaar niet altijd even scherp zijn… 

Er ligt sinds de zomer een behoorlijk aantal vliegtuigen te wachten op reparatie. En nog een paar andere klusjes ook. Tot nu toe nog geen trek in gehad. Ook daar verwonder ik me over. Mij is duidelijk dat het vele slechte weer daar zeker aan bijdraagt. En dus wacht ik rustig tot weer wél zin krijg… 

Positief puntje is dat mijn in oktober bestelde 4S accu’s voor onder andere de Pipercub van FMS eindelijk binnen zijn gekomen. Nou ja eindelijk, de verwachte aankomsttijd was op 9 december. De een dag later bestelde 3S accu’s voor o.a. de Charter hadden dezelfde verwachte dag van levering. Maar tot mijn verwondering waren die er al na een week. Hoe dan ook, nu hoef ik niet bang meer te zijn dat we de bezorger missen omdat we er even niet zijn. Dat geeft rust. En tijd om me over van alles te verwonderen… 

Verwondering over de seizoenen. Het wordt telkens weer winter en daarna vanzelf weer zomer. En over hoe de lucht donker wordt voor een bui en er daarna vaak een regenboog verschijnt. Dat er dan weer blauwe lucht komt. Over hoe een vliegtuig in die vaak blauwe lucht blijft, geeft al mijn hele leven verwondering. Ondanks dat ik heel goed weet hoe dat zit. Dat er tijdens het vliegen vaak een drietal reeën staat toe te kijken. Maar er is veel meer om je over te verwonderen. Oneindig veel meer… 

Dat je elke morgen weer wakker wordt. En wel met nieuwe energie. Dat we het in dit land zo goed hebben. Dat ondanks dat zoveel mensen mentaal in de problemen zitten. Dat je partner zo lekker kan koken (de mijne in ieder geval wel). Dat er weer genoeg gas is om onze huizen te verwarmen. Dat we zo’n afwijkende uitslag hebben van de verkiezingen… 

Zo kan ik wel oneindig doorgaan. Maar de boodschap is duidelijk. Blijf je verwonderen over alles wat je ziet en meemaakt…  

Rij, vlieg en verwonder voorzichtig… 

Blog 233, vrijdag 17 november 2023, 19.20u 

Op en af… 

Hoog tijd voor weer eens een blogje. Want de vorige stamt alweer van drie weken geleden. Nou ja, morgen dan. Had ik dan in die tussentijd geen activiteiten? Zeker wel. En had ik dan niets te melden? Ook dat wel, waarschijnlijk. Maar telkens als ik de drang krijg om er weer een te schrijven omdat het zo lang geleden is, zegt mijn lief: “Niets moet, je doet het als je zin hebt en vooral voor jezelf.” En zo is het maar net… 

Met die schoenen uit de vorige blog is het goed gekomen. Ze zijn weer waterdicht. Maar goed ook. Want al sinds begin oktober is het knudde met het weer. Wat een water! Er komt ook nog eens geen eind aan. Zo was oktober de natste oktobermaand ooit. En weet je, tussen de vele heftige buien door kon ik toch nog veel vliegen. Op en af zeg maar. Maar liefst 220 vluchten in totaal… 

November is niet veel beter. Tot nu toe. Ook op en af. Slechter nog dan oktober eigenlijk. Want de maand is alweer over de helft en ik heb nog maar een schamele 80 vluchten gemaakt. Lijkt best veel, maar eergisteren stond de maandteller nog maar op 59. Dus nu heb ik er 21 meer. Eergisteren een, gisteren en vandaag ineens tien per dag… 

Dat komt omdat het twee dagen mooi weer was. Zon en bijna geen wind! Gisteren heb ik eerst vijf vluchten met de Charter gemaakt, en daarna vijf watervluchten. Kon de boot ook weer eens even varen. En vandaag ook eerst vijf vluchten met een andere Charter. En daarna nog vijf met Peter erbij. Drie voor mezelf en twee lesvluchten… 

Vanmorgen was het me wat. De eerste vrije training van de Formule 1 in Las Vegas begon om 05.30u. Ik zat voor de laptop. Maar na acht minuten was de pret over; er was een putdeksel in het wegdek van de baan losgekomen. Moesten ze alle putten controleren. Dat duurde zó lang, dat ook de vrije training 2 werd uitgesteld. Van negen tot zelfs half twaalf. Kon ik mooi die eerste vijf vluchten van de dag maken… 

Rij, vlieg en op en af voorzichtig… 

Blog 232, zaterdag 28 oktober 2023, 14.44u 

Nat 2…  

Gisteren zou het om 13.00u even licht regenen, en daarna weer droog zijn. Drie keer naar het veld dus! Begonnen met de tweemotorige Twinstar, had ik meteen al panne. Een aileron bleef in de volle uitslag staan. Kist niet meer te controleren. Vieze crash. Meteen een ander toestel gehaald. Na twee vluchten daarmee werd het weer nat… 

Na het bijschrijven van de vluchten op mijn website raadpleegde ik Buienradar. Toen bleek dat het nu vanaf 14.00u zou gaan regenen en niet meer droog worden. Dus snel mijn plan aangepast en mijn lief gekust, want die gaat op een kleindochter passen in Duiven. Terug naar het veld. Voor de derde keer, inderdaad. Met de tot rc-vliegtuig omgebouwde Lidl speelgoedzwever. Al vliegend ging ik zó staan dat ik mijn lief even later kon zien rijden. Om even later uitbundig te zwaaien…  

Het nat kwam later dan verwacht. Drie vluchten kon ik nog maken. In totaal ruim 42 minuten (!). Toen werd het weer nat. En dat bleef het. In oktober alweer 201 vluchten, elf meer dan in september. En dat ondanks al die natte dagen… 

Vanmorgen moest er vroeg worden opgestaan. Want vanaf 13.00u zou het weer nat gaan worden. Dus de wekker op even voor achten. Zo kon ik de eerste start maken bij het opkomen van de zon. Die overigens niet te zien was, het was geheel bewolkt. Het plan was om negen vluchten te maken. Maar dat viel weer eens in het water. Want de nattigheid begon al rond tien uur. Na zes vluchten moest ik zien binnen te komen. Dan maar twee boekjes modelvliegen naar de post brengen, gesigneerd en wel. Dat vind ik altijd leuk, dat signeren. Op verzoek van degene die bestelt, dat dan weer wel. Het vliegen laat ik maar even voor wat het is. Al te vaak nat geworden. Ook weer natte voeten…  

Overigens bleek gisteravond dat ik de verkeerde spuitbus had gebruikt bij het impregneren van mijn schoenen! Ik vond de juiste en heb ze nogmaals goed ingespoten. Nu nog goed drogen en dan is er de hoop dat natte sokken weer tot het verleden behoren. Mijn lief is net weer thuisgekomen. Nu lekker samen voor de buis! Vanavond de kwalificatie voor de Grand Prix van Mexico. Smullen… 

Rij, vlieg en nat (nog eens) voorzichtig… 

Blog 231, vrijdag 27 oktober 2023, 14.40u 

Nat… 

Woensdag 25-10 ging het qua weer goed. Dertien vluchten met nieuwe Charter en de Sky Surfer. Met de laatste maakte ik nog een mislukte start. Het toestel dook scherp naar rechts en kwam buiten mijn blikveld in de sloot terecht. Op de kop! Cockpitkap eraf. Gelukkig was de elektronica niet nat, ik kon gewoon verder vliegen. Nadat ik het meeste kroos van het toestel had verwijderd. Wat in de cockpit zat zou ik er later thuis wel uithalen. Na de dertiende vlucht van de dag moest ik stoppen vanwege de regen. Het werd weer behoorlijk nat… 

Dat is het al een hele tijd, nat. Op de weilanden staat veel water en als ik naar het veld loop sopt het onder mijn schoenen. Schoenen die ik speciaal heb gekocht en die zeker waterdicht zouden zijn, dure spuitbus erbij… Niet dus. De laatste dagen kom ik telkens met natte sokken thuis. Ook vandaag. Heel irritant. Inmiddels heb ik die mooie hoge (wandel)schoenen al een keer of vijf ingespoten. Maar het helpt niets. Gelukkig heb ik nog een spuitbus liggen waarmee je tenten waterdicht kunt maken… 

Gistermorgen was het mistig. Dat betekent geen wind. Dus met de Bo-105 heli en een Supercub LP naar het veld. De heli was goed te vliegen. Met de Supercub LP werden het echter hele kleine mistige rondjes. Stoppen. Ik had Peter uitgenodigd en hij zou om 13.30u komen. Met zijn nieuwe Volantex Trainstar. Die zou ik dan even afmonteren en vervolgens invliegen… 

Het monteren ging snel. Peter had al veel gedaan. Goed gedaan ook. Op het veld maakte ik eerst een foto van Peter met zijn eerste aanwinst. “Dan hebben we in ieder geval de foto nog”, zei ik. Dat vond ie niet zo leuk. Maar het is wél waar! Dus altijd eerst een foto maken van je nieuwe vliegtuig. Dan pas gaan vliegen… 

Zelf heb ik ook een Trainstar gehad. Die vloog als een krant. Zéér wiebelig. Maar deze was heel anders. Gewoon een heel ander ontwerp dat ook Trainstar is genoemd. Zeer stabiel. Man, wat vliegt dit ding mooi! Ook Peter kon er meteen goed mee overweg. Toen moest Peter naar sport en ik liep even mee om hem uit te zwaaien. Mijn oude Charter liet ik op het veld achter. Daarmee maakte ik later nog zes vluchten. Het werd voor de verandering eens niet nat. Later wel… 

Rij, vlieg en nat voorzichtig…  

Blog 230, dinsdag 24 oktober 2023, 13.55u 

Water… 

Ja, daar ben ik graag. Aan het water. En erin. En erop. Als het maar even kan gaan mijn lief en ik met ons bootje op pad. En uiteraard nemen we ook vaak gasten mee. Vooral een tochtje door ons mooie stadje IJlst wordt hooglijk gewaardeerd. En watervliegen doe ik ook graag. Dan vaar ik in twintig minuten naar een mooi breed stuk water waar ik mijn ding kan doen. Een prachtig ‘watervliegveld’. Het is een voorrecht om aan het water te wonen… 

Het weer blijft wisselvallig. De komende twee weken elke dag neerslag in de verwachting. Met af en toe een droge periode, en de gelegenheid om een vliegtuig op te laten. Gisteren was een uitzondering. En wel een positieve. Bijna geen wind en zelfs af en toe zon. In de ochtend zes heerlijke vluchten gemaakt met de nieuwe Charter NXG, daarbij twee keer een parachute afgeworpen. Daarna was het tijd om het gras te maaien. Dat blijft vooralsnog maar groeien. Het was wel erg nat, zodat ik na elke twee banen de machine moest schoonmaken. Uiteindelijk bleek het een heel zware klus, maar het gazon kan er weer mee door. Voor even… 

En toen was er nog tijd over om te gaan watervliegen! Het gereed maken van de boot ging voorspoedig. Vliegtuigen erin en gaan. Maar toen gebeurde het, net voor ik de motor zou starten. Ik wilde de laatste spullen in de boot leggen en toen verdween mijn mooie verrekijker tussen wal en schip. De plomp in. Dat was erg jammer. Een Russische 12×4 kijker, die ik als tiener van mijn moeder had gekregen. Gebruikte ik vroeger vaak om de vrije val van collega’s op de parachutistenclub te bekijken. Dan lag ik languit op de grond naar boven te staren. Die moest dus worden opgevist… 

Trui uit en met mijn blote arm in het koude water: te diep. Een schepnet erbij. Dat hielp ook niet. Een arm van het net begaf het. Ander net. Ik heb er genoeg. Van die grote netten, voor het landen van karpers. Ook hiermee geen beet. Dan maar een aantal magneten aan een touw: ook niets. Uiteindelijk gebruikte ik de pikhaak die in de boot lag, in de hoop de riem te haken. Na drie keer proberen had ik de kijker! Hij zat vol met water. Dus moest hij uit elkaar. Alles bij elkaar had het wel lang geduurd. Ik besloot om toch nog uit te varen. En mijn avondeten uit te stellen. Zo kon ik nog zes watervluchten maken. En was ik net op tijd thuis om nog een kop snert te eten. Want tien minuten later wachtte een online les…  

Vandaag regenachtig. Maar vanmorgen heb ik toch elf vluchten kunnen maken! De maandteller staat alweer op 171… 

Rij, vlieg en water voorzichtig… 

Blog 229, zondag 22 oktober 2023, 14.45u 

Najaar… 

Het jaar schiet alweer lekker op. Volgende week gaat de wintertijd in. Dan is het nóg vroeger donker. Nog twee maanden en we zitten aan de vooravond van de kerst. En dat is te merken ook. De eerste vliegsessie met wollen muts en vingerhandschoenen heb ik alweer achter de rug. Het mooie is, dat het over een maand of vier alweer lente wordt… 

Ook veel regen en wind deze dagen. Zodoende is er maar af en toe gelegenheid om even lekker te vliegen. En dan moet je er klaar voor zijn! Dat ben ik. Altijd. Dus dan weer een paar vluchten, en dan weer twee dagen binnen zitten. Het gaat op en af. En toch heb ik gisteren mijn 22.000ste modelvlucht in mijn logboek kunnen bijschrijven. Weer een mijlpaaltje. De aanhouder wint altijd. Ook vandaag kan ik weer een paar vluchten gaan maken. Af en toe zelfs zon en niet al te veel wind. Dan denk ik erover om de Phoenix 2400 motorzwever maar eens aan de tand te voelen. Maar eerst deze blog afmaken… 

Als je erover nadenkt, is dat best wel veel, 22.000 modelvluchten. Want als je er acht in elk weekend maakt, dan is dat al veel. Vier op zaterdag en vier op zondag. Gemiddeld. En als je per jaar twee weken vakantie neemt, dan maak je er dus vijftig weekenden keer acht, dat is 400 vluchten per jaar. Voor de genoemde 22.000 vluchten heb je dan 55 jaren nodig. En ik zei de gek, haalde dat astronomische aantal in slechts iets meer dan 12 jaar. Hoezo, wie is er hier nou gek… 

En we gaan gewoon lekker door. Straks vliegen, morgen vliegen en daarna ook. Als het kan. Tot eind van de maand staat er elke dag regen in de weersverwachting van Buienradar. Maar ja, dat is het najaar. Gewoon een parapluutje mee en de eventuele buien uitzitten… 

Rij, vlieg en najaar voorzichtig… 

Blog 228, maandag 16 oktober 2023, 12.55u 

Regenboog… 

Het gaat op en af. Donderdag was nog een goede vliegdag. Met tien vluchten. Maar vrijdag de dertiende was weer bagger. Qua weer dan, verder goed doorgekomen. Maar geen vliegen. Zaterdag 14 oktober idem dito. Lekker eerder opgenomen films gekeken met mijn lief. Wordt de ruimte op de harde schijf van de tv-ontvanger weer wat schoner. Gisteren, zondag de vijftiende, leek het eind van de middag weer een beetje te doen. Nog wel wat wind. Ik naar het veld. Met de paraplu… 

En dat was maar goed ook! Zeven vluchten gemaakt, nog korte ook. En tussendoor drie keer een bui over me heen. Een hoosbui! Gelukkig werd ik onder de plu niet nat. En ik werd telkens beloond voor de inzet met een mooie regenboog. Soms zelfs twee. Zó mooi, dat ik aan het eind als het ware de pot met goud kon zien liggen… 

Vandaag is het een heel ander verhaal. Mooi droog weer en vrijwel geen wind. Daarom ben ik meteen naar het veld gegaan. Nadat ik had gestofzuigd. Voor mijn lief. Kon zij daarna dweilen… 

Zojuist vier vluchten gemaakt met de nieuwe Charter, drie keer een parachute afgeworpen. Leuk om te doen. Daarna moest ik terug. Want zo meteen komt Paul hier om te lessen. Helemaal uit Zeist. Hij blijft dan ook slapen. Die man is al 82 jaar, maar enthousiast! En toen ging de bel. Daar was hij. Goede rit gehad. Vlug dit verhaaltje afmaken. Dan kan hij zijn vliegtuigen in elkaar zetten. En dan gaan we vliegen… 

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik ben afgetreden. Als voorzitter van de modelvliegclub die ik had bedacht en opgericht. Waar ik meer dan vijf jaar alles voor heb gedaan. Dag en nacht. Nooit meer iets van gehoord. Ik weet ook niet of mijn ingezonden brieven aan de leden zijn voorgelegd. Dat zou wat zijn… 

En als je dan zoveel jaren alles voor zo’n club hebt gedaan, dan past een groot afscheidscadeau, dunkt me. Dan denk ik aan zo’n 100 euro per jaar dat ik die club heb geleid. In voor- en tegenspoed. Dan kom je op minimaal 500 euro. Die zou ik dan schenken aan een van de goede doelen die ik met mijn vliegschool steun. Maar ja, tot nu toe niets gezien. Is dat geen ‘schande’… 

Gelukkig heb ik nog een aantal goede maten om me heen. En telkens nieuwe aardige cursisten. Zoals Paul. Die regenbogen gisteren waren niet voor niets… 

Rij, vlieg en regenboog voorzichtig… 

Blog 227, donderdag 12 oktober 2023, 23.43u 

Fantastisch… 

En inderdaad, Max is wereldkampioen. Twee dagen eerder dan zijn tweede titel vorig jaar. Hij hoefde er niets eens de hoofdrace voor te rijden. Want toen Perez er on de sprintrace af vloog, wist Max dat de titel voor hem was. Ondanks dat hij ‘slechts’ tweede werd. Voor de derde keer kampioen dus. Op rij. Een bijzondere prestatie. De hoofdrace op zondag won hij wél, als drievoudig wereldkampioen. Fantastisch gewoon… 

Op 6 en 7 oktober kon er niet worden gevlogen. Slecht weer. Lekker tv kijken. Maar op de dag van de hoofdrace in de avond, zondag 8 oktober, wist ik elf vluchten te maken. Zeven met de nieuwe Charter en vier met de Phoenix 2400 motorzwever. Op maandag maakte ik acht vluchten, dit keer met de oude Charter. En op dinsdag maar liefst veertien vluchten, met de Twinstar, de Mustang en de Flying Wing. Fantastisch. Maar toen kwam de woensdag, gisteren: harde wind en niet vliegen… 

Heel gek, maar vandaag was het toch weer goed vliegweer: droog en nauwelijks wind. Eerst maar een even zes vluchten met de nieuwe Charter. Daarbij vijf keer een parachute gedropt. Leuk. Fantastisch gevlogen. Daarna naar de kapster. Zeg ik zo nog iets over. En toen was er nog tijd om te gaan watervliegen… 

Dat viel tegen. Al bij het van huis wegvaren begon het te miezeren. Een beetje, dus ik voer verder. Na de eerste vlucht met de Beaver stak de wind wat op. Windkracht 2 en golven van circa 15 á 20 centimeter. Kon nog net. Na twee vluchten met de Beaver nog een met de Supercub LP. Ik kreeg het koud. Dus daarna de laatste vlucht van de dag met de Icon A5. Net toen ik thuis was begon het harder te regenen! Toch nog tien vluchten vandaag, zodat de teller deze maand op een mooie 80 staat. Fantastisch… 

Dan over de kapster. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar een intieme relatie mee heb. En dat is al héél lang aan de gang… Gelukkig is die kapster dezelfde persoon als mijn lief. Waar ik overigens al bijna 49 jaar gelukkig mee getrouwd ben. Fantastisch…    

Rij, vlieg en fantastisch voorzichtig… 

Blog 226, vrijdag 6 oktober 2023, 15.13u 

Week… 

Weer helemaal bijgekomen van de zware vorige week. Weer helemaal de oude. En het ziet er niet naar uit, dat de oude man op korte termijn terugkomt voor meer lessen. Helaas. Het weer zit een beetje tegen. Alhoewel, er zijn in de nabije toekomst toch een paar vliegbare dagen. Maar ook dagen met regen en een beetje te veel wind. Mooie gelegenheid om nog een beetje verder te relaxen. Opgenomen films bekijken en vandaag begint het kampioensweekend van Max. Het moet al gek gaan dat hij zijn derde titel dit weekend niet binnensleept. Hoe dan ook, dat wordt genieten… 

Zo ging het deze week ook. Af en toe regen en af en toe veel wind. Met enkele momenten om te vliegen. Op maandag was het een heel goede vliegdag, met maar liefst zestien vluchten. Maar dinsdag viel in het water, dan wel woei weg. Woensdag, dierendag, leek het in de vroege morgen goed. Ik dus de wekker gezet en naar het veld. Met twee ‘windvliegtuigen’, de Mustang en de Flying Wing. Maar goed ook… 

Bij de eerste vlucht kreeg ik wat water over me heen. Even harde regen, maar ik kon de Mustang de geplande twaalf minuten laten uitvliegen. Ternauwernood. En het was ook nog eens heel turbulent. Niet normaal meer. De volgende vlucht maakte ik met de Flying Wing. Het werd meteen de laatste. Geen lol aan met die wind. Ik was dus vroeg thuis. Opgenomen programma’s kijken en ’s avonds voor het eerst dit najaar een uurtje clubsimmen. Naast drie trouwe oudgedienden deden er ook drie nieuwe cursisten aan mee. Vrij vliegen en lol maken. Het werd een groot en gezellig succes… 

Donderdag, gisteren dus, woei het weer te hard. Maar er was een lichtpuntje later op de dag. Na wat tv kijken eerst maar eens het gras gemaaid. Dat blijft maar groeien. En om een uur of drie naar het veld. Zes vluchten met de Sky Surfer hybride. In een toch nog wel pittige wind. Om vijf uur eten en terug naar het veld met de grote Supercub van FMS. Daar zit nachtvliegverlichting op en ik kon door tot een kwartier na zonsondergang. De wind was afgenomen. Na nog eens zeven vluchten ging ik tevreden naar huis, met dertien in totaal die dag. Het maandtotaal staat toch maar mooi op 37. Op tijd thuis voor een online les met André. Hij deed het boven verwachting goed. Vandaag is het weer mis met de wind, véél te hard. Dus weer een film gekeken en nu de eerste vrije training in Qatar. Vanavond de kwalificatie nog. Dat wordt weer leuk… 

Rij, vlieg en week voorzichtig… 

Blog 225, dinsdag 3 oktober 2023, 16.33u 

Doe goed… 

Ik ben gesloopt. Nog steeds. Dat komt zo. Vorige week heb ik een nieuwe cursist op bezoek gehad. Van maandagmorgen tot zaterdagmiddag. Dat was overigens niet alleen lessen op de simulator en elke dag buiten vliegen. Maar op onze uitnodiging gebruikte hij ook de lunch en avondmaaltijd bij ons. Dus mán wat hebben we gebikkeld… 

Het ‘probleem’ met deze vriendelijke nieuwe cursist was, is, dat hij al 82 jaar oud is. En natuurlijk dat ík de uitdaging ben aangegaan om hem toch nog te leren modelvliegen. Dat valt namelijk beslist niet mee, met oudere mensen. Men leert gewoon trager. En dat is als instructeur om tureluurs van te worden… 

Het valt ook niet mee om als gepensioneerde zes dagen lang 200% inzet te leveren. Van vroeg tot laat. En dan lig je ook nog te malen in bed. Dat vraagt zijn tol. Bij mij, maar ook bij de cursist in kwestie (bij hem valt het desgevraagd mee). Dus nu een paar relaxte dagen voor mezelf. Gisteren kon ik 16 vluchten maken, zodat het maandtotaal al op 22 staat. Het gaat alweer beter met me… 

Maar alle inspanningen hadden effect. Op zaterdagmiddag ging hij huiswaarts met een afgeronde beginnerscursus op de simulator. Én inmiddels in staat om een model in de lucht te houden. Mijn lief en ik naar Ede, voor een familiebarbecue. Ik heb er maar een extra glas wijn op gedronken. Nu een hele week geen cursisten op het veld. Alleen online, elke dag één les. En vanavond een uurtje clubsimmen… 

Onze beloning was een enorme gift voor de vliegschool en de goede doelen. En een appje met de volgende tekst: “Hallo Bald en Gonnie, nogmaals hartelijk bedankt voor de fantastische ontvangst en begeleiding. Ik heb nog nooit zulke altruïstische mensen ontmoet. Alsof ik jullie al jaren ken. Gonnie verdient op een schaal van 1 op 10 een 11. Ik hoop op een snel weerzien”…  

Een beetje stil van. We moesten altruïsme wel even opzoeken. Zowel internet als ons oude woordenboek gaven: “onbaatzuchtigheid, persoon die allereerst aan het belang van anderen denkt.” Mooi toch? De gift, en een beetje meer, heb ik meteen doorgesluisd naar twee van mijn goede doelen: Het weeshuis in Sri Lanka en hulphonden voor veteranen.  

Wij kunnen inderdaad altruïstisch worden genoemd. Maar ook empathisch. Dat is het vermogen om je in te leven in de ander. Wel zo handig voor een instructeur. Wat jammer dat ik deze twee eigenschappen zo weinig in anderen terugzie. Hoe kan het anders, dat ik door zoveel mensen keihard in de steek word gelaten? Ik kan er met gemak zó 50 opnoemen in de laatste twee jaar! Zijn die mensen dan allemaal vergeten wat ik allemaal belangeloos voor ze heb gedaan? En mijn lief ook! Elk mens zou die twee eigenschappen eigenlijk in grote mate moeten bezitten. Voor een betere wereld. Gelukkig heb ik nog genoeg trouwe mensen om me heen… 

Rij en vlieg voorzichtig. En doe goed. Of leer het… 

Blog 224, vrijdag 22 september 2023, 19.09u 

Karma… 

Het handboekje kwam zelfs een paar dagen eerder dan verwacht. En het was weer perfect gedrukt! Karma! Ben benieuwd of ik er nu nog een foutje in aantref. Zoals wel bij de vorige vijf drukken het geval was… 

Gemiddeld verkoop ik een boekje per week. Zo heb ik de laatste jaren ervaren. Deze keer heb ik er in de eerste week al vier verkocht. Inmiddels is de vijfde besteld. En betaald. Zodoende is het eerste geld om de drukkosten te compenseren alweer binnen. Karma… 

Geen vijf, maar zes nieuwe cursisten. Hartstikke druk. Vorige week kwam er een twee dagen vliegen en lessen. Vrij intensief werk, kan ik je zeggen. Maar ook heel veel voldoening. Toch misschien iets te veel gedaan. Want toen het begin deze week begon te regenen en te waaien, viel ik helemaal stil. Ook wel eens fijn… 

De stille week was niet helemaal stil. Ik doe altijd wel iets. Dus bijna elke avond gewoon een online les gegeven. En het gras gemaaid. En veel gelezen. Ik ben weer begonnen met de hilarische boeken van Tom Sharpe. Die heb ik ooit van mijn beste collega en vriend Rob gekregen. Lang niets meer van hem gehoord overigens… 

In het laatste boek van de serie over Wilt, getiteld “Wilt in Nowhere”, trof ik een door Rob geschreven opdracht aan: “Voor Bald, een goede vriend die dit boek had kunnen schrijven.” Daar werd ik wel even stil van. Wát een compliment… 

Gevolg was, dat ik de afgelopen dagen veel aan Rob moest denken. En aan alles wat we samen hebben beleefd. En wat denk je… 

Zit er van de week ineens een mail van Rob in mijn mailbox! Karma! Die heb ik natuurlijk secuur en met blijdschap beantwoord. Want zulke vrienden moet je koesteren… 

Vandaag tegen de avond ineens weer even vliegweer. Karma! Maar na drie vluchten begon het te regenen. Ook karma… 

Al dagen (weken) zat ik te hikken tegen het maken van een blog. Zojuist na het bijwerken van mijn website zette ik me nogmaals achter de pc en dit verhaal rolde er zomaar uit. En vlot ook. Wederom karma… 

Blog 223, vrijdag 1 september 2023, 16.21u 

Wat kan een mens toch happy zijn. Ik wel in ieder geval. Van grote dingen en van kleine. Per slot van rekening zijn het vaak de kleine dingen die het doen. In het leven… 

En happy ben ik! Was het tijdens de zomer rustig, nu heb ik opeens vijf cursisten! Dat had ik in de vorige blog al voorspeld. En daar word ik happy van. Waar ik nog meer happy van word? Mijn mooie Handboekje Modelvliegen zal binnenkort weer leverbaar zijn. De oude vijfde druk was al twee jaar uitverkocht. En dat was toch wel een gemis. Ondanks de lesmap die ik ervoor in de plaats had gemaakt. Nog meer happy: die lesmap wordt binnenkort óók in druk uitgegeven… 

Hoe dat kwam? Vorige week gingen we een paar dagen met de boot weg. Om wat te lezen te hebben, nam ik het laatste handboekje mee, evenals het dertig jaar oude karperboek Hooked fot Life, dat ik destijds geheel zelf heb uitgegeven (en het was nog snel uitverkocht ook, had ik mijn investering terug)… 

Met het handboekje had ik een probleem. En dat werd een langslepend probleem. In de jaren heb ik namelijk zoveel meer stof, dat het boekje helemaal herschreven moest worden. Veel werk. Veel dikker zou het ook worden. Dus duurder. En vooral het gemodder met de opmaak, daar zag ik helemáál tegenop… 

Ik wilde dat afgelopen winter doen, dat herschrijven. En die opmaak. Maar het bleef dus liggen. Toen ik het vorige week nog eens las, kwam ik op een idee. Als ik het nu eens opnieuw zou uitgeven als zesde druk, maar wel met dezelfde inhoud (en hier en daar een nieuwe zin), dan was ik snel klaar. Zogezegd, zo gedaan. En toen kwam ik ook nog op het idee om de lesmap in druk uit te brengen! Dus het boekje als standaardwerk en de lesmap elk jaar vernieuwen als aanvulling. Win, win! Daar werd ik dus heel happy van. Het handboek ligt al bij de drukker. En de lesmap volgt snel… 

En verder word ik happy van vandaag: weer een kilo lichter zijn dan vorige week, het eerste kopje thee bij het ontbijt, koffiedrinken met mijn lief voordat we aan de slag gaan met de nieuwe dag, de eerste vluchten van de nieuwe maand september, ik heb er alweer acht, en vanavond komen er nog meer bij, het gras maaien, een zoute haring als lunch, mijn website bijwerken, vrije training van de Formule 1 kijken, en zien dat Max weer op 1 staat, het vooruitzicht dat er morgen een nieuwe cursist voor het eerst hier komt vliegen, en vanavond weer een wijntje mogen drinken. Met mijn lief. Tenslotte, deze blog maken… 

Rij, vlieg en happy voorzichtig… 

Blog 222, zondag 20 augustus 2023, 21.44u 

Rust… 

En nu alweer anderhalve week sinds mijn laatste schrijfsel. Maar ja, vakantietijd hè. Dan is het altijd heel druk. Behalve met leerlingen. Die hebben dan vast ook wat anders te doen. Alhoewel, sinds kort heb ik weer twee leuke cursisten… 

En wat hebben we weer een mooi zomerweer! Soms met wat harde wind, maar verder oké. Die harde wind brak ons vorige week donderdag mooi op. We waren drie dagen met de Hobie trapkajak weg. Overnachten op een boerencamping. Tijdens een grote ronde langs Oudega en Gaastmeer stond er wel een windkracht vier. En dat betekende op de grotere meren hoge golven. Hele hoge. Gevolg was, dat mijn lief heel erg nat werd. Maar verder is het dus prima weer om dingen buiten te doen. Vliegen bijvoorbeeld. Kwam de maand niet goed op gang voor wat betreft het aantal vluchtjes, nu staat de teller alweer op een mooie 116… 

Vanmorgen hebben we na de koffie eerst een gave fietstocht gemaakt van 22 kilometer. Daarna hebben we de Spaanse dames wereldkampioen zien worden. En daarna moest er worden gevlogen. Het was qua wind bepaald niet rustig, dus ik nam twee vliegtuigen mee die daartegen kunnen. Daarna een heerlijke maaltijd van mijn lief, met een malse biefstuk om aan te sterken van het kajakken en fietsen. En toen ben ik nogmaals naar het veld gegaan. Nu was de atmosfeer wél in rust… 

Man, wat heb ik héérlijk gevlogen! Met de Charter NXG én de omgebouwde zwever van de Lidl. Met als bonus weer eens een ree die toekeek. Dat was mooi lang geleden, dat ik een Bambi zag. Zelf was ik ook tot rust gekomen. Zó rustig, dat er tijdens het vliegen een grote haas dicht bij me zat te knagen. En als volgende bonus zag ik de kleine sikkel van de nieuwe maan. Daar kijk ik elke maand weer naar uit… 

Rij, vlieg en rust voorzichtig… 

Blog 221, donderdag 10 augustus 2023, 13.25u 

Mooie dagen… 

En dan is het ineens weer anderhalve week geleden sinds mijn laatste verhaaltje. Ruim. Dat betekent dat er weer veel is gebeurd. Anders had ik me wel eerder gemeld. De eerste week van augustus was het heel slecht weer. Nat en veel wind. En dat was overigens al heel lang zo. De hele maand juli viel in het water. Letterlijk… 

Dus vliegen ho maar. Tijd om met mijn lief een paar puzzels te leggen. Van Jan van Haasteren. Komische puzzels dus, altijd leuk. En moeilijk. Daarnaast ben ik begonnen met het uitrekenen van een aantal kolommen in mijn logboek. Hoeveel vluchten vaste vleugel en heli bijvoorbeeld. Maar ook het aantal vluchten met micro’s, jet, meermotorig, zweef, instructie, water, nacht en het aantal vluchten die ik heb gemaakt met vliegtuigen van anderen… 

Die kolommen had ik een paar jaar niet kunnen invullen. Ik had namelijk ineens een schrift op A4 formaat. Daarbij werden de linker en rechter pagina apart gebruikt. In mijn gebruikelijke logboeken, van het gewone schriftjesformaat, gebruikte ik twee tegenoverliggende pagina’s. Daar kon ik al die kolommen dus wél in kwijt. Nu wil het geval dat het A4 schrift bijna vol is. En ik weer een voorradje gewone schriften heb. Ik ben er de hele week me bezig geweest. Maar het is gelukt! Zodoende kan ik straks weer verder met uiterst gedetailleerde info, die niemand verder interesseert en die misschien ook nooit meer gelezen wordt. Ha, ha… 

Verder hadden we ernstige familieomstandigheden, die ook veel tijd en energie kostten. In de eerste week heb ik nog wel een paar vluchten kunnen maken. Niet zoveel als anders. Maar het geval wil dat het gisteren ineens mooi weer werd! Meteen maar twaalf vluchten gemaakt. En vandaag is ook al een mooie vliegdag. Ik ben al geweest en ga zo nog een keer met Peter. Die zit al te wachten. Wellicht vanavond nog watervliegen. Aan de wind zal het niet liggen… 

Rij, vlieg en mooie dagen voorzichtig… 

Blog 220, maandag 31 juli 2023, 12.23u

Nachtkaars…

Deze maand juli eindigt vanavond. En het kan best zijn, dat de maand als een nachtkaars uitgaat. Want we hebben vandaag een regendag zoals we er nog niet veel hebben gehad. Alhoewel, de maand juli was een ramp, qua droogheid dan. Man, wát een boel water is er gevallen. Nog een wonder dat ik toch nog meer dan 200 vluchten heb kunnen maken! Regen, een mooie gelegenheid om de serie blogs over Ameland af te sluiten. Want daar had ik eerder nog geen gelegenheid voor gehad. Vrijdag, zaterdag en zondag waren er kinderen en kleinkinderen over de vloer. En natuurlijk hebben we Max op Spa zien winnen. Twee keer zelfs, de Sprintrace én de Hoofdrace…

Mijn vorige blog (219) heette: Ameland 3, de grote dag… Deze paar zinnen had ik nog daar geschreven: “Het was een zéér geslaagde dag, ondanks het slechte weer. We hebben alles kunnen doen, qua vliegen. Binnenkort volgt het hele verslag in deze blog. Maar nu gaan we naar bed. De wekker staat namelijk nogal vroeg, op 03.15u morgenochtend! Onze ferry vaart namelijk al om half vijf af…”

We hadden toch nog een paar uur kunnen slapen. Alles ging goed. De boot ging om 04.30u precies op tijd en om kwart over zes waren we thuis. Meteen opruimen en wat bijslapen. Nu het verslag van de Grote dag, de jaarlijkse Culturele Ambachtelijke Dag in Ballum op Ameland, traditioneel gehouden op de derde donderdag in juli…

De dag ging beslist niet als een nachtkaars uit! We konden meteen om 08.00u aan het ontbijt en daarna vlug naar het veld. Anders sluiten ze alles af voor het verkeer. Het begon droog, met een zuidoosten windje. Mooi om mijn watervliegtuig vanuit het bassin voor de rc bootjes te starten. Bij de eerste poging sloeg het kistje over de kop. En iedreen zag dat natuurlijk. Tweede poging: een mooie start, én een landing in het bassin. Later kon ik er wel uit starten, maar door het vele publiek rond de bak, er niet meer in landen. Dat ging dan op het hoge gras, mooi uitglijdend op de drijvers…

Verder regende het af en toe, maar lang niet zoveel als was verwacht. Ik kon dan ook alles doen wat ik in de planning had: snoepjes droppen voor de kinderen met de Charter, een parachute droppen met dezelfde kist, vliegen met de Mustang én de Flying Wing. En zelfs een echte proefles gevlogen met een jongen die dat nog nooit had gedaan. Jan had hem eerst op mijn ook aanwezige simulator laten oefenen…

Hoe dan ook. het was een zeer geslaagde dag. Met nog meer publiek dan andere jaen. Maar dat komt waarschijnlijk omdat we tenten hadden waaronder men kon schuilen. Veschillende mensen kwamen al voor het zoveelste jaar, en een meisje vroeg aan haar moeder of die meneren met die vliegtuigen waaruit snoepjes kwamen er ook weer waren. Ja dus…

Het enige minpuntje was, dat mede-organisator Ben werd weggeroepen omdat zijn vrouw heel ziek was. Dat eindigde via de ambulanceboot in het MCL ziekebhuis in Leeuwarden (de traumaheli was bezet). Zijn Anneke werd opgenomen en Ben kon alsnog op tijd terug zijn om de slot barbecue bij te wonen! Moest hij in zijn afsluitende toespraak tóch nog even memoreren dat mijn eerste start vanuit het bassin niet goed was verlopen (maar de rest wel, dat zei hij óók). We werden weer hartelijk bedankt voor onze bijdrage. In mijn slotwoord heb ik ook dank uitgesproken voor de leuke dagen die we weer hadden. En ik heb die dag voor de tweede keer benadrukt hoe goed de jeugd had meegeholpen met alle zware klussen! Er was geen sprake van een nachtkaars, maar we moesten om 22.00u toch echt weg om nog een paar uurtjes slaap mee te pakken, voor we om 03.30u naar de boot moesten. Tot volgend jaar…

Rij, vlieg en nachtkaars voorzichtig…

Blog 219, donderdag 27 juli 2023, 22.16u

Ameland 3, de grote dag…

Het was een zéér geslaagde dag, ondanks het slechte weer. We hebben alles kunnen doen, qua vliegen. Binnenkort volgt het hele verslag in deze blog. Maar nu gaan we naar bed. De wekker staat namelijk nogal vroeg, op 03.15u morgenochtend! Onze ferry vaart namelijk al om half vijf af…

Rij, vlieg en vaar voorzichtig…

Blog 218, woensdag 26 juli 2023, 22.53u

Ameland 2…

Vanochtend om 08.00u opgestaan. Goed geslapen! Lekker ontbeten in de residentie en vernomen dat er een groot schip met 3000 auto’s aan boord in brand staat. Te zien vanaf het strand van Ballum. Nou ja, de rookpluim. want het schip ligt 27 kilometer verder. Op dat strand zijn we gisteren nog zijn geweest! Maar vandaag geen tijd: opbouwen…

Dus meteen na het ontbijt naar het veld. En meteen vliegen. Ik met de Charter NXG 2 en daarna Jan met mijn oude Pandora. Die heeft hij voorzien van FPV spullen, zodat hij met de VR bril op vanuit de cockpit kan vliegen. Zelf fungeerde ik daarbij als safety pilot. Dat ging allemaal goed en Jan had een tweede bril bij zich. Zodoende kon ik tijdens de tweede vlucht meekijken vanuit zijn cockpit. Leuk…

Verder hebben we de hele dag helpen opbouwen. Er was veel te doen. De hekken moesten worden geplaatst en verankerd. Dan een doek ertegenaan maken om luwte te creeëren. Want het waait nog altijd hard. Veel te hard naar ons zin. (Maar dat weerhoudt ons er niet van om te vliegen!) Toen werden de diverse tenten opgebouwd en tegen de hekken aan geborgd. Ook het grote zeil werd in het karkas van het bassin gemaakt. Dat bassin is maar liefst 16 bij 12 meter groot. Dan kunnen de bootjes goed uit de voeten…

Tot slot moesten we nog de tafels en stoelen, dat eigenlijk banken waren, in elkaar flansen en neerzetten. Tegen vijf uur kwam de eerste tankwagen met water en kon er worden gevuld. In totaal gingen er drie tankwagenladingen water in. En geen noemenswaardige lekken! Tijd voor ons om aan het diner in de residentie aan te schuiven. Pasta avond! Man, wat hebben we weer lekker gegeten. Alleen een beetje veel olijfolie en uien. Als dat maar goed gaat…

Na het eten zijn we nog even teruggegaan om te vliegen. Mijn lief bleef lekker op de kamer om te lezen en niet koud te worden (gelijk had ze!). Maar de harde wind bleef staan en zodoende zaten we net na tienen in de bar voor een laatste wijntje. Kapot dat we waren! Toch weer negen vluchten vandaag…

Morgen is de grote dag. De weersverwachting is niet goed. De hele dag regen. Dus hopen dat de tenten waterdicht zijn. Verder hopen op toch nog een redelijke opkomst. Wát er ook gaat gebeuren, onze ‘vakantie’ is al geslaagd. En de Culturele Ambachtelijke Dag van 2023? Aan onze voorbereiding zal het niet liggen…

Rij, vlieg en Ameland voorzichtig…

Blog 217, dinsdag 25juli 2023, 23.59u

Ameland 1…

Om 06.00u vertrokken. Veel oponthoud, zodat we de boot dreigden te missen. Letterlijk. Maar we waren toch nog net op tijd. En zodoende stonden we rond half negen op ‘het veld’. Niemand nog en niets te doen. Dus rond kwart voor negen waren bij onze accomodatie op het eiland. Gelukkig konden we meteen inchecken en onze kamer betrekken, zodat we wat bij konden slapen…

Het zou heel slecht weer worden, maar dat viel reuze mee. zelfs de zon deed mee. Dus met de fietsen erop uit. Wel harde wind, en daarom een wat kleiner rondje eiland, ongeveer 15 kilometer. Genoeg voor de eerste dag. Strand en bos En in dat bos plotseling een grote verzameling tuinkabouters, zomaar in het wild. Mooi…

Daarna maar weer eens naar het veld voor de eerste vluchten. Nu troffen we Gert-Jan van de modelbouwclub Ameland. Gezellig. Even na vijven arriveerde ook Jan, die de boot van 16.00u had genomen. Ook hij kon zijn eerste vluchten maken…

Na het voortreffelijke buffet op onze residentie weer naar het veld om te helpen met opbouwen. Dat werd gehinderd door een paar fikse buien. De eerste sokken en zo zijn al nat. Nadat het weer droog was geworden, konden we nog een paar keer vliegen. Vanwege de wind deze dag alleen met de Mustang en de Flying Wing. Dat ging goed en ik heb toch maar mooi zeven vluchten in totaal kunnen maken. Morgen meer…

Rij, vlieg en Ameland voorzichtig…

Blog 216, maandag 24 juli 2023, 19.09u 

Ruil… 

Vanaf morgen komt onze oudste dochter met haar gezin in ons huis. Voor een paar dagen vakantie. Mét gebruik van onze boot en onze jacuzzi. Een appgeroep heb ik er speciaal voor aangemaakt. Voor alle tips. Huizenruil noemen ze dat. Maar ook weer niet. Want mijn lief en ik gaan niet in hun huis. Nee, wij gaan naar Ameland. Een traditie onderhand. Als ik het goed heb, gaan we al voor de vijfde keer. En als corona er niet was geweest, dan zou het al de zevende keer zijn… 

Jaarlijks is er op Ameland de Culturele Ambachtelijke Dag. Dat is op de derde donderdag in juli. Wij gaan dan deze dag opleuken. Samen met de Modelbouwclub Ameland. Die varen met modelboten en rijden met autootjes. En wij verzorgen het vliegen. Zie overigens ook de pagina Evenementen op deze website. In het menu is dat een sub-pagina van deze pagina…  

We gaan altijd op dinsdag heen en helpen dan met opbouwen. Vooral op de woensdag. Tenten en een groot bassin voor de boten. Rijplaten als startbaan voor ons. Veel werk dus. Op donderdag is dan ‘de dag’. We geven dan demonstraties met onze vliegtuigen, droppen snoepjes voor de kinderen en geven voorlichting over de hobby. En over onze vliegschool, die ook een paar dagen van locatie ruilt. En dan gaan we op vrijdag weer huiswaarts. In de tussentijd wordt deze website een paar dagen niet bijgehouden. Want geen internet ter plaatse… 

We hebben tot nu toe elke editie mooi (vlieg)weer gehad. Maar deze keer is dat zeer de vraag. Hoe dan ook, we vermaken ons wel. Tot dan… 

Rij, vlieg en ruil voorzichtig… 

Blog 215, zaterdag 22 juli 2023, 14.00u 

Knutsel… 

In blog 213 heb ik het al gehad over de perikelen rond mijn Sky Surfer. Maar met al dat geknutsel was het verhaal nog niet af. Een kleine twintig vluchten later ontdekte ik op 18 juli dat de motor los zat. Ik moest een paar ‘luikjes’ in de romp snijden voor ik erbij kon. De schroefjes opnieuw vastgezet, nu met Locktite ertussen. Dan de ‘luikjes’ weer in de romp gelijmd. Na dit geknutsel was het alweer 20 juli. De eerste vlucht ging perfect. Maar bij de tweede vloog het toestel al snel schuin tegen de grond. Onbestuurbaar. Ik verdacht meteen de ontvanger. Van het merk Orange. Een merk waar ik al jaren aan twijfel. Die ontvanger had ik ooit gekregen en toen al met enige schroom ingezet… 

Er was best wel schade. Veel afgebroken onderdelen, met name de bevestiging van de vleugels. Een scheur voorin de romp, die door de impact ook bol stond. Nog dezelfde avond knutselde ik erop los. De romp boven stoom recht maken en lijmen met epoxy. Ook werden alle lipjes en piefjes ook weer op de juiste plaats bevestigd. Zo kon ik de volgende morgen (gisteren dus) de zaak afmonteren. Ik zette er een vertrouwde Storm S603 ontvanger in. Tijdens de eerste vlucht bleek het richtingsroer te falen. En het vliegtuig hield af en toe in. Altijd boven eenzelfde plek in het circuit! En dat duidt op de ontvanger. Ook verdacht ik de regelaar (ESC), waarvan de draden gekinkt waren. Wéér knutselen, en hoe… 

Uit de zak met servo’s had ik een geschikte opgediept. Dacht ik. Die bleek te klein voor de uitsparing. De volgende was goed. Dacht ik. Bleek dus te groot! De houten uitsparing driftig met een vijl te lijf. Tig keer passen. Daarbij telkens de servodraden onder het hout door leiden. Knutselen ‘avant la lettre’. Ik houd er niet zo van. Maar soms is het nodig. Uiteindelijk paste de servo en had ik hem erin. Meteen de originele ESC van 30 Ampère er maar weer ingezet. Tot slot de antennedraden van de ontvanger een andere positie gegeven. Testen (oké) en vliegen. Een extra ontvanger én een extra regelaar mee. Uiteraard deed ik op het veld eerst de reikwijdte test. Die was goed. Het vliegtuig deed in de lucht een beetje vreemd. Tot ik de tolvlucht deed. Hij ging de verkeerde kant op en ik had dus de servo richting op reverse moeten zetten. Niet gezien. Op de zender de draairichting van het roer in Reverse gezet en eindelijk vloog het toestel weer perfect. Een leermomentje. En het geknutsel is weer teneinde. Voorlopig… 

Rij, vlieg en knutsel voorzichtig… 

Blog 214, dinsdag 18 juli 2023, 12.510u 

Weerstand…  

Max rijgt de overwinningen aan elkaar. Mooi om te zien. Dat we dat mogen meemaken. Heel bijzonder. Zelf rijg ik de vluchten aan elkaar. Ook mooi om te zien. En om te doen. Heel bijzonder ook. Want ik ken verder niemand die zóveel modelvluchten maakt. En ik ken echt wel een ‘paar’ modelvliegers… 

Niet dat het allemaal zo gemakkelijk gaat. Bij Max. Hij heeft te maken met weerstand. Van de concurrentie, van de techniek en van de weersomstandigheden. Bij mij ook zo. Echter, van concurrentie heb ik geen last. Behalve dan dat niet iedereen mij schijnt te mogen, ha, ha. Ze doen maar. Er zijn nog genoeg dankbare mensen om mij heen die wél waarderen wat ik voor iedereen doe. Ook van de techniek heb ik weinig te duchten. Nee, de meeste weerstand krijg ik van de weersomstandigheden. Vooral van de wind. En die ‘weerstand’ dient te worden gebroken, wil je succes hebben… 

En dus zet ik als het een beetje veel waait een vliegtuig in, dat daar goed tegen kan. De Mustang bijvoorbeeld. Of de Flying Wing. Of de grote Pipercub van FMS. Met die dingen laat ik me niet van het veld weghouden. Zo kom ik toch nog aan een aanzienlijk aantal modelvluchten per maand… 

Het kan ook anders. Zoals bijvoorbeeld afgelopen vrijdagavond. Ted en Jan zouden komen vliegen. Ted kreeg ineens visite, zodat Jan en ik het veld voor onszelf hadden. Nu was echter het uit de lucht vallende vocht de spelbreker. We moesten twee extra koppen koffie wachten tot we op pad konden. Heerlijk vliegen volgde. Af en toe stoppen om te wachten tot de druppels minder werden. Ook weerstand… 

Uiteindelijk hebben we ieder vier mooie vluchten kunnen maken, voorwaar niet slecht. En de nazit was ook weer gezellig, met een biertje in de blokhut. Want net toen we thuis waren gingen de hemelsluizen pas echt open! Aanstaande zondag is Max weer aan de beurt. Ben benieuwd of hij nog weerstand krijgt…  

Rij, vlieg en weerstand voorzichtig… 

Blog 213, donderdag 13 juli 2023, 22.52u 

Bonus…  

Toen ik gisteren naar de weersverwachting voor vandaag keek, werd ik niet vrolijk. Veel harde wind. Zoals zo vaak de laatste tijd. Nou ja, tot acht uur in de morgen zou het te doen zijn. En later in de avond. Dat zou waarschijnlijk dus géén vliegen worden vandaag. Ik zat ernaast… 

Afgelopen nacht was ik flink eerder naar bed gegaan dan gewoonlijk. Dat resulteerde erin, dat ik rond drie uur wakker werd. Klaarwakker. Heb ik weleens meer. Nog drie kwartier heb ik naar boven liggen staren en toen ben ik er maar uitgegaan. Muisstil, want ik wilde mijn lief natuurlijk niet wakker maken. Ik moest nog een uurtje overbruggen tot het licht werd, dus heel rustig van een ontbijtje genoten. En zo kwam het, dat mijn Phoenix 2400 zwever al voor kwart over vijf het luchtruim koos. Een bonus. Wat ook een bonus is, dat is het licht zien worden. En de eerste vogels begonnen te fluiten net toen ik naar het veld liep… 

Tijdens het vliegen dwaalden mijn gedachten af naar eerder deze week. Naar afgelopen maandag om precies te zijn. Toen vloog ik met mijn Sky Surfer. Dat ding zou eigenlijk veel beter behoren te vliegen dan het deed. Ik heb hem al bijna drie jaar. Gemonteerd, geschilderd en fraai afgewerkt door Roland. Maar al die drie jaar vloog het ding als een krant. Veel te weinig vermogen. Een looping draaien bijvoorbeeld lukte niet eens. En telkens de neiging tot overtrekken. Met dit vliegtuig had ik dan ook een mooie haatliefde verhouding opgebouwd… 

Al tijdens de eerste vlucht ging de regelaar gek doen. De motor ging jutteren en vol gas geven ging niet meer. Vroegtijdig een voorzorgslanding maken en naar huis om een zwaardere regelaar te monteren. De oude bleek erg heet… 

Thuis haalde ik de manual erbij. Mooi op A4 geprint door genoemde Roland. Al lezende kwam ik erachter dat de propeller verkeerd om was gemonteerd. Ik draaide die om en zette hem weer goed vast. Het inbouwen van een nieuwe regelaar was ook al een fluitje van een eurocent… 

Later op de avond van die maandag kon ik de Sky Surfer weer uitproberen. Nooit gedacht dat het verkeerd om zitten van een prop zó veel verschil maakt! Het toestel heeft nu vermogen genoeg. Loopings zijn geen probleem en het lijkt wel of het ook veel beter vliegt. Kortom, het is alsnóg het ideale vliegtuig om mee les te geven. En dat na drie jaar… Een echte bonus… 

Nadat ik vanmorgen tien vluchten met de zwever had gemaakt, voordat het ging waaien, lag ik al voor acht uur weer in bed. Niet te lang, want om half elf moest ik lesgeven. Maar vanavond nam de wind weer af en kon ik nog een keer vliegen. Na drie vluchten kwam er een melding op mijn telefoon dat er regen aankwam. Ben maar gestopt. Want had ik vanmorgen een jas en paraplu bij me, nu was ik alleen in een vest. Die regen is nooit gekomen. De “Wet van behoud van ellende” noem ik dat… 

Rij, vlieg en bonus voorzichtig… 

Blog 212, donderdag 6 juli 2023, 19.00u 

Jarig…  

Deze week waren we verlost van het zinderende weer. Wat was het lekker om een beetje verkoeling te hebben. Gisteren nog een heuse zomerstorm op de koop toe. Gelukkig geen schade. Vandaag was weer een gewone zonnige zomerse dag. Maar vanaf morgen zal de thermometer weer omhoogschieten. Tot in de dertig graden. Alweer…  

Vandaag is ons oudste kleinkind jarig. Lily is twaalf geworden. Dat betekent, dat mijn hobby modelvliegen ook jarig is. En ook twaalf. Want meteen na de geboorte van Lily (dan ben je als grootouders even overbodig) ben ik een modelvliegsimulator gaan kopen. En daarmee is het begonnen. Binnen no time was ik lid van een club, kocht ik mijn eerste vliegtuig en was ik verkocht… 

Dat vliegtuig, een Habu impellerjet, was totaal ongeschikt voor een beginner. De verkoper zei: “Daar kun je net mee lessen hoor!” Tja, dat wist ik ook wel. Maar ik wilde hem gewoon heel graag hebben. Op die club zeiden ze ook meteen dat ik niet met dat ding kon lessen. Ik reageerde als een malloot: “Goh, dat zei de winkelier ook al.” Mocht weer terug naar de winkel om een trainer te halen… 

Dat was toen, nu het nu. De afgelopen dagen heb ik me gestort op de edele kunst van het vissen op karper. Héérlijk. Daarbij dacht ik even niet na over alle ellende die ik met modelvliegers heb beleefd. Voornamelijk (ex) cursisten, die lijken te zijn vergeten wat ik allemaal voor ze heb gedaan… 

In totaal heb ik 20 uur gevist. Daarin heb ik vijf karpers aan de hengel gehad, waarvan er één losschoot. Vier gevangen dus. Vanavond nog één sessie en dan laat ik de stek een maandje met rust. De al genoemde jarige Lily vist ook graag. Dus als ze weer komt leggen we ook een karper hengel uit… 

Vliegen deed ik ook elke dag. Zo zat ik vandaag lekker op mijn krukje te zweven, kwamen er ineens twee Apache helikopters langs mijn locatie. Heel laag stoeien, ik werd er bijna jaloers van. De eerste keer kon ik niet eens landen. Dan maar van ze afsturen. Bij de tweede keer dat ze langs kwamen kon ik net daarvoor wel landen. En wachten tot ze weer veder zouden gaan. Ik heb ze nog gefilmd. In totaal zijn ze vier keer bij me in de buurt geweest, toen gingen ze verder. En kon ik mijn veertiende vlucht van de dag maken. Het blijft dus uitkijken. En uitluisteren! 

Rij, vlieg en jarig voorzichtig… 

Blog 211, zondag 25 juni 2023, 16.20u 

Zinderend…  

De zonnewende is dus weer achter ons. Nog niets van te merken. Maar de astronomische zomer is van start. En hoe! Nou was het al weken warm weer. Héél warm. En droog ook. Al anderhalve maand geen neerslag. Nou ja, op een bui van afgelopen week na. Mooi 13 millimeter water in de regenmeter. Dat scheelt weer een sproeibeurt. Vandaag is het hier weer 31 graden Celsius. Dat valt niet mee. Rustig aan doen, heel rustig…  

Vrijdag en gisteren was het ook voortreffelijk zomerweer. Kwam goed uit. Want we kregen deze dagen onze kinderen met aanhang en kleinkinderen over de vloer. Nou ja, ze zijn nauwelijks binnen geweest… We hadden besloten om op één dag de verjaardagen van drie personen te vieren. Van schoonzoon Kevin (2 juni), mijzelf (28 juni) en kleindochter Lily (6 juli). En nog een beetje vaderdag. Dat was een goed idee. Gezellig ook… 

Vrijdag kwamen Lydia en Kevin al, met hun kleine Ezra. Superleuk. In de avond een vaartochtje door de grachten van IJlst. Daarna ben ik een uurtje wezen vliegen. En daarna vissen op karper. Vanuit de tuin. Voorheen wel eens een blauwe maandag geprobeerd, maar zonder resultaat. Nu had ik het goed voorbereid. Vier dagen gevoerd ook. Als ik er toch eens een vanuit mijn eigen tuin zou kunnen verschalken, dat zou mijn wereld best wel veranderen… 

Dat vissen op karper was mijn passie voordat ik begon met modelvliegen. Al een paar jaar zit de klad erin en mijn laatste gevangen karper dateert van 20 september 2019. Niet vanuit de tuin gevangen overigens. De enige karper die ik ooit vanuit mijn tuin zag, was een kleine na een strenge winter. Die was overigens doodgevroren. Maar ze zitten er dus wel. Af en toe… 

De kinderen én mijn lief wilden vroeg naar bed. En ik had al besloten om bij de hengels te gaan slapen. Net als vroeger. Dat bleek een gouden besluit. Net lag ik behoorlijk vast te ronken in mijn lekkere slaapzak op mijn prima stretcher, het was rond tien over twee in de nacht, toen ik een piep hoorde op de linker hengel. Meteen daarna volgde de bekende ‘fluiter’. Dat betekende dat de lijn van de molen vloog. Er ging iemand met het aas aan die hengel vandoor… 

Ik sprong uit de slaapzak en sloeg aan: raak. Een mooie dril volgde in het duister van de nacht. Sterke vis! Alles ging goed en om 02.18u had ik de karper in het landingsnet. Hij bleek 78 centimeter lang en woog 8,6 kilo. De karpervisser in mij is weer ontwaakt. Ik ben weer even ‘Hooked’…  

Gisteren kwam onze oudste Kim erbij, met schoonzoon Marco. En de meisjes Lily en Roos natuurlijk. Veel cadeautjes, veel zwemmen, suppen, nog meer zwemmen. En het nieuwe kinderbadje werd ook gretig gebruikt, en niet alleen door de kleine Ezra. Samen een barbecue en daarna nog meer zwemmen en in de jacuzzi. Gezellig. Maar van vliegen kwam niets… 

Vandaag zijn mijn lief en ik weer met z’n twee. Nu kon ik dus weer even vliegen. Goed beschermd tegen de zon, dat wel. Van boven naar beneden: pet met oorkleppen, blouse met lange mouwen, dunne vlieghandschoenen, korte broek, dat wel. Want de benen mogen wel even bloot. Vitamine D vangen. Ik moet zeggen, het was te doen. Maar meer ook niet. En niet te lang op het veld blijven. De zon was moordend. Zinderend, ja, dat was het. Flesje water helemaal leeg. Toch weer tien vluchten bijgeschreven. Korte, zinderende vluchten… 

Rij, vlieg en zinderend voorzichtig… 

Blog 210, woensdag 21 juni 2023, 12.00u 

Langste avond… 

En dan is het ‘ineens’ weer 21 juni. Vandaag staat bekend als de langste dag. Alhoewel er in feite meerdere langste dagen zijn. Ongeveer een week lang is de zon deze tijd even lang op. Soms ’s morgens wat korter en dan ’s avonds wat langer. Hoe dan ook, na vandaag is de zonnewende weer een feit. En gaan we weer langzaam op naar de kerst. Gelukkig duurt dat nog lang. Want de zomer is net begonnen. En daar genieten we van. Volop… 

Het zomert overigens al een hele poos. Al anderhalve maand heel warm en geen regen. Tot gisteravond. Een flinke bui deed de natuur goed. Wij hadden 13 millimeter in de regenmeter. Dat scheelt weer een dagelijkse sproeibeurt. Vandaag schijnt de zon weer en is het hier 25 graden. Lekker…  

Dat vliegen in de volle zon is een uitdaging. Ik zorg dan dat ik een overhemd met lange mouwen aan heb. En dunne vliegerhandschoenen. Met kleppen op mijn pet om de kwetsbare oren te beschermen tegen het moordende zonlicht, UV. Op een huidmelanoom zit ik niet te wachten. Verder veel drinken en niet meer dan vijf á zes vluchten per keer, en dan weer snel naar de schaduw. Toch maak ik veel vluchten. Met een gemiddelde van zeven per dag heb ik er deze maand juni alweer bijna 150. Dat schiet op… 

Als ik niet vlieg zijn we varen, met onze mooie nieuwe open boot, de King and Queen. Met zonnedek. Een waar genot. Verder ben ik lekker aan het klussen in de tuin. In de opruimfase al. Ik ben al zover dat ik het oude tuinhout aan het verzagen ben voor de tuinhaard. Daarna nog kloven. En ik moet nog één keer een lading buxus struikjes verbranden in de vuurkorf. Bij windstil weer. Boten aan de kant, emmer water en tuinslang bij de hand en stoken maar. Misschien vanavond? 

Wat me (weer) opvalt is dat er weinig mensen komen vliegen. Dat is elk jaar zo. Ze doen blijkbaar liever andere leuke dingen met dit mooie weer. Gelijk hebben ze! Alhoewel, vorige week is Jan uit Heerenveen geweest en vanavond komt Peter uit Nijesyl. Misschien. Gezellig is dat altijd… 

Rij, vlieg en langste avond voorzichtig… 

Blog 209, zaterdag 17 juni 2023, 14.11u 

Pruts… 

Af en toe moet ik prutsen. Aan mijn vliegtuigen. Als er weer eens iets stuk is. Want dat gebeurt wel eens, als je zoveel vliegt. Vaak zelfs. Zo had ik drie vliegtuigen liggen, die al langere tijd out of service waren. Allemaal motorzwevers. Toevallig. En recent was er een bijgekomen, de Cessna Skywalker. Die rolde vorige week om bij de start. Door een windvlaag. Of ik kan niet vliegen. Hoe dan ook, de motorkap was aan stukken. Ik moest doorvliegen mets de Supercub LP 3, die ik gelukkig ook bij me had…  

De drie zwevers zijn: een ultrasnelle Swift van Top RC. De naam zegt het al. Zo’n ding met een krachtige impeller bovenop. Echt een om te scheuren. Als je een beetje oplet is hij wel te vliegen, maar het landen én opstijgen is een crime. Zodoende heeft hij pas drie vluchten en is al evenzoveel keer gerepareerd. Bij de vierde vlucht ging het bij de start goed mis. Dat was dus op 24 maart vorig jaar. De romp moet nu worden versterkt met polyester. Een prutswerkje waar ik nog steeds over moet nadenken. Sindsdien ligt hij te wachten… 

De tweede is mijn E-Flite Radian XL. Die ben ik op 30 juli vorig jaar kwijtgeraakt, en kreeg hem twee weken later terug. Romp geknikt. Er moet een nieuw stuk in. Ook een prutswerkje dat ligt te wachten. En de derde is mijn Volantex Phoenix 2400. Deze vloog op 17 februari van dit jaar bij harde wind oncontroleerbaar het vlieggebied uit. Met de E-bike van mijn lief vond ik hem vlot terug. Motor uit de romp gescheurd. Ook iets om een oplossing voor te bedenken. Toen heb ik de Carat 2000 gereedgemaakt en er lang en lekker mee gevlogen. Tot eergisteren bij de start de motor sputterde. Een geslaagde noodlanding volgde. Nu had ik geen zwever meer die in orde was. Nou ja, de Adagio 280 wel, maar die zweeft niet zo lang. Dus heb ik besloten de Phoenix klaar te gaan maken. Oplossing voor de motorsteun in de romp uitgedacht en aan het prutsen… 

Dat ging voorspoedig. Mijn oplossing leek goed. Voor de zekerheid checkte ik voor het lijmen welke van de drie gekleurde motordraden aan de juiste draden van de regelaar moesten. Anders loopt de motor verkeerd om. Maar ‘natuurlijk’, bij het afmonteren na het lijmen bleek de motor tóch te ‘blazen’. Gevolg was dat ik het batterijdek moest uitbouwen, alvorens ik twee van de drie draden kon omwisselen. Dat is de wet van behoud van ellende… 

Toch lukte het mij om nog voor het donker de Phoenix in te vliegen. Hij moest enkel een beetje up worden getrimd. Kennelijk is de neus nu iets zwaarder. Maar hij vliegt weer als vanouds. Misschien wel beter. Bij afnemende thermiek in de avond waren de eerste twee vluchten per accu meteen respectievelijk 22 minuten, 20 seconden en 26 minuten, 5 seconden. Héél goed. Wát een genot, dat zweven. Af en toe een oplossing bedenken en een beetje prutsen betaalt uit. En tijdens het wachten op het uitharden van de epoxylijm kon ik ook de Skywalker weer gereed maken. En nu de Radian ook aanpakken… 

Rij, vlieg en pruts voorzichtig… 

Blog 208, zondag 11 juni 2023, 16.45u 

Solo… 

Cursisten. In mijn leven heb ik er heel veel voorbij zien komen. Eerst op de fotoclub waar ik lesgaf, toen in de bemande vliegerij, later als tijdelijk gastdocent op de Nationale Hogeschool Leeuwarden, en tenslotte bij het lesgeven in de modelvliegsport. Wat ik alweer elf jaar doe. Héél veel cursisten dus. In alle soorten en maten. Hier beperk ik me tot te ervaringen met de laatste categorie, de ‘leerlingen’ modelvliegen… 

Dat ‘leerlingen’ staat tussen aanhalingstekens. Niet voor niets. Want ik spreek veel liever over ‘cursisten’. Klinkt aardiger en minder denigrerend. Een van mijn eigen modelvlieginstructeurs sprak overigens van ‘studenten’. Wel, dát vind ik nou weer géén goede benaming. Want er zijn er maar al te veel die helemaal niet studeren. Ze doen soms maar wat. En als je met ze klaar bent, hoor je nooit meer wat van ze. Hoe ondankbaar! Maar niet allemaal… 

Af en toe zit er een cursist bij, die echt ‘eager’ is en alles graag wil leren. En ook de bereidheid heeft er het nodige voor te doen. Een ware verademing is dat. Je wordt er als hardwerkend instructeur (voor hun dus!) heel vrolijk van. En het is ook heel bevredigend als ze weer een stap voorwaarts hebben gemaakt… 

Op dit moment heb ik er zo een. En misschien wel twee ook. Maar dat weet ik nog niet zeker. De tweede is pas twee keer hier geweest en heeft één online les gehad. Maar het belooft wel wat. Laat ik het over die eerste hebben… 

Vorig jaar kwam hij met zijn kleinzoon. Beiden alleen om te kijken. Ik gaf ze een gratis proefvlucht en ze waren verkocht. Allebei. De kleinzoon had binnen de kortste keren zijn brevet en ging over naar een club bij hem in de buurt. Bleef over de opa. Man, wat wil die man graag leren! Wat is die gemotiveerd. En wat kan díe goed tegen tegenslag… 

Maar het kwam hem bepaald niet aanwaaien. Eerst de online simlessen dan maar. Na de nodige moeite slaagde hij voor het getuigschrift. Een mooie stap voorwaarts. Daarna buiten vliegen. Want dáár gaat het tenslotte allemaal om. Ook daar zat het hem niet echt mee. Maar wat wil je ook, het is wél een man van boven de 70. Toch komt hij elke week vliegen. Als het qua weer ook maar even kan. Maar vaak waait het voor hem niet iets te hard. En toch blijft hij komen. Hij slaat zich er kranig doorheen. En blijft uitermate gemotiveerd: “Ik zál het leren”… 

Sinds een fors aantal weken staat er een stevige bries. Uit het noordoosten. En dat na een kletsnat voorjaar. Met ook heel veel wind. En toch… En toch is deze kanjer afgelopen woensdag voor het eerst solo gegaan. SOLO! Bij een meer dan matige wind ook nog. Hij was er al langer klaar voor. Heel lang. Maar telkens speelde het weer parten. Ik vond dat het er nu maar eens van moest komen. En hij deed het geweldig. Blij dat ie was! En ik ook… 

Rij, vlieg en solo voorzichtig… 

Blog 207, zaterdag 10 juni 2023, 16.03u 

Crash… 

Al een tijdje is er geen blog meer van mij verschenen. Dat heeft echter een reden. Een hele goede. Want ik kón geen blog maken. Dat heeft te maken met een crash. Vorige week vrijdag ging ik er ’s avonds echt voor zitten om een blog te maken. Terwijl mijn lief haar favoriete ziekenhuisserie keek. En daar heb ik dan weer geen interesse in… 

Ik ging er dus écht voor zitten. Ik had ook een goed onderwerp. Maar wat dat was weet ik niet eens meer. Want er is sindsdien weer veel gebeurd. En dus ben ik het vergeten. Zo hadden we vorige week zaterdag het feest met barbecue ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de vliegschool. Veel werk en geregel. Maar toch wel een succes. Verder moest de (nieuwe) boot gerepareerd worden en moest ik eens naar de werf om te vernemen hoe het met onze stalen kajuitboot is. Want die is al zeven maanden (!) weg. En ik was deze week ook nog druk bezig met het voorbereiden van een mooi seizoen sportvissen… 

Maar wat gebeurde er die vrijdagavond nou? Wel, de pc wilde niet opstarten! Tig keer geprobeerd, maar telkens liep hij vast. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven. Die daaropvolgende zaterdagmorgen ben ik met mijn lief eerst naar de computerzaak gegaan om de laptop in te leveren. Ze zouden kijken. Op naar het feest. Gelukkig had ik vrijdag het meeste al voorbereid: de tuin opschonen, slingers ophangen, stoelen klaarzetten, barbecue, kolen, aanmaakspul en tangen. En dergelijke. Niet veel te doen meer, alleen het eten klaarmaken. En dat zou mijn lief dan weer doen… 

Ronald kwam vroeg, op mijn uitnodiging. Dus konden we voor het feest alvast een paar vluchten maken. Ondanks de al weken aanhoudende noordoostenwind was het vliegen goed te doen. En dus een genot. We waren op tijd terug voor de volgende gasten… 

Halverwege de barbecue ging mijn telefoon. De computerzaak. De harde schijf, van het type SSD nog wel, was gecrasht. En die zat er nog geen twee jaar in! ‘Massaproductie, kan gebeuren’, zei de monteur. Afgelopen donderdag kon ik de laptop weer ophalen. Voor 90 euro, inclusief het erop zetten van Word. Dat viel mee… 

Wat óók erg meeviel, was het weer installeren van de meeste programma’s. Daar was ik gisteren alweer mee klaar. Ik kon ook weer printen. En als laatste installeerde ik de modelvliegsimulator van Phoenix. In de juiste versie. Dus de online lessen kunnen weer. En ook een bescheiden blog schrijven. Toch wel lastig, als je ineens een apparaat kwijt bent waar je elke dag gebruik van maakt. Geduld is dan een schone zaak… 

Rij, vlieg en crash voorzichtig… 

Blog 206, woensdag 24 mei 2023, 13.27u 

Héérlijk… 

Zo, eindelijk heb ik de meeste reparaties achter de rug. Dat had nog wel enige voeten in de aarde. Sommige dingen moest ik drie of meer keer doen. Om er dan achter te komen dat het euvel bij de eerste proefvlucht nóg niet was opgelost… 

Dat was vooral het geval bij de neuswielbesturing van de Charter NXG 2. De zelfgemaakte messing stuurhevel had losgelaten van het aandrijfstangetje. Gaatje te groot. Motorkap eraf, tape verwijderen, motor uitbouwen, het heveltje bijbuigen en alles weer in elkaar zetten. En al vóór de eerste proefvlucht gisteravond stond het neuswiel weer vrolijk vrij rond te zwenken. Maar nu wist ik wat ik moest doen. Dus dat zou zo klaar zijn… 

Terwijl mijn lief al op één oor lag, heb ik afgelopen nacht alles weer uitgebouwd. Ik ben namelijk een nachtmens. Maar dat uitbouwen deed ik niet voordat ik in de onderdelendoos een originele stuurhevel had gevonden. En ook nog eentje van messing. Het oude beestje (1452 vluchten!) moest weer van de nodige plakband en duct tape worden ontdaan en de motor moest er weer uit, voordat ik erbij kon. Zag ik meteen dat ik de motor op de kop had gemonteerd. Niet handig voor de voorgeschreven 3 graden motor domp. Het klusje was zó gepiept en vanmorgen heb ik hem weer ingevlogen. Loopt weer mooi als een zonnetje. En de neuswielbesturing is weer perfect… 

Een ander klusje dat ik gisteren meerdere malen opnieuw moest doen was de servo van het luikje van de Charter NXG 3. Cursist Peter had die romp maandag gebracht. Hij had hem mooi gerepareerd nadat hij er in februari zelf mee was gecrasht. Het verder opbouwen was een peulenschil, maar die servo… 

Degene die erin zat was kapot. Liep vrij. Een volgende ook, en een daarna ook. En denk nou niet dat ik die dingen niet test voordat ik ze inbouw, maar onder belasting bleken ze toch kaduuk. Bleek ik ook nog een keer de verkeerde te hebben ingebouwd. Die had ik al geprobeerd en die was echt stuk… 

Maar na vier keer een servo in en uitbouwen, lastig klusje, had ik er eindelijk een goede inzitten. De testvluchten van de NXG 3 gingen gisteravond dan ook prima. Geheel tot mijn tevredenheid. Hij zoemde weer mooi rond. Zelfs de parachutist kwam meteen de eerste keer mooi uit het luikje waar ik zoveel tijd in had gestoken…  

Verder kwam er gisteren een nieuwe cursist. Helemaal uit Noord-Holland. Hij is al 84 jaar, maar heel enthousiast. Daar kunnen we wel wat mee en ik ga hem graag verder helpen. Kijk er al naar uit. Alleen liet ik hem gistermiddag niet vliegen. Windkracht vier vond ik toch wel een beetje te gortig voor hem. We sloten de mooie infomiddag af met één demovlucht van mij… 

En nu maar hopen dat mijn kisten een tijdje heel blijven. Dan kan ik eindelijk eens relaxen, héérlijk…  

Rij, vlieg en heerlijk voorzichtig… 

Blog 205, maandag 22 mei 2023, 13.12u 

Mazzel… 

Zo, alweer twee weken geleden dat ik een blog heb gemaakt. Tja, dat krijg je als je zo druk aan het klussen bent. Nu aan de vlonders aan de waterkant van de tuin. Maar elke dag maak ik ook tijd voor een paar vluchtjes. Moet gewoon. Van futiliteiten als het maken van een blog komt dan niks… 

Als je zoveel vliegt als ik, dan gebeurt er nog wel eens iets. Af en toe een crash en schade. Dat overkomt de beste. Zelfs mij dus, ha, ha. Maar de laatste tijd is het bij mij wel héél erg vaak raak. Vaak een technische oorzaak, maar ook vaak onbenulligheid van mijn kant. De meeste vliegers praten daar niet over. Net als in de bemande luchtvaart. Zelf maak ik er niet zo’n punt van. Van mijn fouten, als gevolg van onbenullig gedrag of niet, kan tenslotte iedereen wat leren. Afijn. Laat ik mijn laatste drie crashes eens met je doornemen. En dan valt ook op hoe vaak ik onmetelijke mazzel heb bij zo’n ‘mishap’… 

Twee van de drie crashes deden zich net na reparatie van de kist voor. Dat is extra vervelend. Dan heb je net lang zitten repareren en dan gebeurt er wéér iets. Dat wil ik dan zo snel mogelijk oplossen. Alhoewel er ook drie kisten al tot een jaar op reparatie liggen te wachten. Klusje voor als het eens slecht weer is… 

De enige kist die niet pas was gerepareerd, was mijn T-Rex 500 Pro heli. Een kist met een meter rotordiameter waar ik zuinig op ben. Hij had al sinds juni 2019 (!) niet gevlogen. Op 18 mei moest daar maar eens verandering in komen. Samen met de andere heli’s die al lang stil stonden ging ik naar het veld. De Apache, niet gevlogen sinds oktober 2019, deed het nog goed. Al waren twee van de drie accu’s niet best meer. Ik vloog in de luwte van wat bomen en struiken, want de wind nam aardig toe. Met zo’n grote T-Rex kan dat niet, die ging in het open veld, starten en landen op een zandweggetje… 

De eerste paar minuten geen probleem. Toen ik op de zender keek, kreeg het toestel net een windvlaag. Ik liet hem wat stijgen en toen dreef hij naar achter me. Gevaarlijk dicht naar een grote hoeveelheid hooibalen in plastic. Ik moest alle zeilen bijzetten om die dingen niet te raken. Tijdens mijn acties stuurde ik natuurlijk véél te abrupt. Gevolg: de heli kwam op de kop terecht, op zo’n vijf meter hoogte. Toen deed ik iets doms: het gas dicht. De heli crashte op de kop. Maar precies in het hoge gras naast het weggetje. Tot mijn verbazing zag ik geen schade. Nadere inspectie leerde dat een tandwiel licht beschadigd was. Maar het motortandwiel liep er mooi overheen. Met een apart geluidje, dat wel. Maar ik kon dus de vluchten voortzetten. En weer ademhalen… 

De volgende crash gebeurde op de avond van diezelfde 18e mei. Van mijn Carat 2000 zever (2 meter span) had ik de drie stekkers van de haperende motor opnieuw moeten solderen. Lastig werkje, omdat die motor moeilijk weer in te bouwen is. Maar na lang prutsen lukte dat. Invliegen dus. Het woei nog altijd stevig. Maar op zich kan dat ding daar wel tegen. En ik ook. Achteraf denk ik dat de lijm van de carbon staaf in één vleugel had losgelaten. Want na de start ging de Carat alle kanten op. Onverklaarbaar. Natuurlijk dreef hij snel naar de hoge bomen. En ja hoor, precies na één minuut zwabberen hing hij op vijftien meter hoogte in een van de bomen. Shit… 

Door wat vol gas te geven kreeg ik er beweging in. De motor had ik dus goed vastgezet. Het toestel viel naar circa vijf meter hoogte en bleef daar weer hangen. Ik zag al een deel van de achtervleugel vallen. Ik er naartoe. Nog een paar keer gas geven en het toestel viel op de grond. In een bijna droge sloot. Daarbij brak ook een van een hoofdvleugel af. Klauw in de brandnetels en ik kon het toestel met een droge tak naar me toe halen. Zwart van de modder. Maar verder toch lichte schade…  

De laatste mishap was eergisteren, op zaterdag 20 mei. Met mijn Charter NXG, waarvan ik net een accustekker opnieuw had gesoldeerd. Die was losgegaan tijdens de start. En niet in de lucht, een mazzel op zich… 

Tijdens de vijfde en laatste vlucht na reparatie deed het toestel ineens niets meer. Kon ook niet meer sturen. Total electrical failure! In een lichte linker cirkel ging het vliegtuig naar de genoemde bomen. En ik kon niets doen. Hij miste die, oef! Daarna ging de reis naar de vaart! En erboven. Maar daarvan op te terugweg kreeg hij wat extra lift bij de dijk en hij kwam er overheen! Landde mooi in een weiland. Géén schade! Thuis de andere stekker ook opnieuw gesoldeerd. Daarna da accu onder de loep. Die knetterde en ik wist genoeg… 

Die accu heb ik meteen uit het arsenaal genomen. De Carat is ook weer klaar en vliegt áls nooit tevoren’. Alles vliegt weer goed. En ik? Ik ben een mazzelaar… 

Rij, vlieg en mazzel voorzichtig… 

Blog 204, zondag 7 mei 2023, 12.59u 

Up and down… 

Dat was me een mooie encounter met een ree, vorige week zondag (zie blog 203). Sindsdien is er weer veel gebeurd. We beginnen met vorige week zondag. Want na de bambi heb ik ’s avonds nog een keer gevlogen. En hoe… 

Het was windstil en dat vroeg om het oplaten van twee kisten waar weinig wind wel voor van pas komt. Ik koos voor de micro A-10 en de Lidl. Die laatste is inderdaad van de Lidl. Een vrij vliegend zweefvliegtuigje van nog geen acht euro. Het was een rage om deze dingen om te bouwen tot rc vliegmachine. En dat was gelukt. Een voormalig clublid deed dat voor mij. Door ermee te vliegen kon ik meteen een paar van de vijf nieuwe accu’s voor dat ding uitproberen… 

Man, wat vliegt dat Lidl dingetje mooi! En zo rustig. En lang! Hij heeft wel de neiging om telkens te overtrekken, dus is het goed oppassen. Vier vluchten met de Lidl, allemaal langer dan 11 minuten… Met de A-10 had ik minder geluk. De eerste vlucht met een standaard accu ging lekker, ruim 9,5 minuten. Maar bij de tweede vlucht wilde ik hier ook een nieuwe accu in proberen. Dat ging mis… 

De standaard accu’s zijn 850 MAh, de nieuwe 1500. Twee keer zoveel vliegtijd dus, maar óók twee keer zo zwaar. Minstens. Toch maar proberen. Het hoogteroer van de A-10 helemaal up getrimd en de accu zo ver mogelijk naar achteren. Maar het was niet genoeg. Het vliegtuig ging met de neus naar beneden in het hoge gras. Nog één poging. Héél hard gelanceerd. Maar weer ging de neus omlaag. Hij kwam in iets minder hoog gras terecht en de neus werd licht beschadigd… 

Dus de laatste vluchten met de Lidl volgemaakt. Zo kwam de maand april teneinde met een totaal van 205 vluchten. En wat had ik lekker genoten. Van die ene goede vlucht met de A-10, maar ook en vooral met de Lidl… 

De maand mei begon met mooi weer. Eindelijk! Op maandag 1 mei kon ik voor de eerste keer zonder jas naar het veld. Ik wilde alle vliegtuigen deze meimaand vliegen. Want sommige hebben al járen stof hangen te happen. Maar eerst maar eens de maand inluiden met de goeie ouwe Charter NXG…  

De tweede vliegsessie van de dag was met de Supercub LP4 en de blauwe Calmato. De Cub vloog lekker. En de Calmato ook. Totdat het mis ging… Geheel onverwachts! Ik vloog niet te laag en ook niet te langzaam. Uit de laatste bocht van een vlakke acht tikte een felle windvlaag de linkervleugel naar beneden. Het toetel dipte en viel omlaag. Met vol gas en up kon ik hem niet meer redden. Een geweldige klap en mijn mooie Calmato bleek Total loss…. 

Nou was het al een samenraapsel van verschillende onderdelen. De vleugels en staart van mijn eerste Calmato uit 2011, op een gemodificeerde romp waarvan de neus te kort was. Daardoor had ik veel problemen met het zwaartepunt. Toch we jammer. Maar ik ben eigenlijk ook wel blij dat ik ervan af ben. En het schept weer ruimte in mijn mancave… 

Nog twee vluchten maakte ik met de SC LP4. Mijn maandtotaal van mei kwam daarmee op 13 vluchten! En als bonus zag ik nog een bambi… 

Het duurde meer dan een uur om het wrak te strippen van de nog bruikbare onderdelen. Daarna heb ik hem ritueel verbrand in de open haard in de blokhut… 

Rij, vlieg en up and down voorzichtig… 

Blog 203, zondag 30 april 2023, 11.54u 

Bambi… 

De laatste dag van de maand alweer. Nog even lekker een paar vluchten maken. Zal ik de 200 in april halen? Denk het wel. Mijn lief ligt nog op één oor. Kan ik mooi even mijn ding doen. Altijd lekker, de ochtenden. Het is ook heel aardig lenteweer… 

Bij de toegang tot het veld staat een oude boerenkar, overwoekerd grotendeels. Daarop maak ik mijn vliegtuig klaar voor de vlucht. Zoals ik dat zo vaak doe. Dan zet ik hem op het pad, nog buiten het veld, om hem te starten en zo naar het veld te vliegen. Om 09.00u precies verlaat de Charter NXG de aarde. Al thuis had ik in de verte een ree op het veld zien lopen. Die was er nog steeds. Altijd een mooi gezicht, zo’n bambi… 

Bij de volgende vlucht zag ik zelfs twee bambi’s. Ze waren lekker aan het dartelen en renden achter elkaar aan. Redelijk ver weg, dat wel. Want het zijn tenslotte wilde dieren en ze zijn heel schuw. Dus ook mensenschuw. Ze geven zich alleen bloot als ze zeker weten dat er geen gevaar dreigt… 

Het mooie is, dat ze helemaal geen last hebben van de modelvliegtuigen, die bambi’s. Vaak staan ze toe te kijken of ze grazen gewoon door. Het vliegtuig is voor hen niet meer dan een gewone vogel. Een grote vogel, dat wel. Af en toe kijken ze even op, luisteren en ruiken. Maar dat is vooral om de mens te detecteren. De twee bleven ook de twee vluchten daarna zichtbaar. Waarna ze verdwenen in de rietkraag langs de niet gebruikte vaart. Waar ze wonen… 

Ik zat lekker op mijn krukje de vijfde vlucht te vliegen, toen ik in een weiland verderop een grote haas recht op me af zag komen rennen. Dacht ik. Huppelend rennen deed ie. Ik wist dat hij nog een sloot over moest en dat ging met een soepele sprong… 

En toen zag ik dat het helemaal geen haas was! Het was een bambi! Niet al te groot, maar wel heel gespierd en lenig. Jong diertje? Ik bleef stil zitten en hij kwam dichterbij. Ik kon zijn gewei al zien. Daarom wist ik dat het een hij was. Uiteindelijk liep het diertje op tien meter langs me op. Tien meter! Dat weet ik zo zeker, omdat hij rustig door een open hek liep naar een ander weiland. En daar bleef hij grazen. Weer op gepaste afstand. Zo dichtbij heb ik nog nooit een bambi gehad. Ik moest mijn hoofd stilhouden en heel langzaam draaien. Want ik had wél een model in de lucht te houden… 

De 200 vluchten van april waren snel een feit en al om tien uur ging ik tevreden naar huis. Op de trapkajak met mijn lief voor de 150ste vaart met dat ding. En daarna Formule 1 kijken… 

Rij, vlieg en bambi voorzichtig… 

Blog 202, woensdag 26 april 2023, 13.28u 

Reken… 

Deze blog wilde ik zo beginnen: “De zon is onder, de maansikkel wordt helderder. Wachten op de eerste sterren die zo meteen aan al het donker wordende zwerk zullen verschijnen. Net gestopt met vliegen. Als een tevreden man…” Maar dat was gisteren. Toen wilde ik een blog maken. Maar toch maar niet. Drukke dagen achter de rug. Dus lekker een film kijken op tv. Met mijn lief. En onze nieuwe sound box. Een genot, zeker… 

Vanmorgen dus alweer zes vluchten gemaakt. Het modelvliegen is voor mij als de dagelijkse (ochtend)gymnastiek. Ik voel me dan ook een beetje de ‘Olga Commandeur’ van het modelvliegen. Het verschil: zei houdt ermee op. En ik niet. Voorlopig nog niet… 

Een man van getalletjes, dat ben ik. Altijd maar rekenen. Zo kijk ik vaak op ze zender naar mooie getallen op de timer. En dan komt bijna elke vlucht, als die lang genoeg is, een aantal Boeings langs: de 7.07, de 7,27, 7,37, 7,47 3n 7,57. Die getallen móet ik zien. En daarbij moet ik, van mezelf, het getal 7,17 NIET zien. Even verderop in de tijd komt op het scherm: 9,11. Het alarmnummer in de USA én de datum van de Twin Towers. Leuk werk. Mijn lief moet er altijd om lachen. Ik vind het onschuldig… 

Maar er zijn afgelopen week méér getallen voorbij gekomen. Zo heb ik sinds de vorige blog de het aantal van 150, 160 en 170 vluchten (deze maand) in mijn logboek kunnen schrijven. En ook de 1400ste vlucht van mijn Charter NXG2 en de 300ste vlucht van de FMS Supercub. Die laatste moest ik gisteravond ‘invliegen’ met een gerepareerde accu. De klacht was geweest, dat hij af en toe helemaal uitviel, waardoor de mooie Cub al dan niet zachtzinnig crashte. Ik heb de hele bedrading mét stekker, van die accu vervangen. En de oude meteen weggegooid! Spannend…  

Eerst maar eens gewoon vliegen met de goede accu’s. De wind was trouwens ook nog te hard voor zo’n testvlucht. Maar na een bui nam de wind af, perfect! Dus voor de laatste vlucht die gerepareerde accu erin en starten! Ik bleef het toestel laag houden, met de flaps op stand 1. Voor het geval de stroom wéér zou uitvallen. Want dan is sturen er ook niet meer bij. En met de flaps in de take-off stand zou dan eventueel een ‘zachte landing’ kunnen volgen… 

Het ging goed. Na een paar minuten laag (en vanwege de flaps langzaam) vliegen, leek me het fijner om wat meer snelheid te maken. Dat vliegt beter. De flaps gingen in en ik liet de kist een beetje klimmen. Resultaat was, dat ik ruim negen minuten zonder storing heb gevlogen. Ik begin alweer een beetje vertrouwen in die accu te krijgen… 

Na de eerstvolgende vlucht, vanmiddag dus, zal ik een totaal aantal uren modelvliegen hebben van maar liefst 3000! Daarmee zou je in de bemande luchtvaart al zeer ervaren worden genoemd! Dan heb ik in totaal zo’n 9000 vlieguren in de luchtvaart. Met inbegrip van die 3000 modeluren, dat wel. Verder reken ik me rot. En dat blijf ik doen. Heb het altijd al gedaan. Ik vind dat leuk…  

Rij, vlieg en reken voorzichtig… 

Blog 201, vrijdag 21 april 2023, 19.44u 

Pech… 

In de vorige blog kon ik nog spreken van geluk. Vandaag heb ik pech. Ofwel pech gehad. Niet dat ik geen goede dag had hoor. Vanochtend bezig geweest met het schoonmaken van de spullen van de boot. Die gaat morgen te water. Brandstof gehaald ook. Dus laat maar komen dat scheepje… 

En toen was het vanmiddag ineens heel mooi weer. Tegen de verwachting in! Het leek wel zomer, de thermometer aan de muur van de schuur tikte de twintig graden aan. Tijd om nog lekker even te gaan zweven. Met de Carat 2000. Die was weer helemaal goed. Was…  

Man wat zweeft dat ding mooi. En lekker lang ook. Meer dan 25 minuten op een 3S/2200 accu. Wat een genot, zo lekker op mijn krukje. Rond vier uur vielen er een paar spetters. Maar dat mocht geen naam hebben. Ik kon lekker doorgaan…  

Tegen vijven moest ik stoppen om te gaan eten. En om daarna de online simulator les van vanavond voor te bereiden. Ik zette in voor de landing. En toen gebeurde het. In de laatste bocht naar het veld liet ik de zwever overtrekken. Een klassieke blunder. Tot mijn pech kwam hij loodrecht op zijn neus terecht. Precies op het beton…  

Ik heb dus weer iets te repareren. Maar ja, als je veel vliegt, gebeurt er natuurlijk ook wel eens wat…  

Rij, vlieg en pech voorzichtig… 

Blog 200, woensdag 12 april 2023, 20.09u 

Geluk… 

Een bijzondere blog, deze met nummer 200! En niet alleen daarom. Vandaag liep namelijk heel anders dan gepland was. En anders dan verwacht. Het was de bedoeling om vandaag naar Franeker te rijden om de naamstickers op onze nieuwe boot te gaan plakken. Maar eerst zou ik nog even gaan vliegen. Ik wilde tien vluchten maken, en zo tachtig vluchten in deze maand bereiken… 

Met de Charter NXG. Aan het eind van de tweede vlucht maakte ik een harde landing, zoals dat heet. Het toestel kwam neer op het neuswiel en dat stond daarna scheef. Toen ik het recht wilde buigen, brak de stuurhevel af. Ik zou er toch nog wel mee kunnen vliegen… 

Dus nieuwe accu erin. Maar toen zag ik het: ook het richtingsroer stond helemaal naar een kant uitgeslagen. Niets aan te doen. Naar huis dus en repareren die hap. En dat was best veel werk. De vleugels moesten eraf, evenals de motorkap. En daarna moest de neuswielpoot eruit en de motor worden uitgebouwd. Toen kon ik er pas bij…  

De servo bleek nog goed te zijn, een meevaller. Maar ik moest de stuurhevel van het neuswiel opnieuw solderen. En daarna weer alles in elkaar zetten. Maar het schoot zowaar op! Maar tijd om naar Franeker te gaan was er niet meer. Dan maar het geheel in gaan vliegen… 

Tijdens de eerste testvlucht gebeurde het. Ik keek net iets te lang op mijn zender. En toen vond ik het toestel niet meer terug! En hij was niet eens hoog of ver weg, vlak boven mij en hooguit twintig meter hoog. Hoe bestáát het… 

Waar ik ook keek, ik kon hem niet meer vinden. Dat misselijk makende gevoel had ik al een paar keer eerder meegemaakt. Toch niet wéér? Jawel dus. Uiteindelijk zette ik zender maar uit. De zoekactie begon… 

Wat raar dat je een wit vliegtuig niet ziet liggen in een groen weiland. Omdat het toestel tegen de wind in vloog toen ik hem verloor, ben ik eerst bovenwinds gaan zoeken. Ik liep daar heen langs een sloot waar ik in keek. Een witte zwaan zag ik even aan voor een Charter. Vooral zoeken bij het woonhuis en de stallen. Niets. Toen de dijk op langs de vaart. Ook niets. Bijna aan het eind van die dijk gekomen, zag ik héél ver weg weer iets wits. Kon weer een zwaan zijn. Of niet. Het witte vlekje verplaatste zich niet en lag in een rietkraag langs een andere vaart, zo’n vijfhonderd meter van mijn vliegplaats. Ik recht erop af… 

Twee keer keek ik door de verrekijker. Het ging steeds meer op de staart van mijn vliegtuig lijken. De derde keer dat ik keek wist ik het zeker: dat wás hem! Toen ik erbij kwam bleek mijn grote geluk, het vliegtuig was onbeschadigd…  

En zo kon ik na een flinke wandeling gewoon mijn eerder geplande tien vluchten van de dag vol maken…   

Rij, vlieg en geluk voorzichtig… 

Blog 199, woensdag 5 april 2023, 19.34u 

Zweef… 

Zo, het komende feest is genoemd. Iedereen welkom, zie mijn vorige blog 198. Het bootje is gekocht en het is nu wachten op de aflevering. Hopelijk duurt dat niet al te lang. Want het wordt nu écht lente. En dan krijgt een mens zin om te gaan varen. Naamstickers hebben we ook al besteld. En nieuwe fenders (stootwillen) en lijnen gehaald. Want op een nieuwe boot moeten ook nieuwe attributen… 

Verder hebben we de tuin gesnoeid. Het dikke hout verzaagd voor de tuinhaard en de rest gehakseld. Pittig klusje, zodat ik deze dagen geen wandeling meer hoef te maken. Dat scheelt tijd. De Jacuzzi is weer opgewarmd en we hebben er alweer drie keer in gezeten. Lekker. En ik heb lekker gevlogen, zodat de eerste vluchten van april een feit zijn. Wat zeg ik, er staan er alweer 29 in mijn logboek. En dat terwijl het de eerste dagen van de nieuwe maand regende. Zodat ik pas eergisteren kon beginnen… 

Inmiddels hebben de Charter NXG, Supercub LP, de Flying Wing en de Carat 2000 het luchtruim gekozen. Die laatste heeft de helft van het aantal vluchten voor zijn rekening genomen. Daar vlieg ik extra graag mee… 

Gisteren ging het echter een beetje mis. Aan het eind van de vijfde vlucht. Vlak voor de landing overtrok ik de kist, waarna hij hard op zijn neus terechtkwam. Gelukkig nog heel, maar wel met een bolling onder de cockpit. Die zou ik later met kokend water behandelen. De motor liep nog mooi, dus ik besloot om nog een vlucht te maken… 

Nieuwe accu erin, lanceren en… niet te vliegen! Gewoon uitklimmen kon al niet, want dan maakte hij een looping. Verder overtrok het toestel constant. Ik wist het ding al modderend nog een minuut of tien in de lucht te houden, waarna er een geslaagde landing volgde. Phoeff…  

Cockpitkap eraf en ik zag het meteen. Het plankje waarop beide elevator servo’s zitten gemonteerd, schoof mee als ik hoogteroer gaf! De lijm had losgelaten (toen ik het vliegtuig had gekocht liet er ook allerlei lijm los, zeker te lang in de opslag gelegen). Probleem gevonden… 

Vanmorgen zou Ted komen vliegen. Om 10.30u. Echter, ik was al om kwart voor acht klaarwakker. Dus het nest uit en dat plankje vastlijmen! Dat moest een uur uitharden, dus ben ik even met de Flying Wing naar het veld geweest. Alvast vier vluchten gemaakt. Lekker weer! Nog wel een beetje fris na de nachtvorst. Ik kwam tegelijk met Ted bij ons huis aan… 

Meteen weer op pad, nu met Ted én de gerepareerde Carat. Ik moest nog een servo-arm verstellen en de trim opnieuw afregelen. Hij vloog lekker, maar wel met de trim helemaal naar up. Toen was Ted aan de beurt. Hij vliegt al solo en was maar liefst 49 minuten in de lucht. Met zijn Phoenix 2400 motorzwever… Nadat ik nog een kort vluchtje had gemaakt, gingen we stoppen en kon ik het hakselen afmaken… 

En toen ik daarmee klaar was, kon ik voor de derde keer vandaag gaan vliegen. Een loodje van 20 gram op de staart van de Carat zorgde ervoor dat de trim weer binnen de limieten was. Twee vluchten gemaakt, beide over de dertig minuten. Het vliegtuig is dus weer goed. Nagenoeg windstil, zon, 13 graden en veel thermiek. Het was de eerste échte lentedag van het jaar… 

Rij, vlieg en zweef voorzichtig… 

Blog 198, zondag 2 april 2023, 16.45u 

Feest… 

Door de hele drukte met het uitzoeken van onze nieuwe boot ben ik iets vergeten. Ook de consternatie van gisteren, 32 maart, heeft daaraan bijgedragen. Zelfs tijdens het schrijven van de vorige blog (197) gisteren heb ik er niet aan gedacht. Wat was dat dan waar ik niet aan had gedacht? Iets héél belangrijks. Voor mij dan. Ik ben namelijk een verjaardag vergeten… 

Normaal vergeet ik nooit een verjaardag. Echt niet. Daarin ben ik als man wel bijzonder naar het schijnt. En welke verjaardag was ik gisteren dan vergeten? Wel, die van mijn vliegschool! Die bestond gisteren officieel alweer tien jaar. Waar blijft de tijd… 

Dat moet toch echt worden gevierd! Maar nu nog niet. In juni wel. Want dan is het veel vaker mooi weer. En ook een stuk warmer dan nu… 

Om dat heugelijke feit te vieren houden we op zaterdag 3 juni een feest met barbecue. Voor cursisten, oud cursisten, vrienden. Weet je wat, IEDEREEN is welkom. En de partners mogen ook meekomen! 

Op de Homepagina van deze website staat hoe je mee kunt doen: even opgeven en een tientje per persoon overmaken… 

Rij, vlieg en feest voorzichtig… 

Blog 197, zaterdag 1 april 2023, 15.24u 

Nachtkaars… 

Het is vandaag 1 april. Dat vind ik een meestal vreselijke dag. Constant moet je op je hoede zijn. De hele dag lang. Want er is altijd wel een of andere gek die je in de mailing wil nemen. Lekker dan! Overigens doe ik daar zelf ook weleens graag aan mee. Zo heb ik al heel wat mensen op het verkeerde been gezet. Hoe dan ook, deze eerste aprildag noem ik altijd maar: 32 maart. En dat is eigenlijk gejat van Wim T. Schippers. Maar beter goed gejat dan slecht bedacht… 

Die maand maart is wat vliegen betreft als een nachtkaars uitgegaan. De afgelopen twee dagen heb ik niet meer kunnen vliegen. Dat kwam door de grote hoeveelheid water die uit de lucht kwam. En erin bleef zitten! Toch weer 155 vluchten in maart, eentje meer dan de maand ervoor. Zo staat mijn totaal van 2023 alweer op 430 vluchten. Doe me dát maar eens na… 

Maar de nieuwe maand april is ook als een nachtkaars begonnen! Of eigenlijk wilde het lontje van die kaars niet gaan branden. Vocht en nog eens vocht. Een mooie gelegenheid om eens iets héél anders te gaan doen. En zo zijn we serieus op jacht gegaan naar een andere boot… 

Want de kajuitboot die we hebben, ligt al sinds juli op de werf. Buiten gebruik. Veel mee aan de hand. Gaat ons munten kosten. Serieuze munten… En daarmee moeten we rekening houden bij het budget voor het nieuwe scheepje. Bovendien komt er een lekkere belastingaanslag 2022 aan van bijna vier mille. Ook lekker dan…   

Dan heb je dus een mooi sloepje op het oog. Wel wat oud, maar heel compleet. En mooi. Van een vriend. Of moet ik intussen kennis zeggen? Al een paar maanden hadden we zin in dat ding en waren we in de veronderstelling dat we er wel uit zouden komen. Niet dus. In mijn ogen vraagt hij echt veel te veel. En dat nog wel aan mij, iemand die hem héél veel heeft geholpen. Met het modelvliegen. Altijd stond ik voor hem klaar en zonder morren maakte ik tijd. Zoals overigens voor iedereen. Uiterst gastvrij en behulpzaam. Altijd. Het was me nooit te gek… 

Zware teleurstelling dus. Maar meteen zijn we verder gaan zoeken. Bij bedrijven. Want van particulieren hebben we wel even de buik vol. Vandaag hadden we succes. We hebben een boot gekocht op deze 32ste maart! Een splinternieuwe nog wel. Helemaal naar onze wensen. En binnen ons budget ook nog. We hadden dan ook het nodige huiswerk grondig gedaan. De drukke week van zoeken en vergelijken kan nu óók als een nachtkaars uitgaan. De eerste aanbetaling is al gedaan en binnen twee weken kunnen we varen… 

Morgen droog. Dus weer vliegen. Na de vroege Formule 1 race in Australië. En ’s avonds eindelijk weer eens in de jacuzzi. Krijg ik toch net een appje van die figuur of hij maandag kan komen vliegen! Ik zou zeggen: ‘Wat denk je zelf?’ 

Rij, vlieg en nachtkaars voorzichtig… 

Blog 196, vrijdag 17 maart 2023, 13.00u 

Geniet… 

Wát een verschil met het weer in de vorige blog! Lag er vorige zaterdag nog sneeuw en was het daarvoor (en ook nog daarna!) snijdend koud, vandaag lijkt het voor het eerst een beetje op de lente! Een graad of vijftien, zestien, veel zon en een matig windje. Dat was vanmorgen dus werkelijk genieten op het veld… 

Lekker met de Carat zwever in de weer geweest. Die heeft nu alweer 148 vluchten. En het maandtotaal staat alweer op 110. Dat betekent, dat er de afgelopen dagen echt wel gelegenheid was om even te vliegen. Alleen die kou… Ik ben het langzamerhand wel een beetje beu. Tijd voor de echte lente. En die komt er nu wel aan. Vanmiddag nog wat vliegles geven, dus er komen nog meer vluchten bij. Dat wordt weer genieten… 

En woensdag hebben we ook genoten. Van het gaan stemmen. Dat vinden we niet alleen een burgerplicht, maar ook een voorrecht. Een feestje. En wat een uitslag! Een ware aardverschuiving. Ben benieuwd of onze hoofdminister nou eens een keer zijn conclusies gaat trekken. Ben ook bang van niet…  

De vliegschool loopt ook lekker. Af en toe een nieuwe cursist houdt me bezig. In geleidelijkheid, welteverstaan. Gisteren heeft zich zelfs een oud cursist gemeld, die voor de instructeurscursus wil gaan! Dat gaan we natuurlijk ook doen. Verder vervalt per april aanstaande de oude Regeling Modelvliegen. Clubs moeten voortaan een vergunning hebben. Wildvliegen (in je eentje) mag nog wel. Dus dat heeft voor ons geen gevolgen, behalve dat er dan per keer nog maar één vliegtuig in de lucht mag zijn. Dan is er maar één modelvlieger bezig, terwijl de rest ‘toekijkt’. Hoe dan ook, alle redenen om te genieten de komende tijd. Doen we altijd al hoor, en zeker ik… 

Wat dit weekend ook genieten wordt, is de tweede Formule 1 race van dit seizoen. Alhoewel, onze Max scheen ziek te zijn. Kreeg net al een bericht op de telefoon dat hij niet zal starten. Maar de officiëlere kanalen hadden nog niet zo’n bericht verspreid. Zou wel interessant worden, met Riciardo in de Red Bull van Max. Maar gelukkig schijnt Max zich zojuist fris en vrolijk bij de wedstrijdleiding te hebben gemeld om mee te doen…  

Rij, vlieg en geniet voorzichtig… 

Blog 195, zaterdag 11 maart 2023, 15.20u 

Wit… 

Het was de afgelopen weken inderdaad vies weer. Snijdend koud en gisteren zelfs 3 tot 5 centimeter sneeuw. Op de verjaardag van onze dochter nog wel. Gelukkig is alle smurrie morgen weg, als we naar Houten moeten om die 37ste verjaardag te vieren. Alweer 37 is onze jongste, waar blijft de tijd toch… 

Ondanks het vele vieze weer kon er toch nog veel worden gevlogen! Tussen het klussen in huis door, wel te verstaan. En dat klussen schiet op! De hele benedenverdieping is nu klaar. En ook hebben we de studeerkamer uitgemest en opgeruimd. Nu eigenlijk alleen de zolder nog. Hoe dan ook, als het nu eens écht lente gaat worden, en dat kan toch niet lang meer duren, dan hebben we tijd over. Om te genieten van dagjes uit, muziek luisteren, lezen, wandelen, fietsen, kamperen, varen en… vliegen. Nóg meer vliegen dus… 

Maar ik kan tot nu toe dus ook al niet klagen over het aantal gemaakte vluchten. Dat staat alweer op 357 in dit jaar 2023. Waarvan alweer 82 deze maand maart. Wie doet me dat na? Vooral veel gevlogen met de Carat 2000 zwever. Die doet goed echt zijn best. Het totaal aantal vluchten met dat ding is al opgelopen van 58 op 22 februari tot 130 vandaag… 

Gisteren was het echt te slecht om te vliegen. Slechts 1 graad Celsius, een straffe oostenwind, regen en sneeuw. Maar hoe mooi was het weer vandaag: 6 graden, zon en een milde westenwind. Dus erop uit. En wel met de Carat. Alweer. Toen ik begon was alles nog helemaal wit. Dus niet zoals op de onderstaande foto, die is wat later genomen. Ter illustratie. Het dooide toen echter al lekker… 

Maar er lag niet alleen sneeuw, ook de lucht was wit, en wel door een dunne wolkenlaag. Helemaal. Witter dus dan op de later genomen foto (toen begon de lucht al wat blauw te worden). Is het slim om in zo’n geheel witte omgeving met een WIT vliegtuig aan de gang te gaan? Denk het niet…  

Het gevolg was dan ook, dat ik mijn kist meerdere keren niet meer zag. Dat gebeurde wel tien keer. En elke keer dat ziekmakende gevoel dat je hem niet meer terug kan vinden. Gelukkig zag ik hem telkens weer op tijd. Alhoewel het twee keer kantje boord was! Ik overwoog om uit veiligheidsoverwegingen te stoppen, maar wachtte toch nog even af. Wilde nog een extra vlucht maken. Het werden er nog zes… 

Want op een gegeven moment kon ik met de zon in de rug vliegen. In een deel van het luchtruim waar het vliegtuig door de schaduw grijs was. Dat hielp al goed. Later werd de lucht blauwer, om tenslotte helemaal op te klaren tot strakblauw. Probleem opgelost. Lekker de tien vluchten van vandaag volmaken. Blij dat ik had doorgezet. De Carat was in totaal 105 minuten en 50 seconden in de lucht geweest… 

Rij, vlieg en wit voorzichtig… 

Blog 194, donderdag 2 maart 2023, 15.31u 

Domper… 

Nou, dat bezoek aan de belastingconsulent gisteren was een ware domper. Voorgaande twee jaren waren we er niet geweest in verband met corona. Toen hebben we het zelf maar gedaan. Moest ik over 2021 toch maar liefst drie mille nabetalen! Dat heb ik na een paar keer rekenen maar gedaan. Maar het bleef me niet lekker zitten. Dus gisteren die aangifte van 2021 nog maar eens laten beoordelen door de professional. Het bleek te kloppen, ik had het goed gedaan… 

Dus snel door naar de aangifte over 2022. En ook daar kwam een forse nabetaling aan het licht: meer dan drie en een half mille! Wat een nieuwe domper. Na enig speurwerk was de prof erachter. Bleek dat er sinds ik AOW ontvang, door de SVB geen loonheffing is ingehouden… 

Vanmorgen dat meteen bij de SVB rechtgezet. En nu maar hopen dat ik binnenkort niet ook zo’n forse vooraanslag over 2023 in de bus vind. Daar zijn ze namelijk snel mee (véél sneller dan met de afhandeling van de Toeslagenaffaire 😊). Ik weet niet hoe het met jou is, maar zevenduizend pietermannen kan ik niet zomaar ophoesten. Daar gáán onze dure plannen met ons kajuitbootje en een nieuw sloepje. Dat wordt wéér een jaar aan de wal blijven. Domper, domper, domper… 

Van ellende ben ik gisteravond net voor donker nog maar even gaan vliegen. Om toch even te genieten. Tijdens de laatste vlucht werden Venus en Jupiter in de schemering zichtbaar! Venus lag nog steeds onder. Gisteren schreef ik in blog 193 iets fout op. Dat op dat moment de zon tussen die planeten in stond. En de aarde dus ook. Dat klopt niet. Want omdat ze beide volop worden beschenen, moeten ze wel samen achter de zon staan. En dat is ook zo, zij het dat Jupiter tien keer zover weg staat als de meer stralende Venus… Later wéér geen poollicht kunnen zien, weer een domper… 

Vanmiddag met Ted wezen zweven. Een snijdend koude oostenwind! Niks aan. Slechts vier vluchten gemaakt, wat in de zon nog wel enigszins te doen was. Maar ik ben die kou beu. En de komende weken zal het ook onder de 8 graden blijven. Over domper gesproken. Dat wordt bouwen en repareren. En weer klussen. Maar een opsteker is, dat we komend wekend weer van de Formule 1 kunnen gaan genieten. En dan maakt het niet uit wat voor weer het hier is… 

Rij, vlieg en domper voorzichtig… 

Blog 193, woensdag 1 maart 2023, 12.26u 

Lente 2…  

Vandaag dus naar de belastingconsulent. Voor het eerst in jaren. Vanwege corona. Ruim een uur rijden met mijn lief. En ook nog een ander klusje. Sloepje op het oog en die gaat binnenkort te water. Dus moet ik vandaag de diepgang opmeten. Om in de toekomst te voorkomen dat ik met de kiel de bodem raak. Maar wat een mooi weer vandaag! Nog mooier dan gisteren. Uiteraard ook veel zin om te vliegen… 

Vannacht heeft het fors gevroren. Alles was wit. Gisteravond nog op pad geweest om het poollicht te bekijken. Helaas, geen poollicht. Als troostprijs aanschouwde ik het samen staan van Venus en Jupiter. Mooi gezicht! En dan te bedenken dat op dat moment de zon tussen die planeten in stond. En de aarde dus ook. Jupiter was de bovenste, en Venus, véél helderder, de onderste. Vanavond of morgen wisselen ze van positie. Dan komt vrouwe Venus boven te liggen… 

Om tien uur moest ik bij het sloepje zijn. Maar ik kreeg een app dat het 11.30u werd, vanwege de kou. En ik mocht eigenlijk op elk moment komen meten. Dus eerst maar eens de nieuwe maand binnen vliegen… 

Een mooi zonnetje aan de hemel, zo goed als windstil en 2 graden. Lentegevoel. De warmte van de zon kwam door de kleren heen. Wat wil je nog meer? Nou, zweven! Dus weer met de Carat op pad. Wat ging dat mooi zeg. Heerlijk op mijn krukje leunend tegen een in plastic gewikkelde hooibaal. Optimaal genieten. De eerste zes vluchten van de nieuwe maand maart zijn in de pocket. Na het vliegen besloot ik pas naar het sloepje te gaan als we koers zetten naar de belastingman. Dat ligt namelijk op de route… 

Rij, vlieg en lente voorzichtig…  

Blog 192, dinsdag 28 februari 2023, 15.33u 

Lente…  

De renovatie van de hele benedenverdieping is nu eindelijk klaar. En we zijn daar héél content mee. Even een adempauze voordat mijn lief en ik het volgende ‘klusje’ aanpakken. Dus nóg meer tijd om naar buiten te gaan… 

Het is pas half vier in de middag, op deze laatste dag van februari. Er is dus nog vliegtijd over. Maar ik ben verzadigd, zoals dat heet. Op deze mooie dag heb ik al dertien vluchten gemaakt. De maand februari is al in mijn logboek afgesloten, genoeg zo. Mooi 154 vluchten gemaakt in deze kortste maand. Bijna 27 uur in de lucht geweest. Vandaag met de Carat 2000 zwever gevlogen en ook met mijn mooie kleine P-51 Mustang (leuk dingetje is dat toch). De vorige blog sloot ik af over de Carat: “Die ga ik voorlopig vaker inzetten. Genieten wordt dat zeker…” 

En genieten werd het! Was het de vorige dagen best wel koud met een snijdende noordoostenwind, vandaag leek het toch een beetje op de lente. Zon en bijna geen wind. Mijn overbroek tegen de kou had ik al thuisgelaten. De zon was te voelen door de kleren heen! En tijdens het vliegen konden af en toe zelfs de handschoenen uit. Het enige wat aan het grote genieten ontbrak, was het koppel reeën, dat zo vaak staat toe te kijken. Vandaag kwam dat door landbouwvoertuigen, ongeveer op de plaats waar de Bambi’s meestal te zien zijn. Die herrie, daar houden ze niet van… De hele afgelopen week waren de ‘mini herten’ er ook niet. Toen waren ze zeker bevangen van de kou. Ze liggen lekker tegen elkaar aan in de dekking…   

Met de Carat begonnen dus. Het totaal aantal gemaakte vluchten met die machine is in korte tijd al opgelopen van 59 naar 86. Eerst waren er nog een paar wolkjes, maar algauw was het heel zonnig. En de thermiek kwam! Achter de hoog cirkelende vogels aan, en ik vond de eerste bel. Een krachtige, want de vlucht duurde maar liefst 40 minuten en 50 seconden. Volgens mij is dat een record voor deze. Het had om twee redenen nog véél langer kunnen zijn. Ten eerste ging de kist in de thermiek zó hoog, dat ik hem bijna niet meer kon zien. Dus moest ik voortijdig de bel verlaten. En ten tweede: na de landing bleek de accu nog 58% over te hebben Tja… 

Na acht vluchten met de Carat maakte ik er twee met de snelle en wendbare Mustang. Heel andere koek dan zweven! Daarna ging ik weer over op de zwever, waarmee ik de dertien vluchten van de dag vol maakte. Tijdens de laatste vlucht vond ik nog een thermiekbel, zodat ook deze over de dertig minuten ging… 

Morgen weer een nieuwe maand. Dan begint ook de meteorologische lente. Het ziet ernaar uit dat ik meteen ’s ochtends de maand kan ‘binnenvliegen’. Om dan in de middag naar de belastingconsulent te gaan. Moet ook gebeuren… 

Rij, vlieg en lente voorzichtig… 

Blog 191, vrijdag 24 februari 2023, 10.12u 

Zweef… 

Vorige week verspeelde ik dus mijn mooie Phoenix 2400 zwever. Nou ja verspeelde, hij had maar weinig schade. Nog steeds vroeg ik me af waarom ik het toestel niet onder controle had weten te krijgen. Later kwam ik tot de volgende theorie: waarschijnlijk is de cockpitkap er vrij snel af gegaan. Daardoor ontstond er turbulentie in de romp, waardoor het vliegtuig niet goed meer vloog. Zou dat het verklaren? Héél plausibel. Aan mijn vliegkunde kan het bijna niet liggen 😊…  

Meteen een nieuwe propeller en een nieuwe cockpitkap besteld. In beide gevallen kreeg ik de melding dat de betaling was mislukt. Maar het geld was wel van mijn rekening afgeschreven! Ik besloot te wachten en niet lang daarna kreeg ik een mail dat de spullen onderweg waren. De cockpitkap is inmiddels binnen en zit alweer op de machine. Het wachten is op de prop. Hopen dat het de juiste is, want dat was bij de bestelling niet helemaal duidelijk… 

Ondertussen zijn mijn lief en ik drukdoende met het afronden van de werkzaamheden aan de benedenverdieping. De voegen in de vloer zijn met een tandenborstel en wat St. Marc schoongeboend en weer mooi wit. De drie salontafeltjes zijn gelakt en de eetkamertafel moet nog twee lagen. Het schiet zowaar op, bijna klaar! Vandaag ga ik de zeven meter boekenkast uitmesten. Drie stapeltjes maken: ‘nog te lezen’, ‘naar zolder’ (niet te veel 😊) en ‘weg’…  

Tussen al het klussen door valt er nog wel te vliegen hoor. En ik kan ook anderen bedienen. Zo komen Ted en Peter regelmatig hun rondjes draaien. Maar gisteren was ik alleen. Mooi moment om de oude Carat 2000 zwever weer eens ter hand te nemen. Dat had ik al sinds 20 september niet gedaan. En dat kwam dan weer door het veelvuldige gebruik van mijn toen nieuwe Phoenix 2400. In die Carat had ik kort daarvoor een nieuwe motor gemonteerd. Eindelijk een goede…  

Man, wat zweeft die Carat mooi! Alleen kwam ik er op de (bijna) harde manier achter dat de accu’s met de nieuwe motor veel sneller leeg zijn. Gek, dezelfde specificatie, maar veel meer vermogen! Ik had de timer voor de accu al teruggebracht van 4,5 naar vier minuten. Maar inmiddels staat dat via 3,5 op slechts drie minuten! Twee accu’s waren zóver leeg, dat ze nog nét boven de minimum limiet zaten. Voordeel is wel, dat je met deze motor in plaats van 30 seconden klimmen kunt volstaan met slechts 15 seconden per keer. Hij komt dan op dezelfde mooie hoogte uit als mijn andere zwevers. Al met al ben ik een heel tevreden mens, met deze zwever. Die ga ik voorlopig vaker inzetten. Genieten wordt dat zeker…  

Rij, vlieg en zweef voorzichtig…  

Blog 190, zaterdag 18 februari 2023, 12.33u 

Mazzel… 

Gisteren was ik een beetje vroeg uit de veren. Toch begon ik monter aan de nieuwe dag. De vluchtjes stapelen zich deze maand weer rustig op. Zoals gewoonlijk. Tot gisteren had ik er in februari alweer 91 gemaakt. Maar gisteren stond er een hele harde wind. Wel kracht 5 of 6. Tijd dus om verder te gaan met de herinrichting van de benedenverdieping van ons mooie huis. Lekkere muziek op de stereo tijdens het werk. Toen ik genoeg van dat werk had gedaan, voor mijn gevoel dan, ging ik zitten lezen en verder met muziek luisteren. En dan slaat de vermoeidheid toe. Een dutje op onze nieuwe bank biedt uitkomst…  

Tegen 17.00u werd ik wakker. De wind leek duidelijk minder. En dus besloot ik nog een paar vluchtjes te gaan maken, zo net voor het donker. En donker werd het, maar dan anders! Ik had gekozen voor de Volantex Phoenix 2400 zwever, die onlangs zijn 200ste vlucht had gemaakt. De start verliep probleemloos. Maar daarna ging het meteen mis. Er bleek toch nog een straffe bovenwind te staan. Hoe dom van me om met dit weer toch nog te gaan vliegen…  

Het vliegtuig dreef van me af en ik kreeg het niet onder controle. Toen het bijna uit zich was (!) heb ik het laten ‘landen’. Of eigenlijk ongecontroleerd laten verdwijnen. De kijkhoek waaronder het toestel verdween printte ik in mijn hoofd. De klok op de zender stopte ik op drie minuten en twintig seconden. De zender ging uit en ik liep snel naar huis. Om de auto te halen. Maar daar kon het vliegtuig niet in, als ie nog heel zou blijken. Te groot. Dus beter, de elektrische fiets van mijn lief… 

Met standje ‘Normaal’ op het display (Eco gaf niet genoeg kracht) zoefde ik met meer dan 25 kilometer per uur richting de vermeende plaats delict. En meteen zag ik hem op de gedachte plaats liggen. Op de kop, maar zo te zien nog heel. Hij lag meer dan een kilometer van de startplaats af, zelfs voorbij een drukke provinciale weg! Ik parkeerde de E-bike, haalde het display eraf en zette hem op slot. Toen stak ik met gevaar voor eigen leven die drukke weg over. Ik had de brede sloot gezien en was bezig daar een oplossing voor te bedenken, toen ik een muurtje in de sloot zag waar ik mooi overheen kon. Recht voor me, wát een mazzel! De weg naar het vliegtuig lag voor me open… 

Bij aankomst zag ik dat de motor uit de romp was gerukt. Die lag drie meter vóór het toestel. Verder ontbrak de cockpitkap. Niet te vinden, dus misschien er al eerder afgegaan? Verder had het toestel weinig schade. Ik maakte wat foto’s en had het gevoel dat ik weer mazzel had gehad… 

De terugreis op de e-fiets ging langzamer. Tegen de wind in bleek het toestel nog meer dan genoeg lift te hebben. En weerstand! Net voor het helemaal donker was kwam ik thuis, mét het vliegtuig deze keer. Tijd om te eten en deze blog te maken. Maar voor dat laatste was ik onderhand te moe. Morgen (vandaag dus) dan maar… 

Rij, vlieg en mazzel voorzichtig…  

Blog 189, zondag 12 februari 2023, 19.18u 

Doneer… 

En wéér drie weken onder de radar sinds de vorige blog! Ruim zelfs. Maar dat wil niet zeggen dat er hier geen activiteit is! Integendeel. We zijn nog steeds heel druk met het opknappen van de benedenverdieping. En dat vordert overigens gestaag. Het meeste schilderwerk hebben we af. En er staat ook al een nieuwe bank. En een nieuwe wandkast… 

Uiteraard maak ik ook elke dag een paar vluchten. Maar dan ná het klussen. Zo heb ik deze maand alweer 65 vluchten, waarmee het jaartotaal van 2023 op 186 komt. Niet slecht hoor… 

We zitten al een poosje zonder boot. De open boot is weg en daarvoor in de plaats komt er een sloepje. En de kajuitboot ligt op de werf. Alweer meer dan twee maanden, en ze hebben er nog steeds niets aan gedaan. Ergernis ten top…  

We hebben op dit moment dus alleen onze onvolprezen Hobie trapkajak liggen. Daar zijn we vanmorgen nog mee op pad geweest. Al eerder had ik het idee om eens met die Hobie naar de watervliegplaats te peddelen. En omdat er een mooi hogedrukgebied is, moet dat eigenlijk nu gebeuren. Echter, morgen zijn we 48 jaar getrouwd, mijn lief en ik. Dus dat wordt samen uitgaan. En van de week krijg ik met dit mooie vliegweer ongetwijfeld weer mensen om te (helpen) vliegen. Dus vanmiddag dan maar met de Hobie naar de Wijnsloot, zo’n twintig minuten varen… 

Ik kon niet een, maar twee vliegtuigen meenemen. Een meevaller. Het werd een TOP-middag! Bijna windstil aan het begin. En helemaal windstil aan het eind. Maar liefst elf vluchten gemaakt, voor ik terug peddelde en zodoende ook een extra goede (dagelijkse) sportbeurt had… 

Iets anders nu. Ik ben er trots op dat we zoveel geld binnenhalen voor de goede doelen. Geen wonder dat ik bij het zien van de beelden van de aardbeving in Turkije en Syrië op het idee kwam om ook daaraan te doneren. En dus heb ik zojuist van de Stichting een mooi bedrag met twee nullen overgemaakt op Giro 555… 

Nu nog de Statuten laten aanpassen, want eigenlijk moet alles volgens die Statuten naar “een nader te noemen weeshuis in Azië”. We hebben eerder ook al gedoneerd aan de Hulphonden voor veteranen en een Ronald McDonaldhuis. Ik denk echter niet dat ik daar problemen mee krijg. En zo’n wijziging van de Statuten kost een boel geld, dat ik dan weer NIET kan doneren…  

Rij, vlieg en doneer voorzichtig…  

Blog 188, zaterdag 21 januari 2023, 14.26u 

Droom… 

Al drie weken onder de radar. En dat is nogal wiedes. Wát een regen en wind hebben we gehad. En we zijn ook druk aan het klussen geslagen. Mijn lief en ik zijn de woonkamer aan het schilderen en herinrichten. Die was al vijftien jaar niet meer aangepakt. Het werd dus onderhand wel tijd…  

Van die woonkamer is het schilderwerk klaar. De relaxfauteuils hebben we al en over ruim twee weken komt de nieuwe bank. En gisteren hebben we een nieuw surroundsysteem voor de tv gekocht. Eindelijk goed geluid! Dat wordt genieten, vooral bij films! Mijn audio set doet het ook weer zoals het hoort. Eén box deed het minder goed, en er bleek simpel een draadje los te zitten. Waar een opknapbeurt niet goed voor is! Dus de eerste Cd’s zijn alweer geluisterd. Nu nog een nieuwe koptelefoon en we kunnen weer een tijdje vooruit. Het is weer genieten… 

Door al die regen (een record voor januari) en wind is er dus wat minder gevlogen. Maar toch heb ik dit prille jaar alweer 70 modelvluchten in mijn logboek! Tussen de buien en windvlagen door gewoon naar het veld gaan, dat is ook simpel. Maar je moet het wél telkens even doen. Er is nu een hogedrukgebied, dus er zullen nog wel een paar vluchten bijkomen…  

Verder zijn we drastisch aan het bezuinigen op de energiekosten. Wie niet. We hebben in november de jacuzzi stilgezet en dat levert een forse besparing op! Maar door het komende goede weer hebben we hem gisteren weer eens aangezet. Tijdelijk. Een mens moet tenslotte ook een beetje genieten… 

Al jaren droom ik van een (of meer) plaatsen waar je met tent, camper of caravan naartoe kunt om een paar dagen lekker te gaan modelvliegen. Zou dat niet heel mooi zijn? Daarvoor zoek ik een locatie (of meer locaties, nog beter) die daarvoor geschikt is. De Stichting Nationaal Modelvliegcentrum Romeo heb ik al. Mijn oproep staat al een jaar op deze website. Maar toe nu toe geen respons… 

Dus dan moet ik maar eens een oproep op Facebook zetten. Dat gaat waarschijnlijk beter. Facebook, daar ben ik ook al een jaar niet op geweest. Ik ben er niet zo van. Maar in dit geval is het nodig om mijn droom bewaarheid te laten worden. Dus wie weet van de week, tijdens de adempauze voordat we met de keuken beginnen. Of anders daarna, maar wél binnenkort…  

Rij, vlieg en droom voorzichtig…  

Blog 187, maandag 2 januari 2023, 13.50u 

Kop… 

Zo, die is eraf, de kop. De kop van weer een nieuw jaar. Het zag er niet eens naar uit dat er vandaag zou kunnen worden gevlogen. Maar het blijkt droog te zijn met niet al te veel wind. Dus vanmorgen toch maar even met een toestel naar buiten, naar het veld. Even de eerste vluchten van het nieuwe jaar maken. En dus heb ik op dit moment alweer de eerste vijf mooie modelvluchten van 2023 in mijn logboek. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! Verder is het nieuwe jaar voor mij heel goed begonnen. Maar vandaag is alles weer anders… 

Dat “heel goed begonnen” slaat op de jaarwisseling die we hebben beleefd. Met mijn lief, mijn beste vriend en zijn partner. In Apeldoorn. Lekker rustig met z’n vieren. Eerst bijkletsen, daarna heerlijk gegeten en vervolgens lekker verder gekletst. En de jaarwisseling zelf was ook al top. Wát een schouwspel van particulier vuurwerk! Nooit geweten dat een plaatselijk vuurwerkverbod in Apeldoorn er zó uit zag…  

Op nieuwjaarsdag door naar Ede voor de traditionele nieuwjaarsbijeenkomst met familie. Het is daarbij altijd vrij voor iedereen om wel of niet te komen. De jongens van mijn schoonzus lieten ditmaal verstek gaan, té brak van de lange nacht… Natuurlijk wordt er Chinees gehaald, óók traditie. Meestal komen die jongens dan alsnog voor de dag, om wat mee te eten, maar deze keer dus niet. Onze dochters waren er wel, een mét kleinzoon. Het was hoe dan ook gezellig en lekker. En we waren voor negenen weer thuis in Friesland. Oudejaarsconferentie van Guido Weijers kijken…  

Vandaag is dus alles anders. Medische klachten die ik al een week heb. Vanmorgen urine ingeleverd. Die blijkt schoon. Dus morgen een afspraak met de huisarts. Hopen dat het meevalt, we hebben de afgelopen jaren wel genoeg medische ellende gehad…  

Deze week verder geen best weer verwacht. Dus staat de week in het teken van kerstspullen opruimen en alles klaarmaken voor de aansluiting van tv, telefoon en pc op het snelle glasvezelnet. De monteur komt donderdag. En misschien nog wat vliegtuigen repareren en een nieuw gekregen exemplaar opbouwen. Daar zat alleen geen propeller bij. Maar die is zojuist door Fedex afgeleverd…  

Rij, vlieg en kop voorzichtig…  

Blog 186, zaterdag 31 december 2022, 14.25u 

Verander… 

Zoals in mijn vorige blog voorspeld, zo kwam het uit. Het weer. Vandaag de warmste oudejaarsdag ooit, met hier en daar 17 graden. Daar dus, want hier komen we niet boven de dertien graden. Toch wel warm voor einde december overigens… 

Ik kon vandaag dus echt niet vliegen. Regen geselt de ramen en er staat een windje van minstens kracht vijf. Of misschien wel zes. Het logboek is afgesloten. Zowel december als het hele jaar 2022. Maar liefst 2657 vluchten gemaakt dit jaar, en in december toch nog 150. En allemaal met een gemiddelde vluchtduur van meer dan tien minuten… 

Toch heb ik sinds blog 185 nog twee keer kunnen vliegen. En ook op tweede kerstdag. Onze kinderen kwamen met hun aanhang en de kleinkinderen. Dat werd een superfijn samenzijn. Met veel cadeautjes onder de boom! Het leek wel een sinterklaasfeest… 

In de middag wilden er een paar een frisse neus halen. Mooie gelegenheid om met de 2,40m zwever een drietal vluchten te maken. Na het uitpakken een gezellig en heerlijk diner. Mijn lief had weer erg goed haar best gedaan, zoals altijd. Daarna zijn we nog even door het mooi versierde oud IJlst gelopen… 

Op 27 december kon ik ook vliegen. Na vier vluchten met de Charter NXG had ik het te koud. Vlug naar huis om lekker te puzzelen. Met mijn lief. Een dag later, ach, dat staat al in blog 185. Géén vluchten. Maar op 29 én gisteren 30 december kon het weer. De eerste dag met de Mustang, die goed door de harde wind snijdt. En gisteren met de Flying Wing, dito. Dat ging verbazend goed. Het woei wel hard, maar de wind was heel steady… 

Vandaag dus binnenblijven. Oudjaar vieren met mijn beste vriend en zijn partner. We zijn al bevriend sinds we vijf jaar oud waren. Met wie zou je beter oud en nieuw kunnen vieren… 

Het jaar 2022 zit erop. Het was een fantastisch jaar. Veel mooi weer en dus veel gevlogen. En ook het tweede jaar op rij dat een van ons eens niet in het ziekenhuis lag. Wel jammer van de nu hoge energiekosten. De jacuzzi staat al een tijdje stil, van de dure stroom af… 

In 2023 ga ik veel anders doen. Mijn dagelijkse wandeling blijft. Maar ik ga rustiger aan doen met de vliegschool en de club. Meer varen en vakantie vieren met mijn lief. En ik moet nu ook eens echt van de sigaren af. Daar kan ik nog steeds niet vanaf blijven. En dat moet wel, vanwege mijn gezondheid. En de sterke drank, die ik nu net als de sigaren al matig, moet ook mijn mooie leven uit! Eens kijken of ik die veranderingen dit keer wél aankan. Een goed en gezond nieuw jaar! 

Rij, vlieg en verander voorzichtig…  

Blog 185, woensdag 28 december 2022, 13.19u 

Nachtkaars… 

Vanmorgen toch even met een vliegtuig naar het veld gegaan. Tegen de verdrukking in. De weersverwachting voor de komende dagen is niet best: veel wind en veel water. Tot en met nieuwjaar. Toen ik op het vliegveld was kwam de vraag bij me op: “Wat doe ik hier eigenlijk?” O ja, er zou heus wel kunnen worden gevlogen. Dat heb ik al zo vaak gedaan met harde wind. Maar of dat nou zo leuk is? Ik vond dat ik dit keer het risico maar niet moest nemen. Lekker warm thuis puzzelen met mijn lief. En zo dreigt 2023 wat modelvliegen betreft ‘als een nachtkaars’ uit te gaan… 

Niet getreurd echter! De teller deze maand staat toch maar mooi op 140 vluchten. Met leuke momenten om te herinneren. Neem nou eerste kerstdag. Traditie is hier in het mooie IJlst, dat de plaatselijke muziekvereniging om 06.00 uur op een mooi verlichte wagen achter een busje door de straten wordt getrokken. En daarbij spelen ze de mooiste kerstliederen. De eerste keer toen we hier net woonden, het was eind 2007, wisten we niet wat we hoorden. Sindsdien staan we ervoor op. Ditmaal hadden ze ons bijna bij de veter. En dat was al eens eerder voorgevallen… 

Ik was al vóór kwart voor zes op. Tijd nog om een kop thee voor mijn lief te maken. Maar nét beneden en ik hoorde ze al aankomen! Ik kon net op tijd de deur opendoen om te kijken. Mijn lief spurtte ook uit bed, maar miste ze net. Maar ze komen twee keer bij ons langs en de tweede keer stonden we aan de straat. Volgend jaar toch maar om half zes opstaan… 

Hierna nuttigen we, inmiddels ook traditioneel, samen een kerstontbijtje. Waarna, alweer traditioneel, mij lief weer lekker het bed in kruipt. En ik traditioneel naar het veld ga om al nachtvliegend te beginnen en zo de dageraad van eerste kerstdag invlieg. Dat was dit jaar ook zo, maar dan net iets anders… 

Ten eerste is nachtvliegen verboden. Altijd al. Vroeger kon je daarmee wel wegkomen door onnozel te doen. Maar tegenwoordig moet je een proeve van bekwaamheid afleggen waaruit blijkt dat je de regelgeving kent. Dan kun niet meer net doen of je van niks weet! Ten tweede heb ik ook geen nachtvliegtuig paraat. Dat wil zeggen, een geschikte. Langzaam vliegend en met de juiste verlichting. De enige kist die er in de buurt komt, is de FMS Cub, met 170 cm spanwijdte en lichtjes in de vleugels. Hiermee zou ik toch moeten kunnen ‘schemervliegen’… 

Ik vertrok dus wat later dan normaal. De zon zou om 08.51u opkomen. Mijn eerste start plande ik rond 08.30u, in de door de bewolking nog vrij diepe schemer. Het werkte perfect! Na zes mooie kerstvluchten lag ik rond tien uur weer in bed. Kon niet slapen, dus er een halfuurtje later maar weer uit. Ik zou de me hele dag een beetje ‘brak’ blijven voelen…  

En verder? Vandaag ben ik zoals ik dat noem halfjarig. Dat wil zeggen, over precies zes maanden ben ik weer echt jarig. Opschieten met wat ik nog allemaal wil doen. De tijd gaat voort! En ik wil niet dat mijn hele leven ‘als een nachtkaars uit gaat’. En daarom ben ik nog zo actief en doe ik af en toe zoveel gekke dingen…  

Rij, vlieg en nachtkaars voorzichtig…  

Blog 184, zaterdag 24 december 2022, 14.19u 

Kerst…

Zo, alles is gedaan. Gestofzuigd, gedweild. Mijn lief was mij vanmorgen daarmee voor. Want ik stond nog even te vliegen! Alle kerstverlichting buiten opgehangen. Kisten gerepareerd. Vandaag de vuilcontainer buitengezet, de nu al tam geworden wilde eenden gevoerd. En de vogeltjes. Eerder deze week de Kerstmarkt in Duiven bezocht, die onze dochter met haar vriend hadden georganiseerd. Nog een examen op de modelvliegsimulator afgenomen, cursist geslaagd. Websites bijgewerkt. Nieuwsbrief gemaakt en verzonden. Donaties gedaan aan de goede doelen die we met onze Stichting Nationaal Modelvliegcentrum Romeo sponseren. De cadeautjes zijn klaar en liggen onder de boom. Nu dit blogje nog. En daarna lekker puzzelen met mijn lief. Rust. Vanavond is het kerstavond. Pfff… 

Op Tweede Kerstdag komen de kinderen en de kleinkinderen. Dat wordt vast weer gezellig. Maar op de kalender stond vandaag: “Het gaat er niet om wat er onder de kerstboom ligt, het gaat erom wie er omheen zit.” En dat is maar al te waar. Gezelligheid met je familie is uiteindelijk waar alles om draait. En mijn lief is een echte kanjer daarin. We komen nooit iets te kort en alles wat ze maakt is altijd heel lekker… 

Tussen alle drukte door moest er natuurlijk ‘een vluchtje’ worden gemaakt. En dat is de laatste week meer dan mogelijk geweest. Je zou het niet zeggen qua weer, maar ik kon vrijwel elke dag aan de bak. Eén dag woei het zo hard dat het edele modelvliegen meer leek op vliegeren. Maar verder: af en toe een druppel en vrij weinig wind. Voor de tijd van het jaar. Zodoende heb ik deze maand december alweer 127 vluchten in mijn logboek. Meer dan vorige maand… 

Dat sponseren ging dit jaar geweldig. Dankzij alle genereuze giften van onze leden hebben dit jaar meer dan 900 euro kunnen schenken aan onze goede doelen! Zo ging er ter gelegenheid van de kerst eergisteren maar liefst 250 euro naar ‘ons’ weeshuis in Sri Lanka. En ook 250 euro naar Hulp voor Helden, ten behoeve van hulphonden voor beschadigde veteranen. En dat was nog niet alles: we konden ook nog 70 euro schenken aan de al genoemde Kerstmarkt in Duiven. Georganiseerd door en gehouden op Basisschool Het Klokhuis. De opbrengst, ruim twee keer het streefbedrag van 2500 euro, gaat naar het Ronald McDonaldhuis in Nijmegen, voor een nieuwe inrichting van de huiskamer voor ernstig zieke kinderen en hun familie… 

Wat mooi toch dat we dit allemaal kunnen doen. Niet mogelijk zonder uw steun! Erg jammer daarom dat al die mensen die mij afgelopen jaar verlaten en in de steek gelaten hebben, ook niet meer doneren. Helaas, helaas. Maar daar zijn dus weer veel nieuwe gulle gevers voor in de plaats gekomen! 

Rest mij u, ook namens mijn lief, goede, gezellige en vredige kerstdagen toe te wensen. Of zoals we vroeger thuis zeiden: “Zalig Kerstmis.” 

Rij, vlieg en kerst voorzichtig…  

Blog 183, maandag 19 december 2022, 19.58u 

Kabbel… 

De maand december kabbelt voort. Op de vierde zouden we met de familie sinterklaas vieren. Maar net daarvoor kreeg er iemand corona. Dus dat feest hebben we moeten uitstellen tot gisteren. We konden na de pakjes nog net de finale van het WK meenemen, inclusief de strafschoppen. En toen moesten we als een haas terug naar Friesland. We bleven zo de verwachte ijzel nipt voor… 

Verder kabbelt deze maand maar voort. De kerstversiering is klaar en ook het jaarlijkse kerstdorp. Dit keer inclusief een heuse trein. Een hobby van mijn lief, die er maar al te graag de nodige uurtjes insteekt. Zelf spring ik dan bij met de technische uitvoering, al in mijn lief daar ook wel bedreven in… 

En de maand kabbelde voort. Eerst de nodige klussen in huis. Zo moesten er in de badkamer twee nieuwe kranen komen. Een lekte er, dus heb ik ze allebei vervangen. Staat wel zo mooi… Hierna heb ik ook de berg te repareren vliegtuigen aangepakt. Op twee na zijn ze allemaal weer inzetbaar. En vorige week ben ik eindelijk weer eens op bezoek geweest bij Gerth in Doorwerth. Waar door de pandemie maar niets van kwam. Tot nu dus. Best een productieve periode. Tussendoor natuurlijk het WK voetbal volgen… 

Het was tot gisteren eigenlijk best wel goed vliegweer. Dus heb ik ook de nodige vluchten gemaakt. Tussen vier december en gisteren heb ik er 71 in mijn logboek kunnen schrijven! Vorige week heb ik zelfs bij Renkum gevlogen. Met Gerth. Mijn maandtotaal staat alweer op 100. Voorwaar niet slecht voor een wintermaand… 

Je moet er namelijk behoorlijk de kou voor trotseren. En per keer niet langer dan een uur buiten zijn. Anders word je wel héél koud. Maar het belangrijkste is de discipline opbrengen om ook echt te gaan! Zo kon ik zaterdag kiezen uit voor het eerst dit jaar gaan schaatsen of vliegen. Ik deed allebei! Eerst met mijn lief baantjes trekken op de lokale ijsbaan. En daarna nog lekker een uurtje zweven met mijn 2,4 meter Phoenix 2400. Dat was meteen de koudste vliegsessie van deze maand! Tot nu toe dan…  

Rij, vlieg en kabbel voorzichtig…  

Blog 182, zondag 4 december 2022, 14.28u 

Surprise… 

Vandaag snijdende oostenwind kracht drie tot vier. Nog erger dan gisteren. En met 2 graden Celsius voelt dat aan als ver onder nul. Toch maar even erop uit om wat te vliegen. Lange onderbroek, gewone huisbroek en daarover een extra dikke overbroek. Relikwie van mijn tijd bij de luchtmacht. Komt nog altijd goed van pas. Over mijn trui een isojasje. Ook al overgehouden van mijn prachtige tijd bij de KLu. Daarover een heel oud rood (!) trainingsjack en dan mijn overjas. Je kunt je maar dik aankleden. Hoe meer lagen, hoe beter… 

Ik zette in op vijf vluchten, zodat ik het jaarrecord van 2018 met één vlucht zou verbreken. En toch niet al te lang in die Siberische kou zou hoeven te vertoeven. Ditmaal had ik gekozen voor mijn trouwe Robbe Charter NXG. Goed te handelen in een beetje wind. Na de eerste start ging ik op mijn krukje zitten, dat ik tactisch had opgesteld in de luwte van een paar grote rollen hooi. Capuchon op en de handschoentjes aan. Het was te doen… 

Tijdens de derde vlucht nog een parachuutje gedropt. Die woei wel erg ver weg. Maar de wind was ook al aangetrokken! Er stond nu zeker een kracht vier. Toch wel koud! Dus besloot ik geen vijf vluchten te maken, maar vier. Dat record moest dan maar even wachten tot morgen. Mooi sinterklaascadeautje. Dus na de vierde vlucht snel naar huis. Naar mijn lief die lekker aan het puzzelen was. Ik had zin om weer mee te gaan helpen. Onze favoriete winterbezigheid…  

Thuis eerst de accu’s aan de laders gelegd en dan de gegevens uit mijn logboek overgebracht naar de website. En daar kwam de verrassing! Ik had me één vlucht vergist, zodat ik het jaarrecord al had verbroken. Een leuke surprise, al kwam die één dag te vroeg. Morgen is het pas sinterklaas… 

Rij, vlieg en surprise voorzichtig…  

Blog 181, zaterdag 3 december 2022, 13.53u 

Crash…   

Af en toe doe ik nog wel eens domme dingen… 

Vanmorgen moest er natuurlijk gevlogen worden. Maar niet te lang. Want oostenwind kracht 3 en 2 graden boven nul. Gevoelstemperatuur onder het vriespunt dus. Mijn nieuwe schoenen zijn waterdicht. Met een paar dikke wintersokken houd ik het wel even uit. En mijn vingerhandschoenen zijn ook weer klaar. Gisteren eigenhandig twee gaten gestopt. Bovendien heb ik mijn overjas gerepareerd. Ik kan er dus weer tegen… 

Niet te lang vliegen dus. Inzetten op vier vluchten van twaalf minuten, zodat ik binnen het uur weer in ons warme huisje kon zijn. Twijfel tussen de Flying Wing en de Mustang. Aangezien de laatste iets beter tegen harde wind kan, koos ik daarvoor. Wat er nu gebeurde is geen dom ding. Maar gewoon botte pech… 

De Mustang moet je starten met een onderhandse worp, en dan flink hoog opgooien. Ik doe dat met rechts. Altijd penibel om je rechterhand dan weer snel aan de stuurknuppel te krijgen. En dát ging deze keer mis. Omdat ik de handschoenen al aan had, was er minder gevoel. En dus greep ik mis. Ik miste met mijn vingers de stuurknuppel! Het zeer wendbare toestel rolde om en stortte ter aarde. De schade viel mee: een stuk van ongeveer tien centimeter van de linkervleugel afgebroken. Mooie breuk, gemakkelijk te lijmen. Wat ik daarna deed, was wél dom… 

Nou kwamen die Mustangs in WO 2 wel vaker terug met een of meer stukken eraf. En toen kwam ik op het idee om met mijn al gehavende kist te gaan vliegen. Dát bleek wél een dom ding… 

Ditmaal ging de start probleemloos. Al wilde de Mustang wel over links rollen. Nogal wiedes, er ontbrak immers een behoorlijk stuk van de linkervleugel. En dat geeft een aanzienlijk verschil in lift aan beide kanten. Ik besloot om de rolbeweging niet weg te trimmen, want thuis zou ik het ontbrekende stuk vleugel er toch meteen weer aan lijmen. Hoe dom…  

Want zo’n Mustang is zoals gezegd nogal wendbaar. Het duurde dan ook niet lang of ik verloor de controle. En daarbij was het toestel met de wind mee ook nog eens gevaarlijk dichtbij de openbare weg gekomen. Bang dat hij aan de overkant boven de woonwijk zou geraken, deed ik een poging om hoogte te winnen en hem mijn kant op te dirigeren. Tevergeefs. Hij rolde op de kop. Ik kon hem nog net horizontaal krijgen en liet hem ‘gecontroleerd’ in het weiland crashen… 

Nu had hij meer schade dan eerst! De prop was gebroken en de cockpitkap ook. Maar het is allemaal te repareren. Dus noem ik dat ‘lichte’ schade. Hij kan op de berg te repareren kisten, die steeds groter wordt. Winter-, dan wel slecht weer klusje… 

Vlug terug naar huis en met de Flying Wing nogmaals naar het veld. De eerste lancering deed ik zonder handschoen. Maar dat werd me tijdens de vlucht te koud. Toch maar weer opgooien met de handschoenen aan. Zonder problemen. Vier keer achter elkaar…

Zodoende heb ik vandaag toch weer vijf vluchten in mijn logboek. En het gemiddelde zit nog boven de tien minuten per vlucht ook. Nog maar vier vluchten voor ik een nieuw jaarrecord te pakken heb. Ik wist al dat ik dat en passant fluitend ging halen. En nu geen domme dingen meer doen… 

Rij, vlieg en crash voorzichtig…  

Blog 180, woensdag 30 november 2022, 18.55u 

Feest…   

Vandaag bestaat onze jonge club alweer een jaar. Waar blijft de tijd toch… Uit noodzaak opgericht, omdat men zo nodig mijn al sinds 2016 bestaande club moest afpakken. Ja, afpakken. Want ik heb ze nog voorgesteld om zelf een nieuwe club op te richten. Maar dat was ze kennelijk te veel. Nee, het nieuwe bestuur moest en zou mijn club overnemen en geheel veranderen. Zodanig dat ik me er niet meer in herkende… 

Afijn, we zijn over de daarmee gepaard gaande ellende heen. Al zijn er nog wel een paar open eindjes. Zo heb ik bijvoorbeeld nog van geen enkel lid een reactie gehad op mijn ingezonden brieven. Ben benieuwd of het nieuwe bestuur die wel aan de leden heeft voorgelegd. Dat zou toch wat zijn zeg… 

En ik vraag me ook nog steeds af waarom geen van die leden nog ooit contact met me heeft opgenomen. Gewoon om eens te informeren hoe het gaat. En dat na alles wat ik voor ze heb gedaan. Wie weet kom ik nog eens op deze hele affaire terug. Maar nu even niet…  

Laten we positief blijven. Gelukkig is een redelijk aantal leden liever bij mij gebleven. Dat noem ik pas trouw en vriendschap. Met die leden en wat nieuwe hebben we nu weer een heel gezellige groep… 

Met negen van die trouwe mensen hebben we afgelopen zaterdag het eenjarig bestaan gevierd. Lekker gevlogen en bij gekletst. En na het vliegen hebben we met zijn allen van een goede maaltijd genoten. Een door mijn lief en mij zelf in elkaar geknutselde rijstmaaltijd. Het was weer lekker en oergezellig. Een waar feest… 

Wat ook een ‘feest’ was? Dat waren mijn telkens terugkerende natte voeten! Nou heb ik mijn doel van twintigduizend vluchten weliswaar gehaald, maar toch wil ik af en toe nog wel een vliegtuigje oplaten. Aan het eind van de zomer heb ik mijn laatste nieuwe legerkistjes van zolder gehaald. Splinternieuwe schoenen, maar ze hebben wel twintig jaar op zolder gelegen. Daardoor bleek het leer uitgedroogd, waardoor er al vlug scheuren in de zijkanten kwamen, net boven de zool…

Eerst had ik het niet zo in de gaten. Maar toen het mooie weer wat natter werd, kwam ik telkens thuis met natte sokken. En nu het winter is, voelt dat niet bepaald fijn. Je krijgt je onderdanen niet meer warm. Dus vandaag bij het inkopen doen voor sinterklaas een paar nieuwe wandelschoenen gehaald. Waterdicht… 

En meteen uitgeprobeerd. Tijdens de laatste vluchten van de maand. Expres veel door het natte gras gebanjerd. Ik moet zeggen, mijn sokken bleven droog… 

Rij, vlieg en feest voorzichtig…  

Blog 179, dinsdag 22 november 2022, 11.01u 

Mijlpaal…  

Het is gelukt. De mijlpaal is bereikt. Maar liefst 20.000 rc modelvluchten heb ik gemaakt. Ook nog met een gemiddelde vluchtduur van 8,5 minuten per vlucht. En dat in elf jaar tijd. Een hele prestatie, waar ik dan ook heel erg trots op ben. Deze mijlpaal heb ik echter al tien dagen geleden bereikt. Op zondag 13 november. En nu pas heb ik even tijd om dit stukkie te maken. Dat komt omdat het beloofde klussen direct na de mijlpaal begon… 

Met dat klussen kan ik niet zo goed op gang komen. Het is echt even wennen, na al dat vliegen. En dan speelt het nu veel koudere weer me ook nog parten. Maar de afgelopen dagen heb ik al veel kleine klusjes klaar. En dat geeft een goed gevoel… 

Terug naar zondag 13 november. Op de kop af twee jaar geleden kreeg ik op deze dag een hartaanval. Net na het wakker worden. Mijn lief schatte de situatie perfect in, zodat de hulp snel ter plaatse was. Ik herinner me nog dat ik vond dat de ambulance zo hard reed. Serieuze zaak, dacht ik nog. In leven blijven tot in het ziekenhuis… Binnen no time lag ik op de operatietafel. Waar het overigens bij dotteren bleef. Dat was de derde potentieel levensbedreigende ziekte in vier jaar tijd. Een klein wonder dat ik telkens helemaal ben genezen. En dat ik nog ben. Een gelukkig mens, dát ben ik… 

Het was de 13de november van 2022 heel mooi weer. Een bijna zomerse dag. Had ik dat even goed gepland. Na een rustig ontbijt met mijn lief ging ik naar het veld. De zon scheen uitbundig en het was 13 graden. En er stond heel weinig wind. Met mijn Phoenix 2400 zwever maakte ik drie vluchten. Bij elke vlucht merkte ik dat er meer thermiek kwam. De derde vlucht, de 20.000ste in totaal dus, was maar liefst 35 minuten lang. Tevreden naar huis en nog een hele middag voor ons. Mijn lief had voor de gelegenheid een gebakje in huis gehaald, super! Die middag maakten we nog een tocht op onze Hobie trapkajak, genietend in het zonnetje… 

Daarna begon dus het klussen. Ondanks het wat lage tempo heb ik al heel wat klaar. Het vliegen staat op een laag pitje. Ik ga telkens pas vliegen als ik eerst wat klusjes heb gedaan. Of minstens een poging daartoe. Afgelopen tien dagen heb ik in totaal maar 11 vluchten gemaakt…

Maar toch lonkt er nog een volgende mijlpaal. En die kan ik eigenlijk makkelijk halen, zonder extra inspanning. Dat is een recordaantal vluchten per jaar. Dat staat nu op 2535, gehaald in 2018. Op dit moment staat mijn aantal vluchten in 2022 al op 2473. Nog 63 te gaan dus. Normaal gesproken haal ik dat makkelijk voor het einde van het jaar. Als het weer meezit natuurlijk. Belangrijk is dit allemaal niet. Maar wel leuk… 

Rij, vlieg en mijlpaal voorzichtig…  

Blog 178, zaterdag 12 november 2022, 14.30u 

Aftellen…  

We zijn aan het aftellen. Al weken. Tot het moment dat ik klusjes in en om het huis moet gaan doen. Of eigenlijk inhalen moet ik zeggen. Want die hebben veel te lang op me gewacht. En mijn lief ook. Véél klusjes. Maar ja, we hebben dan ook een hele lange zomer met mooi vliegweer gehad. En die duurde maar voort tot in het najaar. Pas in november kwam de klad erin. Veel regen en vooral veel wind. Gisteren kwam er echter een hogedrukgebied in de buurt te liggen… 

Natuurlijk zijn we ook aan het aftellen totdat ik de 20.000 vluchten vol heb gemaakt (en het klussen dus gaat beginnen). Om dat het mooi vliegweer leek te worden, léék, boekte Jan uit Ede gisteren een dagje vliegen bij mij. Altijd gezellig. Hij arriveerde rond het middaguur en na de koffie en de lunch gingen we naar het veld. Het viel bitter tegen. Bewolkt, veel wind en heel koud! Jan vloog twee keer om een flightcontroller te testen en ik vloog drie keer met mijn Mustang. En toen snel naar huis! Nog 20 te gaan… 

Nadat we warm waren geworden keken we naar de weersverwachting. De wind zou afnemen! Dus weer naar het veld en ditmaal bleven we tot het donker werd. Inderdaad, de wind nam af. Ik stond Jan bij als safety pilot bij zijn twee eerste FPV vluchten (met zo’n bril op en een camera op het vliegtuig). Zelf kon ik vijf vluchten maken met de Charter NXG. Nu nog 15! We zitten op schema. Na een lekkere vismaaltijd ging Jan naar zijn dochter in Leeuwarden en later appte hij me dat hij weer veilig in Ede was… 

Vandaag zou de zon schijnen. Maar dat was niet het geval. Het was en bleef mistig. Toch maar de Mosquito van het plafond gehaald en er acht mooie vluchten mee gemaakt. Het landen op de betonnen baan was een eitje. Alleen kwam hij eenmaal tot stilstand in de modder die onderaan de nieuwe dijk op de baan lag. Dat zag er niet uit… We gaan door met aftellen, nu nog zeven te gaan. Terwijl ik dit stukkie schrijf breekt de zon door, dus ik ga nog even… 

19.00u. Ik wilde aan het eind van de middag nog vijf vluchten maken, zodat ik er nog twee te gaan had voor morgen. Maar het werden er maar vier. Dat kwam omdat de jager zich meldde en ik dus van het veld af moest. De zon scheen uitbundig in een nu blauwe lucht. Heel ander weer dan vanmorgen. Minder warme kleren nodig ook! De vier vluchten waren een genot. Twee met de Flying Wing en twee met de Mustang. Morgen wordt het weer mooi weer en nog iets warmer. Dat wordt de grote dag. Nog drie te gaan…  

Rij, vlieg en aftellen voorzichtig… 

Blog 177, donderdag 10 november 2022, 19.45u 

Sprokkel… 

Vanochtend zou het tot 11.00u windkracht drie zijn. En dat is te doen. Daarna de hele dag windkracht vier. Dus de wekker op 07.30u om vroeg te gaan vliegen. Maar toen die afging, was ik niet in staat om op te staan. Het voelde niet goed. Waarschijnlijk door de twee vaccinaties van gisteren. Al viel het met de stijve armen wel mee. Maar ik voelde me slap en loom. Dus bleef ik lekker liggen om na in totaal negen uur slaap opnieuw te ontwaken. Nu wel fit. Maar na het opstaan voelde ik me toch wel ‘appelig’…

Na het ontbijt had ik qua wind nog een uurtje om te vliegen. Maar al bij de eerste vlucht woei het meteen weer een tikkeltje te hard. Het leek weer meer op vliegeren. Dus na twee vluchten ermee gekapt. Nog 28 te gaan. Thuis wat administratief werk gedaan, een paar rekeningen betaald, een film afgekeken en weer een puzzel afgemaakt, gezellig samen met mijn lief. Het lome gevoel bleef aanhouden. Alsof je griep krijgt. Remedie: gewoon in de weer blijven… 

Nadat de puzzel af was keek ik naar buiten. De wind leek mee te vallen. En dus, ook om gewoon in de weer te blijven, opnieuw naar het veld om nog wat vluchten bij elkaar te sprokkelen. Het was inderdaad goed te doen. Echter, na vijf vluchten was het zo goed als donker. Nog 23 te gaan! Ik wil die twintigduizend namelijk halen op een voor mij belangrijke dag. En nu zit ik mooi op schema…

Morgen komt Jan helemaal uit Ede om samen met mij lekker te vliegen. Ik zet in op een sprokkel van zo’n tien vluchten. En uiteraard hebben mijn lief en ik Jan uitgenodigd om gezellig te blijven eten. Je kunt tenslotte iemand na een vermoeiende vliegdag niet met een legen maag de weg op laten gaan… 

Rij, vlieg en sprokkel voorzichtig… 

Blog 176, woensdag 9 november 2022, 14.37u 

Nat… 

Het blijft tegenzitten met het vliegweer. Gisteren was het weliswaar droog, maar er stond een wind van minstens kracht vier. Of vijf. Mijn lief was naar onze oudste dochter in Duiven om uit te helpen, dus ik had alle tijd om toch maar eens te gaan vliegen…

Het leek meer op vliegeren dan op vliegen. Het woei zó hard, dat ik het vliegtuig, ditmaal een Charter NXG van Robbe, minutenlang op dezelfde plaats in de lucht kon houden. Neusje in de wind en hoveren maar. Af en toe minderde ik het gas om het toestel over de grond achteruit te laten gaan… 

Erg leuk was het allemaal niet. Goed ingepakt met de rug naar de wind was het echter te doen. Ik had accu’s voor acht vluchten bij me, maar na zes vluchten hield ik het voor gezien. Geloof me of niet, ik had simpelweg geen zin meer. Met nog 33 te gaan toog ik huiswaarts. De jacuzzi een servicebeurt geven, een wandeling maken en vroeg eten. Want om vijf uur moest ik op weg naar Houten, voor een gesprek met onze jongste dochter. Mijn kleinzoon, morgen wordt hij 14 maanden, zag me en zei voor het eerst: “Opa…” Gaaf…

Laat thuis, even bijkletsen met mijn lief en naar ons mandje. Mán, wat kan een mens moe zijn na 300 kilometer rijden en een intensief gesprek. Maar dat was het meer dan waard…

Vanmorgen weer veel wind, maar ook zon. Al zouden er wel buien komen. Ik koos ervoor om het erop te wagen. Vergat ik toch weer de paraplu! En die had ik eigenlijk wel nodig. Drie vluchten gemaakt met de Mustang en toen brak de hel los. Wát een bui. Tien millimeter regen in de regenmeter. Gelukkig stond ik vlakbij de schuur in aanbouw te vliegen, dus ik kon het droog houden door snel te gaan schuilen…

Na een halfuur wachten, bleek dat het volgens Buienradar nog uren nat zou zijn. Dus toen de regen even wat minder werd, ben ik maar vlug op huis aan gegaan. Na dit blogje gaan we de jaarlijkse griepprik halen. En eentje voor (of tegen) pneumokokken. Ben benieuwd of we daar nog last van gaan krijgen. Nog dertig vluchten te gaan… 

Rij, vlieg en nat voorzichtig… 

Blog 175, maandag 7 november 2022, 14.27u 

Bonus… 

Het zit niet mee. Met het weer. Gisteren was het echt geen vliegdag. Zelfs geen dag om naar buiten te gaan. Wát een water! Twee keer de regenmeter leeggegooid. We bleven dan ook maar gezellig binnen. Veel opgenomen televisieprogramma’s ingehaald. En een puzzel gemaakt. Samen met mijn lief. Gezellig om te doen. Het was er wel een met een catch. Op de voorplaat van de doos staat normaliter de gehele afbeelding. Als voorbeeld. Bij deze was de puzzel echter anders dan het door ons veel geraadpleegde voorbeeld! De mensen, de katten en de hond hadden hele andere poses. Ze stonden bijvoorbeeld, waar ze op het voorbeeld zaten. Of lagen. En er waren kopjes, glazen en voorraadtrommels omgegooid. Een echte uitdaging, voor op een zo regenachtige dag. Samen hebben we hem echter snel gelegd. Fotootje gemaakt als bewijs… 

Vandaag buien en wéér een harde wind. En de komende dagen ook. Kansloos. Maar ik heb een kist die weinig risico loopt als het hard waait, mijn Flying Wing. Die kan vol gas tegen een muur, of tegen de grond, worden gevlogen en dan nóg heeft hij geen schade. Hij waggelt echter verschrikkelijk in een beetje turbulentie. En dat vliegt minder leuk… 

En dan is er dus ook nog de Mustang. Die snijdt lekker door de lucht en vliegt weliswaar snel, maar heel stabiel. Ook met turbulentie. Dus kwam ik op het idee om alleen deze mee te nemen. Meestal neem ik ze beide mee, maar dan wordt het moeilijk als ik de paraplu nodig heb, te weinig handen vrij. Vandaag dus af en toe een bui en veel wind. Tussen twaalf en vier zou het droog zijn. Dus ik was er om 12.00u bij. Op het veld bedoel ik. Precies op het goede moment… 

De eerste twee vluchten verliepen probleemloos. Goed te vliegen met die Mustang, bij windkracht vier. Of zelfs vijf. Tijdens vlucht nummer drie begon het zachtjes te regenen. Ik had het al zien aankomen en had haast gemaakt. Maar nog tijdens de vlucht water uit de lucht dus. Nou is die Mustang goed afgesloten, dus daarover geen zorgen. Die kan wel een druppel hebben. En met mijn rug naar de wind was ook de zender goed afgeschermd. En ikzelf ook…  

Tijdens die vlucht ben ik alvast gaan lopen richting mijn schuilgelegenheid. Daar heb ik ook de accu verwisseld en nog even afgewacht. Buienradar bleef erbij dat het tot 16.00u droog zou blijven. Dus ondanks de wat donkere en dreigende lucht heb ik nog twee vluchten kunnen maken. Eigenlijk meer, maar na deze vijf keer had ik er genoeg, van de harde wind. Een echte bonus, om met zulk weer toch veilig te kunnen vliegen! Als het morgen kan, heb ik er vast weer zin in. Nog 39!  

Rij, vlieg en bonus voorzichtig… 

Blog 174, zaterdag 5 november 2022, 17.03u 

Huiver… 

Buienradar zat ernaast. Aanvankelijk. Meestal is die heel accuraat en dus betrouwbaar. Maar vanaf gisteravond was de hele nacht regen verwacht. Tot 11.00u vanmorgen zelfs. En daarna zou het droog worden. Het liep anders… 

Vanwege deze verwachting heb ik het gisteravond erg laat gemaakt. Lekker lang gelezen in mijn favoriete tijdschrift: Formule 1. Ik zou tóch kunnen uitslapen. En dus werd ik pas om half elf wakker. Met een schrik! Wat laat al. Buiten scheen de zon. De hele nacht geen druppel water op het dak gehoord! Dus snel op en ontbijten met mijn lief. Die ook nog op één oor bleek te liggen… 

Na dat ontbijt samen rustig van het eerste kopje koffie genoten. Om vervolgens beiden ons eigen ding te gaan doen. Lief zou de was gaan draaien en de tuin opruimen. En ik zou gaan vliegen. Verschil moet er immers wezen. Bij het vertrek was de bewolking al aan het dicht trekken. Ik zei tegen mijn lief, die al driftig met de bladhark in de weer was: “Ik ben bang dat ik al te laat ben.” Snel naar het veld dus, geen tijd te verliezen… 

Ik had de accu voor de eerste vlucht nog niet aangesloten of de regen begon al. Snel weer losgekoppeld en schuilen op de inmiddels bekende plek. En dat duurde en duurde. Meer dan een uur bleef de neerslag vallen. Voor de zoveelste keer raadpleegde ik de vijfdaagse verwachting voor IJls op Buienradar. Die gaf nog altijd droog weer aan tot 20.00u. Tegen kwart voor een raadpleegde ik de actuele echte wolkenradar voor de komende drie uur. Deze liet zien dat de wolken om 13.00u weg zouden gaan en ook wegblijven. Daar werd ik weer hoopvol van. En precies op het goede moment koos mijn Charter NXG het luchtruim. Maar… 

Was ik net aan het vliegen, stak de wind op! Uit een ongunstige hoek ook nog, gezien de richting van de startbanen. Die wind was weliswaar voorspeld, maar dat die zó heftig zou zijn had ik ook weer niet verwacht. Toch maar verdergaan met vliegen… 

Ik probeerde minimaal vijf vluchten te maken. Of eigenlijk zes. Zodoende zou ik onder de vijftig nog te gaan komen. Dus ik hield dapper stand. Gelukkig was ik warm gekleed. Maar het werd in die wind zo koud, dat ik niet meer op de kruk kon zitten. Heen en weer lopen dus… 

Die zes vluchten had ik al vlug en ik ging nog even door. Het brak me wel op hoor. Zelfs als ik heen en weer liep om warm te blijven, ging er regelmatig een flinke huivering door me heen. Van die huiver kreeg ik letterlijk de bibber. Ik vroeg ma af waar ik mee bezig was… En tóch slaagde ik erin om de tien vluchten vol te maken. En zelfs eentje meer! Huiver, bibber of niet, nu nog maar 44 te gaan! 

Rij, vlieg en huiver voorzichtig… 

Blog 173, vrijdag 4 november 2022, 16.19u 

Water… 

Zat er tot gisteren de klad in de voortgang van het vliegen, vandaag gaat het weer beter. Nou ja beter… Het zou vandaag in IJlst droog blijven, op een enkel buitje om 11.00u na. Dus ik toog vol verwachting richting het veld. Daarbij vergat ik mijn plu mee te nemen. En dat zou me nog mooi opbreken. Al bij de eerste vlucht zag ik een donkere wolkenformatie aankomen. Maar naar mijn secure inschatting zou die langs mij op gaan. Niets aan de hand… 

Tijdens de tweede vlucht was er een prachtige regenboog verschenen. Of twee eigenlijk. Na de vlucht maakte ik er een foto van en ging verder met het doen van mijn ding. Bij de derde vlucht ging het mis. Begon het tóch te regenen! En niet zo’n klein beetje ook! En het was nog geeneens 11.00u! Vlug de zender in de koffer. Want die Spektrums zijn heel goed, maar ze kunnen beslist niet tegen vallend water. Een paar forse druppels en het beeldschermpje houdt er mee op. Ik heb er al eens een (losgeschroefd zodat het vocht er beter uit kan) in een pannetje op het gas moeten drogen… 

Zelf werd ik ook behoorlijk nat. En het vliegtuig ook. Kan ie ook niet al te best tegen. Dus zo snel als ik kon met vliegtuig, accu’s en krukje naar een schuilgelegenheid. Een schuur in aanbouw waarvan het dak al klaar is. De koffer met de zender en het ook al natte logboek liet ik op het veld achter. Evenals de al doorweekte windzak, zoals ik tijdens mijn evacuatie tot mijn ontsteltenis zag… 

Na een kwartietje schuilen werd het weer droog, meteen ging ook de zon weer schijnen. Ik wilde mijn vluchten hervatten, want er ‘moeten’ vandaag véél vluchten worden gemaakt. En wel om de opgelopen achterstand een beetje in te halen. En wat bleek: de motor van het vliegtuig wilde niet lopen. Alleen maar een beetje sputteren. Ook met een andere accu. Zeker ook water ingekomen. Mij restte niets anders dan de sessie afbreken en naar huis te gaan. Een tweede kop koffie en als verrassing een broodje zalmbuikjes van mijn lief…  

Na het middaguur scheen de zon weer uitbundig. Tijd voor een tweede poging. Ik maakte het (andere) vliegtuig gereed op een oude boerenkar bij de ingang van het veld, die vlakbij de schuur in aanbouw staat. Maar goed ook! Want net de accu aangesloten en het begon weer te hozen. Wát een water. Snel de accu losgekoppeld, zender in de koffer en vijftien meter sprinten om te schuilen… 

Nadat het niet veel later weer droog was, bleef het ook droog. De hele middag! Lekker zonnetje en weinig wind. Dus ook heel lekker gevlogen. En af en toe een parachute gedropt ook nog. Maar liefst vijftien vluchten van tien minuten plus kon ik bijboeken! De teller staat op 25 in november. Nog 55 tot de mijlpaal van 20.000. Het begint erop te lijken…

Rij, vlieg en water voorzichtig… 

Blog 172, donderdag 3 november 2022, 19.46u 

Klad… 

Wat was oktober toch een mooie vliegmaand. Continu mooi weer met weinig wind. Een maand, goed voor 315 vluchten. November begon heel anders, zoals ik in de vorige blog al schreef. Maar ik wil in elke nieuwe maand zo snel mogelijk een vlucht maken. Van de nul af, zoals dat heet. Dus toch op 1 november een vluchtje gewaagd. Al na dik zes minuten geland. Die vlucht was geen succes. Gisteren leek het veel beter weer met minder wind. Ik vol goede moed naar het veld…

Maar ook dat liep uit op een deceptie. Het bleek nog steeds keihard te waaien. En het was koud. Ik was er ook niet op gekleed. De toekijkende reeën konden me ook al niet opmonteren. Na twee vluchten gauw naar huis. En me bezighouden met de conditie: een flinke wandeling van zes kilometer. Ging het vorige maand nog zo lekker, nu zit de klad erin. En behoorlijk ook. Na twee dagen slechts drie schamele vluchtjes… 

Vandaag eerst maar eens een grote ronde wandelen, weer zes kilometer. Dan ben ik daar alvast vanaf. Verder had ik niet veel moraal. Geen zin om te repareren, nergens zin in. Dat komt niet veel voor bij mij, maar toch. En wat doe je dan? Als pensionado hoef je niets. En dat was dan ook precies wat ik deed, niets. Tot het tegen het eind van de middag alsnog mooi vliegweer leek te worden. Toch maar naar het veld. Ik wilde namelijk zo graag de tien vluchten op één dag aantikken. Maar dat ging me niet lukken. Al was het maar omdat ik eigenlijk te laat van huis ging… 

Twee kisten meegenomen die goed bestand zijn tegen winderige omstandigheden. De Mustang en de Flying Wing. Ik begon met de eerste. En het ging best goed. Drie mooie vluchten. Bij de eerste stonden de ‘bambies’ weer toe te kijken. Of eigenlijk waren ze aan het dollen, achter elkaar aan rennen. Na vlucht 1 heb ik ze niet meer gezien. En toen begon het te regenen… 

Die regen was eigenlijk verwacht vanaf 18.00u. Maar die kwam dus eerder. Het zette niet door, maar het bleef wel druppelen. En ik bleef vliegen. Weer een gure wind erbij. Blij dat ik me ditmaal goed had aangekleed! Op de kruk met de rug in de wind, capuchon over de pet en ik had het niet koud. Zo kon ik toch nog vliegen tot na zonsondergang. En met zeven vluchten vandaag heb ik de eerste tien vluchten van november in mijn logboek! Nog 70 tot de mijlpaal van 20.000. We gaan weer vooruit… 

Rij, vlieg en klad voorzichtig… 

Blog 171, dinsdag 1 november 2022, 15.39u 

Passie (deel 2)… 

Was het tot en met gisteren nog heel mooi najaarsweer met weinig wind, vandaag is dat héél anders. Het is gaan waaien, en hard ook. Nieuwe maand, nieuw soort weer. Hoewel, de zon schijnt uitbundig. En dat geeft een prettig gevoel. En extra gratis warmte in huis! Vanmorgen toch een vluchtje gewaagd. Met zeker windkracht 5. Was nog te doen ook. Alleen de landing… Ook was de accu door het vele vol gas vliegen sneller leeg. Het duurde best lang voordat ik hem tegen de wind in weer bij me in de buurt had. Toch maar gauw naar huis, want een kandidaat voor een lesje op de simulator was alweer in aantocht… 

Afgelopen zaterdag ben ik dus maar weer eens naar mijn andere club gegaan, The Eagles in Hieslum. Daar was ik al een mooi poosje niet meer geweest. Sinds juni denk ik. Ik wilde er eigenlijk rond elf uur zijn. Maar dat werd later omdat ik eerst blog 170 nog aan het maken was… 

Al een paar kilometer van huis was ik, toen ik erachter kwam dat ik twee van mijn vliegtuigen thuis had laten liggen. Toch maar de rotonde rond en terug om de kisten op te halen. Dus ik kwam nog veel later bij het veld aan, rond half een. Bleek ik alsnog de eerste te zijn! De draden voor de koeien hingen nog over de weg. Ik heb ze nadat ik er met de auto door was maar weer teruggehangen, omdat ik niet wist of boer Durk al klaar was… 

Ik had vier kisten bij me en die hebben allemaal gevlogen. De nadruk lag op mijn Mosquito, waarmee ik op mijn eigen veld wat moeilijker uit de voeten kan. Het was weer een genot om daarmee te vliegen! Ik begon echter met de Charter leskist. Er kwamen geen leerlingen, dus die gebruikte ik om een paar zojuist overgenomen accu’s 3S/2200 20C te testen. Nou, die bleken veel te weinig vermogen af te geven! En te weinig vliegtijd. Je hebt minimaal 30-40C nodig. Ondertussen kwamen de andere leden binnendruppelen en werd het ouderwets gezellig. Was ik als eerste aanwezig, ik ging als een van de laatsten weg. Zo ken ik mezelf weer… 

Ook op zondag was het heel mooi weer. Eerst een lekker ontbijt met mijn lief en daarna even naar het veld voor vijf vluchten met de Charter. Al vóór het middaguur klaar, dus samen een middelgrote ronde maken met de Hobie trapkajak. We kwamen langs de steiger waar ik altijd ga watervliegen. En dat was ik vandaag ook nog van plan. Er lag een boot, maar een goede kans dat die later weg zou zijn… 

Inderdaad was ie weg. Ik was er rond twee uur, dus tijd zat om te genieten van het watervliegen met de Beaver en de Supercup. De zon gaat vandaag wél om 17.10u onder, want vannacht begon de wintertijd. Zo kon ik nog negen vluchten boeken, alvorens ik met zonsondergang weer thuis aanlegde. Wat heb ik genoten van het gladde water en mijn stille vliegtuigen, super… 

Gisteren, maandag 31 oktober, was de laatste mooie vliegdag. Met de Charter nog eens tien lange vluchten gemaakt. Bij de eerste stonden de twee trouwe reeën weer toe te kijken. Zo sloot ik de maand oktober af met 315 modelvluchten! Wát een passie. Nog 79 vluchten tot de mijlpaal van 20.000… 

Rij, vlieg en passie voorzichtig… 

Blog 170, zaterdag 29 oktober 2022, 11.00u 

Zweef… 

Het mooie weer houdt aan. Temperaturen die in de zomer niet zouden misstaan. Weinig wind. Dus veel vliegen. Want ik heb een missie. Een persoonlijke missie: zo snel mogelijk de 20.000 modelvluchten halen. En dan ook nog met een gemiddelde vluchtduur van tien minuten, of kort daarbij… 

Om de tien minuten gemiddeld te halen ga ik af en toe op pad met een van mijn zwevers. Daarmee vlieg ik gemakkelijk twintig tot dertig minuten per accu. En zodoende breng ik het vluchtgemiddelde fors omhoog. Op deze manier heb ik dat gemiddelde al een paar jaar lang elke maand bereikt… 

Gisteren was weer zo’n dag. Lekker zweven. En dan neem ik ook een goede luie tuinstoel mee. Want al die tijd staan is ook niet alles. Dat doe ik alleen als het koud is. Staan en heen en weer lopen om warm te blijven. Gisteren niet dus. Met bijna 20 graden Celsius kon ik er lekker bij gaan zitten. Dus ik moet eigenlijk zeggen: lekker zitten zweven… 

En dan zit je daar. Te genieten van de stilte, na een periode van weken lawaai omdat de dijk werd verhoogd. Die is nu klaar en weer mooi. Af en toe in de verte kijken of je een ree kan spotten. Meestal staan er wel twee. Die waren overigens maanden niet verschenen, waarschijnlijk door de drukte en het lawaai. Maar sinds vorige week zijn ze er weer elke dag. Mooi… 

Gisteren geen reeën in de verte. Maar tijdens het vliegen hoorde ik iets naast me. Liep er toch een op nog geen twintig meter van me af, bij de nieuwe dijk! Hij, of zij, stoorde zich helemaal niet aan mijn aanwezigheid. Maar zag me wel. Dus uiteraard ging het mooie beest rustig op reis naar de verte. Ik kon hem mooi volgen, ook toe hij een sloot over sprong. Gave ervaring… 

Vandaag alwéér mooi vliegweer. En omdat er geen animo is voor onze leden om hier te komen vliegen, ga ik maar weer eens naar mijn andere club. Daar ben ik al te lang niet meer geweest. Nog 112 vluchten tot ik de 20.000 heb. Daarna ga ik klussen, beloofd…   

Rij, vlieg en zweef voorzichtig… 

Blog 169, donderdag 27 oktober 2022, 13.04u 

Fun…

Wát een mooi weer hebben we! 20 graden Celsius en weinig wind. Het lijkt wel zomer… Maar het is toch echt eind oktober. Komend weekend gaat de wintertijd weer in. Of eigenlijk de standaardtijd. En dan gaat de zon opeens net na vijf uur onder. Geen vliegen meer na het eten dus. Tijd voor de winteractiviteiten… 

Dus tijd om de al te lang uitgestelde reparaties aan de kisten uit te voeren. En om de onderhand achterstallige klusjes in huis eindelijk eens ter hand te nemen. Want we willen ons lief wel tevreden houden! Maar ze moet nog even geduld hebben. Tot ik de twintigduizend vluchten heb gehaald. Gelukkig heeft ze dat geduld… 

Een van die winteractiviteiten is ook het wekelijkse uurtje clubsimmen. Op maandagavond. Samen op de simulator vliegen, ieder vanuit zijn eigen huis. Wat een geluk dat er iemand was die weer een server voor de Phoenix sim heeft gepubliceerd. Zo kunnen we met acht tot twaalf leden tegelijk vliegen. En dat is lachen. Vaak dan… 

De audio, en dan met name het spraakgeluid, van de online Phoenix laat soms wat te wensen over. Daarom communiceren we via een chatgroep op Skype. En als er vreemde indringers zijn, dan installeren we een wachtwoord. Het werkt allemaal perfect. Na de nodige opstartprobleempjes tijdens de eerste sessie van het seizoen dan… 

Wat we zoals doen is vooral vrij vliegen. Lekker scheuren met allerlei modellen. Maar af en toe gaan we ook wat serieuzer te werk, dan gaan we bijvoorbeeld formatievliegen. En dan kom je er al gauw achter hoe moeilijk dat is. Vanaf de grond… Soms gaan we dan op een 3D site achter elkaar aanvliegen. Dan kun je achter je eigen vliegtuig ‘meevliegen’. Een stuk makkelijker… 

En soms gaan we ook een competitie doen. Ballonnen kapot vliegen, linten busten of bommen droppen op een target. Maar dat laatste werkte afgelopen maandag niet. Hoe dan ook, het is echt fun. En leerzaam ook nog… 

Met het vliegen vandaag zat het vanmorgen tegen. Was ik op het veld, bleek ik geen verloopstekkertje bij me te hebben! Met de koffer met zender en logboek teruggelopen. Goed voor de conditie. De rest van de zooi liet ik op het veld achter. Dat kon me ‘gestolen’ worden… 

Drie vluchten gingen goed. Twee reeën keken van een afstand toe. Mooi! Maar de vierde vlucht kwam niet van de grond: het vliegtuig deed niets meer. Ook niet met een andere accu. Maar goed dat dit niet in de lucht gebeurde. Want zoals gezegd heb ik al genoeg te repareren. Vanmiddag nog een kans. Met dat mooie najaarsweer. Moet ik wel even het enige buitje van vandaag trotseren. Nog 132 vluchten tot de 20.000. Vanavond zijn het er vast weer minder…   

Rij, vlieg en fun voorzichtig… 

Blog 168, zondag 23 oktober 2022, 16.34u 

Begin… 

Daar stond ik dan. Vanmiddag. Op een koud en winderig veld. Ik stond mijn vluchtjes te maken, terwijl cursist Sacha (11 jaar) met zijn pa en opa (Rob, ook cursist bij mij) op Teuge in een echte Cessna zaten. Sacha mocht sturen. Rob zat achterin en stuurde mij twee video’s. Daar werd ik toch wel even een beetje jaloers van. Maar a la, modelvliegen is ook gaaf. Ook kreeg ik een filmpje van de eerste wandeling buiten van mijn kleinzoon Ezra. Ook erg gaaf, net een jaar oud en hij loopt al goed. Lekker de wereld ontdekken… 

Zoals gezegd was het koud en winderig op het veld. Ik had er spijt van dat ik geen lange onderbroek had aangetrokken. En een iets warmere jas. Op het meegenomen krukje zat ik nauwelijks. Te koud, dat stilzitten. Ik liep maar wat heen en weer om warm te blijven, en daarmee was het wel te doen… 

Gisteren hadden we dus een clubdag. Ouderwets gezellig. Koffie vooraf en een beetje treuzelen tot de wind minder zou worden. Drankje na afloop. Het was weer super en het weer uiteindelijk ook. Daar kan ik weer even mee vooruit. Volgende week zaterdag doen we het nog een keer…

Vandaag dus weer alleen vliegen. Heb ik ook geen moeite mee. Onderwijl gingen mijn gedachten terug naar de voorbije jaren. Wat hebben we een lol gehad en wat heb ik genoten. Natuurlijk waren er ook wel dieptepunten. Zoals een paar ernstige ziekten (ik drie en mijn lief een), maar daar zijn we goed mee weg gekomen. En ook in de hobby heb ik wel vervelende dingen meegemaakt. Maar wat beslist overheerst zijn de mooie ervaringen… 

Vooral de eerste jaren vond ik magisch. In 2011 begon ik met de modelvliegerij als hobby op 6 juli. De dag waarop mijn eerste kleindochter werd geboren. Nadat we de nacht in het ziekenhuis hadden doorgebracht ging ik naar de winkel om een Phoenix rc simulator te kopen. Twee weken later was ik lid van The Eagles in Hieslum. Het jaar daarop werd ik ook lid in Dokkum en Leeuwarden…

Mooie tijd. Ik herinner me nog hoeveel ontzag ik in het begin wel niet had voor de instructeurs. En hoe bang ik in het begin was voor een beetje wind. Nu is dat in beide gevallen heel anders, ha, ha… 

Toen ik mijn brevet had en een beetje wist waarover ik het had, bleef ik mijn eigen weg volgen. Richtte mijn eigen modelvliegschool op. Dat werd me niet overal in dank afgenomen. Maar het heeft, zowel heel veel cursisten als mij, véél goeds gebracht. Later, in 2016, richtte ik een club op. En vorig jaar nog een. En een stichting. En zo blijf ik er maar lekker druk mee. Nog 165 vluchten tot de 20.000…  

Rij, vlieg en begin voorzichtig… 

Blog 167, vrijdag 21 oktober 2022, 15.17u 

Boot… 

Gisteren ging het over humor. Wat ook humor is: een maand lang geen bericht, en nu twee in twee dagen. Lekker onregelmatig, ha, ha. Onderwerpen genoeg, zoals ik al schreef… 

Wat ik heel graag doe is watervliegen. Dan ga ik er met de boot op uit. Naar een rustig plekje op 20 minuten varen. Daar, in de Wijnsloot, kan ik lekker watervliegen zonder een ander te storen. Mijn Icon A5 heeft een duwprop. En die máákt me een lawaai! Het lijkt wel een straaljager. Daarmee vlieg ik dan heel hoog, zodat het geluid minder is. En ver weg van de paar boerderijen ook. Als de wind naar die huizen toe staat, laat ik de Icon thuis. Dan vlieg ik met de Supercub LP en de Beaver. Zo goed als geruisloos… 

Dat watervliegen is typisch iets voor het voor- en najaar. Soms is het in de zomer, het vaarseizoen, gewoon te druk op de aanlegplaats die ik bij voorkeur gebruik. Dan liggen er te veel boten. In dat geval ga ik verderop aan een paal voor het riet liggen en blijf ik de hele sessie op de boot… 

Nu wil het geval dat ik even geen boot tot mijn beschikking heb. De kajuitboot moet voor onderhoud en reparatie naar de werf. We hebben nog geprobeerd hem te verkopen, maar daar kwam niet het juiste bod op. Laten opknappen dus. En mijn open boot is weg. Er zat een vies gat in de romp. Vorig jaar is hij, zwaar van het regenwater wat erin zat, spontaan door een draagrol van de trailer gezakt. Laten maken was nogal duur, zodat ik hem voor een prikkie aan een opkoper heb verpatst. We zij nu aan het zoeken naar een ander exemplaar. Want het is toch wel onhandig dat ik niet kan varen. Met gasten door de grachten van ons stadje, of gewoon vissen. Of als het mooi weer is watervliegen met de open boot. Ik mis de boten dus. Wat we wel hebben is een klein roeibootje en onze mooi Hobie trapkajak. Daar zitten we overigens wel wekelijks op… 

Drukdoende met de boten dus. Maar ondertussen ben ik ook veel aan het landvliegen. De jacht naar de twintig duizend vluchten vordert gestaag, nog 190 te gaan. De dijk langs het veld is verhoogd en weer mooi strak. De startbanen zijn weer allemaal te gebruiken. Morgen gaan we weer een clubdag houden! Het weer zit aanvankelijk wat tegen, maar vanaf 14.00u zal het kunnen… 

Rij, vlieg en boot voorzichtig… 

Blog 166, donderdag 20 oktober 2022, 15.12u 

Humor… 

Alweer een volle maand verstreken sinds mijn vorige bericht. Of ik de afgelopen maand geen onderwerpen voor een blog had? Jazeker wel! Onderwerpen genoeg. Maar de meeste van die onderwerpen waren nogal zwaar van stof. Ik twijfelde er voortdurend aan om er (nu al) mee voor de draad te komen. En uiteindelijk besloot ik ermee te wachten. En zo was er ineens weer een maand van stilte verstreken. Humor is dat eigenlijk wel. Die onderwerpen komen in de toekomst echt wel aan bod hoor, geloof me. En uitgebreid ook… 

Wat, soms dan, ook humor is, volgens mij dan, is het vreemde gedrag dat sommige lieden in de hobby vertonen. Tegenover mij tenminste. Vaak kan ik dat totaal niet plaatsen. Zeker niet in het licht van wat ik wel niet allemaal voor die lui doe of heb gedaan. Dus dan zoek ik voortdurend naar de oorzaken van dat gedrag, altijd in mijn eigen doen en laten… 

Daarbij heb ik totaal niet de indruk dat degenen die dat in mijn ogen vreemde gedrag vertonen, naar mij toe dan, over een spiegel beschikken. Een spiegel waar ze zelf eens goed in zouden moeten kijken. En dus houd ikzelf ze die spiegel maar voor. Ziedaar, dat lijkt maar al te vaak de oorzaak van de problemen. Ook humor! Wordt ooit nog wel eens vervolgd… 

Als je af en toe iets niet begrijpt, of er niet meteen mee kan dealen, dan is de beste remedie het af te doen met een kwinkslag. Met humor. Dat lucht op en geeft meer tijd. Bij mij werkt dat in ieder geval wel zo. Het leven is wat mij betreft te kort om overal maar mee te zitten. Laten gaan, en overgaan tot de orde van de dag… 

Die orde van de dag bestaat bij mij uit, naast de aandacht voor het opknappen van onze boot, de wens om zo snel mogelijk de 20.000 gemaakte modelvluchten te voltooien. Met een gemiddelde vluchtduur van negen minuten. Het liefst vóór de jaarwisseling. En dat vordert gestaag. Per vandaag nog precies tweehonderd te gaan. Met het huidige tempo van ongeveer driehonderd vluchten per maand (!), humor, moet dat in november gaan lukken… 

Daarna, zo heb ik mezelf en mijn lief beloofd, ga ik het modelvliegen op een iets lager pitje zetten. En me dan concentreren op de vele klussen die de afgelopen tijd zijn blijven liggen. We hebben ook zo’n mooie lange zomer gehad, humor! 

Rij, vlieg en humor voorzichtig… 

Blog 165, dinsdag 20 september 2022, 14.50u 

Weer… 

We hebben een paar dagen slecht weer achter de rug. Veel wind en veel regen ook. Goed voor de tuin. Tijd genoeg dus om weer eens wat aan mijn nog altijd uitdijende vloot te prutsen. Ik heb nu al 39 vliegklare kisten hangen… 

Zo heb ik eindelijk mijn Carat 2000 zwever weer luchtwaardig. Die had ik in juli 2021 uit de vaart moeten nemen, omdat de originele motor niet goed was. Bij gas geven begon hij te reutelen en in te houden. Ik had twee van die originele motoren. Dat kwam omdat mijn eerste Carat al bij zijn vierde vlucht was gecrasht. Onoplettendheidje. Ook na het destijds monteren van die andere motor bleef hetzelfde probleem bestaan. Ik heb zelfs de regelaar verwisseld, maar ook dat hielp niet… 

Nou heb ik in Rick een vliegvriend die graag sleutelt. Vooral aan elektronica. Soms geef ik kapotte items aan hem mee, zodat hij kan kijken of er nog iets van te maken valt. Zo heeft hij al van alles voor mij gerepareerd. Zelfs mijn fietsnavigatie en onze keukenmachine (!). Rick zou de motoren bekijken en zo nodig opnieuw wikkelen. Hij kwam erachter dat de wikkelingen bij beide motortjes nogal bruin waren. Vast te warm geweest. Van opnieuw wikkelen kwam het niet. Hij had namelijk een nieuwe motor gevonden van dezelfde afwijkende afmetingen. In China… 

Bijna een hele dag ben ik bezig geweest met het inbouwen van die nieuwe motor. Wát een gepruts! De gaatjes in het motorschot moesten iets worden opgeboord en het gat voor de drie draden moest aan de andere kant komen. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar en kon de kist na meer dan een jaar de lucht weer in. Dat gebeurde op een droog moment, maar wél met windkracht vier… 

Hij vloog weer perfect, al heeft deze tor véél meer vermogen! Wat ben ik er blij mee. Dank Rick!  

Inmiddels heb ik er weer verschillende vluchten met de Carat opzitten. Tot genoegen. En vanaf vandaag komt er weer een hogedrukgebied aan, zodat ik weer los kan. De eerste tien vluchten heb ik vanmorgen alweer gemaakt. Met een Charter NXG. Ik ben eigenlijk altijd buiten. Zomer en winter. Meestal aan het vliegen, als het maar even kan… 

We kijken veel naar de sterren. Vooral ’s avonds als we in de jacuzzi zitten. En dan zoeken we satellieten. Maar een speciaal plekje bij mij heeft de maan. Altijd als het nieuwe maan is, zoek ik net zo lang tot ik het eerste kleine sikkeltje in de vallende duisternis ontwaar… 

Vandaag is het al ver voorbij laatste kwartier. Nog maar een heel klein sikkeltje over. Bol aan de linker kant. Daar word ik altijd een klein beetje treurig van. Maar het mooie is: het duurt niet lang voordat het weer nieuwe maan is. En dan begint de cyclus weer opnieuw en kan ik de hemel weer afspeuren naar een sikkel, bol aan de rechter kant. Morgen begint de herfst. En dat is te merken. Aan de temperatuur. Ik heb al gevlogen met dunne handschoenen aan…

Rij, vlieg en weer voorzichtig… 

Blog 164, donderdag 15 september 2022, 13.46u 

Regenboog… 

In blog 163 had ik het over mijn enorme drive. Dat gáát maar door. Zo heb ik deze maand alweer meer dan 160 modelvluchten gemaakt. En de maand is nog niet eens op de helft! Nog net niet. Vanmorgen vloog ik met mijn Flying Wing. En die maakte zijn 500ste vlucht. Van de week had ik de 1000ste vlucht met de Charter NXG. Ik heb zelfs ook een Supercub met meer dan 2000 vluchten. En eenzelfde model met meer dan 1500. En een met meer dan 900. En zo meer. Ze zeggen wel dat modelvliegtuigen niet sterven van ouderdom. Nou, bij mij wel! Van mij wordt de handel niet rijk…  

Terwijl ik die vijfhonderdste vlucht maakte verscheen er aan de horizon een prachtige regenboog. Een mooi teken. Ik ben een gezegend mens… 

Mijn drive heeft ook geleid tot het ontstaan van mijn modelvliegschooltje. Eindelijk eens een gedegen opleiding voor wie dat wil. Helaas vindt de ‘gevestigde orde’ dat maar niks. Maar dat neemt niet weg dat juist de beginners in de hobby er heel blij mee zijn. Die opleiding van mij is dan ook helemaal niet bedoeld voor de gevestigde orde. Dus niks aan de hand… 

Wél jammer is, dat zelfs de KNVvL mijn inspanningen niet herkent en overneemt. Zelfs niet toen ik een jaar of acht geleden in het bestuur zat van de Afdeling Modelvliegsport van die KNVvL. Ik kreeg er de handen niet voor op elkaar en ben teleurgesteld afgetreden. Nooit meer iets van gehoord…  

Het gezegde gaat, dat als je een steen in de rivier verlegt, de loop van het water voor altijd verandert. Met de door mij ontwikkelde opleiding voor modelvliegers heb ik volgens mij méér dan een steen in de rivier verlegd… 

Rij, vlieg en regenboog voorzichtig… 

Blog 163, dinsdag 13 september 2022, 13.22u 

Drive… 

Het bleek al uit blog 162. En uit veel blogs daarvoor. Een enorme drive, daar beschik ik over. Altijd al gehad. Als kind al wilde ik haantje de voorste zijn. Goede cijfers halen. Al kwam daar in het begin op de middelbare school niet veel van. Te speels… Maar dat kwam later méér dan goed. Zo ben ik op de MAVO als beste van mijn examenjaar geslaagd. De daaropvolgende HAVO ging weer iets minder, maar toch geslaagd. In één keer vanzelfsprekend… Daarna moest ik in dienst… 

Mijn hele verdere leven ben ik blijven leren. En zeker toen ik de lesgelden zelf moest ophoesten. Toen werden de cijfers nóg beter. Daarbij leerde ik overigens nooit voor het cijfer, maar altijd voor de kennis. Dan volgen de goede cijfers vanzelf. En zo slaagde ik ook als beste van mijn klas voor de opleiding tot piloot. Zonder dat ik een natuurtalent was! Hard werken dus. Over drive gesproken…

In mijn hobby’s was die drive ook altijd aanwezig. Nooit doe ik iets half. Maar altijd met 200%. Of nog meer. Als vrijetijdsfotograaf won ik meerdere prijzen. Als karpervisser schreef ik een boek, dat zomaar het snelst verkochte boek over vissen werd. Heb ik vernomen…  

Met dat modelvliegen heb ik dat nou ook. Die drive. Zo heeft vanmorgen een van mijn trainers, eigenlijk een van mijn vliegschool, zijn 1000ste vlucht gemaakt! De eerste van de zes á zeven die de school heeft gehad. De anderen waren voortijdig Total Loss. Risico van het lesgeven… 

Dat gaat niet vanzelf, duizend vluchten met één kist. Daar moet je hard voor ‘werken’! Een nadeel van zo’n drive is, dat anderen mijn enthousiaste tempo soms, of moet ik zeggen vaak, niet kunnen bijhouden. En dat leidt nog weleens tot wrevel. Dat heeft me zelfs wel wat vrienden gekost…

Maar laten we het daar nu maar even niet over hebben. Het gaat tenslotte heel goed. Met mijn lief, met mijn kinderen en kleinkinderen, met mijzelf, met het vliegen en met de vliegschool… 

Rij, vlieg en drive voorzichtig… 

Blog 162, dinsdag 30 augustus 2022, 16.46u 

Record… 

Alweer een maand sinds mijn vorige blog! Geen record, want er heeft wel eens langere tijd tussen twee van mijn schrijfsels gezeten. Maar wel lang. Te lang eigenlijk… 

Wát een enerverende maand heb ik achter de rug. Het begon met een nieuwe cursist, die na twee online lessen meteen hierheen kwam en op de camping van de familie Leijenaar ging staan. Die was vol vanwege de Sneekweek, maar voor mijn klanten maken ze graag een extra plekje vrij… 

De eerste week van augustus was intensief. Tijdens een demonstratie “Low pass” vloog ik mijn leskist vol gas met de wind mee in het talud van het dijkje bij de vaarweg. Per ongeluk. Dat ging zeker met 150 kilometer per uur. Ik meende ook een splash te horen. Na het eerdere verlies van mijn Radian Zwever voelde dat wederom ziekmakend. Toen ik bij het toestel kwam, bleek het ongeschonden tussen de paarse bloemen te liggen. Geen schade… 

Tussen die cursist en mij bleek geen klik. En toen ik mijn stem verhief om hem snel een handeling te laten doen, interpreteerde hij dat als schreeuwen. En dat vond ik te veel van het goede. Dat suggereerde eigenlijk dat ik hem stond uit te kafferen. Maar dat was zeker niet het geval. We zijn in goed harmonie uit elkaar gegaan… 

Een week later, op de elfde, kwamen we met de club en vliegschool op de radio! Ik daagde de verslaggeefster van Omrop Fryslân uit om een proefvlucht te maken. Dat nam ze aan. De omroep maakte er een korte, maar mooie reportage van. Gelukkig was er een goede opkomst. Een geslaagde dag en goede reclame voor ons. Alhoewel er een lid van een andere club niet zo blij mee was…  

De volgende morgen rond negen uur ging de telefoon. De zoon van boer Leijenaar was een weiland aan het maaien en hij had zojuist mijn verloren gewaande Radian XL gevonden. Die lag hemelsbreed nog geen honderd meter van de plaats waarboven ik hem uit het zicht had verloren! Hij is nog te repareren ook…

Deze dag (en dagen) zou de jonge Bandi komen vliegen, dus die moest even wachten tot ik de Radian had opgehaald met de fiets… Ook Bandi verloor ’s avonds zijn toestel. De Tundra (net van Ronald gekregen) deed niets meer en vloog rechtuit weg, de vaart over. Maar we vonden hem gelukkig snel terug. Intact… 

De rest van de maand was het vliegen en nog eens vliegen. Daarbij kwam ik op het onzalige idee om het uit juli 2018 daterende maandrecord (342 vluchten) aan te vallen en scherper stellen. En dat lukte! Het ging zó goed, dat ik daar al gisteren mee klaar was: op 29 augustus had ik maar liefst 350 vlucht in één maand gemaakt. En daarbij 59 uur, 28 minuten en 15 seconden een kist in de lucht gehad… 

Meteen bersloot ik deze maand eens niet meer te vliegen. En om dat te bekrachtigen sloot ik meteen mijn logboek voor de maand af. Tijd om met mijn lief te gaan chillen. De grote boot doet het niet, dus gaan we een paar dagen met de Hobie trapkajak op pad. Klein tentje mee, dat wordt fun… 

Rij, vlieg en record voorzichtig… 

Blog 161, zondag 31 juli 2022, 12.17u 

Volg (de ooievaar)… 

Afgelopen week waren we op Ameland. Voor de vierde keer alweer sinds 2017. We gaan daar jaarlijks met de club naartoe om Modelbouwclub Ameland te steunen bij het opleuken van de Culturele Ambachtelijke Dag. Die is altijd op de derde donderdag van juli. In 2020 en 2021 ging dit evenement niet door vanwege het bekende virus… 

De Amelandse modelbouwers verzorgen het rijden en varen met modellen. Daartoe maken ze een zandparcours voor de autootjes en zelfs een klein op afstand bestuurd crossmotortje, mét berijder. En voor de boten, soms wel bijna twee meter lang, maken ze een bassin met 60.000 liter water. Wij helpen dan mee met opbouwen. Verder verzorgen wij het vliegen. Daarbij maken we ongegeneerd reclame voor onze vliegclub en onze vliegschool. Vorige keer in 2019 stal ik d show door met een watervliegtuig vanuit het bassin te starten en er ook weer in te landen. Ditmaal kon dat ding niet mee vanwege ruimtegebrek in de auto…  

Er wordt ook een heuse startbaan gemaakt van rijplaten. En mijn windzak completeert het tijdelijke vliegveld. Hoogtepunten waren het droppen van mijn nieuwgebouwde parachutist en natuurlijk het uitgooien van snoep voor de kinderen. Feest! We sloten onze vliegshow spectaculair af met een onverwachte gebeurtenis: terwijl we met twee kisten synchroon een looping maakten kwamen ze met elkaar in botsing. De andere kist kon verder vliegen, de mijne dwarrelde omlaag. Dat heb ik weer. Gelukkig is ie te repareren… 

We hebben dus weer genoten. Vrijdag thuis en er moest weer bij IJlst worden gevlogen. Lekker. En gisteren ging ik zweven. Dat doe ik vaak om mijn gemiddelde van tien minuten per vlucht op te krikken. En dat lukte. Verschillende vluchten van tegen de dertig minuten gemaakt… 

Er was dus veel thermiek. Dat kun je vinden. Als je vliegtuig plotseling een vleugel optilt, dan zit je aan de rand van een thermiekbel. Naar die hoge vleugel toedraaien en je zit erin. Het vliegtuig stijgt naar onbekende hoogten. Bij mij is dat maximaal 120 meter, want hoger mag je hier niet met modellen… 

Een andere methode om thermiek te vinden is het zoeken naar hoog cirkelende vogels. Daar ga je dan gewoon met je kist onder zitten. Zo zag ik gisten een ooievaar heel hoog zijn rondjes draaien. Mooi gezicht. Ik bracht mijn Radian XL eronder en het ding begon te stijgen… 

En toen keek ik op mijn zender naar de vliegtijd. Dom rund dat ik ben. En daarna kon ik mijn hoge vliegtuig niet meer terugvinden. 120 meter is best wel hoog en de lucht is heel groot… 

Wat ik ook deed, overal kijken, de motor aan en luisteren, de spoilers uit, bochten draaien, ik vond de Radian niet meer terug. Hoe is het mogelijk met een kist van 2,7 meter spanwijdte… 

Ziekmakend! Uiteindelijk heb ik de zender maar uitgezet en ben ik leeg en lichter bepakt dan gebruikelijk naar huis gegaan. Mijn lief ging meteen op de fiets zoeken. Ik keek even de derde vrije training van de Formule 1 en ben toen ook gaan rondfietsen. Later nog een keer en een paar keer het weiland in. ’s Avonds nog een keer langs een vaart gewandeld. Ook in alle bomen gekeken. Nop. Mijn telefoonnummer staat op de romp. Ik ben benieuwd wanneer ik een belletje krijg. Tot nu toe nog niet dus. Dat heeft ook een voordeel: want dat betekent dat mijn grote zwever waarschijnlijk géén schade aan derden heeft aangericht… 

Rij, vlieg en volg voorzichtig… 

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u 

Passie, deel 1… 

Een gepassioneerd mens, dat ben ik. Ik heb dus passies. Vroeger als kind wilde ik al piloot worden. Ik droomde van de vrijheid in de lucht. In de klas op de lagere school zat ik altijd naar buiten te kijken als er weer een vliegtuig (Piper en Beaver) of helikopter (de gloednieuwe Alouette III) langs kwam. Op weg van Deelen naar Soesterberg of andersom. Het kijken werd dan niet zelden staren en voor me uit dromen. En tóch opletten in de klas. Het multitasken zat er bij mij kennelijk al vroeg in…  

Geld was er niet, zelfs niet voor een lidmaatschap van de plaatselijke modelbouwclub, de Edese Luchtvaart Club (ELC). Ik moest het doen met regelmatig op de Ginkelse Hei toeschouwer spelen en jaarlijks een bezoek aan de open dag van die club. Doordat er dus geen geld was, bouwden we goedkope vrij vliegende zweefvliegtuigen. Zo’n bouwpakket, met balsa en zo, kostte maar rond de tien gulden. Dat kon er wel vanaf… 

Dat bouwen bleef maar heel beperkt. Ik herinner me maar één model. En hij vloog ook nog. Later had iemand een vliegtuig met lijnbesturing te koop. Met een brandstofmotor. We mochten hem proberen en er zat een kan met vijf liter speciale tweetakt brandstof bij. Het vliegen met dat ding viel niet mee, zéér wendbaar! Toen de kan met speciale brandstof leeg was, kreeg ik het niet voor elkaar om de benodigde guldens van mijn moeder los te krijgen. De eigenaar kwam het vliegtuig dus weer ophalen. Not amused vanwege de lege kan…  

We waren zo slim geweest om het lijnbesturingsding na te maken. Mijn broer had nog een 0,3 CC Cox motortje. Geen succes! Gewoon te weinig vermogen. Het motortje werd op een speedbootje gemonteerd. Met luchtschroef. Dat werkte wél! Zonder rc besturing draaide het bootje rondjes op een meertje achterop de heide. Alleen wist je nooit wanneer de brandstof op was, zodat we regelmatig moesten zwemmen op het op te halen…  

Mijn modelvliegcarrière kreeg een boost toen mijn tante en oom uit België op bezoek kwamen. Haar zoon was volwassen en gestopt met modelvliegen. Maar liefst vijf mooie modelzwevers kwamen uit de kleine kever van mijn oom. Allemaal uitgevoerd in rood met wit. En die waren voor mij… 

Wéér vrij vliegende modellen. Geld voor radiobesturing zat er al helemáál niet in. Een van die mooie krijgertjes was zó goed, dat hij meteen wegvloog. Het bos over en nooit meer gezien. Andere deden het niet zo goed. Met het gevolg dat je een hele middag aan het rennen was met een touw in de hand… 

Mijn interesse voor de modelbouw en het vliegen taande. Op mijn vijftiende kwam er een nieuwe passie: fotografie! Volgende keer meer… 

Rij, vlieg en passie voorzichtig… 

Blog 159, maandag 4 juli 2022, 16.32u 

Ode… 

In blog 158 schreef ik dat het dus een wondertje is, dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. En dat zouden we maar liefst drie keer doen (je wordt tenslotte maar één keer 68). Afgelopen zaterdag was de derde en laatste keer. We vierden meteen de verjaardag van Jan, die op 29 juni 84 jaar is geworden. En van Ronald. Hij werd op 17 juni 48. Mijn cadeau aan hun was een geheel verzorgde dag met vliegen, eten en drinken. Even uit de sleur. Het werd een topdag. Met een ode aan de gasten… 

Vijf modelvliegers had ik uitgenodigd, met hun partner. Een kon er niet en van de anderen kon de partner niet. Evengoed gezellig. We zouden rond elf uur gaan vliegen tot ongeveer half drie. Daarna zouden onze overburen aanschuiven. En mijn schoonzus, zwager en drie volwassen zoons. Een met een dochtertje van een jaar. Helemaal uit Ede. Deze familieleden konden vorige week niet, omdat ze dan traditioneel naar de TT in Assen gaan. Elk jaar hetzelfde, ha, ha. Maar daar hadden we ditmaal dus een oplossing voor… 

Na de koffie en het gebak naar het veld. De oude Jan S. van 84 (!), een andere en iets jongere Jan S, Rick, Ronald en ik. Iedereen kon vliegen. De oude Jan ging lekker aan de slag met zijn multikopter. Om hem te eren vloog ik ook met de Mustang die ik vorig jaar van hem nieuw heb gekregen. Daar had ik op zijn verjaardag overigens ook al mee gevlogen. Wat leuk om deze oude knar zo te zien genieten. Respect hoor…  

Het vliegtuig van de andere Jan bleek een kapotte servo te hebben, maar gelukkig kon hij met mijn Charter NXG aan de slag. Ook Rick vloog met zijn eigen Charter. Ronald vloog zowel zijn Tundra als zijn Air Tractor. Iedereen blij… 

Nadat we rond twee uur thuis waren kwam Ede erbij en als laatste de buurtjes. Nu konden we pas écht gaan pimpelen… Een goede en gezellige barbecue later, uiteraard met veel dank aan mijn lief voor het gehol en gesleep, en vooral de perfecte salades, sloten we de dag af met een ijsje. En koffie. Uiteraard… 

Veel leuke en praktische cadeautjes ontvangen. Veel flessen wijn, een after shave, wat vliegspullen en een gift voor het goede doel (heb ik alweer overgemaakt). Dat krukje dat ik vorige week kreeg is overigens alweer doorgezakt. Slecht ijzer of zo… Maar het belangrijkste cadeau: een prettige dag samen met trouwe vrienden! Mensen die ik graag om me heen heb… 

Rij, vlieg en ode voorzichtig… 

Blog 158, woensdag 29 juni 2022, 13.59u 

Jarig… 

Gisteren was ik jarig. Alweer 68 geworden. Best lastig, om je te realiseren dat je het meeste brood al op hebt. Dat je nu toch echt in de herfst van je leven begint te komen. Hoeveel tijd is er nog?  

Gelukkig zijn mijn lief en ik gezond. Dat is in het recente verleden wel eens anders geweest. Allebei hebben we levensbedreigende ziektes gehad. Mijn lief twee keer, waarvan een al héél lang geleden en een recent. En ik heb er de afgelopen jaren maar liefst drie voor de kiezen gehad. En elke keer zijn we er goed mee weg gekomen… 

Het is dus een wondertje dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. Dus doen we dat maar eens drie keer. Je wordt tenslotte maar één keer 68… Véél felicitaties, ook een wondertje. Appjes, mailtjes, telefoontjes. En bezoek. Veel leuke en ook praktische cadeautjes. Bijvoorbeeld een nieuw krukje voor het lekker zittend vliegen op het veld. Het oude (vis)krukje was door het vele vliegen wel versleten… 

Wat heb ik toch een fijne mensen om me heen! Kinderen en kleinkinderen, maar ook buren en vliegvrienden. Hartverwarmend dat ze je niet vergeten. “Vriendelijkheid is besmettelijk”, zo las ik eens op een kalender. En dat probeer ik dan ook altijd te zijn. En behulpzaam, héél behulpzaam… 

Helaas blijkt die vriendelijkheid van mij niet altijd even besmettelijk. Want er zijn ook mensen die me wél vergeten schijnen te zijn. Allemaal lui die ik heb leren modelvliegen en waarvoor ik altijd klaar stond. Wrang is dat. Het is altijd een vast patroon. Dat begint dan als ik iemand aanspreek op wat hij doet of nalaat. En dan duiken ze weg. Ze zijn kennelijk niet in staat om in de spiegel te kijken en hun eigen handelen kritisch te beschouwen. Maar daar ben ik dan weer voor. En dat loopt bijna altijd verkeerd af. Je wordt meteen gecanceld…  

Gisteren weer zo een. Laten we hem X noemen. Ik ken hem al tien jaar. Aardige vent. Snapt niet veel van zenders en ik moest hem dus tot in den treuren helpen met het binden van vliegtuigen op zijn zender. Pas nog. En maar voor hem klaarstaan… 

Hij was gisteren aan de deur geweest. We waren niet thuis. Ik was voordat het bezoek zou komen even aan het vliegen (dat moet écht even, op mijn verjaardag!), en mijn lief was ijs halen voor de gasten. Hij liet een cadeautje voor me achter en ging weer naar de camping waar hij altijd de zomer doorbrengt. In de middag belde hij me op. Tot zover super. Toch?

Na de felicitaties liet hij blijken dat hij zich had gestoord aan mijn vloek op de appgroep. Op 3 juni… Waarom ik dat had gedaan is blijkbaar niet van belang. Hoe dan ook, ik heb hem mijn excuses gemaakt en er werd niet bevestigd dat ze werden geaccepteerd. En toen zei hij iets héél vreemds… 

Hij zou zoals hij zei ook eens stennis gaan maken op de appgroep om op die manier geld binnen te halen. Wat hij daarmee suggereerde ging me te ver. Ik zamel geld in voor goede doelen, te weten een weeshuis in Sri Lanka en recent voor hulphonden voor mentaal beschadigde veteranen. En dat weet hij. Dus áls ik dan al had gedaan wat hij suggereerde, wat geeft dat dan? Die gelden gaan toch niet naar mijzelf? 

Ik zei hem: “Dat neem ik niet.” En toen kwam het: “Dan kap ik er helemaal mee, schrijf me maar uit.” Meteen heb ik aan zijn verzoek voldaan. Einde X. En ik heb op de appgroep alsnog mijn verontschuldigingen aan iedereen aangeboden, voor mijn vloek van 3 juni. Terecht denk ik… 

Iemand anders op de appgroep vroeg zich af: “Leren ze niet in de bijbel om vergevingsgezind te zijn?” Tja… Van X heb ik overigens geen gift ontvangen voor het goede doel… 

En toen weer over tot de orde van de dag: het vieren van mijn verjaardag met de gasten. Het wondertje…  

Ik begin het beu te worden dat mijn goedbedoelde goede werken zo vaak uitlopen op bittere teleurstellingen. Dat ik telkens denk echte vrienden te hebben, die dat woord dan helemaal niet waard blijken te zijn. Mede omdat ik nu richting de zeventig jaar ga, zal ik mijn diensten gaan afbouwen… 

Rij, vlieg en jarig voorzichtig… 

Blog 157, zaterdag 18 juni 2022, 16.49u 

Relax… 

Drukke tijd gehad. Dat gebeurt wel eens. Klussen, klussen, klussen. En twee uitvaarten. Die van de moeder van mijn lief en die van onze directe buurman. En tussendoor nog effe een clubdag met barbecue. Veel geregel en af en toe een beetje frustratie. Gaat je niet in de koude kleren zitten…  

We moesten er nodig eens even tussenuit. En dan zat het weer niet mee. Nou, eindelijk is het er de afgelopen week van gekomen. Lekker met de boot naar een rustig plekje en vier dagen blijven liggen. Alles doen met de Hobie trapkajak. Boodschappen en zo. Voor de dagelijkse sportbeurt. Verder veel lezen en een beetje vissen. Meer niet. En vroeg naar bed. Het viel ons op dat we zo lang sliepen. Hadden we dus nodig… We zijn weer opgeladen thuisgekomen… 

Onderwijl hebben we ook nog een paar hele leuke dagen beleefd. Konden we volop genieten van onze jonge kleinzoon. Op de kop af negen maanden werd ie bij ons. En hij was deze keer druk doende om de wereld te verkennen. Dat wordt nog wat…  

In ieder geval heb ik een duidelijke klik met hem! Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Zo leuk om te zien ook, dat hij overal naartoe kruipt. Leergierig als hij is. En vrolijk! Continu een groet smile op zijn kleine gezichtje, wat zeg ik, op zijn (vrolijke) dikke kop! Baby vet nog…  

Het zal me benieuwen of hij later jongensdingen of toch liever meisjesdingen gaat doen. Dus gaan we vissen en vliegen, of gaat meneer misschien wel op ballet… Hoe dan ook, ons maakt het niet uit. Iedereen kan tegenwoordig worden wat hij of zij wil. En doen wat hij (of zij) wil. Maar goed ook! 

Zo hebben we ook twee oudere kleindochters, van bijna negen en elf jaar. En die willen altijd met opa vissen! Lachen man! Zo steken ze mooi iets van de natuur op. En ze hebben ook al zelf een model bestuurd. Onder mijn begeleiding, dat dan weer wel…

Wat zijn wij toch een bevoorrechte mensen. Aan je nageslacht doorgeven wat volgens jou leuk is. En belangrijk. Best relaxt… 

Rij, vlieg en relax voorzichtig… 

Blog 156, donderdag 26 mei 2022, 08.43u 

Hemelvaart… 

Hemelvaart. De dag dat we vieren dat Jezus na zijn wederopstanding (Pasen) opsteeg naar de hemel. Het is bij ons traditie dat we op hemelvaart gaan fietsen. Dauwtrappen. Dat is in grote delen van het land zo, en ook op de Veluwe, de regio waar we zijn opgegroeid. Op de fiets of lopend. Want dat is ook dauwtrappen. Je kan het fietsend of wandelend doen. Wij gaan altijd fietsen. Altijd kwamen we in de vroegte van de ochtend op Hemelvaart wel mensen tegen… 

Maar niet hier in Friesland. Nog levendig herinner ik me de eerste Hemelvaart dat we hier woonden, in 2008. Voor dag en dauw op, ontbijten en op de fiets. Het aantal mensen dat we op een lange ronde tegenkwamen: nul! We waren heel verbaasd, maar inmiddels is dat wel over. Wij gaan gewoon. Traditie! Gisteravond waren de vooruitzichten voor vanmorgen niet rooskleurig: af en toe regen en wind, véél wind. En daarom besloten we om wat later op de dag te gaan. Als het beter weer zou zijn… 

Mijn lief lag al op bed en ik zat nog achter de laptop, of ervoor zo je wilt. De dagelijkse gang om de website bij te werken. En om de financiën te checken. Ik zag dat ik net een royale gift had ontvangen voor mijn inzamelactie voor mijn nieuwe goede doel: de actie Veteranenhond, van Hulp voor Helden, Stichting KPPR. Ten behoeve daarvan houd ik op de aanstaande feestdag van 4 juni ook een veiling van overtollige vliegspullen… Zoals vaak keek ik ook nog even op buienradar. En toen zag ik dat het in alle vroegte best aardig vliegweer zou worden. Dus de wekker op 04.45u…

Maar dat was niet eens nodig. Zoals zo vaak was ik even voordat het kreng afging al wakker. Tijdens het ontbijt zag ik buiten een paar druppels in het aanpalende water vallen. Paraplu mee dus… 

05.25u. Zonsopgang en ik ben op weg. De zon zit nog achter een paar wolken, maar het is droog. Het eerste van mijn twee vliegtuigen kiest om 05.40u kiest het luchtruim. De zon komt achter de wolken vandaan en de lucht wordt blauw. In mijn tuinstoel zit ik al vliegend lekker op te warmen. En al vliegend begin ik te filosoferen. Doe ik wel vaker… 

Hemelvaart. Die Jezus kon wat! Hij steeg naar de hemel op alsof het niks was. En dat zonder vliegbrevet. Hij was niet voor niets de zoon van God. En hij inspireert heden ten dage nog miljarden mensen over de hele aarde. Wat een weldoener en wat een bijzonder persoon. De gewone mens vond het vliegen pas een kleine 1900 jaar later uit. Met behulp van machines, die we vliegtuigen noemen. We kunnen het niet eens zonder een machine, ik wil maar zeggen… 

08.00u. Het is weer bewolkt en de wind steekt op. Tijd om ermee te stoppen. Vlug naar huis. Blogje schrijven…  

Rij, vlieg en Hemelvaart voorzichtig… 

Blog 155, dinsdag 24 mei 2022, 16.35u 

Ballon… 

In mijn regio wordt veel met luchtballonnen gevaren. Ja gevaren, want die dingen vliegen niet, maar ze varen. En dan varen ze wel eens over mijn vliegveld. Soms moet ik daarvoor het modelvliegen stilleggen. Want bemande en onbemande luchtvaart, dat gaat niet samen… 

Zondagavond was het weer zover. In de middag lekker genoten van Max en hoe hij de spannende Grand Prix van Spanje wist te winnen. Na het eten dus nog effe lekker naar buiten: vliegen! Tweemaal moest ik het stilleggen omdat er een ballon door mijn vlieggebied ging. En de derde landde net voor ons veld, één weiland verderop. Dat gaf nog heel wat gedoe… 

Als de ‘bestuurder’, de man die met het gasvlammetje mag spelen, meteen na de Lemmerweg was geland, dan had de bergingsploeg er mooi bij gekund. Maar er werd nog een dot brander gegeven van jewelste. Gevolg: de ballon dreef verder naar me toe en kwam dus een weiland voor het vliegveld aan de grond. Jonge, wat een boel mensen kwamen daaruit… 

Twintig minuten later, ik stond weer gewoon te vliegen en die mensen bij die ballon stonden te wachten, kwam in de verte boer Johan van de Lemmerweg op zij Quad bij de ballon aan. En even daarna kwam achter mij de bergingsploeg mijn veld opgereden. Ik had al een auto gezien. Bleek dat ze de verkeerde inrit bij de boerderij had. En dan kun je sinds kort niet meer verder het veld op… 

Ik hield de chauffeur van de auto met aanhanger aan en gaf instructies hoe hij bij de ballon kon komen. Hij weg. Even daarna was hij omgedraaid en kwam hij terug. En daar kwam boer Johan ook al aangelopen. Die zou met de chauffeur meerijden om de weg te wijzen. Hij vroeg me nog of ik met de Beaver vloog die ooit bij zijn schuur was ‘geland’… Ik zei dat het een andere was en stelde aan hem voor om de afrit aan de Sudergoweg te nemen. Zij weg. Wat er ook gebeurde, er kwam géén voertuig bij de ballon aan. En het werd al aardig donker…  

Uiteindelijk wilde ik op huus an. En net na de laatste landing zag ik eindelijk een trekker met boerenkar bij de ballon aankomen, boer Johan naar ik aanneem. Het bergen kon beginnen… 

Ik had al eens zitten bellen tijdens het vliegen. Maar nu heb ik ook leren appen en zelfs een foto maken. Gaat nog wel als je het vliegtuig hoog in de lucht houdt. Maar het is natuurlijk vragen om problemen…  

Rij, vlieg en ballon voorzichtig… 

Blog 154, woensdag 18 mei 2022, 11.03u 

Crash…

Nou, het is eindelijk zomer. Althans, daar lijkt het op. Temperaturen van boven de 25 graden. Lekker! En dan is er ook nog eens weinig wind. Dus niets houdt me tegen om eens lekker veel te vliegen. Hoewel… Er zijn nog een paar beslommeringen die een klein beetje roet in de machine gooien: de afhandeling van het overlijden van mijn lief’s moeder bijvoorbeeld. En dan hebben we nog een lekkende jacuzzi en een relaxfauteuil met bokkige nukken. En dan moet je in de pen klimmen en daarna wachten op een monteur. Jonge jonge, wát een ellende… 😉  

Maar tussendoor maak ik toch wel héél veel vluchten! Gisteren bijvoorbeeld. Ik zou met mijn oranje Calmato gaan. Bij de eerste vlucht na een looping raakte het ding in een overtrek. Dus hoogteroer los en vol gas. Resultaat: op volle snelheid de grond in en Total Loss. De vlucht duurde 1 minuut en 30 seconden…  

Maar niet getreurd! Eigenlijk was ik blij dat ik van dit ding af ben. Hij is zó gevoelig voor overtrekken, dat het er vroeg of laat dik inzat dat dit zou gebeuren. In dit geval vroeg: bij zijn twaalfde vlucht. De vleugel is nog heel, evenals o.a. de elektronica en de cockpitkap. Nu heb ik weer onderdelen én weer ruimte voor een ander toestel… 

In de middag naar Sneek om een nieuwe Charter NXG trainer op te halen. Op de fiets! Ik had het ding gekocht van Ted, nooit gebruikt. Ik kreeg nog een gezellig gesprek, bier en nootjes op de koop toe. Om gedoe met het parkeren in de binnenstad te vermijden, was ik dus maar op de fiets gegaan. Goed voor de gezondheid, dus ik doe (bijna) alles op de fiets. Wat was het kicken om met mijn model in de hand door Sneek te fietsen! Vooral toen we moesten wachten bij de ophaalbrug van de Waterpoort. Lekker veel bekijks…   

Na het eten even het gazon sproeien en daarna eens lekker vliegen. Wát een mooi vliegweer was het! En zo heb ik toch weer de gebruikelijke tien vluchten per dag kunnen volmaken. En de gemiddelde vliegduur van die tien vluchten opgekrikt van anderhalve minuut naar meer dan tien minuten. Het maandtotaal staat al op 150 vluchten…

Vandaag terwijl ik dit schrijf gaat de bel: drie accu’s worden afgeleverd. Even opladen en ik kan weer naar het veld…  

Rij, vlieg en crash voorzichtig… 

Blog 153, vrijdag de 13e mei 2022, 07.35u 

Vrijdag de dertiende… 

Gisteravond was ik lekker aan het vliegen. Als het even kan, doe ik dat twee keer per dag. In de ochtend en in de avond. In beide gevallen is er dan meestal weinig wind. En dat is een waar genot bij het modelvliegen… 

Vaak heb ik een doel dat ik op een dag wil bereiken. Gisteren was dat het volmaken van 100 vluchten in de maand mei. En dat is gelukt, met in totaal zestien vluchten. Het werd wel bijna nachtvliegen overigens. Dus moest ik de tweede voorronde van het Eurovisie Songfestival terugspoelen… 

Al langere tijd stond het gras hoog. Ik vroeg me al een paar keer af waar de boer bleef met zijn maaimachine. En ineens werd het weiland naast het ‘mijne’ gemaaid. Dat is van een andere boer. Tot mijn verbazing kwam de man ook mijn kant op. Ik moest snel mijn spullen van het pad halen, al vliegend! Dus kon ik niet zien of het ‘mijn’ boer was of die andere. Hoe dan ook, toen in de diepe schemer huiswaarts ging (ik landde om 21.59u!), was hij nog steeds bezig met maaien… 

Gisteravond zag ik op Buienradar dat er vandaag na 06.00u niet meer gevlogen zou kunnen worden. De hele dag windkracht 4. Nou ja, vrijdag de dertiende, wat verwacht je ook van zo’n dag. Precies anderhalf jaar geleden kreeg ik een hartaanval, ook op vrijdag de dertiende. Gelukkig ben ik daar goed mee weggekomen, evenals met twee andere ernstige aandoeningen… 

Vanmorgen was ik al vóór half zes wakker. Klaarwakker. Dus besloot ik om op te staan en mijn Charter NXG te gaan invliegen. Die was eindelijk weer klaar nadat ik hem vorige zaterdag bij het landen tegen een hek had geparkeerd. Behoorlijke schade: neuswiel eraf en zo. Van binnen nog erger…  

Dus was ik er vroeg bij. Buiten waren de vogels een concert aan het geven. En wat bleek? De boer had alle velden die ik met het vliegen gebruik gemaaid! Alleen lag het gras er nog op. Uiteraard, dat moet drogen… Al om zestien over zes ging het toestel de lucht in. Een prima start. Maar jongens wat een wind zeg! Zo vroeg al… Dus moest ik hoog vliegen om minder last te hebben van turbulentie. En landen in het nu gemaaide veld in plaats van op het betonnen paadje… 

Na vier vluchten hield ik het voor gezien. Windkracht 5 met veel windvlagen. Dat is vragen om wéér schade te vliegen. Bovendien heb ik thuis genoeg te doen. Deze blog schrijven en De Verraders kijken. Want vanavond komt de volgende aflevering alweer. En o ja, er staan nóg twee vliegtuigen te wachten op reparatie. Verder low profile blijven. Want het is tenslotte de hele dag vrijdag de… 

Rij, vlieg en vrijdag de dertiende voorzichtig… 

Blog 152, 10 mei 2022, 11.46u 

Speech… 

De afgelopen periode was het mooi vliegweer. Maar ik heb er niet veel van kunnen profiteren. Zo meteen wordt duidelijk waarom.  

In mijn vorige blog schreef ik over mijn burn-out. En dat die pas helemaal over ging toen ik het modelvliegen als hobby kreeg. Dat is niet geheel waar. Wat ik er namelijk óók van over had gehouden, was dat ik niet meer in het openbaar durfde te spreken…  

Dat kwam zo. Vijfentwintig jaar geleden zat ik op een managementcursus. Om hogerop te komen. Dat was een wens van de organisatie. Maar op die cursus werd ik tijdens het oefenen in voordrachten helemaal ‘afgebrand’. Ik kon er niets van en dat werd me ten overstaan van de hele klas heel duidelijk gemaakt. Gevolg: ik werd onzeker en durfde al gauw niet meer in het openbaar te spreken. Heel lastig voor iemand die vaak het hoogste woord heeft… 

Vorige week overleed de moeder van mijn lief, ma. Ze had al een jaar getobd en was op. 94 jaar oud, mooie leeftijd zoals ze zeggen. Mijn lief vroeg of ik op de uitvaart wilde spreken. “Tuurlijk”, zei ik. Oeps… Ik moest een brief van ma voorlezen en de dienst afsluiten. Uiteraard besloot ik ook een paar leuke anekdotes over ma te vertellen… 

De hele week ben ik geen moment nerveus geweest. Blijkbaar was ik wel aan deze ultieme test toe. Gisteren was het zo ver… 

Nadat mijn lief, mijn kinderen en anderen mooie woorden hadden gesproken, was ik aan de beurt. Na een mooi lied van Il Divo. Het ging verrassend goed! Af en toe hakkelde ik even, maar ik wist alle zenuwen en verdriet onder controle te houden… 

Achteraf werd ik overladen met complimentjes: “Goed en mooi gesproken” en zo. De begrafenisondernemer ook. Hij bood me zelfs gekscherend een baantje aan… 

Het was een waardig afscheid. En al ging het beslist niet om mij, ik mocht een overwinning op mezelf vieren. Dank ma, voor deze gelegenheid. Nu voel ik me weer helemáál ‘terug’. Zojuist heb ik alweer lekker acht vluchten gemaakt. Net op tijd, want inmiddels staat er een windkracht vijf… 

Rij, vlieg en speech voorzichtig… 

Blog 151, 25 april 2022, 16.10u

Invictus…

Een luide kreet galmde over de rijstvelden, een scherpe stem: “Freeze!” Ik bleef stokstijf stil staan en verroerde me niet. Precies dát was de bedoeling van die kreet. Iets minder scherp vervolgde de stem: “Je staat mogelijk in een mijnenveld.” Afijn, door dezelfde route achteruitlopend te nemen, als dat ik dat veld was ingegaan, kwam ik er weer uit. Ongeschonden. Of het een echt mijnenveld was, dat zou ik nooit te weten komen…  

Toen ik onlangs op de tv keek naar de Invictus Games kwam alles weer boven. Bovengenoemd incidentje en ook andere. Hoe ik met twee collega’s ‘gevangen’ werd genomen en een middag vastgehouden. Dat had ook zomaar maanden of zelfs jaren kunnen zijn. En over hoe er met opzet gericht over me heen werd geschoten zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik hoorde het pas toen ik was geland. En een marinier die in ons kamp een kogel in zijn hoofd kreeg en sneuvelde…  

Het gebeurde allemaal in Cambodja in 1993, waar ik door onze regering naar toe was gezonden om leiding te geven aan een groep mannen. We moesten daar de Nederlandse mariniers helpen met onze helikopters. Voor de Verenigde Naties. We waren een klein radertje in een machine die vrede moest stichten en handhaven, in het door Pol Pot en zijn trawanten verscheurde land… 

Wat wij daar allemaal hebben meegemaakt was best heftig. Af en toe. Maar het valt allemaal nog wel mee. Wat op andere vredesmissies allemaal is gebeurd, lijkt vele malen erger. Al moet je voorzichtig zijn met vergelijken. Dat heb ik wel geleerd. Daar in Cambodja zelfs. Hoe erg iets IS, wordt vooral bepaald door hoe iemand het ERVAART. Wij zijn in ieder geval goed teruggekomen. Zowel fysiek als mentaal… 

Maar talloze veteranen kampen nog met wat ze op hun uitzending hebben meegemaakt. Gewond voor het leven. Beschadigd ook. Voor die mensen heeft Prins Harry de Invictus Games bedacht. Veteranen zijn helden!  

Wát een mooi initiatief! Ontroerend om te zien hoe kameraadschap en begrip de mensen goed kan doen. Die prins kan bij mij sowieso al niet stuk. Hij vloog namelijk in hetzelfde type als ik…  

Van Cambodja had ik dus niets engs overgehouden. Maar later kreeg ik wel een burn-out van mijn werk. Moeilijke baas… Ik kreeg het onder de knie door veel te vissen. Op karpers. Soms wel een week achter elkaar. Alleen in de natuur. Het hielp wel. Een beetje. Maar ik ben pas helemáál hersteld toen ik het modelvliegen als hobby kreeg…  

Rij, vlieg en Invictus voorzichtig…