Blog 151 tot …

Blog 161, zondag 31 juli 2022, 12.17u 

Volg (de ooievaar)… 

Afgelopen week waren we op Ameland. Voor de vierde keer alweer sinds 2017. We gaan daar jaarlijks met de club naartoe om Modelbouwclub Ameland te steunen bij het opleuken van de Culturele Ambachtelijke Dag. Die is altijd op de derde donderdag van juli. In 2020 en 2021 ging dit evenement niet door vanwege het bekende virus… 

De Amelandse modelbouwers verzorgen het rijden en varen met modellen. Daartoe maken ze een zandparcours voor de autootjes en zelfs een klein op afstand bestuurd crossmotortje, mét berijder. En voor de boten, soms wel bijna twee meter lang, maken ze een bassin met 60.000 liter water. Wij helpen dan mee met opbouwen. Verder verzorgen wij het vliegen. Daarbij maken we ongegeneerd reclame voor onze vliegclub en onze vliegschool. Vorige keer in 2019 stal ik d show door met een watervliegtuig vanuit het bassin te starten en er ook weer in te landen. Ditmaal kon dat ding niet mee vanwege ruimtegebrek in de auto…  

Er wordt ook een heuse startbaan gemaakt van rijplaten. En mijn windzak completeert het tijdelijke vliegveld. Hoogtepunten waren het droppen van mijn nieuwgebouwde parachutist en natuurlijk het uitgooien van snoep voor de kinderen. Feest! We sloten onze vliegshow spectaculair af met een onverwachte gebeurtenis: terwijl we met twee kisten synchroon een looping maakten kwamen ze met elkaar in botsing. De andere kist kon verder vliegen, de mijne dwarrelde omlaag. Dat heb ik weer. Gelukkig is ie te repareren… 

We hebben dus weer genoten. Vrijdag thuis en er moest weer bij IJlst worden gevlogen. Lekker. En gisteren ging ik zweven. Dat doe ik vaak om mijn gemiddelde van tien minuten per vlucht op te krikken. En dat lukte. Verschillende vluchten van tegen de dertig minuten gemaakt… 

Er was dus veel thermiek. Dat kun je vinden. Als je vliegtuig plotseling een vleugel optilt, dan zit je aan de rand van een thermiekbel. Naar die hoge vleugel toedraaien en je zit erin. Het vliegtuig stijgt naar onbekende hoogten. Bij mij is dat maximaal 120 meter, want hoger mag je hier niet met modellen… 

Een andere methode om thermiek te vinden is het zoeken naar hoog cirkelende vogels. Daar ga je dan gewoon met je kist onder zitten. Zo zag ik gisten een ooievaar heel hoog zijn rondjes draaien. Mooi gezicht. Ik bracht mijn Radian XL eronder en het ding begon te stijgen… 

En toen keek ik op mijn zender naar de vliegtijd. Dom rund dat ik ben. En daarna kon ik mijn hoge vliegtuig niet meer terugvinden. 120 meter is best wel hoog en de lucht is heel groot… 

Wat ik ook deed, overal kijken, de motor aan en luisteren, de spoilers uit, bochten draaien, ik vond de Radian niet meer terug. Hoe is het mogelijk met een kist van 2,7 meter spanwijdte… 

Ziekmakend! Uiteindelijk heb ik de zender maar uitgezet en ben ik leeg en lichter bepakt dan gebruikelijk naar huis gegaan. Mijn lief ging meteen op de fiets zoeken. Ik keek even de derde vrije training van de Formule 1 en ben toen ook gaan rondfietsen. Later nog een keer en een paar keer het weiland in. ’s Avonds nog een keer langs een vaart gewandeld. Ook in alle bomen gekeken. Nop. Mijn telefoonnummer staat op de romp. Ik ben benieuwd wanneer ik een belletje krijg. Tot nu toe nog niet dus. Dat heeft ook een voordeel: want dat betekent dat mijn grote zwever waarschijnlijk géén schade aan derden heeft aangericht… 

Rij, vlieg en volg voorzichtig… 

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u 

Passie, deel 1… 

Een gepassioneerd mens, dat ben ik. Ik heb dus passies. Vroeger als kind wilde ik al piloot worden. Ik droomde van de vrijheid in de lucht. In de klas op de lagere school zat ik altijd naar buiten te kijken als er weer een vliegtuig (Piper en Beaver) of helikopter (de gloednieuwe Alouette III) langs kwam. Op weg van Deelen naar Soesterberg of andersom. Het kijken werd dan niet zelden staren en voor me uit dromen. En tóch opletten in de klas. Het multitasken zat er bij mij kennelijk al vroeg in…  

Geld was er niet, zelfs niet voor een lidmaatschap van de plaatselijke modelbouwclub, de Edese Luchtvaart Club (ELC). Ik moest het doen met regelmatig op de Ginkelse Hei toeschouwer spelen en jaarlijks een bezoek aan de open dag van die club. Doordat er dus geen geld was, bouwden we goedkope vrij vliegende zweefvliegtuigen. Zo’n bouwpakket, met balsa en zo, kostte maar rond de tien gulden. Dat kon er wel vanaf… 

Dat bouwen bleef maar heel beperkt. Ik herinner me maar één model. En hij vloog ook nog. Later had iemand een vliegtuig met lijnbesturing te koop. Met een brandstofmotor. We mochten hem proberen en er zat een kan met vijf liter speciale tweetakt brandstof bij. Het vliegen met dat ding viel niet mee, zéér wendbaar! Toen de kan met speciale brandstof leeg was, kreeg ik het niet voor elkaar om de benodigde guldens van mijn moeder los te krijgen. De eigenaar kwam het vliegtuig dus weer ophalen. Not amused vanwege de lege kan…  

We waren zo slim geweest om het lijnbesturingsding na te maken. Mijn broer had nog een 0,3 CC Cox motortje. Geen succes! Gewoon te weinig vermogen. Het motortje werd op een speedbootje gemonteerd. Met luchtschroef. Dat werkte wél! Zonder rc besturing draaide het bootje rondjes op een meertje achterop de heide. Alleen wist je nooit wanneer de brandstof op was, zodat we regelmatig moesten zwemmen op het op te halen…  

Mijn modelvliegcarrière kreeg een boost toen mijn tante en oom uit België op bezoek kwamen. Haar zoon was volwassen en gestopt met modelvliegen. Maar liefst vijf mooie modelzwevers kwamen uit de kleine kever van mijn oom. Allemaal uitgevoerd in rood met wit. En die waren voor mij… 

Wéér vrij vliegende modellen. Geld voor radiobesturing zat er al helemáál niet in. Een van die mooie krijgertjes was zó goed, dat hij meteen wegvloog. Het bos over en nooit meer gezien. Andere deden het niet zo goed. Met het gevolg dat je een hele middag aan het rennen was met een touw in de hand… 

Mijn interesse voor de modelbouw en het vliegen taande. Op mijn vijftiende kwam er een nieuwe passie: fotografie! Volgende keer meer… 

Rij, vlieg en passie voorzichtig… 

Blog 159, maandag 4 juli 2022, 16.32u 

Ode… 

In blog 158 schreef ik dat het dus een wondertje is, dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. En dat zouden we maar liefst drie keer doen (je wordt tenslotte maar één keer 68). Afgelopen zaterdag was de derde en laatste keer. We vierden meteen de verjaardag van Jan, die op 29 juni 84 jaar is geworden. En van Ronald. Hij werd op 17 juni 48. Mijn cadeau aan hun was een geheel verzorgde dag met vliegen, eten en drinken. Even uit de sleur. Het werd een topdag. Met een ode aan de gasten… 

Vijf modelvliegers had ik uitgenodigd, met hun partner. Een kon er niet en van de anderen kon de partner niet. Evengoed gezellig. We zouden rond elf uur gaan vliegen tot ongeveer half drie. Daarna zouden onze overburen aanschuiven. En mijn schoonzus, zwager en drie volwassen zoons. Een met een dochtertje van een jaar. Helemaal uit Ede. Deze familieleden konden vorige week niet, omdat ze dan traditioneel naar de TT in Assen gaan. Elk jaar hetzelfde, ha, ha. Maar daar hadden we ditmaal dus een oplossing voor… 

Na de koffie en het gebak naar het veld. De oude Jan S. van 84 (!), een andere en iets jongere Jan S, Rick, Ronald en ik. Iedereen kon vliegen. De oude Jan ging lekker aan de slag met zijn multikopter. Om hem te eren vloog ik ook met de Mustang die ik vorig jaar van hem nieuw heb gekregen. Daar had ik op zijn verjaardag overigens ook al mee gevlogen. Wat leuk om deze oude knar zo te zien genieten. Respect hoor…  

Het vliegtuig van de andere Jan bleek een kapotte servo te hebben, maar gelukkig kon hij met mijn Charter NXG aan de slag. Ook Rick vloog met zijn eigen Charter. Ronald vloog zowel zijn Tundra als zijn Air Tractor. Iedereen blij… 

Nadat we rond twee uur thuis waren kwam Ede erbij en als laatste de buurtjes. Nu konden we pas écht gaan pimpelen… Een goede en gezellige barbecue later, uiteraard met veel dank aan mijn lief voor het gehol en gesleep, en vooral de perfecte salades, sloten we de dag af met een ijsje. En koffie. Uiteraard… 

Veel leuke en praktische cadeautjes ontvangen. Veel flessen wijn, een after shave, wat vliegspullen en een gift voor het goede doel (heb ik alweer overgemaakt). Dat krukje dat ik vorige week kreeg is overigens alweer doorgezakt. Slecht ijzer of zo… Maar het belangrijkste cadeau: een prettige dag samen met trouwe vrienden! Mensen die ik graag om me heen heb… 

Rij, vlieg en ode voorzichtig… 

Blog 158, woensdag 29 juni 2022, 13.59u 

Jarig… 

Gisteren was ik jarig. Alweer 68 geworden. Best lastig, om je te realiseren dat je het meeste brood al op hebt. Dat je nu toch echt in de herfst van je leven begint te komen. Hoeveel tijd is er nog?  

Gelukkig zijn mijn lief en ik gezond. Dat is in het recente verleden wel eens anders geweest. Allebei hebben we levensbedreigende ziektes gehad. Mijn lief twee keer, waarvan een al héél lang geleden en een recent. En ik heb er de afgelopen jaren maar liefst drie voor de kiezen gehad. En elke keer zijn we er goed mee weg gekomen… 

Het is dus een wondertje dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. Dus doen we dat maar eens drie keer. Je wordt tenslotte maar één keer 68… Véél felicitaties, ook een wondertje. Appjes, mailtjes, telefoontjes. En bezoek. Veel leuke en ook praktische cadeautjes. Bijvoorbeeld een nieuw krukje voor het lekker zittend vliegen op het veld. Het oude (vis)krukje was door het vele vliegen wel versleten… 

Wat heb ik toch een fijne mensen om me heen! Kinderen en kleinkinderen, maar ook buren en vliegvrienden. Hartverwarmend dat ze je niet vergeten. “Vriendelijkheid is besmettelijk”, zo las ik eens op een kalender. En dat probeer ik dan ook altijd te zijn. En behulpzaam, héél behulpzaam… 

Helaas blijkt die vriendelijkheid van mij niet altijd even besmettelijk. Want er zijn ook mensen die me wél vergeten schijnen te zijn. Allemaal lui die ik heb leren modelvliegen en waarvoor ik altijd klaar stond. Wrang is dat. Het is altijd een vast patroon. Dat begint dan als ik iemand aanspreek op wat hij doet of nalaat. En dan duiken ze weg. Ze zijn kennelijk niet in staat om in de spiegel te kijken en hun eigen handelen kritisch te beschouwen. Maar daar ben ik dan weer voor. En dat loopt bijna altijd verkeerd af. Je wordt meteen gecanceld…  

Gisteren weer zo een. Laten we hem X noemen. Ik ken hem al tien jaar. Aardige vent. Snapt niet veel van zenders en ik moest hem dus tot in den treuren helpen met het binden van vliegtuigen op zijn zender. Pas nog. En maar voor hem klaarstaan… 

Hij was gisteren aan de deur geweest. We waren niet thuis. Ik was voordat het bezoek zou komen even aan het vliegen (dat moet écht even, op mijn verjaardag!), en mijn lief was ijs halen voor de gasten. Hij liet een cadeautje voor me achter en ging weer naar de camping waar hij altijd de zomer doorbrengt. In de middag belde hij me op. Tot zover super. Toch?

Na de felicitaties liet hij blijken dat hij zich had gestoord aan mijn vloek op de appgroep. Op 3 juni… Waarom ik dat had gedaan is blijkbaar niet van belang. Hoe dan ook, ik heb hem mijn excuses gemaakt en er werd niet bevestigd dat ze werden geaccepteerd. En toen zei hij iets héél vreemds… 

Hij zou zoals hij zei ook eens stennis gaan maken op de appgroep om op die manier geld binnen te halen. Wat hij daarmee suggereerde ging me te ver. Ik zamel geld in voor goede doelen, te weten een weeshuis in Sri Lanka en recent voor hulphonden voor mentaal beschadigde veteranen. En dat weet hij. Dus áls ik dan al had gedaan wat hij suggereerde, wat geeft dat dan? Die gelden gaan toch niet naar mijzelf? 

Ik zei hem: “Dat neem ik niet.” En toen kwam het: “Dan kap ik er helemaal mee, schrijf me maar uit.” Meteen heb ik aan zijn verzoek voldaan. Einde X. En ik heb op de appgroep alsnog mijn verontschuldigingen aan iedereen aangeboden, voor mijn vloek van 3 juni. Terecht denk ik… 

Iemand anders op de appgroep vroeg zich af: “Leren ze niet in de bijbel om vergevingsgezind te zijn?” Tja… Van X heb ik overigens geen gift ontvangen voor het goede doel… 

En toen weer over tot de orde van de dag: het vieren van mijn verjaardag met de gasten. Het wondertje…  

Ik begin het beu te worden dat mijn goedbedoelde goede werken zo vaak uitlopen op bittere teleurstellingen. Dat ik telkens denk echte vrienden te hebben, die dat woord dan helemaal niet waard blijken te zijn. Mede omdat ik nu richting de zeventig jaar ga, zal ik mijn diensten gaan afbouwen… 

Rij, vlieg en jarig voorzichtig… 

Blog 157, zaterdag 18 juni 2022, 16.49u 

Relax… 

Drukke tijd gehad. Dat gebeurt wel eens. Klussen, klussen, klussen. En twee uitvaarten. Die van de moeder van mijn lief en die van onze directe buurman. En tussendoor nog effe een clubdag met barbecue. Veel geregel en af en toe een beetje frustratie. Gaat je niet in de koude kleren zitten…  

We moesten er nodig eens even tussenuit. En dan zat het weer niet mee. Nou, eindelijk is het er de afgelopen week van gekomen. Lekker met de boot naar een rustig plekje en vier dagen blijven liggen. Alles doen met de Hobie trapkajak. Boodschappen en zo. Voor de dagelijkse sportbeurt. Verder veel lezen en een beetje vissen. Meer niet. En vroeg naar bed. Het viel ons op dat we zo lang sliepen. Hadden we dus nodig… We zijn weer opgeladen thuisgekomen… 

Onderwijl hebben we ook nog een paar hele leuke dagen beleefd. Konden we volop genieten van onze jonge kleinzoon. Op de kop af negen maanden werd ie bij ons. En hij was deze keer druk doende om de wereld te verkennen. Dat wordt nog wat…  

In ieder geval heb ik een duidelijke klik met hem! Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Zo leuk om te zien ook, dat hij overal naartoe kruipt. Leergierig als hij is. En vrolijk! Continu een groet smile op zijn kleine gezichtje, wat zeg ik, op zijn (vrolijke) dikke kop! Baby vet nog…  

Het zal me benieuwen of hij later jongensdingen of toch liever meisjesdingen gaat doen. Dus gaan we vissen en vliegen, of gaat meneer misschien wel op ballet… Hoe dan ook, ons maakt het niet uit. Iedereen kan tegenwoordig worden wat hij of zij wil. En doen wat hij (of zij) wil. Maar goed ook! 

Zo hebben we ook twee oudere kleindochters, van bijna negen en elf jaar. En die willen altijd met opa vissen! Lachen man! Zo steken ze mooi iets van de natuur op. En ze hebben ook al zelf een model bestuurd. Onder mijn begeleiding, dat dan weer wel…

Wat zijn wij toch een bevoorrechte mensen. Aan je nageslacht doorgeven wat volgens jou leuk is. En belangrijk. Best relaxt… 

Rij, vlieg en relax voorzichtig… 

Blog 156, donderdag 26 mei 2022, 08.43u 

Hemelvaart… 

Hemelvaart. De dag dat we vieren dat Jezus na zijn wederopstanding (Pasen) opsteeg naar de hemel. Het is bij ons traditie dat we op hemelvaart gaan fietsen. Dauwtrappen. Dat is in grote delen van het land zo, en ook op de Veluwe, de regio waar we zijn opgegroeid. Op de fiets of lopend. Want dat is ook dauwtrappen. Je kan het fietsend of wandelend doen. Wij gaan altijd fietsen. Altijd kwamen we in de vroegte van de ochtend op Hemelvaart wel mensen tegen… 

Maar niet hier in Friesland. Nog levendig herinner ik me de eerste Hemelvaart dat we hier woonden, in 2008. Voor dag en dauw op, ontbijten en op de fiets. Het aantal mensen dat we op een lange ronde tegenkwamen: nul! We waren heel verbaasd, maar inmiddels is dat wel over. Wij gaan gewoon. Traditie! Gisteravond waren de vooruitzichten voor vanmorgen niet rooskleurig: af en toe regen en wind, véél wind. En daarom besloten we om wat later op de dag te gaan. Als het beter weer zou zijn… 

Mijn lief lag al op bed en ik zat nog achter de laptop, of ervoor zo je wilt. De dagelijkse gang om de website bij te werken. En om de financiën te checken. Ik zag dat ik net een royale gift had ontvangen voor mijn inzamelactie voor mijn nieuwe goede doel: de actie Veteranenhond, van Hulp voor Helden, Stichting KPPR. Ten behoeve daarvan houd ik op de aanstaande feestdag van 4 juni ook een veiling van overtollige vliegspullen… Zoals vaak keek ik ook nog even op buienradar. En toen zag ik dat het in alle vroegte best aardig vliegweer zou worden. Dus de wekker op 04.45u…

Maar dat was niet eens nodig. Zoals zo vaak was ik even voordat het kreng afging al wakker. Tijdens het ontbijt zag ik buiten een paar druppels in het aanpalende water vallen. Paraplu mee dus… 

05.25u. Zonsopgang en ik ben op weg. De zon zit nog achter een paar wolken, maar het is droog. Het eerste van mijn twee vliegtuigen kiest om 05.40u kiest het luchtruim. De zon komt achter de wolken vandaan en de lucht wordt blauw. In mijn tuinstoel zit ik al vliegend lekker op te warmen. En al vliegend begin ik te filosoferen. Doe ik wel vaker… 

Hemelvaart. Die Jezus kon wat! Hij steeg naar de hemel op alsof het niks was. En dat zonder vliegbrevet. Hij was niet voor niets de zoon van God. En hij inspireert heden ten dage nog miljarden mensen over de hele aarde. Wat een weldoener en wat een bijzonder persoon. De gewone mens vond het vliegen pas een kleine 1900 jaar later uit. Met behulp van machines, die we vliegtuigen noemen. We kunnen het niet eens zonder een machine, ik wil maar zeggen… 

08.00u. Het is weer bewolkt en de wind steekt op. Tijd om ermee te stoppen. Vlug naar huis. Blogje schrijven…  

Rij, vlieg en Hemelvaart voorzichtig… 

Blog 155, dinsdag 24 mei 2022, 16.35u 

Ballon… 

In mijn regio wordt veel met luchtballonnen gevaren. Ja gevaren, want die dingen vliegen niet, maar ze varen. En dan varen ze wel eens over mijn vliegveld. Soms moet ik daarvoor het modelvliegen stilleggen. Want bemande en onbemande luchtvaart, dat gaat niet samen… 

Zondagavond was het weer zover. In de middag lekker genoten van Max en hoe hij de spannende Grand Prix van Spanje wist te winnen. Na het eten dus nog effe lekker naar buiten: vliegen! Tweemaal moest ik het stilleggen omdat er een ballon door mijn vlieggebied ging. En de derde landde net voor ons veld, één weiland verderop. Dat gaf nog heel wat gedoe… 

Als de ‘bestuurder’, de man die met het gasvlammetje mag spelen, meteen na de Lemmerweg was geland, dan had de bergingsploeg er mooi bij gekund. Maar er werd nog een dot brander gegeven van jewelste. Gevolg: de ballon dreef verder naar me toe en kwam dus een weiland voor het vliegveld aan de grond. Jonge, wat een boel mensen kwamen daaruit… 

Twintig minuten later, ik stond weer gewoon te vliegen en die mensen bij die ballon stonden te wachten, kwam in de verte boer Johan van de Lemmerweg op zij Quad bij de ballon aan. En even daarna kwam achter mij de bergingsploeg mijn veld opgereden. Ik had al een auto gezien. Bleek dat ze de verkeerde inrit bij de boerderij had. En dan kun je sinds kort niet meer verder het veld op… 

Ik hield de chauffeur van de auto met aanhanger aan en gaf instructies hoe hij bij de ballon kon komen. Hij weg. Even daarna was hij omgedraaid en kwam hij terug. En daar kwam boer Johan ook al aangelopen. Die zou met de chauffeur meerijden om de weg te wijzen. Hij vroeg me nog of ik met de Beaver vloog die ooit bij zijn schuur was ‘geland’… Ik zei dat het een andere was en stelde aan hem voor om de afrit aan de Sudergoweg te nemen. Zij weg. Wat er ook gebeurde, er kwam géén voertuig bij de ballon aan. En het werd al aardig donker…  

Uiteindelijk wilde ik op huus an. En net na de laatste landing zag ik eindelijk een trekker met boerenkar bij de ballon aankomen, boer Johan naar ik aanneem. Het bergen kon beginnen… 

Ik had al eens zitten bellen tijdens het vliegen. Maar nu heb ik ook leren appen en zelfs een foto maken. Gaat nog wel als je het vliegtuig hoog in de lucht houdt. Maar het is natuurlijk vragen om problemen…  

Rij, vlieg en ballon voorzichtig… 

Blog 154, woensdag 18 mei 2022, 11.03u 

Crash…

Nou, het is eindelijk zomer. Althans, daar lijkt het op. Temperaturen van boven de 25 graden. Lekker! En dan is er ook nog eens weinig wind. Dus niets houdt me tegen om eens lekker veel te vliegen. Hoewel… Er zijn nog een paar beslommeringen die een klein beetje roet in de machine gooien: de afhandeling van het overlijden van mijn lief’s moeder bijvoorbeeld. En dan hebben we nog een lekkende jacuzzi en een relaxfauteuil met bokkige nukken. En dan moet je in de pen klimmen en daarna wachten op een monteur. Jonge jonge, wát een ellende… 😉  

Maar tussendoor maak ik toch wel héél veel vluchten! Gisteren bijvoorbeeld. Ik zou met mijn oranje Calmato gaan. Bij de eerste vlucht na een looping raakte het ding in een overtrek. Dus hoogteroer los en vol gas. Resultaat: op volle snelheid de grond in en Total Loss. De vlucht duurde 1 minuut en 30 seconden…  

Maar niet getreurd! Eigenlijk was ik blij dat ik van dit ding af ben. Hij is zó gevoelig voor overtrekken, dat het er vroeg of laat dik inzat dat dit zou gebeuren. In dit geval vroeg: bij zijn twaalfde vlucht. De vleugel is nog heel, evenals o.a. de elektronica en de cockpitkap. Nu heb ik weer onderdelen én weer ruimte voor een ander toestel… 

In de middag naar Sneek om een nieuwe Charter NXG trainer op te halen. Op de fiets! Ik had het ding gekocht van Ted, nooit gebruikt. Ik kreeg nog een gezellig gesprek, bier en nootjes op de koop toe. Om gedoe met het parkeren in de binnenstad te vermijden, was ik dus maar op de fiets gegaan. Goed voor de gezondheid, dus ik doe (bijna) alles op de fiets. Wat was het kicken om met mijn model in de hand door Sneek te fietsen! Vooral toen we moesten wachten bij de ophaalbrug van de Waterpoort. Lekker veel bekijks…   

Na het eten even het gazon sproeien en daarna eens lekker vliegen. Wát een mooi vliegweer was het! En zo heb ik toch weer de gebruikelijke tien vluchten per dag kunnen volmaken. En de gemiddelde vliegduur van die tien vluchten opgekrikt van anderhalve minuut naar meer dan tien minuten. Het maandtotaal staat al op 150 vluchten…

Vandaag terwijl ik dit schrijf gaat de bel: drie accu’s worden afgeleverd. Even opladen en ik kan weer naar het veld…  

Rij, vlieg en crash voorzichtig… 

Blog 153, vrijdag de 13e mei 2022, 07.35u 

Vrijdag de dertiende… 

Gisteravond was ik lekker aan het vliegen. Als het even kan, doe ik dat twee keer per dag. In de ochtend en in de avond. In beide gevallen is er dan meestal weinig wind. En dat is een waar genot bij het modelvliegen… 

Vaak heb ik een doel dat ik op een dag wil bereiken. Gisteren was dat het volmaken van 100 vluchten in de maand mei. En dat is gelukt, met in totaal zestien vluchten. Het werd wel bijna nachtvliegen overigens. Dus moest ik de tweede voorronde van het Eurovisie Songfestival terugspoelen… 

Al langere tijd stond het gras hoog. Ik vroeg me al een paar keer af waar de boer bleef met zijn maaimachine. En ineens werd het weiland naast het ‘mijne’ gemaaid. Dat is van een andere boer. Tot mijn verbazing kwam de man ook mijn kant op. Ik moest snel mijn spullen van het pad halen, al vliegend! Dus kon ik niet zien of het ‘mijn’ boer was of die andere. Hoe dan ook, toen in de diepe schemer huiswaarts ging (ik landde om 21.59u!), was hij nog steeds bezig met maaien… 

Gisteravond zag ik op Buienradar dat er vandaag na 06.00u niet meer gevlogen zou kunnen worden. De hele dag windkracht 4. Nou ja, vrijdag de dertiende, wat verwacht je ook van zo’n dag. Precies anderhalf jaar geleden kreeg ik een hartaanval, ook op vrijdag de dertiende. Gelukkig ben ik daar goed mee weggekomen, evenals met twee andere ernstige aandoeningen… 

Vanmorgen was ik al vóór half zes wakker. Klaarwakker. Dus besloot ik om op te staan en mijn Charter NXG te gaan invliegen. Die was eindelijk weer klaar nadat ik hem vorige zaterdag bij het landen tegen een hek had geparkeerd. Behoorlijke schade: neuswiel eraf en zo. Van binnen nog erger…  

Dus was ik er vroeg bij. Buiten waren de vogels een concert aan het geven. En wat bleek? De boer had alle velden die ik met het vliegen gebruik gemaaid! Alleen lag het gras er nog op. Uiteraard, dat moet drogen… Al om zestien over zes ging het toestel de lucht in. Een prima start. Maar jongens wat een wind zeg! Zo vroeg al… Dus moest ik hoog vliegen om minder last te hebben van turbulentie. En landen in het nu gemaaide veld in plaats van op het betonnen paadje… 

Na vier vluchten hield ik het voor gezien. Windkracht 5 met veel windvlagen. Dat is vragen om wéér schade te vliegen. Bovendien heb ik thuis genoeg te doen. Deze blog schrijven en De Verraders kijken. Want vanavond komt de volgende aflevering alweer. En o ja, er staan nóg twee vliegtuigen te wachten op reparatie. Verder low profile blijven. Want het is tenslotte de hele dag vrijdag de… 

Rij, vlieg en vrijdag de dertiende voorzichtig… 

Blog 152, 10 mei 2022, 11.46u 

Speech… 

De afgelopen periode was het mooi vliegweer. Maar ik heb er niet veel van kunnen profiteren. Zo meteen wordt duidelijk waarom.  

In mijn vorige blog schreef ik over mijn burn-out. En dat die pas helemaal over ging toen ik het modelvliegen als hobby kreeg. Dat is niet geheel waar. Wat ik er namelijk óók van over had gehouden, was dat ik niet meer in het openbaar durfde te spreken…  

Dat kwam zo. Vijfentwintig jaar geleden zat ik op een managementcursus. Om hogerop te komen. Dat was een wens van de organisatie. Maar op die cursus werd ik tijdens het oefenen in voordrachten helemaal ‘afgebrand’. Ik kon er niets van en dat werd me ten overstaan van de hele klas heel duidelijk gemaakt. Gevolg: ik werd onzeker en durfde al gauw niet meer in het openbaar te spreken. Heel lastig voor iemand die vaak het hoogste woord heeft… 

Vorige week overleed de moeder van mijn lief, ma. Ze had al een jaar getobd en was op. 94 jaar oud, mooie leeftijd zoals ze zeggen. Mijn lief vroeg of ik op de uitvaart wilde spreken. “Tuurlijk”, zei ik. Oeps… Ik moest een brief van ma voorlezen en de dienst afsluiten. Uiteraard besloot ik ook een paar leuke anekdotes over ma te vertellen… 

De hele week ben ik geen moment nerveus geweest. Blijkbaar was ik wel aan deze ultieme test toe. Gisteren was het zo ver… 

Nadat mijn lief, mijn kinderen en anderen mooie woorden hadden gesproken, was ik aan de beurt. Na een mooi lied van Il Divo. Het ging verrassend goed! Af en toe hakkelde ik even, maar ik wist alle zenuwen en verdriet onder controle te houden… 

Achteraf werd ik overladen met complimentjes: “Goed en mooi gesproken” en zo. De begrafenisondernemer ook. Hij bood me zelfs gekscherend een baantje aan… 

Het was een waardig afscheid. En al ging het beslist niet om mij, ik mocht een overwinning op mezelf vieren. Dank ma, voor deze gelegenheid. Nu voel ik me weer helemáál ‘terug’. Zojuist heb ik alweer lekker acht vluchten gemaakt. Net op tijd, want inmiddels staat er een windkracht vijf… 

Rij, vlieg en speech voorzichtig… 

Blog 151, 25 april 2022, 16.10u

Invictus…

Een luide kreet galmde over de rijstvelden, een scherpe stem: “Freeze!” Ik bleef stokstijf stil staan en verroerde me niet. Precies dát was de bedoeling van die kreet. Iets minder scherp vervolgde de stem: “Je staat mogelijk in een mijnenveld.” Afijn, door dezelfde route achteruitlopend te nemen, als dat ik dat veld was ingegaan, kwam ik er weer uit. Ongeschonden. Of het een echt mijnenveld was, dat zou ik nooit te weten komen…  

Toen ik onlangs op de tv keek naar de Invictus Games kwam alles weer boven. Bovengenoemd incidentje en ook andere. Hoe ik met twee collega’s ‘gevangen’ werd genomen en een middag vastgehouden. Dat had ook zomaar maanden of zelfs jaren kunnen zijn. En over hoe er met opzet gericht over me heen werd geschoten zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik hoorde het pas toen ik was geland. En een marinier die in ons kamp een kogel in zijn hoofd kreeg en sneuvelde…  

Het gebeurde allemaal in Cambodja in 1993, waar ik door onze regering naar toe was gezonden om leiding te geven aan een groep mannen. We moesten daar de Nederlandse mariniers helpen met onze helikopters. Voor de Verenigde Naties. We waren een klein radertje in een machine die vrede moest stichten en handhaven, in het door Pol Pot en zijn trawanten verscheurde land… 

Wat wij daar allemaal hebben meegemaakt was best heftig. Af en toe. Maar het valt allemaal nog wel mee. Wat op andere vredesmissies allemaal is gebeurd, lijkt vele malen erger. Al moet je voorzichtig zijn met vergelijken. Dat heb ik wel geleerd. Daar in Cambodja zelfs. Hoe erg iets IS, wordt vooral bepaald door hoe iemand het ERVAART. Wij zijn in ieder geval goed teruggekomen. Zowel fysiek als mentaal… 

Maar talloze veteranen kampen nog met wat ze op hun uitzending hebben meegemaakt. Gewond voor het leven. Beschadigd ook. Voor die mensen heeft Prins Harry de Invictus Games bedacht. Veteranen zijn helden!  

Wát een mooi initiatief! Ontroerend om te zien hoe kameraadschap en begrip de mensen goed kan doen. Die prins kan bij mij sowieso al niet stuk. Hij vloog namelijk in hetzelfde type als ik…  

Van Cambodja had ik dus niets engs overgehouden. Maar later kreeg ik wel een burn-out van mijn werk. Moeilijke baas… Ik kreeg het onder de knie door veel te vissen. Op karpers. Soms wel een week achter elkaar. Alleen in de natuur. Het hielp wel. Een beetje. Maar ik ben pas helemáál hersteld toen ik het modelvliegen als hobby kreeg…  

Rij, vlieg en Invictus voorzichtig…