Alle blogs

Hieronder staan alle blogs vanaf het begin. Meestal zonder foto’s en/of filmpjes:

Blog 116, 30 november 2021, 17.09u

Lichtpuntje…

Vandaag was een enerverende dag! Ik ben al een poosje bezig rond het huis. Met het opnieuw leggen van de tegels. Want dat moet om de zoveel jaar. Het verzakt waar je bij staat. Friesland drijft eigenlijk… Vorig jaar november was ik er ook al mee bezig. Maar ja, toen kreeg ik het aan mijn rikketik. Ambulance met gillende sirenes… Het kwam weer goed…

In het voorjaar ben ik verder gegaan. Maar in de zomer had ik er geen zin in. Lekker vliegen, varen en andere zomerse dingen doen. Dat zware werk vind ik typisch een klusje voor de koudere dagen. Als het droog is tenminste. Je loopt dan toch wel vanzelf warm…

Vandaag dus véél regen. Binnen blijven. Daarom heb ik maar eens een nieuwe modelvliegclub opgericht: Elektro Model Vlieg Centrum Romeo.

Wat? Ik had toch al een modelvliegclub? Ja… had! En ik mag daar niet met je over praten. Van de nieuwe machthebbers. Doe ik dan ook niet.

Zes jaar levenswerk in het putje. Zes jaar ziel en zaligheid er in. Dag en nacht. Zes jaar uiterst gastvrij ook. Wat is dít een verlaat afscheidscadeau. Of een vervroegd sinterklaascadeau 🙂 …

Hoe dan ook, ik ben met de overdracht ontzettend dom geweest. Dus zoals we vroeger op het werk zeiden: “Eigen schuld is goud waard.” Genoeg erover. Slecht voor diezelfde rikketik.

Gonnie en ik hebben vandaag ons meer dan verdiende erelidmaatschap ingeleverd…

Er is ook een lichtpuntje. Als eeuwige naïeveling heb ik weer eens veel over de mensen geleerd. Misschien kan ik maar beter niet zo oneindig behulpzaam en gastvrij zijn. Ondankbaarheid tiert weelderig. Als onkruid. Dankbaarheid overigens ook wel, maar dan van een minderheid…

Na het grondig wijzigen van mijn beide websites kwam er nóg een lichtpuntje. Het werd droog en ik kon nog even lekker de laatste vijf vluchten van de maand maken. Dat is toch de corebuisiness… Ondanks het vele slechte weer ben ik er in geslaagd om in november 165 vluchten in mijn logboek te noteren. Het was wel vroeg donker zeg! Maar ja, laatste lichtpuntje: over drie weken worden de dagen alweer langer…

Rij, vlieg en lichtpuntje voorzichtig…

Blog 115, 28 november 2021, 21.58u

Wandelen…

Mijn Gonnie en ik zijn beiden getroffen door hartaandoeningen. Een poosje geleden al. Toch zijn we beiden ook weer heel gezond. En dat komt omdat we erg goed op onszelf passen. Zo letten we goed op ons gewicht. Zelf ben ik tien kilo lichter dan voorheen… Wat we óók doen, is dagelijks een flink stuk bewegen. Wandelen, fietsen of kajakken. Elke dag. Als het even kan. Vandaag stond na twee volle dagen regen een lange wandeling op het menu. En we kozen een route van ongeveer zes kilometer. Het bleek de juiste route, want tijdens die wandeling kregen we een aangename verrassing…

Na de wandeling zou ik nog gaan vliegen. Voor het eerst sinds ik drie dagen geleden mijn Beaver was kwijtgeraakt. Ik twijfelde tussen vliegen op mijn eigen veld, of naar mijn andere club rijden. Het werd het eerste. Want…

Tijdens onze wandelingen kijken we altijd over de velden uit. Want er is vaak veel te zien. Ditmaal spotte ik iets wits in de verte. Het bewoog niet. Dus geen zwanen of witte ganzen. En het leek verdraaid veel op een vliegtuig, dat met de neus omlaag in het taluud van een vaart lag…

Het was wel erg ver weg om het goed te zien, maar ons vermoeden werd steeds sterker. Het móest hem zijn! De verloren Beaver. Maar dan lag hij wél mooi aan déze kant van de vaart. Terwijl we al twee keer aan de overkant in het onland hadden gezocht. Met de boot en in de stromende regen. In het donker en overdag. Er was geen spoor van het ding te bekennen geweest…

Het besluit om op eigen veld te gaan vliegen was dus genomen. Ik nam een klein vliegtuig mee, zodat ik met twee vliegtuigen terug kon. In geval van. En een schone vuilniszak voor de eventuele onderdelen…

Op het veld zette ik mijn zenderkoffer en kruk neer. Meteen liep ik op de geschatte plaats af. Die was nog afgeschermd door een bocht in de vaart… Mijn hoge legerkisten sopten in het weiland. (Op de terugweg maar op het dijkje blijven…) Na de bocht zag ik.., niets! Geen vliegtuig! Wat bleek, er zat verderop nóg een bocht in de vaart! Ik erheen en die bocht om. En ja hoor, daar lag de verloren zoon…

De schade valt weer mee, hij is nogmaals te repareren. Maar of ik dat doe? Ik ben onderhand wel een beetje klaar met deze ondeugd. De Lipo was dood, maar die heb ik alweer nieuw leven weten in te blazen. Vóór het aansluiten en testen mag de Beaver lang drogen. Welkom thuis andermaal, Beaver!

Rij, vlieg en wandel voorzichtig…

Blog 114, 27 november 2021, 12.42u

Waadpak…

Een mysterieus dier, de bever. Je ziet hem bijna nooit. Maar het resultaat van zijn noeste arbeid wél! Toen ik in Amerika woonde ging ik vaak vissen. De beesten zelf heb ik toen niet gezien, maar mooi afgeknaagde boomstammen deste meer. Met een punt als een potlood. Heel herkenbaar. Typisch het werk van een bever…

Alligators zaten daar ook. Best wel eng, als je tegen zonsondergang nog zat te vissen. Want die beesten knagen heel anders… Ik herinner me dat ik ooit in de schemer een hels kabaal in het bos achter me hoorde. Ik met mijn spullen de auto in. Bleek het een amardillo, een onschuldige bijna blinde (vandaar het kabaal) gepantserde ‘muis’ van een halve meter… Hoe dan ook, over alligators ga ik het verder niet hebben, terug naar de bever…

Drie bevers heb ik. Of beter, hád ik… En dan heb ik het over de Robbe Air Beaver. Eén van die drie is een echte ondeugd. Hij was eerder al vele malen gecrasht. En van de week weer eens weg gevlogen. Tijdens zijn 1336ste vlucht. Dat is ook veel te veel voor een schuimpje… Hij was eerder ook weg gevlogen. Op 18 juni. Toen kreeg ik hem binnen een etmaal terug. Mijn telefoonnummer staat buitenop…

Dit keer zag ik waar hij ongeveer moet zijn neergekomen. Vlug naar huis en met de kajak erheen. Gonnie mee. Daar aangekomen was het al donker. Niets gevonden, maar wel een paar natte poten… De volgende dag met de kajuitboot nog eens op onderzoek. Wéér niks. Het ding ligt waarschijnlijk in een stuk ‘onland’. Dat is land dat onder water staat. Met een heleboel riet en bramenstruiken erop. Moeilijk begaanbaar…

Mijn buurman bood me zijn waadpak aan. Een goed idee, waar wij nog niet op gekomen waren. Zodra de regenperiode voorbij is, gaan we nog een keer op pad. Tot die tijd blijft de Beaver waar hij hoort, verscholen in de woeste natuur…

Rij, vlieg en waadpak voorzichtig…

Blog 113, 18 november 2021, 00.34u

Afsnijden…  

We lopen wat af. Naar en van het vliegveld. Soms wel drie keer per dag. En dat tikt aardig aan. Moet je weten, retour huis-vliegveld is al gauw zo’n 1200 tot 1600 meter. Dus als ik dat op één dag drie keer heb gedaan, dan hoef ik voor mezelf niet meer te sporten, ha, ha! Want dat sporten moet elke dag. Voor het hart en de algemene gezondheid. We sporten wat af: dagelijks drie tot zes kilometer wandelen, tien kilometer fietsen of vijf kilometer op de trapkajak…

We voelen ons er goed bij. Samen met een beter menu, vooral minder en gezonder, ben ik al structureel tien kilo kwijt. 

Terug naar het onderwerp van de dag: afsnijden. Ken je dat? Als mensen een stukje van hun route kunnen afsnijden, dan zullen ze dat ook doen. Altijd. En zo zie je in parken en dergelijke van die smalle paadjes als vebinding tussen de officiële paden. Die smalle paadjes worden olifantenpaadjes genoemd. Nee, ik weet ook niet waarom. Want ik heb nog nooit een olifant op zo’n paadje gezien…

Omdat ik dagelijks zoveel loop, snijd ik graag eens een stukje af. Dus tussen mijn huis en de vlieglocatie is ook zo’n olifantenpaadje ontstaan. Alleen noem ik dat ‘het pilotenpaadje’. Het mag alleen worden gebruikt door vrienden met een modelvliegbrevet. De rest moet gewoon over de openbare weg…

Rij, vlieg en afsnijden voorzichtig…

Blog 112, 13 november 2021, 10.17u

Spijt…  

Het wordt tijd om spijt te betonen. Voor wat er met onze mooie club EMVC Phoenix IJlst is gebeurd. En nu nog aan het gebeuren is. Aan alle voormalige leden van Elektro Model Vlieg Club Phoenix IJlst. En aan de huidige deelnemers aan de vriendengroep EMVC Phoenix IJlst…

En waar heb ik dan spijt van? Nou, dat ik iedereen hierin heb meegetrokken. Want er is een boel ellende ontstaan. Dat is voor niemand leuk. Had ik het maar anders aangepakt! Maar ja, gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer…

Zelf had ik ook niet kunnen bevroeden dat het zo zou gaan. Dat de club een zó radicaal andere koers zou gaan varen. Nu al is de oude club bijna niet meer te herkennen. En daarvoor ben ik niet verantwoordelijk. Dat zijn het nieuwe bestuur en de leden. Ik heb het bestuur en daarna de leden gewaarschuwd. Daarmee zit mijn taak er op…

Het is de vraag in hoeverre ik van deze nieuwe club nog erelid wil blijven. Daarover zal ik me nog beraden. Wát een bak zou dat zijn, de oprichter en oud vooritter die niets meer met die club te maken wil hebben… In ieder geval is er ook een voordeel te melden: ik heb een goed inkijkje gekregen in wie er mij goed gezind is en op wie je kan rekenen. En natuurlijk ook wie er zomaar een mes in je rug zet…

Rij, vlieg en spijt voorzichtig…

Blog 111, 1 november 2021, 15.32u

November…  

En toen was het ineens alweer november. De wintertijd is weer ingegaan en het is al diep herfst. Op de eerste van elke maand probeer ik altijd zo snel mogelijk de eerste vluchtjes van die nieuwe maand te maken. Want 0 vluchten in november staat zo raar op de website…

Vandaag zit het er echter niet in. Met een beetje wind zit ik echt niet. Voor een dikke kracht vier draai ik mijn hand niet om…

Maar vandaag staat er maar liefst windkracht vijf tot zes, en dat is ook voor mij veel teveel. Daar komt nog bij, dat vliegen mét veel wind helemaal niet zo leuk is. Naast dat je heel scherp moet zijn om snel te kunnen reageren en om te voorkomen dat het vliegtuig teveel afwijkt (of naar de grond duikt), moet je ook keihard werken. Nou heb ik daar niet zo’n moeite mee, met keihard werken. Maar tijdens een leuke hobby… Nee dank je! Tot slot loop je veel meer schade op tijdens het vliegen met harde wind. En dan natuurlijk vooral bij de landingen. Een vliegtuig kan nu eenmaal niet voor eeuwig boven blijven…

Vandaag dus een 0 voor wat berteft het aantal modelvluchten deze maand november. Maar er komt weer rustig weer aan, dus dat zal snel veranderen…

Rij, vlieg en november voorzichtig…

Blog 110, 31 oktober 2021, 14.30u

Helikopter…  

Vannacht is de wintertijd weer ingegaan. Dat betekent dat het alweer vóór zes uur donker wordt. Het buitenvliegen wordt dus weer iets beperkter. In de wintermaanden ga ik wekelijks op donderdagavond naar een sporthal in Joure, waar we met een groepje doen aan indoor helkoptervliegen. Al is het maar een uurtje per week, het is hartstikke leuk. Helaas heeft het indoorvliegen door corona anderhalf jaar stil gelegen…

Nou heb ik wel een dingetje met modelhelikopters. Zeg maar gerust een haat- liefdeverhouding. En dat ondanks dat ik dertig jaar in bemande helikopters heb rondgevlogen…

Je hebt er zo weinig aan. En je kunt er zo weinig mee doen. Het hoveren gaat wel. Velen noemen dat hoeveren, maar dat vertaal ik maar als stofzuigen. De Amerikanen, en die kunnen het weten, spreken van huveren. Dus spreek ik het ook maar zo uit. Stoïcijns als ik ben…

Dat hoveren gaat dus prima. En het is ook spectaculair. Maar zodra ik voorwaarts ga vliegen en bochten maken, dan gaat het vaak fout. Nog steeds, na acht jaar stoeien met modelheli’s… Je ziet de stand in de lucht bij een heli nu eenmaal veel moeilijker dan bij een vleugelvliegtuig…

En toch heb ik het helivliegen gemist! Sinds drie weken kan het binnen echter weer. De rrste keer was ik wel erg roestig, zo na anderhalf jaar. Maar dat ging al vlug over. Afgelopen donderdag heb is zelfs al een paar cirkels gevlogen. Een echte overwinning op mezelf…

Rij, vlieg en helikopter voorzichtig…

Blog 109, 25 oktober 2021, 21.19u

Repareren…  

Als je veel vliegt, of zoals ik héél veel, dan gebeurt er nog wel eens wat. En bij dat gebeuren gaat er nog wel eens wat stuk. Een verkeerde landing of stuurfout is zó gemaakt. Want vaak vlieg ik met véél te harde wind… En dan is het repareren. Maar natuurlijk beschik ik over meerdere vliegtuigen. Wat zeg ik, zo’n kleine 40 heb ik er vliegklaar staan. Als ik dus schade vlieg, dan zet ik dat toestel apart om te repareren als het eens geen vliegweer is. Vorige week hadden we veel van die natte Niet Vlieg Dagen (NVD’s)…

Maar liefst vier kapotte vliegtuigen stonden op me te wachten. En nog een Calmato waarvan het zwaartepunt niet deugde. Mooie week om daar iets aan te doen… Zoals gezegd was het vorige week dus héél slecht weer. Voor het eerst zag ik dat de sloten waren overgelopen. Het water stond gewoon in de weilanden…

De reparaties verliepen voorspoedig. Ook het zwaartepunt van de Calmato kon worden opgelost met een flink stuk lood. Dat heb ik veel in voorraad, want ooit heb ik mijn dak (uit 1850) laten vervangen en daar zaten geen nokvorsten op, maar 12 meter bladlood. De aannemer probeerde het te jatten, maar ik haalde het gewoon weer van zijn vrachtwagen af…

En dan was het ineens zaterdag. Mooi weer en geen wind! Dus de eerste twee kisten ingevlogen, de LiDL (motor)zwever en de HK Trainstar. Allebei goed! In de middag kwam Roel ook vliegen en toen nam ik de Twinstar en de Beaver mee. Weer allebei goed. Dat was vier… Die Beaver maakte zijn 1300ste vlucht, iets waarvoor ze helemaal niet zijn gemaakt…

Op zondagmorgen was de Calmato aan de beurt. Die had ik eind augustus al binnen, samengesteld uit de vleugels va mijn allereerste Calmato uit 2011 en een gerepareerde romp. Ook die vloog perfect!

Als afsluiter van het weekend nog met de boot op pad geweest om te watervliegen. Door het hoge water kon ik maar nét onder de brug door… Aanvankelijk was er een beetje veel wind (golven!). Maar tegen zonsondergang was het windstil. Gaaf! Een intensief vliegweekend met 34 vluchten in totaal. 17 op elke dag. Vandaag heb ik dus maar eens NIET gevlogen…

Rij, vlieg en repareer  voorzichtig…

Blog 108, 21 oktober 2021, 23.16u

Grens…  

Zelf denk ik dat ik heel ruimdenkend ben. En heel tolerant. En meegaand. En ik respecteer ook nog andermans mening. Gastvrij ben ik ook, zoveel is zeker. Net als mijn Gonnie… Maar ik heb wél een grens. En als die wordt overschreden, dan zijn wat mij betreft de rapen gaar…

Op dit moment zijn er vier van die gare rapen. Twee maanden lang ben ik bezig geweest voor onze mooie vliegclub. Continu. Om een goede transitie te bewerkstelligen naar een nieuw bestuur. En daar ging heel veel tijd in zitten…

De vergadering waarin een nieuw bestuur werd gekozen was afgelopen zaterdag in Sneek. En vandaag is iedereen die daar aanwezig was, opgeroepen om zich op corona te laten testen. Zelf was ik niet bij die vergadering aanwezig. Ik had er al schoon genoeg van. Maar mijn Gonnie was er wel. Mocht ze positief testen, dan moet ik dus óók zo’n stok in de neus… In de teststraat kwam ze de nieuwe voorzitter en partner tegen. Maar dat is een ander verhaal…

Tijdens die twee maanden had ik veel contact met de leden. En daarbij ben ik drie keer flink beledigd én een keer gepiepeld… Zo werd ik toen ik zei dat mijn communicatie wel op orde was, ‘arrogant’ genoemd. Zonder onderzoek! En iemand anders die me na staat, pardon stond, noemde mijn nieuwsbrief 60 een ‘zootje’… En dat terwijl vriend Roel me net had geschreven:  “Ik had het niet beter kunnen verwoorden”… Weer een ander lid zette op een club-appgroep: “Bald de Boer, ik vroeg het niet aan jou, jij 0”…

Geen van die lieden is er op terug gekomen. Tja, ze zijn zeker vergeten wat ik allemaal voor ze heb gedaan. En daarmee waren de rapen wat mij betreft gaar. Mijn grens is overschreden…

Rij, vlieg en grens voorzichtig…

Blog 107, 20 oktober 2021, 12.23u

Parachute…

Nauwelijks had ik twintig meter gelopen op de vooraf bepaalde kijklijn, of ik zag hem liggen. Nét naast die lijn. Mijn kleine poppetje met parachute. O, wat was ik blij. Vanaf 14 september was hij vermist. De chute was niet open gegaan en hij was op hoge snelheid onder het hoge gras verdwenen. Omdat ik les stond te geven aan Kees (70+), kon ik er niet direct naartoe. En zijn zoon Erwin (40+) deed het ook niet. Daarna heb ik afgelopen maand zeker tien keer een uur gezocht, zonder resultaat dus. Tot zaterdag 16 oktober. Een gedenkwaardige dag. In meerdere opzichten…

Die zaterdag 16 oktober zou ik aftreden als voorzitter van onze club EMVC Phoenix IJlst. Om 10.59u. De Bijzondere Leden Vergadering zou om 11.00u beginnen en dan zou er een nieuw bestuur komen. Ik zorgde dat ik om 10.59u een vliegtuig in de lucht had. Zodoende zou ik waarschijnlijk de enige voorzitter zijn, die stond te vliegen op het moment dat hij aftrad. Vriend Ronald was erbij. Mooi vind ik zoiets…

Na die vlucht zei ik dat ik even naar de parachute op zoek ging. Ze hadden gemaaid en ik moest niet wachten tot het gras tot balen zou worden verwerkt… Zoals gezegd zag ik het ding meteen liggen. Kletsnat maar wel intact. De maaier was er kennelijk overheen gegaan…

Op maandag 18 oktober was de para droog en het weer ook. Wel harde wind, tegen kracht vier aan. Maar ik ging droppen! Negen vluchten gemaakt en even zovaak de para gedropt. Vanaf ongeveer 30 meter hoogte. Wel goed mikken met die wind… Eén keer landde de parachute precies in de pit, en één keer precies voor mijn voeten. Zie de foto’s. Niet aan geknoeid…

Rij, vlieg en parachute  voorzichtig…

Blog 106, 19 oktober 2021, 23.45u

Barbecue…

“Ik kom niet helemaal naar Sneek voor alleen maar een vergadering.” Zoiets zette Tom uit Bedum op de club-app. Hoe kortzichtig. Hij moest toch onderhand wel weten dat wij het hier heel anders doen…

Al sinds de oprichting van onze vereniging EMVC Phoenix IJlst in juni 2016, houden we op de dag van de jaarlijkse ledenvergadering ook een vliegdag en een barbecue. En soms zelfs nog een interessante lezing en een lopende lunch. Kortom, zo’n dag is een complete ‘beleving’. Wat zouden we nog meer moeten doen…

Ook op 2 oktober jongstleden hielden we na de ALV zo’n clubdag. Met vliegen en een lekkere barbecue dus. Traditioneel! We hadden er zelfs een grote tent voor opgezet. Was wel nodig ook, achteraf gezien, want er vielen de nodige bakken uit de hemel…

Neemt niet weg dat de barbecue geslaagd was. Jammer alleen dat er van de vijftien genodigden er vijf waren die niet kwamen opdagen. Ze waren na de vergadering zomaar verdwenen. Zo gaat dat tegenwoordig. Twee hadden wél afgezegd, maar erg laat. En zo zaten we met slechts acht personen aan de gezellige dis…

Het grote voordeel hiervan was, dat we het ‘schroeien’ op 16 oktober nog eens dunnetjes konden overdoen. Zonder extra kosten! Ook weer weinig animo, ditmaal waren we met zes. En daarbij zijn Gonnie en ik nog inbegrepen! Maar lekker was het en nagenoeg alles ging op. Een tent was dit keer ook niet nodig, want hartstikke droog. Een tuinkachel wel overigens…

Over animo gesproken, het hele jaar was er elke zaterdag bij ons een barbecue voor de club. Moesten de leden het alleen zelf organiseren. Aantal keren dat dit daadwerkelijk doorging: ik durf het bijna niet te zeggen, maar dat was 0…

Rij, vlieg en barbecue  voorzichtig…

Blog 105, 18 oktober 2021, 23.00u

Club…

We hebben een naam! Of moet ik zeggen ‘ze’ hebben een naam… Uiteraard ben ik er nog lid van. Erelid zelfs… Maar het staat onderhand wel een beetje ver van mij af… Het is een ‘voortzetting’ van onze modelvliegclub IJlst, maar dan onder de naam ‘Modelvliegclub Sneek’…

Briljant! Daar was ik zelf nooit opgekomen…  Wat jammer nou dat de eerder bedachte naam niet doorgaat: Nationaal Modelvliegcentrum Sneek. Dan had ik tenminste nog een beetje het gevoel dat ik een beetje aan de basis heb gestaan van het eerste Nationale centrum. Een gemiste kans, denk ik…

Maar wat doet het ertoe… Als het allemaal van de grond komt… Hoewel ik dat nog moet zien. Maar we moeten het een kans geven…  Dan hebben we wel mooi twee clubs voor de prijs van een…

De cultuur van onze bestaande club zal ook geheel veranderen. De nieuwe machthebbers schijnen te houden van brandstof, stank en lawaai. En daar heb ik nu net een broertje aan dood! Geef mij maar milieuvriendelijk vliegen. Geluidsarm en uiteraard op elektro. De rest is wat mij betreft uit de tijd…

Dus van ‘voortzetting onder een andere naam’ is voor mij geen sprake. Gelukkig maar dat wij door mogen gaan als vriendengroep. Het voelt weer een beetje zoals  in de beginjaren. Vandaag ook lekker gevlogen. Met trouwe gebruiker Roel. In klein comité dus, gezellig. En zo hoort het…

Rij, vlieg en club  voorzichtig…

Blog 104, 17 oktober 2021, 23.55u

Vriendengroep…

Jawel, hier komt er weer een! Eindelijk… Als je deze en mogelijk de volgende blogs hebt gelezen, dan begrijp je vast wel waarom ik twee maanden onder de radar ben geweest…

Al die tijd namelijk druk geweest met onze mooie vereniging Elektro Model Vlieg Club Phoenix IJlst. Hoezo druk… Heel druk! Dag en nacht in de weer… Want het bestuur was weer eens plotseling incompleet. Twee van de drie bestuursleden traden onverwacht af. Kon ik wéér alles in mijn eentje doen… Dat is me al een keer eerder overkomen. Van de zeven bestuursleden die we in ruim vijf jaar hebben gehad, ben ikzelf de enige constante factor. Ik beken geen schuld, maar als je mij uit de vergelijking haalt, dan is het probleem wél opgelost! In ieder geval voor mij, ha, ha…

Uiteindelijk is afgelopen zaterdag een heel nieuw bestuur gekozen. Eén minuut voor die Bijzondere Leden Vergadering in Sneek ben ik als bestuurslid afgetreden…

De vereniging gaat dus door met een nieuw bestuur. In Sneek dus, en met een nieuwe naam. Wat die is weten ze nog niet…

En wij dan? Jawel, ook wij gaan door! Als EMVC Phoenix IJlst nog wel. Maar niet meer als officiële vereniging met inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Nee, wij worden een vriendengroep, die lekker samen gaan (of blijven) vliegen. In IJlst. Onze website www.modelvliegclubijlst.com blijft ook. Die hebben we overgekocht van de moederclub.

We brengen deze vriendengroep onder in een nieuwe stichting, samen met onze bekende vliegschool. De voordelen: ons mooie spandoek, de stickers, badges én de visitekaartjes kunnen we gewoon blijven gebruiken. Maar bovenal: een stichting kan worden bestuurd door één persoon. Dat scheelt héél veel gedoe en verplichte nummertjes als vergaderen en stukken produceren. Vliegen willen we!

Rij, vlieg en vriendengroep  voorzichtig…

Blog 103, 16 augustus 2021, 21.18u

Van Hans, een cursist, clublid en nu dus ook gastauteur…

Lang, lang geleden…

Als kleine jongen van 10-14 jaar (1958-1962) had ik al een passie voor (model)vliegtuigen. Samen met mijn broer bouwde ik een P-47 en een Lancaster van plastic. En als balsa vliegtuig kwam de Hawker Tempest en Hurricane voorbij, gelakt met lekker stinkende spanlak. Het waren vrij vliegende kisten met een elastiekje als motor. Het vliegen ging niet geheel zoals het moest, vanuit het slaapkamerraam gegooid: de spanlak had de vleugels een beetje vervormd….

Ook mijn eerste lijnbestuurde balsakist zette ik in elkaar. De Webra dieselmotor werd in de kelder van de buurman getest. Wát een prachtige rookwolken maakte dat ding. We stikten de moord en ik mocht van de buurvrouw nooit meer langskomen…

Met mijn lijnkist ging ik naar het luchtkamp van de KNVvL, met heel veel andere jonge vliegers. Mijn eerste vlucht was historisch kort: omhoog en na een rondje omlaag… Het kamp was verder super, ondanks mijn mooie crash.

Ik vergeet nooit shows van lijnvliegers die de meest schitterende figuren vlogen.

En een van de eerste radiografisch bestuurde vliegtuigen koos ook het luchtruim: iedereen vond dat ongelofelijk en stond naar adem te happen. Enerzijds vanwege de vliegkunsten die werden getoond, anderzijds over de astronomische bedragen die werden genoemd voor zender en ontvanger 1500 tot 2000 gulden!

Op de middelbare school werd ik lid van een “vliegclub”, en voor twee gulden vijftig lidmaatschapsgeld per jaar werden mooie vliegtuigfoto’s verzameld uit de Tweede Wereldoorlog.

Mijn tweede lijnkist werd helaas nooit meer afgebouwd en ik gaf hem aan mijn zwager. Die oefende net zolang tot hij prima lijn kon vliegen. Ík nam mij voor om ooit nog eens radiografische vliegtuigen te gaan vliegen… Van 1962 tot 2021 is een hele tijd, zowat 60 jaar waarin bij mij niet veel gebeurde op het gebied van de modelvliegerij. Het kan verkeren zei Bredero…

Halverwege nog een poging gewaagd: met de aanschaf van een houten Robbe Charter met een Enya motor. Maar drukke werkzaamheden en gezin. Ik heb de Charter aan een enthousiaste bouwer cadeau gegeven…

Vorig jaar heb ik, inmiddels pensionado, toch de knoop doorgehakt: NU ga ik bij een club en ik ga vliegen, dat was het voornemen. Nu een jaar later kijk ik met ontzettend veel plezier terug.

Lid van twee leuke clubs, een aantal eenvoudige hoogdekker trainers waarmee ik vlieg. En de zend – en ontvang apparatuur is heel gebruiksvriendelijk en valt qua prijs best wel mee, met mijn AOW :). Oh ja, ik heb een vliegschool van een vliegfanaat in Friesland bij IJlst gevonden. Die ga ik toch eens bezoeken, Bald heet hij… Je bent nooit te oud om te leren. Als souvenir kocht ik bij Boekwinkeltjes.nl onlangs Het handboek KNVvL uit 1964 voor € 2,50. Het ligt op mijn bureau en als ik op de vluchtsimulator oefen, kijk ik er graag naar. Sweet memories…

Blijf gezond en lekker vliegen!

Hans van den Doel

Blog 102, 13 augustus 2021, 22.45u

Vrijdag de dertiende…

Vandaag is het weer eens vrijdag de dertiende. Je moet er maar in geloven… Of niet. Vroeger zat ik er niet zo mee. Maar de vorige vrijdag de dertiende was voor mij een heuse horrordag…

Die vorige, dat was vrijdag 13 november jongstleden. En toen werd ik getrakteerd op een flinke hartaanval. Gelukkig kwam het weer goed. Mijn hart bleek nauwelijks tot niet beschadigd. Vorige week nog belde de cardioloog. Hij wil me in december nog een keer zien. Als het dan zo doorgaat als nu, dan stoppen de periodieke controles… Zelf doe ik er ook alles aan. Zo ben ik structureel al ongeveer 10 kilo kwijt. Anders eten en veel bewegen. Dat is bij mij dagelijks wandelen, fietsen of kajakken. Het werkt!

Vandaag dus weer zo’n vrijdag de dertiende. En uitgerekend vandaag mocht ik me melden bij de tandarts. Hoe verzin je het… Gelukkig viel het mee.

Iets anders. Veel tijd gestoken in het oplossen van een geschil met iemand van een andere club. Veel excuses aangeboden ook. Maar zojuist kreeg ik wéér een lang epistel van hem. Daaruit blijkt dat hij er niets van begrepen heeft. En niets geleerd. En mij maar de les lezen en beledigen. Ik zou ook al geen mensenkennis hebben. Nou, hij dan… En aan zelfreflectie ontbreekt het hem ook…

Dan het vliegen vandaag. Extra voorzichtig, dat wel. Vanmorgen stond er een wind kracht vier. Was niet echt leuk. Toch vijf vluchten kunnen maken. En nog veilig ook. Toen zou ik iemand helpen met het afstellen van zijn simulator. Gelukkig had hij alles zelf al in orde. Viel mee dus. Ook dat is vrijdag de dertiende…

Vanavond weer vliegen. Het woei nog steeds hard. Bij de eerste vlucht schoot de strut onder de vleugel los. Die vleugel dreigde serieus dubbel te klappen. Ik wist niet hoe snel ik een noodlanding moets maken. Gelukt… Dan maar lijmen en naar de persconferentie kijken. En toen zag ik dat de wind afnam. Tot het donker kon ik nog lekker vliegen. Met een andere kist, dat wel… Toch weer 9 vluchten erbij. Het totaal van augustus staat op 80…

Rij, vlieg en vrijdag de dertiende voorzichtig…

Blog 101, 11 augustus 2021, 10.55u

Zin…

Tien dagen na mijn laatste blog ben ik er weer. Geen zin gehad? Nou… Niet echt. Maar dat komt ook omdat ik veel meer dingen aan mijn kop heb. Belangrijke dingen ook. Denk ik… Hoe dan ook, ik kwam er niet echt aan toe. En het mooie van ‘met pensioen zijn’, is dat niets meer echt hoeft…

Het komt eigenlijk bijna nooit voor dat ik ergens geen zin in heb. Ik hoor mijn moeder nóg zeggen: “Dan máák je maar zin…” Had ze helemaal gelijk in. Nou kan ik sowieso niet stil zitten. En ik heb nóg wel een paar eigenschappen waar ze tegenwoordig een label aan hangen. Maar vroeger niet, dus daar ben ik mooi mee weg gekomen, ha, ha!

Waar ik dan zo druk mee was? Wat dacht je van één voorbeeld: het vinden van een nieuw vliegveld voor onze club. Tegenslag na tegenslag… Leuk was het opbouwen van mijn op 17 juni spontaan weg gevlogen Robbe Air Beaver. Was best veel werk. Maar dankzij het vele slechte weer heb ik hem weer klaar. Hij vliegt weer als een speer. Gisteren maakte hij zijn 1200ste vlucht…

Rij, vlieg en zin voorzichtig…

Blog 100, 1 augustus 2021, 22.19u

Doelen stellen…

Ja, ja… Blog nummer 100 is een feit! Na een flinke inhaalslag ben ik bijna waar ik wil zijn: minimaal één blog per week afleveren. Maar ik ben er nog net niet helemaal. Nog even doorbijten met meerdere blogs per week en ik heb wéér een doel bereikt…

Mezelf doelen stellen doe ik heel graag. Altijd al gedaan trouwens. Zo is een van mijn huidige doelen om de kleine ergernissen die ik nog heb zo snel mogelijk op te lossen. Van de belangrijkste heb ik er nog één te gaan: een nieuwe bril. Met de oude, pas 16 jaar oud (!), lukt het niet meer. En om garantie hoef ik niet te komen… Ik heb er een extra leesbril bij nodig. Staat wel koddig. Mijn lief vindt dat maar niks. Mij boeide het niet. Tot een recente bestuursvergadering (online) van onze modelvliegclub. Tijdens de rondvraag stelde een bestuurslid voor om een fonds in het leven te roepen voor een nieuwe bril voor voorzitter Bald…

Dát ging zelf mij te ver! Nou ben ik altijd in voor een fonds á la “Help Bald de winter door”, maar pegels voor een stel nieuwe kijkglazen heb ik echt wel. Dus zónder fonds naar de opticien. En het nieuwe ding is klaar. Woensdag mag ik hem passen en ophalen…

Voorbeeld van andere doelen: vaak wil ik tijdens een vliegsessie bijvoorbeeld tien vluchten maken, met een minimum van 10 minuten per vlucht. Dat lukt me bijna altijd. Zo ook vandaag: de eerste tien vluchten van de nieuwe maand zijn alweer binnen. In totaal 105 minuten in de lucht geweest, dus ook de minimum vliegtijd per vlucht is gehaald. Wel even pielen, als je maar vier accu’s bij je hebt…  

Rij, vlieg en stel doelen voorzichtig…

Blog 99, 31 juli 2021, 23.44u

Trainen…

De maand zit er weer op. Het was voor het vliegen een goede maand. Na mei staat juli op nummer twee qua aantal modelvluchten. Maar liefst 215 vluchten gemaakt. En dat ondanks een fietsvakantie en het nodige slechte weer…

Zo kon ik vandaag toch nog in de avond een paar keer lekker vliegen. Wat ik altijd doe, is trainen. Dan oefen ik bij ELKE vlucht alle verplichte figuren voor het KNVvL brevet. Dat zit in me. Op die manier hoop ik een nóg betere vlieger te worden. Je kunt altijd blijven oefenen. Want al ben je nog zo goed, het kan altijd beter…

Langzamerhand lossen de in eerdere blogs benoemde kleine ergernissen zich op. Althans, ik zorg dat ze oplossen. Zo kon ik gistermiddag mijn gerepareerde laptop ophalen. Man, wat is die weer goed! Lekker snel ook. En dat voor een zacht prijsje…

Eigenlijk wilde ik gistermiddag een lid helpen met het instellen van zijn eerste vliegtuig. Dat stond voor in de avond gepland, en dat wilde ik naar voren halen. Maar toen belde de man van de computerwinkel…  Ik op de fiets naar Sneek om de laptop op te halen. Dat lukt nog droog ook. Het meeste was alweer terug geplaatst. Mijn foto’s en documenten.  Maar ik moest natuurlijk nog wel van alles opnieuw installeren. En dat viel erg mee voor een digibeet als ik… Later in de avond ging het geholpen lid overigens tevreden huiswaarts…

O ja, mijn oude maar goed gerenoveerde zilveren DX8 zender doet het naar behoren. Wat is het toch fijn om weer te kunnen trainen wanneer ik wil…

Rij, vlieg en train voorzichtig…

Blog 98, 29 juli 2021, 23.56u

Zender…

Ja trouwe lezer, je zult je onderhand wel afvragen waar ik bleef… Nou, ik heb een time out genomen. want een mens wil toch ook wel eens iets anders. Vakantie of zo. We zijn een weekje lekker wezen fietsen. Rondje Waddenzeekust. Helemaal droog gehad! Maar we waren nog niet thuis of de laatste camping waar we hebben gestaan stroomde onder water. Gekke tijden… De accu is weer opgeladen en laat ik de vliegperikelen van de afgelopen week bespreken…

Na het debacle van Max in Groot Brittannië ging ik in de avond nog even vliegen. Twintig meter van huis kwam ik er achter dat ik mijn paraplu was vergeten. Nou, ik zal de bui wel zien aankomen. Niet dus. Al bij de tweede vlucht brak de hel los. Ik wist niet hoe snel ik moest landen en inpakken. Doornat kwam ik thuis aan. Mijn DX8 zender bleek ook water te hebben gemaakt. Geen probleem, vaker gehad… Open schroeven en aan de lucht laten drogen. Morgen zal hij het wel weer doen. Net als die eerdere keren. Niet dus. Dagenlang heb ik van alles geprobeerd. Spuitlucht, contactspray en veel geduld. Hij wilde niet meer uit. Dus dan de accu maar los…

Na een paar dagen wilde ik ermee proberen te gaan vliegen. Ik zou de accu aansluiten en hem dan de hele sessie aan laten. Nou, hij bond niet eens met de vliegtuigen! Ik denk dat het niet eens het vocht was. maar puur toeval. Met deze machine heb ik al meer dan 10.000 vluchten gemaakt! Meer dan met al mijn eerdere zenders samen. Gewoon versleten misschien?

Gelukkig heeft vriend Roland vorig jaar mijn oude DX8 (de zilvere) een service- en reparatiebeurt gegeven. En alles daarvan werk weer! Er stonden zelfs nog vliegtuigen van me in, dus ik hoefde mijn favoriete kisten alleen maar met deze zender te binden. En toen bleef het deze week maar doorgaan met het slechte weer! Eerst nat met nare buien. En toen ook nog veel wind. Dagenlang…

Maar vanavond vond ik een gaatje met wat minder wind. Dacht ik. Toch nog vijf vluchten gemaakt met twee vliegtuigen. Wel werken met die harde windstoten! Hoe dan ook, heb ik tóch nog mijn tweehonderdste vlucht van deze maand juli gemaakt!

Rij, vlieg en zender voorzichtig…

Blog 97, 18 juli 2021, 23.55u

Geen blog…

Voorlopig mijn laatste blog hier. Voor ongeveer een week dan. Want ik ben van plan de komende week iets heel anders te gaan doen. Of helemaal niets. Ook goed. In ieder geval even de zinnen verzetten…

Lekker varen met de vrouw. Lekker fietsen met de vrouw. Lekker vissen met de vrouw. Of zonder de vrouw. De mogelijkheden zijn legio… Vandaag nog lekker gevlogen met Ronald. Alhoewel lekker… Het was me wat met een hele sterke wind. En turbulent dat het was… Ronald had een nieuwe kist. Een Air Tractor van E-Flite. Soort van Pawnee. En die moest worden ingevlogen. Geen probleem! Om niet opnieuw te hoeven binden hadden we mijn zender als slaaf ingesteld. Als Ronald de knop ingerukt zou houden, dan kon ik het ding mooi invliegen. Zo geschiedde…

Tussendoor maakte ik een paar kunstvluchten met mijn Extra-300. Ook van E-Flite. Heerlijk, maar we hadden wel last van de turbulentie. Dus we waren zo weer thuis. Ronald aan de ijsthee en ik kon mooi het gras maaien. Net op tijd om binnen op tv Max in de eerste ronde van de baan af gekegeld te zien worden. Blij dat hij oké is… Tot volgende week!

Rij, vlieg en geen blog voorzichtig…

Blog 96, 17 juli 2021, 23.50u

Inspiratie…

Gisteren had ik geen inspiratie voor alweer een blog. En geen zin. Hoe dat komt? Wel, ik zit een beetje in een dip. Maar dat had je als nauwkeurige lezer al lang gemerkt! Wát een zeurkous, die Bald…

Het komt een beetje door de grote omvang van onze vereniging. Met maar liefst 82 leden zijn we bepaald niet de kleinste. Dat is natuurlijk prachtig. Maar het brengt ook narigheid met zich mee. De kans dat je te maken krijgt met minder prettige leden neemt enorm toe. En dat gebeurt dan ook. Iets te vaak. Wat mij betreft heb ik te vaak schermutselingen met leden. En dat ligt dan altijd aan mij. Volgens hun dan. Ze vergeten wel, dat ik met pakweg 98 van de 100 vrienden en kennissen een méér dan normale relatie kan onderhouden. NOOIT een probleem mee, met die 98 van de 100…

Maar problemen hebben met wie dan ook, het doet me wel wat. Veel zelfs. Dus zit ik er een beetje doorheen. Daarom ga ik mijn werkzaamheden als voorzitter neerleggen. Tijdelijk of permanent, dat moet nog duidelijk worden. Wat zullen mijn opponenten daar een schik van hebben… Laat ze maar. Ik kom heus wel terug. Zoals ik altijd heb gedaan. En dan zal ik ook weer inspiratie hebben. Dat zit gewoon in me…

Rij, vlieg en inspiratie voorzichtig…

Blog 95, 15 juli 2021, 21.03u

Standbeeld…

Voor mij was het alwéér een bonusdag. Alles zat mee. Een gezellig ziekenbezoekje bij Ellie, de vrouw van clublid Roel. Die was gevallen en daar moesten we even naartoe. En dan het bericht dat mijn laptop kan worden gemaakt. Sneller dan ooit wordt ie ook. Tegen relatief weinig geld. Als klap op de vuurpijl vanmiddag ook nog tien vluchten kunnen maken. Dus zou deze blog ‘bonusdag’ heten. Maar het andere nieuws gaf daar geen aanleiding voor. Bepaald niet…

Neem nou die overstromingen. In Limburg. Verschrikkelijk gewoon. En niet alleen daar. Ook in België en Duitsland. Tientallen doden daar… In Duitsland nog wel in het gebied van de Eifel. Daar waar ik vroeger heel vaak kwam. Eerst op oefening in dienst. Daarna een fietsvakantie met mijn lief. En vervolgens gingen we er vaak heen omdat je er zulke mooie motortochten kan maken…

Maar het allerergste nieuws is toch het overlijden van Peter R. de Vries. Misdaadjournalist. Niet alleen was hij dat, maar nog veel meer. Deze kanjer heeft zoveel voor jou en mij betekend. Daar zijn gewoon geen verdere woorden voor. Wat een smeerlappen, die dát op hun geweten hebben…

Wat mij betreft wordt er morgen al begonnen met het oprichten van een groot standbeeld voor deze grootse Nederlander. Dat standbeeld kan niet groot genoeg zijn. En weet je wat, laten we er vandáág al mee beginnen…

Rij, vlieg en standbeeld voorzichtig. Nee, standbeeld krachtig en met volle overtuiging

Blog 94, 14 juli 2021, 19.35u

Relax…

Vandaag was zo’n typische wat ik noem ‘bonusdag’. Alles zat mee. Ik kon weer een aantal kleine ergernissen oplossen en dus wegstrepen. En er kon nog gevlogen worden ook. Tegen de verwachting in…

Moest wél vroeg op, voor mijn gepensioneerde gewoonte dan. Want om acht uur moest de auto van mijn lief bij de garage zijn. Omdat ik een nachtdier en ga ik gewoonlijk laat naar bed. Om er vervolgens niet vóór tien uur uit te komen. Maar vroeg opstaan kan ik als de beste hoor. Vroeger wel geleerd. Toen moest ik elke morgen om kwart voor vijf op, zodat ik om kwart voor acht op mijn werk was. In Den Haag…

Tegenwoordig zijn mijn tijden dus veel relaxter. Niks moet. Ik ben er vanmorgen dan ook nog even lekker in gegaan. Mijn lief ook. Tegen elven waren we in de stad om weer een paar kleine ergernissen op te lossen. Op de fiets, zodat we meteen ook onze sportbeurt konden afvinken. Eindelijk een afspraak gemaakt met de opticien. Dus dat ik op Skype te zien ben met twee brillen op mijn neus zal tot het verleden gaan behoren. Verder bleek dat mijn originele laptop, die van die whiskey, waarschijnlijk te repareren is. En nog niet duur ook. En ik kreeg ook nog een tip om mijn telefoon weer aan het opladen te krijgen. Het leven wordt weer wat relaxter…

In de middag bleek het weer mee te vallen. Alleen maar wat wind. Maar zelfs dat viel mee.

Zodoende kon ik nog effe lekker vliegen. De teller staat op 130 vluchten in juli. De zon kwam er ook nog door. Relaxt…

Rij, vlieg en relax voorzichtig…

Blog 93, 13 juli 2021, 19.35u

Windzak…

Vandaag weer een echte vliegdag gehad. De vorige dagen was er telkens iets, waardoor het maandtotaal maar niet opliep en op 105 vluchten bleef staan. Vandaag was echter mijn kans, ook omdat de wind de komende dagen waarschijnlijk fors zal zijn. Net iets te hard voor leuk. Want ik vind dat vliegen met veel wind vrijwel altijd mogelijk is, alleen moet je sneller reageren en dus beter sturen. Maar met heel weinig wind is modelvliegen tien keer leuker dan met veel wind…

Even voor elf uur arriveerde Nienke voor een paar vlieglessen. We zaten nog in de tuin aan de koffie toen Gonnie met een pakketje aankwam. De postbode had twee keer aangebeld en toen op het raam geklopt…

Ik wist dat het pakje zou komen. Dirk had het vanaf Texel naar me toe gestuurd. Er zaten vier nieuwe windzakken in. Hij had er ooit één besteld. En China bleef ze maar toesturen en Dirk heeft er inmiddels al zes. Hij had ze al een paar keer in het Engels gemaild dat het zo wel goed was…

Ik zou voor de club vier van die dingen van Dirk krijgen, en hij zou er een aantal mooie stickers van de vliegschool voor terug krijgen. Voor op zijn vliegtuigen. Goeie deal! Een van de zakken gaat naar Emil, zodat de club er nu vijf heeft…

Vijf vluchten met Nienke gemaakt. Daarna mijn lief polsen of ze met me naar de stad wilde. Geen zin… Dat gebeurt niet vaak! Maar mijn lief heeft dan ook een paar héél drukke dagen achter de rug. Ze wilde liever lekker bezig met haar hobby. En zo kon ik nog een keer naar het veld. Om nog eens 11 vluchten te maken! Zo sprong mijn maandtotaal naar 121 vluchten…

Rij, vlieg en windzak voorzichtig…

Blog 92, 21 juli 2021, 23.13u

Een deceptie…

Vanmorgen eerst maar een uitgeslapen. Want wat hadden we gisteren een drukke dag! En vannacht had ik ook al niet al te best geslapen. Veel wakker en dan warm. En zowaar een mug, het begint weer…

Na de koffie eerst maar eens vliegen. Ik koos voor de Switch, die waar gisterochtend nog vóór de eerste start de propeller van brak. Nu deed hij het weer goed. Ik zette in op negen vluchten. Maar na vier van die vluchten was de pret al over. Het hoogteroer sloeg niet ver genoeg meer uit. Ik kon dat met de servo travel niet meer goed krijgen. Gevolg: bij de start kwam het ding niet los. Na twee pogingen heb ik het maar opgegeven. Een kleine deceptie. Maar ja, 105 vluchten deze mand is ook niet verkeerd. En de maand is nog lang niet halverwege!

Thuis maar weer eens de gehavende laptop aangezet. Nu deed het toetsenbord helemáál niets meer. Die whiskey toch… Om het binnenwerk van de pc op te warmen maar even op de vliegsimulator gezeten. Vanavond deze blog maar schrijven op de reserve laptop… Hierna ben ik het Formule 1 café gaan kijken. Dat van afgelopen vrijdag. En toen appte Ted. Of hij het lesboekje kon ophalen. Tuurlijk! Ik wilde het nog wel signeren ook…

Niet te lang zitten kletsen, want ik wilde naar de bootreparateur om te horen of mijn scheepje al klaar was. Met de benenwagen erheen. En ja, ik kon ermee terugvaren. Hij is goed gerepareerd en onderhouden, gelukkig géén deceptie…

Hierna snel eten bij het nieuws op de tv. Salade die was overgebleven van gisteren. Daarna op de fiets naar een afspraak over ons potentieel nieuwe veld. We verwachtten er veel van, want de eigenaar was bij het eerste gesprek heel enthousiast geweest. Op die fiets bleek dat ik toch wel een beetje teveel salade op had…

De afspraak werd een GROTE deceptie! De eigenaar waarmee eerder was gesproken was er niet. En kwam ook niet. Wel zijn broer. Die óók eigenaar van het terrein bleek te zijn. Hij wist van niets en sprak dat voortdurend uit. Het voelde niet echt goed. Maar omdat locaties voor modelvliegvelden niet voor het oprapen liggen, hebben we besloten om het toch nog een kans te geven. Een nieuwe afspraak kan worden gemaakt, aldus deze eigenaar. Dat is dan weer geen deceptie. In ieder geval heb ik vandaag mijn sportbeurt méér dan gehad…

Rij, vlieg en deceptie voorzichtig…

Blog 91, 11 juli 2021, 21.35u

Een supergave non vliegdag…

Gisteravond ging ik toch nog een paar vluchten maken. Had alles te maken met vandaag. Want we zouden familiedag hebben. Er moesten nog drie achterstallige verjaardagen worden ‘afgewerkt’… Er hing al lang een heteluchtballon oost van het veld. Toen ik de mand bijna kon zien werd het tijd om te stoppen. Als voormalig luchtvarende weet ik namelijk heel goed dat luchtreizigers, en zeker de captains, een hekel hebben aan modelvliegtuigen…

Tijdens het terug naar huis lopen zag ik de ballon heel laag boven ons vliegveld hangen. Die zou zeker op ons veld gaan landen! Maar thuisgekomen zagen we hem niet meer. Dus nam ik de fiets. Hij bleek toch wat verderop terecht te komen. Even dacht ik dat hij de grote windmolen van Zijsling zou raken, maar daar ging hij mooi achterlangs. Om vervolgens meer dan een kilometer van ons veld op de grond te belanden. Wat zeilen die dingen toch nog ver. De bergingsploeg was er meteen bij…

Vanmorgen iets eerder opgestaan en er was nog een dik halfuur voor de kinderen zouden arriveren. Dus gauw naar het veld voor tóch een paar vluchtjes. Fanatiekeling… Toen ik na de controlcheck gas gaf om uit de hand te lanceren, begon de motor vrijwel meteen te rammelen. Propeller gebroken! Tijd om weer naar huis te gaan. Een nieuwe prop zat er zó op, maar de rest van de tijd kon ik beter besteden aan het ophangen van de slingers…

Een super dag met de kinderen en kleinkinderen volgde. Veel cadeautjes voor de drie has been jarigen… Lily en ik gingen vanuit de tuin vissen. De tienjarige ving de eerste vis. Daarna ving ik een grote. Met veel moeite kon ik de eindstand nog op 2-2 brengen…

Met Roos, de jongste van zeven jaar, ging ik nog in de jacuzzi. Man wat is zo’n kleine druk! We sloten de dag af met een heerlijke barbecue. Weer super geregeld door mijn lief. Zoals ze altijd alles puik regelt… Hierna ging iedereen huiswaarts en mijn lief ging naar haar zieke moeder in Ede. Ik kon nog gaan vliegen! Maar een flinke bui verhinderde dat. Wat geeft het…

Nu na deze blog maar de finale van het EK afkijken. Ik weet al dat Engeland binnen twee minuten op 1-0 stond. Tegen Italië…

Rij, vlieg en non vlieg voorzichtig…

Blog 90, 10 juli 2021, 16.42u

Nog meer rust…

Vandaag ben ik erin geslaagd om weer een paar van mijn kleine (nou ja) ergernissen te elimineren. De mengkraan van de buitendouche is vervangen en we kunnen weer buiten warm douchen na het badderen in de open lucht. En een nieuwe tuit op de kraan in mijn mancave! Beide waren een soort van in de aanbieding. Hebben wij ook eens mazzel. De montage was in een paar minuten gepiept…

Mooi op tijd, want morgen hebben we familiedag. Dan komen ook de kleinkinderen mee. En die willen altijd in de jacuzzi. En zwemmen in het buitenwater aan onze tuin. Kunnen ze mooi buiten afspoelen zonder door het hele huis heen te hoeven. Dat scheelt weer een boel nattigheid! En ook die vier keer (!) gerepareerde jacuzzi lijkt het nu weer goed te doen. Eindelijk…

Dat geeft allemaal nog meer rust. Daarna ben ik heel tevreden even voor mezelf gaan vliegen. Lekker met de tweemotorige Twinstar. Zo kom ik deze maand alweer op 95 modelvluchten. En de maand is nog geen tien dagen oud! Vanaf nu neem ik een poosje geen nieuwe leerlingen aan. En de huidige cursisten bedien ik om de dag. Dus telkens een dag voor dienstverlening, afgewisseld met een dag voor mezelf. Of voor mijn lief. Nóg meer rust dus…

Rij, vlieg en nog meer rust voorzichtig…

Blog 89, 10 juli 2021, 01.10u

Vliegveld…

Onze modelvliegclub is al jaren op zoek naar een geschikt vliegveld. Een permanent veld, dat het huidige tijdelijke veld, want vliegen bij een boer, kan vervangen. Als voorzitter van de vereniging zit ik natuurlijk in de commissie vliegveld. Telkens stuiten we op beren op de weg. Maar nu… Nu denken we de ideale locatie toch echt te hebben gevonden…

Vandaag begon zoals gewoonlijk weer met lesgeven. Nou ja… De cursist had gisteren aangegeven voor zijn plezier te komen vliegen. En hij had er geen trek in om dan te gaan zitten studeren. Nou, ook goed. Dan geef ik toch géén les! Ik heb de beste man vandaag alleen maar rondjes laten vliegen, zonder veel te zeggen. En ik had me voorgenomen daarmee door te gaan tot hij weer les wil. Want voor de goede orde: wie iets wil leren en daarbij de tijd van een instructeur (die belangeloos helpt, dat wel) consumeert, die moet ook bereid zijn zich in te spannen. Door de theorie te leren. Wil men dit niet, dan kan ik helaas niet helpen. Dan moet men maar naar een ander adres. Gelukkig heeft betrokkene na het vliegen onder het genot van een clubbiertje besloten om weer les te gaan nemen…

In de middag was er tijd om het gras te maaien. En om op de fiets naar de locatie van ons mogelijke nieuwe vliegveld te gaan. Even rondkijken en de sfeer proeven. Dat zag er goed uit! Aanstaande maandag heeft de commissie vliegveld een afspraak met de eigenaar. Wordt vervolgd…

Rij, vlieg en vliegveld voorzichtig…

Blog 88, 8 juli 2021, 23.50u

Rust…

Rust. Onderhand heb ik het een beetje nodig. Rust. De afgelopen weken zijn voor mij namelijk nogal hectisch geweest. Héél veel onheil op mijn weg. Maar dan van minder kwalijke aard. Gelukkig ben ik gezond en kon ik onlangs mijn verjaardag weer vieren. Dát is pas waardevol! Maar, als je maar genoeg kleine ongemakken hebt, dan kan de optelsom daarvan toch echt leiden naar een vorm van hoogspanning. Tijd misschien om een beetje gas terug te nemen…

Vandaag weer veel les gegeven. De eerste was er al voor elf uur. En toen we van de eerste lesvluchten thuis kwamen, zat de volgende al te wachten. Niet veel later gevolgd door nummer drie en vier…

Daar was ik dus de hele dag druk mee. Ook wel weer ontspannend. Maar ook inspannend. Ik geef me altijd 200%. Ondertussen werd een van mijn vele minder kwalijke ongemakken verholpen. Hoop ik. De reparateur van onze jacuzzi was er namelijk weer. Voor de vierde keer op rij. Om tureluurs van te worden. Niet onze schuld, dus ik ben benieuwd wie dat gaat betalen. Ook al een van die kleine ongemakken…

Wellicht wordt het dus tijd om de vliegschool eens en paar maanden dicht te gooien. Kan ik lekker bijtanken en genieten van mijn welverdiende rust…

Rij, vlieg en rust voorzichtig…

Blog 87, 7 juli 2021, 23.40u 

Computer…

Vandaag dus een groot gedeelte van de dag in de weer geweest. Eerst lekker met mijn lief sporten. Op de trapkajak. Altijd fijn op en dichtbij het water. En niet zelden zijn wij de enigen die ons met behulp van menskracht voortbewegen. Maar daarna heb ik het grootste gedeelde van de dag besteed aan het op gang brengen van een andere laptop. En het installeren van de nodige programma’s. Nu je dit leest, weet je dat het is gelukt. Voor het grootste deel dan…

Eigenlijk ben ik een computer digibeet. En dan is het extra waardeloos als je spullen niet doen wat je van ze verwacht. En dat doet mijn oude laptop nog steeds niet. Dus alle oudere pc’s bij elkaar gezocht en uitgevogeld welke het nog deed. Het was er maar één. De rest kan dus naar het afvalstation van de gemeente…

Toen moest ik ook nog zien dat ik alles wat ik erop wilde hebben er ook op kreeg. Het internetbankieren was de gemakkelijkste klus. Meer moeite kostte het installeren van de Phoenix modelvliegsimulator. Gelukkig heb ik daar de complete originele software van. Dus dat lukte ook. Inclusief ons eigen veld in IJlst. En als laatste heb ik mijn website er op moeten zetten. En ook de bewerkingsmogelijkheid via WordPress. Het scheelt een stuk als je dan je wachtwoorden nog hebt. Nu kon ik mijn website updaten en twee achterstallige blogs maken en publiceren…

Na het eten een online les en daarna nog even ontspannen buiten vliegen. Nico kwam ook. Gezellig. De wind viel helemaal weg en het was een waar genot. Inclusief het afwerpen van een para. Drie reeën stonden er weer raar naar te kijken. Dit was de derde en laatste blog van vandaag. Uitzonderingetje…

Rij, vlieg en computer voorzichtig…

Blog 86, 7 juli 2021, 16.10u

Tien…

Gisteren, 6 juli. Wát een rare dag! We hebben in de ochtend ons bootje weg gebracht voor onderhoud en reparatie. Nadat ik de klachtenomschrijving had afgemaakt op de laptop van mijn lief. Want daarmee was ik zondagavond bezig toen het whiskey incident zich voordeed… Na het bootje bij de werf achtergelaten te hebben, een wandeling naar huis als dagelijkse sportbeurt. Daarna naar Ede voor een bezoek aan mijn zieke schoonmoeder…

Niet alleen een rare dag, ook een gedenkwaardige. Want ons oudste kleinkind is tien jaar geworden. Bovendien staat haar geboortedag, 6 juli 2011, bij mij te boek als de dag waarop ik met de modelvlieghobby ben begonnen. Nadat we een nacht in het ziekenhuis hadden gezeten en de geboorte prima was verlopen, heb ik die dag mijn Phoenix simulator met een eenvoudig zendertje aangeschaft. En daarna ben ik naar mijn eerste club gegaan. Die sim was nog versie 3, en kostte 130 euro! Ja, er is sindsdien veel veranderd. Ook in de hobby… Tien jaar doe ik het alweer. En in die tijd 16.352 vluchten gemaakt. Doe me dát maar een na…

Eenmaal terug thuis drong ook het vreselijke nieuws over Peter R. de Vries tot ons door. Hij is geboren op dezelfde dag als onze oudste dochter. En neergeschoten op de verjaardag van háár oudste dochter. Wát een rare dag…

Rij, vlieg en tien voorzichtig…

Blog 85, 7 juli 2021, 14.41u

Water…

Tja, de dingen gebeuren zoals ze gebeuren… Het was zondagavond 4 juli en ik was tevreden. Max had die dag weer eens op magistrale wijze gewonnen, zijn derde op rij. Zéér tevreden zette ik me achter mijn laptop. Om het te vieren had ik mezelf een glas whiskey met ijs toebedeeld. En toen gebeurde het onvermijdelijke…

Terwijl ik lekker aan het typen was, nam ik een slok. Althans dat wilde ik. Maar ongecoördineerd als ik ben, stootte ik her glas om. De inhoud ging over het toetsenbord!

Ik deppen met pleepapier. En daarna proberen. Als ik bijvoorbeeld de letter e intypte, dan kreeg ik zoiets: yyyyyyyzzzyyy…

Alles open gezet en afgewacht. Nu, na een paar dagen doet in ieder geval het scherm het weer. En het geluid ook. Hij staat nu op de achtergrond aan, zodat ik de Tour kan luisteren. En om van innen warm te lijven, zodat de whiskey met ijs verder kan verdampen. En de sim doet het overigens ook weer. Vanavond gewoon een les… Maar het toetsenbord laat het nog steeds afweten! Daarom heb ik dit bericht gemaakt vanaf een andere pc. Dat had wel wat voeten in de aarde. Voor een digibeet…

Rij, vlieg en water voorzichtig…

Blog 84, 4 juli 2021, 22.08u

Regen…

Vandaag is het 4 juli. The fourth of July, zoals de Amerikanen zeggen. Ofwel Independence Day. En dat vieren ze. Hier viel niet veel te vieren. Aanvankelijk dan…

Na het opstaan en scheren een lekker zondags ontbijtje. De enige dag in de week dat daar een eitje bij mag. Altijd een extra feestje…

Na de koffie zijn we aan onze dagelijkse bewegingsinspanning gaan werken. Eerst een paar verjaardagskaarten gepost en dan een flinke wandeling door de mooie Rutepolder.

Het was warm. Met 25 graden hoefden we niet eens een vest mee. Wel een plu, want vanmorgen heeft het nog veel geregend. En hard… Maar nu droog en warm dus. Onderweg heb ik mijn waterflesje nog gevuld in de toiletten van de jachthaven. Via de telefoon kreeg ik een bericht dat Matthieu van der Poel niet meer in de Tour van start ging…

Thuis een tweede koffie en dan naar de Formule 1 wedstrijd van Oostenrijk kijken. Wat was Max weer soeverein! Pole, snelste ronde, winst een alle ronden aan kop gelegen. Zijn vijftiende overwinning alweer.

Na het avondeten zou ik gaan vliegen. Maar ik was ditmaal te laat. Het begon al te regenen. En het hield niet meer op. Dan maar een opgenomen film kijken. Weet je wat? Doe er maar twee. Zo blijft de teller op 41 vluchten in juli staan. Morgen maar eens de tweede vaccinatie halen…

Rij, vlieg en regen voorzichtig…

Blog 83, 3 juli 2021, 23.14u

Les…

Vandaag kwam Bas weer eens over de afsluitdijk. Om te lessen. Dat was een mooi poosje geleden. Komt door de crisis. Van corona. Meer dan een jaar heeft het geduurd voordat Bas weer eens aan vliegen toekwam. Maar vandaag was het zover…

Héél gezellig, die Bas. Een eind in de dertig en een joviale kerel. Goed gezelschap dus. We besloten om eerst een paar vluchten aan de kabel te doen met de Charter van de vliegschool. Om er weer een beetje in te komen.

Na de koffie dus naar het veld. Bas bleek het vliegen nog niet verleerd: ook al had hij het een jaar niet gedaan, hij was keurig in staat om mooi hoogte te houden én rustige bochten te vliegen.

Na een paar vluchten gingen we naar ons clubhuis om te pauzeren. Kon ik meteen de derde vrije training van de Formule 1 zien. Versneld afgespeeld, dat wel…

De tweede sessie gingen we op pad met de Pandora van Bas. Dat duurde twee vluchten en toen deed de motor het niet meer. Viel tegen. Dus wéér naar huis en repareren. En meteen de kwalificatie van de F1 zien…

Uiteindelijk bracht een andere ESC de uitkomst. Waarschijnlijk was de originele regelaar met zijn 30 Ampère iets te zwak. Dus voor de derde keer naar het veld gelopen. Voordeel is dat ik vandaag niet meer extra hoef te sporten!

De dag werd traditioneel afgesloten met een clubbiertje. Bas ging tevreden huiswaarts. Hij heeft ook nog een paar goede starts en landingen gemaakt. Zo waren we weer een hele en vooral mooie vliegdag in de weer. Mijn logboek toont voor de maand juli al 41 vluchten…

Rij, vlieg en les voorzichtig…

Blog 82, 2 juli 2021, 23.50u

Geur…

Vandaag hebben we een lekker eind gefietst. Zo’n 25 kilometer. Dat doen we wel vaker, want we moeten bewegen voor onze gezondheid. Voor ons hart. Om van sporten maar niet te spreken…

Het was een hele fijne fietstocht. Want zomerse omstandigheden. Iedereen in korte kleding en uitgelaten. Hoe mooi is Friesland niet. We hebben elke dag het gevoel dat we op vakantie zijn! En ik had stiekem mijn portemonnee meegenomen, zodat ik halverwege mijn lief kon trakteren op een lekker Italiaans soft ijsje. Dat maakt zo’n tocht natuurlijk helemaal een feest…

Thuis naar de tweede vrije training voor de Formule 1 van Oostenrijk kijken. Max doet het goed. En al zappend zag ik ook: Van der Poel schittert ook nog eens in de Tour… Daar op de bank kwam ik op het idee om vandaag weer te gaan watervliegen. Gisteren smaakt dus naar meer.

Na de tv dacht ik er aan om eerst sterke drank te gaan halen. De nieuwe maand is al begonnen. Met de drank moet ik ook matigen, een dikke fles per maand is het wel. Om van roken maar niet te spreken, dat is helemáál geen optie meer. Als je zulke dure medische behandelingen als ik hebt gehad, kun het niet meer maken om nog te roken. Het valt niet mee…

Op weg naar de slijterij rook ik de geur van mijn tienerjaren: rozenbottels! Dat is vaak in juli. Ik werd er blij door verrast. En ik werd er ook blij van…

Het watervliegen was nog fijner dan gisteren. Nu scheen de zon. En gaandeweg nam de wind af tot helemaal 0. Minpuntje was, dat mijn Micro Cub SS bij zijn derde vlucht een malfunctie had: alle roeren sloegen maximaal uit en de kist stortte loodrecht naar beneden. Zo de plomp in… Toch weer 11 vluchten gemaakt. Maandtotaal na twee dagen: 32 vluchten…

Rij, vlieg en geur voorzichtig…

Blog 81, 1 juli 2021, 23.10u

Vluchten…

In mei maakte ik precies 250 modelvluchten. Eitje. En dat zou ik in juni evenaren. Dacht ik. Mooi niet…

Tegen twee derde van de maand zag ik in dat ik die 250 vluchten nooit zou gaan halen. In juni. Dan maar de plannen bijstellen. Het zou toch zeker lukken om er 200 te maken. Dacht ik. Nou, weer mooi niet! Elke dag konden er wel een paar vluchtjes gemaakt worden, maar het telde niet erg op. En op de laatste dag van de maand kon er helemáál niet worden gevlogen. En zo bleef ik op 188 vluchten steken. Ook een mooi getal overigens…

Hoe anders was het vandaag, de eerste van juli. Ja, de helft van het jaar zit er al weer op. Maar dit terzijde.

De dag begon met een kort bezoekje aan het ziekenhuis. Bloed prikken voor de hartcontrole later in de maand. Clublid Jaap zou om 11.00u komen en ik was laat. Dus had ik de blokhut open gemaakt en daar een USB stick met de simulator erop neergelegd. Kon hij die vast op zijn laptop zetten… Ik was snel terug en samen maakten we de klus af. Daarna een paar lesvluchten buiten op het veld.

We waren nog niet weg of we kwamen Roel tegen. Die ging de startbanen opschonen met een geleende strimmer op benzine. Die banen zijn mooi geworden hoor! Van een vergoeding wilde Roel weer niets weten! Ik kwam thuis met de eerste tien vluchten van juli in mijn logboek…

Mooi rustig weer, dus in de avond nog maar eens met de kajuitboot op pad om te watervliegen. Extra zender en kabel mee, want misschien kwam Jaap ook nog. Niet gezien…

Wat heerlijk om weer eens te watervliegen! Ik kreeg er geen genoeg van en stopte pas een uur geleden toen de zon onder ging. Nu heb ik alweer 21 vluchten in juli! En mijn jaartotaal van 2021 staat op precies 1100. Niet gek…

Rij, vlieg en vlucht voorzichtig…

Blog 80, 30 juni 2021, 16.40u

Filmpje…

Hier een mooi filmpje dat mijn vriend Roel op mijn verjaardag van mij heeft gemaakt. Tussen de visites door hebben we dus ook nog even gevlogen…

Rij, vlieg en film voorzichtig…

Blog 79, 29 juni 2021, 16.08u

Feliciteren…

Je hoort wel eens van mensen die verjaardagen vergeten. Of zelfs hun trouwdag! Shame! Je hóéft verjaardagen helemaal niet te vergeten. Als je ook maar een beetje interesse hebt in je medemens. Zelf heb ik me aangeleerd om de verjaardagen van iedereen die ik ken op te schrijven in mijn agenda. Zo vergeet ik er zeer zelden een. Zo goed als nooit zelfs…

En dan komt het vreemde verschijnsel. Daar waar ik de hele wereld feliciteer met zijn, of haar, verjaardag. Kreeg ik in het verleden veel minder felicitaties terug. Dat vind ik toch wel raar van die hele wereld… Is een felicitatie sturen met weer een jaartje ouder nou zo moeilijk?

Het is eigenlijk al een wondertje dat ik gisteren überhaupt mijn 67ste verjaardag kon vieren. Gezien de medische ervaringen van afgelopen jaar was dat beslist niet vanzelfsprekend! Dus de eerste die mij feliciteerde met weer een jaar was ikzelf! En gisteren kon ik nóg een wondertje aanschouwen…

Daar waar ik andere jaren maar matig werd gefêteerd op felicitaties, werd ik er gisteren werkelijk onder bedolven! Hoe is het mogelijk… De sociale media hebben er wel invloed op, dat zeker. Maar ik denk toch ook: wie goed doet, die goed ontmoet…

Erg blij werd ik ervan. Dank allemaal. Het kan dus wél! Mijn medeleven gaat uit naar hen die ik toch nog miste…

Rij, vlieg en feliciteer voorzichtig…

Blog 78, 28 juni 2021, 01.01u

Valentijnsdag…

Vandaag is het Valentijnsdag. Wát? Dat is toch op 14 februari? Ja, dat weet ik ook wel. Heel goed zelfs. Want Valentijnsdag is een dag na mijn trouwdag. Toen Gonnie en ik in 1975 trouwden, deed Nederland echter nog niet aan Valentijnsdag. Maar nu is het heel handig. Voor mij dan. Want er zijn de dag ervoor altijd rode rozen te koop, volop. Gonnie blij…

Waarom dan vandaag ook Valentijnsdag? Omdat vandaag mijn jonge vriend Valentijn jarig is. Net als ik. Het is pas zijn negende verjaardag. Niet net als ik. Ik ben vandaag 67 geworden. Ook nog best jong… Valentijn is het jongste lid van onze modelvliegclub. Hij heeft Ties afgelost…

Valentijn was eergisteren hier. Met zijn vader. Ook na een beetje aandringen van papa wilde hij echter niet vliegen aan de kabel. Hij hield stevig vol dat hij eerst nog verder wilde oefenen op de computer. Dat is best een goed idee Valentijn, want je hebt nog een heel leven voor je om een goede vlieger te worden!

Vader Young heeft een simulator op de pc, maar hij heeft nog steeds geen geschikt kabeltje. Wellicht kan ik een tijdelijke oplossing bieden. Als het goed is, beschik ik volgende week namelijk weer over een extra draadloze dongel… Dan kan Valentijn weer gaan oefenen…

Vandaag verder maar eens rustig aan doen. Genieten van het jarig zijn! Op zich al bijzonder, met mijn medische geschiedenis… De eerste felicitaties zijn al binnen!

De foto’s bij deze blog en die van gisteren zijn gemaakt door vader Young…

Rij, vlieg en Valentijnsdag voorzichtig…

Blog 77, 27 juni 2021, 18.28u

Dip…

Je hebt van die dagen. En je hebt van die weken… Deze week was er zo een. Niet een om snel te vergeten, want daarvoor was alles niet erg genoeg. Maar toch, best veel ellende… Het begon afgelopen maandag. Toen mocht ik me melden bij de kaakchirurg. Twee wortels moesten eruit. Dacht ik. Het werden er drie…

Ik mag nog van geluk spreken dat er geen nabloeding kwam. Dat zou niet best zijn met mijn bloedverdunners. En verder maar denken dat ik er na een dag geen last meer van zou hebben. Nou, dat viel tegen. Eigenlijk heb ik er de hele week last van gehad. Er ging ook een heel doosje paracetamol doorheen. Rustig aan doen was het enige dat er op zat. Maar er kwamen elke dag nog wel een paar vervelende zaken bij. Genoeg om te spreken van een week in lichte mineur. Een week met een dip. Een dip van een week dus…

Als troost viel er elke dag wel wat te vliegen. En dat was fijn. Met Jaap, een nieuw clublid. Hij heeft een huisje in de buurt gehuurd. Maar ook met de altijd trouwe Roel. En gisteren met Young en zijn zoontje Valentijn. Deze laatste paste er nog voor om te vliegen. Hij wil eerst oefenen op de pc. Dat is goed. Hij is tenslotte nog maar acht jaar. Tijd zat zou je zeggen. Dat weerhield Valentijn er niet van om te genieten van het vliegen van zijn vader, aan de kabel bij mij. En morgen? Dan is het Valentijnsdag…

Rij, vlieg en dip voorzichtig…

Blog 76, 25 juni 2021, 19.56u

(gapend) Gat…

Vandaag zat er een gat in mijn dag. Een gapend gat. Het begon vanmorgen met het grote gapende gat dat we gisteren in de open boot ontdekten. Dat gapende gat bleef maar in mijn hoofd zitten. Omdat de boot op zijn kant staat, kon de regen er zo in. Daarom moest dat gapende gat worden afgedekt. Bovendien lag onze Hobie trapkajak gevaarlijk dicht onder de wellicht onstabiel opgestelde boot. Je moet er toch niet aan denken dat het gevaarte op onze mooie Hobie stort. Actie was dus geboden…

Allereerst heb ik vanmorgen de Hobie te water gelaten en een geleide rol aan de oever verplaatst.  Nu kon de Hobie op een veiliger plaats uit het water worden gehaald en geparkeerd. Daarna een paar foto’s van de boot en het gapende gat gemaakt. Vervolgens nog een paar extra stutten onder de boot aangebracht. Zie zo, rust in de kop…

Aangezien ik me nog steeds niet lekker voel na mijn bezoek aan de kaakchirurg, hierna maar eens op de bank neergeploft om naar de vrije trainingen van de Formule 1 te kijken. Daar werd ik weer blij van. Max was beide keren de snelste. En dan die Bottas! In een spin de pitstraat, bij het wegrijden! Drie plaatsen naar achteren op de grid, ha, ha…

Tussen de vrije trainingen door toch maar even naar het veld voor de nodige vluchtjes. Ditmaal met de Switch. Net op tijd, want toen ik aan de achtste en laatste vlucht bezig was, begon het te regenen… Ik was wel iets te laat thuis, de tweede training was al bezig. Gelukkig kunnen we de uitzending tegenwoordig terugspoelen!

Rij, vlieg en gat voorzichtig…

Blog 75, 24 juni 2021, 21.42u

Troost…

Je hebt van die dagen… Het begon al op zaterdag. Op 24 maart (!) had ik mijn buitenboordmotor ingeleverd voor een servicebeurt. Men zei dat het heel lang zou duren, omdat de onderdelen op dat schip zaten, dat dwars in het Suezkanaal lag. Verder werd ik als klant niet al te goed behandeld. Ik had me voorgenomen om na drie maanden mijn motor weer te gaan opeisen, klaar of niet. Op 24 juni dus. Maar zover kwam het nou ook weer niet, afgelopen zaterdag ging de telefoon…

De motor stond al twee maanden op me te wachten! Ze waren daar achter gekomen omdat ze een factuur open hadden staan. Ze beweerden nog dat ze mij destijds een bericht hadden gestuurd. Maar dat is niet zo, want mijn telefoon onthoudt alles. Klopt niet dus. En toen kreeg IK de schuld. Want waarom had ik niet gebeld? Je begrijpt dat ik daar geen klant meer wil zijn.

Om nog een claim te kunnen doen als de onderhoudsbeurt van de motor eventueel niet goed zou zijn uitgevoerd, moest hij op de open boot. En die moest nog het water in. Roel kwam vanmiddag vliegen en hij hielp eerst even met de boot. Maar we kregen hem maar niet van de trailer af. Er zat geen beweging in. Uiteindelijk bleek de huid van de boot een groot gat te hebben: een van de geleide rollen was er doorheen gegaan! Twintig bij twintig centimeter gat in het polyester. Het zit niet mee…

Als troost heb ik daarna mijn grote FMS Piper uitgelaten. Altijd fijn om je ellende even te vergeten…

Rij, vlieg en troost voorzichtig…

Blog 74, 23 juni 2021, 14.33u

Tachtig…

Gisteren hebben zich drie nieuwe leden gemeld bij onze modelvliegclub. Daarmee heeft onze club de mijlpaal gehaald van tachtig leden. En we hebben ook nog eens drie donateurs. De drukte die daarmee gepaard ging zorgde ervoor dat ik gisteren vergat een blog te schrijven. En ik lag ook nog bij te komen van mijn kaakoperatie…

Wát een succes. We bestaan als club nauwelijks vijf jaar, en nu al tachtig leden. En ook nog drie donateurs. Dan moet je toch wel iets goed doen, dacht ik zo…

Ik weet nog goed hoe we de vereniging oprichtten. Dat was op 1 juni 2016. Zeven heren waren vanaf het begin lid. We groeiden gestaag en bij tien mochten we ons aansluiten bij de KNVvL. Toen we er rond de twintig hadden, vond ik het wel mooi. Ik deed in mijn eentje bijna alle bestuurstaken. Dus was ik tegen verdere groei. Maar de toenmalige bestuursleden vonden dat we wél in ledenaantal moesten groeien. Twee tegen een, en dus gingen we groeien. Want dat is democratie…

Mede om te laten zien hoe democratisch ik wel ben, bracht ik in het halfjaar daarna zo’n vijf en dertig nieuwe leden in. En dat weer In mijn eentje.

Het is allemaal goed gekomen. We hebben nu een heel goed functionerend bestuur. De taken zijn nu ook goed verdeeld, dus ben ik een beetje ontlast. En we beschikken over vier uitstekend opgeleide instructeurs. We zijn klaar om door te groeien naar honderd leden!

Rij, vlieg en tachtig voorzichtig…

Blog 73, 21 juni 2021, 22.56u

Bank…

Vandaag is het officieel de langste dag. Normaal een dag om veel mooie dingen te doen. Lekker vliegen, wandelen, fietsen, kajakken, in de zon zitten luieren of wat dan ook. Nou, mooi niet. Niets van dat alles…

Al toen we wakker werden regende het en het beloofde voor de rest van de dag ook al niet veel goeds. Maar uiteindelijk heb ik de hele dag binnen doorgebracht. Met hangen op de bank. En een beetje televisie kijken…

Dat kwam zo. Een poosje geleden zat er een brug in mijn mond los. De tandarts kon hem er zo uitpakken. Maar niet meer vastzetten. De wortels waarop hij zat waren helemaal afgebrokkeld. De brug moet als verloren worden beschouwd. Zonde… Maar met bijna 67 jaar is dat niet eens zo héél gek.

Vanmorgen moest ik dus naar het ziekenhuis. Naar de kaakchirurg. Altijd lachen… Het ergste is de spuit vooraf. Daarna heb je geen pijn meer. Als het goed is. En dat was het. Maar het minder goede nieuws was, na een extra foto, dat ik niet alleen van de twee afgebrokkelde wortels in de onderkaak zou worden bevrijd, maar ook nog van een kies daar recht tegenover in de bovenkaak. Drie in plaats van twee extracties dus. Nou, lekker dan…

Nadat de verdoving na bijna vijf uur was uitgewerkt, ging het toch wel zeer doen. Ze wrikken ook aardig in je mond. Paracetamol en de goede zorg van mij lief hielpen me er doorheen.

In de avond werd ik alweer gebeld door iemand die een vakantiehuisje in de buurt heeft gehuurd en bij mij om voorlichting en een paar vluchten komt. Hij komt morgen om drie uur. Nadat ik eerst online voorlichting heb gegeven aan weer een ander. Wellicht kunnen we ook nog een echt vluchtje maken. En ’s avonds nog een bestuursvergadering. Ik ben niet kapot te krijgen. Geloof ik…

Rij, vlieg en bank voorzichtig…

Blog 72, 20 juni 2021, 01.03u

Multitasken…

Multitasken bestaat niet echt! Het is echt een fabeltje… De mens kan nu eenmaal maar focussen op één ding tegelijk. En ja. Vrouwen ook. Het is niet anders. De truc van het multitasken zit hem in het vermogen om heel snel te switchen tussen twee of meer interessegebieden. En dat is wél te leren. Een beetje piloot kan formatievliegen, het weer in de gaten houden, naar de boordradio luisteren voor belangrijke mededelingen, aan vrouwen denken en tegelijk ook nog ruzie maken met zijn copiloot…

Dus dat multitasken, of snel switchen van aandacht voor een onderwerp, zo je wilt, zou ik ook aardig moeten kunnen. En tóch ging het van de week fout toen ik mijn vliegtuig uit het oog verloor. Ik heb ervan geleerd. Het is nu eenmaal niet te doen om te blijven vliegen terwijl een zware tractor met even zwaar beladen aanhanger plotseling probeert over je spullen heen te rijden…

Het vliegtuig is weer terug op de thuisbasis. Alle vitale onderdelen en functies doen het nog. Het motorasje is nog mooi recht. Alleen de bevestiging van het landingsgestel heeft een enorme klap gehad. Conclusie: het zal een beste klus worden, maar ik vrees dat hij binnenkort weer vliegt…

Omdat ik het afdekkapje van het batterijcompartiment miste, ben ik zaterdag nog een keer naar de crashsite gefietst. Samen met vinder boer Henk Johan. En hij vond het kapje! Daarna zag ik op tv hoe Max zijn vijfde pole position veroverde…

Rij, vlieg en multitask voorzichtig…

Blog 71, 19 juni 2021, 01.14u

Practical joke…

Tja, mijn Beaver is weggevlogen. Gistermiddag nog een uitgebreid rondje van 10 kilometer met de fiets om te zoeken. Veelvuldig afgestapt om met mijn Russische 12×40 verrekijker de weilanden af te speuren. En alle bomen. Zilts… Maar dat komt omdat hij op dat moment al door een boer was gevonden en in zijn huis gelegd. Al wist ik dat toen nog niet…

Tegen zes uur belde die boer. Een bekende, want twee weken geleden hebben Peter en ik hem nog geassisteerd met een drone met camera, om te zoeken naar reekalfjes. Zie blog 59… Hij had mijn Beaver gistermorgen gevonden bij het naar buiten laten van de koeien. Bleek hij toch nog in het vlieggebied te liggen! Ik sprak af dat ik het verloren gewaande vliegtuig rond kwart voor zeven zou komen ophalen…

Even na zessen zag ik onder het gordijn door benen langs het huis komen en wegrennen. Ik keek door een ander raam en herkende twee clubleden, Martijn en Nienke. Ik naar de voordeur. Ik riep: “Wat moet dat daar?” “Shit”, hoorde ik terug. Ze waren pamfletten aan het ophangen: ‘Vermist! Wie weet waar onze Beaver is? Laatst gezien donderdag 17 juni omstreeks 20.10 op ongeveer 200 m hoogte…’ En: ‘Wij missen hem erg.’  

Ik kan zo’n grap wel waarderen. Martijn had het eten koken gelaten voor wat het was en hij had meteen actie ondernomen. Ze waren zelfs bij het prikbord van de supermarkt in IJlst langs geweest, alwaar ze ook nog clublid Gijs tegenkwamen. Die wilde ook wel met het pamflet op de foto…

Nienke en Martijn kregen een kop thee, waarna ze huiswaarts gingen om alsnog te eten, en ik ging mijn Beaver halen. Hoe ik hem aantrof? Tot morgen!

Rij, vlieg en joke voorzichtig…

Blog 70, 18 juni 2021, 01.14u

Foetsie…

Het is me al vaker overkomen. Twee keer zelfs! Even niet naar het vliegtuig kijken en het dan niet meer kunnen terugvinden. Maar gisteren spande de kroon. Mijn Robbe Air Beaver raakte om tie over acht uit zicht en ik vond hem niet meer terug…

De eerste keer herinner ik me nog levendig. Het was in Hieslum, een jaar of acht, negen geleden. Ik vloog mijn Habu impellerjet en verloor het zicht erop. Stom! Waar ik ook aan het zwerk zocht, ik vond hem niet terug. Maar ik hoorde hem nog steeds, dus hij vloog nog. Ik bleef up geven in de hoop een crash te voorkomen. Na ongeveer 35 seconden, een eeuw leek het, zag ik hem boven een maisveld in de verte. De andere vliegers hadden niets in de gaten. Ik bracht het toestel thuis en landde het. Toen ging ik in het clubhuis zitten na bibberen. Daarna heb ik het de anderen verteld, hilariteit!

De tweede keer was ook al heel wat jaren geleden. Ik was alleen aan het vliegen in Stadskanaal. Een nieuwe Micro Mig-15 raakte uit zicht. Stom, stom! Uren heb ik gezocht. Daarbij was ik ook, na toestemming, op het terrein van de gemeentelijke stortplaats gaan zoeken. Bijna alle van de honderden geparkeerde grofvuil containers had ik beklommen om er bovenin te kijken. Op de terugweg, ik had het eigenlijk al opgegeven, beklom ik nog de laatste container. En daar lag hij in! Niet veel later vloog hij weer…

Gisteravond liep het echter anders. Er kwam er een tractor met hooibalen aan. En dat terwijl ik met mijn Robbe Air Beaver aan het vliegen was. Snel moest ik mijn spullen verplaatsen. Daarbij bleef ik hoog en dat deed me de das om. Ik was mijn Beaver kwijt! Wát ik ook probeerde, vol gas, gas dicht, veel up, een looping, ik vond hem niet meer terug. Ik spitste mijn oren. Het hielp niet. Toen er twaalf minuten vliegtijd op zat heb ik de zender maar uitgezet. Een lange wandeling door de weilanden bracht ook geen soelaas. Toch raar, zonder vliegtuig op huis aan…

Thuis maar naar de wedstrijd Nederland-Oostenrijk gekeken. Daar werd ik vrolijk van. Daarna in de jacuzzi. Het was nu donker en ik had hoop dat ik de verlichting van de Beaver zou kunnen spotten. Er zou onweer kunnen komen, dus haast was geboden. Na middernacht op de fiets, de e-bike van Gonnie, dat wel. Een rondje van 6 kilometer door de omtrek. Met precies 17,4 km per uur constant rond gekeken. Nop… Nou is het een oud beestje, die Beaver. Het was zijn 1195ste vlucht. Daar zijn ze helemaal niet voor gemaakt, dus al lang afgeschreven. Maar toch…

Stom, stom, stom, ik weet het. ‘Let altijd op je vliegtuig’, schreef ik in mijn lesboekje. Maar probeer dat eens als er een tractor met een aanhanger vol zware balen hooi probeert over je zenderkoffer, je lipo’s en je logboek te rijden…

Met het verstrijken van de uren komt er een voordeel boven: de kans dat hij schade of misschien wel gewonden heeft gemaakt neemt snel af. Mijn telefoonnummer staat erop. Vannacht maar eens gaan slapen met de telefoon op mijn nachtkastje. Je weet maar nooit…  

Rij, vlieg en foetsie voorzichtig…

Blog 69, 17 juni 2021, 01.10u

Ronald…

Af en toe komt er iemand in je leven waar je meteen een zwak voor hebt. En die iemand maakt dat dan meer dan waar. Zo iemand is ons trouwe lid Ronald. Vandaag is hij 47 jaar geworden…

Ronald kwam in 2016 met een van zijn flatgenoten mee voor een van mijn befaamde middagjes voorlichting over modelvliegen. Hij had geen idee of hij dat edele modelvliegen zou kunnen leren. Nou en of! Hij werd in oktober 2016 lid en had al in november zijn getuigschrift op de simulator op zak. In april 2017 volgde zijn clubbrevet A Motor en een maand later zijn KNVvL brevet A Motor. Een jaartje later werd Ronald ook nog examinator…

Die flatgenoot hebben we overigens nooit meer terug gezien. Ronald des te meer. Hij is een van degenen die zéér regelmatig een zaterdag komt vliegen. Gonnie en ik zorgen dan dat hij als laatste ‘blijft hangen’. Zo kunnen wij hem telkens weer kunnen trakteren op een lekker maaltijd…

Naast een trouw en veelzijdig clublid is Ronald ook zeer bedreven in het ontwerpen van grafische dingen. Zo heeft hij voor onze club het logo ontworpen, de badge, de stickers en niet te vergeten ons mooie drie meter brede spandoek. Het zal niet verbazen dat dit alles hem het erelidmaatschap heeft opgeleverd. Ronald, gefeliciteerd met je verjaardag! En laten we hopen dat je nog vele gezonde jaren krijgt. En lid blijft van onze mooie club, proost!

Rij, vlieg en Ronald voorzichtig…

Blog 68, 16 juni 2021, 19.06u

Mooie mensen…

Ja, op de Fly-in van afgelopen weekend kwam ik weer veel bekenden van vroeger tegen. Daar zitten mooie mensen tussen…

Laat ik beginnen met Jacob. Ik meen dat hij de huidige voorzitter van The Eagles is. Hoe dan ook, ik weet nog dat ik in 2011 aan Jacob vertelde dat ik eens drie en een half uur heb gevlogen in een OV-10 Bronco. Drie en een half uur luchtziek ook, dat wel. “Ja, ja, zal wel…” zei Jacob toen. Hij geloofde mij  niet zo. Een volgende keer vertrok zijn gezicht toen ik hem mijn logboek toonde. Afgelopen zondag had Egbert een drie meter schaalmodel van zo’n Bronco bij zich. Gaaf! Jacob kon zich niets meer van het gebeurde in 2011 herinneren…

Dan is er Matthijs. Altijd aardig en aan het werk. Ditmaal blonk hij uit achter de grill om de hamburgers te bakken. Jammer wel voor hem, dat ik aan de lijn ben…

En dan Richard! Tijdens mijn vlucht met de Habu verloor ik de cockpitkap met piloot. Die wordt niet meer geleverd, dus ik wilde hem zeker terugvinden. Tijdens het vliegen had ik al goed gekeken waar het ding neerkwam. Richard ook.

Met vier man/vrouw gingen we op pad, het hoge gras in. Daaronder ook Martijn en Nienke, mooie mensen op zich. We liepen de cockpitkap straal voorbij. Het was te danken aan Richard, dat we het kleinood op de terugweg vonden. Maar liefst drie keer belde hij ons op om de juiste aanwijzingen te geven. Mooie mensen zijn er nog steeds!

Rij, vlieg en mooie mensen voorzichtig…

Blog 67, 14 juni 2021, 14.27u

Vlieg in…

Volgens blog 62 had ik enorm veel zin in de Fly-in bij The Eagles van afgelopen weekend. En dat was ook zo. Nou mijn verwachtingen zijn zelfs nog overtroffen…

Op de eerste dag, zaterdag 12 juni, was het best wel druk. Ook van onze club waren er verschillende mensen. Al waren natuurlijk niet alle 78 leden aanwezig…

Het grootste probleem was toch wel de harde wind. Alleen de bikkels vlogen dus. Het was een leuk weerzien met oude bekenden van de club waar ik tien jaar geleden begon…

Zondag was een veel betere dag. Zowel qua weer als gezelligheid. Niet dat het zaterdag niet héél gezellig was hoor. Integendeel zou ik zeggen. Maar zondag was het veel minder druk, zodat er meer gelegenheid was voor goede gesprekken.

Ik had zeven vliegetuigen bij me. Een paar daarvan hadden al lang niet gevlogen. Omdat ons eigen veld er niet geschikt voor is. Zo was er mijn FMS Stuka, die al twee jaar stof hing te happen. En dan de Habu, mijn eerste model uit 2011. Die had maar liefst vier en een half jaar niet gevlogen…

Maar gisteren gingen ze alle zeven omhoog! Ik heb zelfs nog een instructievlucht gemaakt met mijn Twinstar.

Punt was wel dat ik aardig wat onderdelen verloor. Veelal liet de oude lijm los. Daar valt vooraf niet op te controleren. Van de Spitfire kwam een kanon los (minder goede landing), van de Mosquito verloor ik een stuk van het richtingsroer dat al tig keer was gelijmd (blij dat ik er vanaf ben), van de Stuka een stukje aileron en vleugeltip (weer een ‘scheisse landung’) en van de Habu zelfs de hele cockpit (bij het op de kop vliegen). Het vinden daarvan viel nog tegen. Daarover volgende keer!

Rij, vlieg en vlieg in voorzichtig…

Blog 66, 12 juni 2021, 01.27u

Brevet…

Wij als vliegschool leiden mensen op. Logisch. En als ze een beetje kunnen vliegen, willen ze hun brevet halen. Ook logisch. Daarvoor hebben we onze modelvliegclub opgericht. Het idee was dat de geslaagde vliegers daarna met hun felbegeerde papiertje de wijde wereld in zouden trekken…

Maar het vreemde is, dat de meesten daarna ook lid blijven van onze vereniging EMVC Phoenix IJlst. Zo hebben we er al 77 én nog drie donateurs. Zal wel iets te maken hebben met behulpzaamheid, gastvrijheid en gezelligheid…

Gisteren ook weer zo’n dag. Vanaf 11.00u bij mij thuis koffie. Daarna les gegeven aan drie man, Bart uit Graft (NH), Jan uit Sneek en Jan uit Dokkum. En ook nog een examen A Motor van de KNVvL afgenomen. De geslaagde heet Henk en kwam er helemaal voor uit Paterswolde. Zijn vriend Jan kwam met zijn vrouw Lysbert uit Bedum (Gr), die zelf ging fietsen in de omgeving. Jan zou lekker voor zichzelf vliegen. De Jan uit Dokkum is al bijna 83 jaar, je moet het toch maar doen… Tenslotte was daar onze trouwe examinator Roel, die me weer als vanouds bijstond. Na afloop een biertje op kosten van de club. Daarna eten met Bart en Gonnie, die weer een lekkere maaltijd had bereid. Na de avondkoffie heb ik Bart nog getrakteerd op een mooie rondvaart door IJlst op onze Hobie, de trapkajak. Al met al een drukke dag, understatement… Vandaag maar eens naar The Eagles voor een gezellige Fly-in…

Rij, vlieg en brevet voorzichtig…

Blog 65, 11 juni 2021, 01.27u

Briefje…

Een man van briefjes ben ik wel. Van opschrijven. Om niet te vergeten. Veel schrijf ik in mijn papieren agenda. Papier nog. Noem dat maar ouderwets. Het grote voordeel van papier is, dat je nooit lege batterijen hebt…

Zo zet ik ook veel ideeën op een briefje. En dat zijn dan steevast oude blaadjes van een moppenkalender. Meestal die van Panorama. Lekker schuin. Of van de omdenk kalender, met mooie spreuken om over door te denken…  

De ideeën voor deze blogs komen ook altijd op zo’n briefje. Maar laat ik dat nou kwijt zijn! Erg is dat niet, want vaak heb ik dat briefje helemaal niet nodig. Vrijwel dagelijks dienen zich in mijn mooie leven situaties aan waarover zo maar een paar honderd woorden te schrijven zijn. Zoals nu dus…

Nou kan ik het wel weer gaan hebben over een fijne vliegdag gisteren, maar dat heb ik al vaak genoeg gedaan. Nu maar eens over een nietig briefje. Door het zoek zijn daarvan heb ik nu wel een héél vreemd onderwerp aangesneden. Volgende keer beter, misschien morgen al…

Rij, vlieg en briefje voorzichtig…

Blog 64, 10 juni 2021, 10.51u

Hoogzomer…

De meteorologische zomer is begonnen. En al op 1 juni. De astronomische zomer, de zonnewende, laat nog 11 dagen op zich wachten. Niet te geloven hoe een nat en te koud voorjaar we hebben gehad! Sinds 1983 niet meer gebeurd, zo vertelde de boer van wie ons vliegveld is. Daarom kon er ook pas zo laat worden begonnen met het maaien van het gras voor het vee, de zogenaamde eerste snede. Een klein wonder eigenlijk dat ik tot en met mei dit jaar al een kleine 900 modelvluchten heb gemaakt…

Maar nu is het veld weer mooi kaal. En meteen helemaal geel! Sinds begin juni valt er immers geen spat regen meer. Wat een land met weer van uitersten!

’s Avonds gaat de zon hier pas om tien uur onder. Lekker lang vliegen dus. Vaak windstil en de laatste dagen een strakblauwe lucht. Een genot. En nu kan ik gerust nog om 19.00u een online vlieglesje geven. Om daarna nog lekker even buiten te vliegen…

Ik vind ook het gaaf om laat in de jacuzzi te zitten en te kijken naar het laatste streepje daglicht. Eigenlijk wordt het in deze dagen helemaal niet meer donker…

Ik besprak deze hoogzomerperiode gisteravond met Hans. Hij vindt de ‘voorzomer’ het mooist. Dan zijn er nog allemaal beloftes, zo zegt hij. Als de zon eenmaal na 21 juni weer steeds een minuutje eerder onder gaat, begint het verval. Het mooist zomerweer komt overigens toch vaak in juli en augustus. Maar pas op, vóór je het weet gaan we weer richting de kerst! Dus geniet er nu van…

Rij, vlieg en hoogzomer voorzichtig…

Blog 63, 9 juni 2021, 12.29u

Topdag…

In blog 45 had ik het al over watervliegen. En over hoe graag ik dat doe. Dat was op 22 mei. Maar het kwam er niet van. Te druk met lesgeven en andere zaken. Tot gisteren Hans appte… Op de planning stond een paar lesvluchten buiten met Nienke, een leuke kandidaat. Ik nodigde Hans uit om aan te haken, maar hij verkoos het watervliegen in de avond…

Na de koffie en thee gingen Nienke en ik tegen elven naar het veld. Mooi weer met bijna geen wind, perfect! Drie goede lesvluchten. Tussendoor maakte ik ook drie vluchten, waarbij veelvuldig een para dropte. En dan telkens landen op het pas gemaaide stoppelveld. Het was een heerlijke ochtend en gezellig…

Hans zou om 19.00u bij me zijn. Hij was er al om half zeven… Koffie en gaan! Bij aankomst in de Wijnsloot, in tegenstelling tot de naam een breed stuk water, lag er een boot aan de steiger. Het stel van die boot kwam meteen op ons af. “Wat een toeval”, sprak de man. “Liggen we hier helemaal alleen, komt er hier in the middle of nowhere een stel on te modelvliegen…” Bleek dat die man ook aan modelvliegen deed! In Sittard, Limburg. En met hele grote modellen…

Ik mocht de Tundra van Hans starten en invliegen. Dat ging zonder problemen. Hierna gaf ik de zender aan Hans en toen had ik geen kind meer aan hem.

Al mijn vier watervliegtuigen vlogen. De Robbe Air Beaver, de Parkzone Icon A5, de Hobbyzone Supercub LP én de Micro Cub SS. Die laatste had ik ooit van Hans gekregen. Hij was behoorlijk gecrasht en hij gaf hem aan mij. Nadat ik hem had opgelapt, weer als nieuw, monteerde ik er originele drijvers onder. En zo zag Hans ook zijn oude vliegtuig een nieuw leven hebben…

De laatste landing deed ik precies bij zonsondergang. De lichtjes op de Beaver reflecteerden in het gladde water. Vanzelfsprekend sloten we de dag af met een biertje bij de tuinhaard. Clubbier, dat dan weer wel…

Rij, vlieg en topdag voorzichtig…

Blog 62, 8 juni 2021, 16.05u

Fly-in…

O wat heb ik er weer zin in! Aanstaande zaterdag en zondag zijn we als club uitgenodigd bij The Eagles in Hieslum voor een bescheiden Fly-in (hint voor onze clubleden). Niets bijzonders, gewoon lekker vliegen. Maar bijzonder is zo’n dag daar wél…

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat we er voor het laatst te gast waren. Intussen hebben we alweer heel veel beleefd. Het is daar altijd leuk en gezellig. Lekker ongedwongen vliegen met clubgenoten van nu en van weleer. Daarom kijk ik er zo naar uit. Maar niet alleen daarom…

Ik ben namelijk van plan om mijn warbirds weer eens mee te nemen. Twee daarvan hebben pas nog gevlogen, maar daar bij The Eagles hebben ze toch een mooier en geschikter veld. En mij Stuka moet ook nodig weer een keer de lucht in. Dat was voor het laatst op 3 augustus 2019! Eens kijken of het door vriend Roland (raai gerepareerde landingsgestel het houdt. Helaas is Roland zelf verhinderd…

Wellicht komen ook onze leden Michiel en zijn zoon Twan. Die hebben dezelfde Hobbyking B-17 als clubicoon Jaring die had. Een mooie gelegenheid om dat ding eens in te vliegen. Dan kan Twan, de elfjarige eigenaar, die er noest voor heeft gepaard, het wonder zelf aanschouwen.

Wat ik óók wil meenemen om te vliegen is mijn Parkzone Habu impeller jet. Die heeft voor het laatst gevlogen op 18 december 2016… Die Habu is het eerste vliegtuig dat ik ooit kocht. In juli 2011. Toen begon ik (weer) met de mooie hobby. Als kind proefde ik er ook al aan, maar geen rc. Alleen vrije vlucht en lijnbesturing…

Hoe dan ook, nu begrijp je waarom ik er om ook nog andere redenen naar uitkijk…

Rij, vlieg en Fly-in voorzichtig…

Blog 61, 7 juni 2021, 16.41u

Strak blauw…

O wat hou ik toch van de zomer! Eindelijk een periode met mooi weer. Dat had veel te lang geduurd…

Uiteraard vlieg ik het hele jaar door. Tot ik kouwe klauwen krijg en mijn vingers niet meer doen wat ik wil. Dat is me in de winter van 2012 een keer overkomen. Ik wilde hoogteroer up geven en mijn vingers gaven down. Ik denk dat het draadje tussen mijn hersenpan en mijn jatten bevroren was. Hoe dan ook, tijd om te stoppen was het zéker…

Hoe anders was het gisteren en vandaag. Heerlijk gevlogen met weinig wind en een strakblauwe lucht. De dag begon overigens al goed. En vroeg…

Nadat ik nog geen twee uurtjes had geslapen (jawel, ik ben een nachtraaf), werd ik om kwart over vier wakker. Totaal wakker! Ik er uit en in de jacuzzi. Die was nog warm, want ik had gisteravond geen tijd gehad om er in te gaan. En zo heb ik de zon zien opkomen. Dat was om kwart over vijf. Daarna gedoucht, ontbeten en me aan het repareren van de Twinstar gezet. Lekker vroeg! Even na tienen was hij weer klaar om te vliegen…

Maar eerst nog even mijn mandje in! Ook dat slaapje was kort, een uurtje hooguit. En daarna lekker gaan vliegen en genieten van weer een dag met een strak blauwe lucht…

Rij, vlieg en strak blauw voorzichtig…

Blog 60, 6 juni 2021, 23.05u

Prop…

Dat een tweeblads propeller veel effectiever is dan een drieblads wist ik al. Veel warbirds hebben er een. In plaats van een prop op schaal. Zo hebben mijn Parkzone Spitfire en Mosquito ook tweeblads props. Vanwege de performance dus. Tot genoegen kan ik zeggen. Maar dat het verschil zó groot was, dat had ik nou ook weer niet gedacht…

Op 5 april 2017 was ik op de beurs Intermodelbau in Dortmund, zoals elk jaar. Ik zag daar een mooi klein kistje, een FMS Tempest V2 WO II jager. Spanwijdte 75 cm, lengte 62 cm. Hij werd er aangeboden voor weinig, dus die ging met me mee…

Ik had meteen een haat liefde verhouding met dat ding. Hij wilde niet best vliegen. Al bij de eerste pogingen crashte hij, romp doormidden! Na lijmen, wat is epoxy toch een fijn spul, gebeurde het bij de tweede poging weer. Nu was de fraaie 8×6 drieblads prop gebroken. Die had ik dus niet in voorraad. Van ellende heb ik er maar een 8×6 tweeblads prop op gebouwd. Na de nodige aanpassingen, dat wel. De mooie spinner kon ik ook niet meer gebruiken…

Nu vloog ie wél! Maar het ging niet altijd van harte. Wat een wispelturig ding zeg! Dat kwam omdat er niet voldoende snelheid mee was te houden. Hij vloog dus weinig, tot vorige week slechts 31 vluchten, waarvan de laatste zelfs al heel lang geleden, op 6 juli 2018 (!)…

Opeens had ik wél drieblads propellers in voorraad, vanwege mijn Twinstar. Bleek het ook nog de juiste maat: 8×6. Dus het toestel weer origineel gemaakt en gewacht op het juiste weer. Vorige week, op 4 juni was dat er. Wel, ik heb in totaal 2 minuten en 5 seconden met de Tempest gevlogen. In vijf etappes! Telkens geen snelheid, een forse overtrek en weer zoeken in het 60 cm hoge gras. Eén keer moest ik de servo’s laten bewegen om hem te vinden op het geluid… Die prop gaat er dus weer af! Mijn avond werd gered doordat ik een Switch bij me had. Die vliegt altijd als een scheermes…

Rij, vlieg en prop voorzichtig…

Blog 59, 5 juni 2021, 01.22u

Gemalen reekalf…

Dat is nu net wat we niet willen! De berichten duiken alweer op in de media. Het gras op de velden staat hoog en moet worden gemaaid. Door de vele regenval van de afgelopen maanden kon dat niet eerder. De boer wist te vertellen dat het sinds 1983 niet zo nat was geweest in het voorjaar. Bij ons veld had ik zelfs 60 cm hoog gras gemeten. Dat heb ik nog niet eerder gezien…

Als ik mijn vliegtuig startte, dan moest ik uitkijken dat de vleugels het hoge gras niet raakten. Best wel lastig met een baantje van 2,5 meter breed. En het landen is helemaal een crime: de kist slaat meteen om als een vleugel de remmende kracht van hoog gras ervaart. Maar het goede nieuws is: er gaat gemaaid worden!

Van de week belde de jager. Of ik een drone met camera had. Hij wil de pasgeboren reekalfjes vanuit de lucht opsporen, zodat ze niet worden vermalen door de gigantische grasmachines van de boeren. Nou heb ik wel veertig drones, maar dat komt omdat de wetgever vindt, dat alle onbemande luchtvaartuigen drones heten. Al mijn modelvliegtuigen dus ook. Maar zo’n multikopter, in de vlokmond nog altijd hardnekkig als enige ‘drone’ genoemd, die heb ik niet…

Gelukkig kon ik lid Peter charteren. Hij bezit er wel zo’n ding en gisteravond konden we de zoektocht beginnen. Het werkte wel, maar er werd geen kalfje gevonden. Wel een verwilderde kat. En nu maar hope dat we ze niet over het hoofd hebben gezien…

Rij, vlieg en maal voorzichtig…

Blog 58, 4 juni 2021, 01.13u

Miele…

Sommige mensen hebben examenvrees. Een normale en eenvoudige taak, die ze anders goed kunnen doen, verandert in een berg waar ze niet overheen komen als ze het woordje ‘examen’ hebben gehoord. Dat komt dus ook voor in de modelvliegerij. En daar hebben wij wat op gevonden…

De truc is eigenlijk vrij simpel. Als we een cursist hebben waarbij we bovenstaande vermoeden, en dat kunnen wij als goede instructeurs (ahum) heel goed zien, dan doen we het volgende. We doen net alsof we ter oefening van de stof alle manoeuvres voor het examen gaan vliegen. Als de kandidaat dat twee keer met goed gevolg heeft laten zien, dan vertellen we dat hij of zij is geslaagd. Het werkt!  Zowel bij het simulatorvliegen als bij het echte vliegen buiten…

Gisteren hadden Roland een kandidaat voor het online examen simulatorvliegen. Dat is qua inhoud overigens hetzelfde als het KNVvL examen A Motor buiten. Aanvankelijk zou Roland het examen afnemen en ik zou meekijken. Maar aangezien de kandidaat volgens ons stressgevoelig was, had hij een plan. Hij zou aan het begin van de sessie zeggen dat de reparateur voor zijn wasmachine aan de deur stond. Dan zou ik de kandidaat voorstellen om tijdens zijn afwezigheid een oefensessie te houden. Wat dus in werkelijkheid de eerste run van het examen was. Als die sessie goed was, zou ik bij Rolands terugkeer vragen of hij een Miele wasmachine heeft. Dan zou hij weten dat de run voldoende was. Als ik een ander merk zou noemen dan was het mis…

Maar het was een Miele! Toen liep het plan wéér anders. Nu moest IK even weg, want een clublid uit Soest was in de buurt en kwam een bakkie doen. Ondertussen hield ik een oog en oor op de pc gericht. Zo kon ik constateren dat ook de tweede run met Roland een Miele opleverde. En gisteravond slaagden er nóg twee man voor het felbegeerde getuigschrift. Een daarvan is pas 9 jaar! Drie getuigschriften op één dag, dat zijn zes Miele’s…

Rij, vlieg en Miele voorzichtig…

Blog 57, 3 juni 2021, 09.54u

Acht jaar…

Mijn blog van gisteren ging over vijf jaar. Dat zijn de vijf jaar dat onze mooie modelvliegclub bestaat. Wat nog iets langer bestaat, is onze ideologische modelvliegschool. Officieel bestaat die sinds 1 april acht jaar. Maar ik was er al een jaar eerder mee begonnen. Negen jaar dus. Een tiende deel van een héél lang mensenleven…

Toen ik een kleine tien jaar terug leerde modelvliegen, had ik al vlug door dat het lesgeven bij die toenmalige club te wensen over liet. En dan druk ik me zacht en mild uit… Helaas kwam ik er langzaam achter, dat dit een fenomeen is dat bij heel veel clubs elders ook aan de hand is. Beginners worden gewoon niet goed geholpen en begeleid. En dat is structureel. Helaas. Zelf kom ik uit de instructie van de bemande luchtvaart. Ben zelfs baasje geweest van een vliegopleiding. Dus dacht ik dat beter te kunnen. En als je onze cijfers ziet, dan is dat ook zo. Cijfers liegen niet.

Wat is het toch fijn om mensen te kunnen helpen. Of ze nu helemaal aan het begin staan of elders niet aan hun trekken komen, het maakt niet uit. Ze weten me te vinden, dát wat telt…

Ik hoop dit mooie instructiewerk nog een paar jaar met plezier te mogen doen. Als ik over de tien jaar heen ga, dan ben ik tevreden. Dan mogen anderen mijn voorbeeld volgen…

Rij, vlieg en volg voorzichtig…

Blog 56, 2 juni 2021, 01.05u

Vijf jaar…

Vijf jaar. Dat is ongeveer een vijftiende deel Van een mooi lang mensenleven. En zo lang bestaat onze modelvliegclub alweer. Sinds gisteren…

Ik herinner me de oprichting nog goed. Acht mannen kwamen op 1 juni 2016 bij elkaar in IJlst. Na een goede vergadering was Elektro Model Vlieg Club (EMVC) Phoenix IJlst een feit. Van de acht aanwezigen was er één fel tegen verenigingen. Dus werden er zeven lid. De achtste volgde al twee dagen later. En al snel hadden we het vereiste aantal van tien leden bereikt, zodat we als club lid konden worden van de KNVvL.

Nu nog even een officiële akte laten opmaken bij de notaris. Dat viel nog tegen! De ene notaris wilde dicteren wat er in onze statuten zou komen. Volgens mij betekent notaris gewoon ‘opschrijver’. Dus die lui moeten niet zo uit de hoogte doen. Een andere schreef per mail: “De verantwoording licht bij mij.” Ja echt: licht met ch! Daar heb ik meteen gen vertrouwen meer in, ha, ha…

Uiteindelijk vonden we een notaris in St. Nicolaasga. Deze stelde precies voor wat wij wilden: wij bepalen wat er in de statuten moet en hij kijkt alleen of dat wettelijk kan. En deze was nog de goedkoopste ook! Die werd het. Vlak voor we met het bestuur naar hem toegingen om te tekenen mailde hij nog: “Meneer de Boer, ik heb uw website bekeken en het enthousiasme spat er vanaf.” Kijk, dát bedoel ik nou…

Mede door dat spatten hebben we op dit moment al 77 leden. Daarmee zijn we een hele grote…

Rij, vlieg en spat voorzichtig…

Blog 55, 1 juni 2021, 01.18u

Zonder motor…

Gisteren heb ik voor het eerst op onze club een vliegtuig zonder motor bestuurd. Het was echter niet de eerste keer dat echte zweefvliegtuigen, want daar hebben we het over, zonder motor dus, op onze club werden gevlogen. Daar werd ik subtiel op gewezen door lid Gijs, toen ik trots op de app zette dat er op deze club voor het eerst een kist zonder motor omhoog was gegaan….

Gijs vliegt namelijk vanaf het begin al met een zogenaamde DLG. Dat staat voor Discus Launched Glider. Een vliegtuig dat je omhoog slingert als ware het een discus. Zonder motor dus. Maar ik ben toch echt de eerste op onze club die een vliegtuig vloog dat omhoog was gebracht met een lier. Een geïmproviseerde lier, dat wel…

Het gaat om een oude Sig Riser 100, met een spanwijdte van 254cm. Clublid Jan heeft hem gekocht van iemand van Aeria in Leeuwarden. Eigenlijk zou ik Jan helpen. Als ervaren vliegeraar had hij een provisorische lier gemaakt van een haspel met vliegertouw. Best een groot ding. Jan zou vliegen en ik zou lieren of rennen met de haspel. Het werkte niet. De haspel was te groot en ik bakte er niets van. Jan stelde voor dat ik zou vliegen en hij zou lieren. Dat werkte wél…

Toch wel gaaf om zo’n kolossaal vliegtuig zo steil omhoog te zien gaan aan een stuk touw! Heel hoog kwamen we deze eerste keer niet, maar wel zo’n 20 meter. Erg leuk om te doen, en zoals een oud collega altijd over zweefvliegen zei: “Elke landing is een noodlanding.” Zo is het maar net. Ik hoop dat we ermee verder gaan…

Rij, vlieg en zonder motor voorzichtig…

Blog 54, 31 mei 2021, 10.35u

Warbirds…

Met een aantal vliegtuigen vlieg ik niet vaak. En dat terwijl ik er vroeger vrijwel dagelijks mee aan de gang was! Het is dus niet zo, dat ze me niet bevallen. Nee, de oorzaak ligt helemaal bij onze vlieglocatie…

We hebben namelijk startbanen van amper twee meter breed. Starten gaat bij hoog gras op de velden dan nog wel, maar bij de landing raken de vleugels meteen de hoge halmen aan de kant van de baan. Niet zo goed voor mijn mooie toestellen.

Gisteren waren de omstandigheden echter ideaal. Door de vele regenval van de afgelopen periode kon de boer nog steeds niet maaien. Gevolg: meer dan 50 cm hoog gras dat lekker als valbreker werkt bij de landing in het veld. Met de wielen ingetrokken, dat wel. Tijd dus om eens twee van mijn mooie warbirds aan de tand te voelen. De een had een vol jaar niet meer gevlogen, en de ander zelfs twee…

Ze zijn van het stilstaan onderhand bijzonder lui geworden! Bij de Mosquito wilde het richtingsroer niet. De hevel zat vast. Toen dat was opgelost kon ik aan de eerste vlucht beginnen. Na de start de wielen op, flaps in en genieten. Een beetje onzeker nog. Maar dat was snel over. Hoe heerlijk om weer eens lekker hoog op te trekken in de blauwe lucht, om dan vervolgens een high speed Low pass te maken…

Het tweede slachtoffer was mijn Spitfire. Hij en de Mosquito zijn halfbroers, want ze komen allebei van Parkzone en uit dezelfde tijd. Goede start, retracts in, flaperons neutraal en gaan! Na een dikke minuut hoorde ik een knal. Er viel niets van het vliegtuig af, maar Ik zag wel iets links aan de romp hangen. Voorzorgslanding en wat bleek: het was een cabrio geworden! De cockpit was los en hing nog net aan de romp vast. Gelukkig voor de piloot was het warm weer…

Het was niet minder genieten. Zowel de cabrio als de Mosquito hebben ieder vier lekkere vluchten gemaakt. In gezelschap van de fijne clubleden Emil en Gijs. Wat wil je nog meer…

Rij, vlieg en warbirds  clubdag voorzichtig…

Blog 53, 30 mei 2021, 10.34u

Afterparty…

Eergisteren had ik aangekondigd dat het gisteren een leuke clubdag zou worden. Nou, niets is minder waar, het werd een TOPDAG! We waren niet in staat om het als een reguliere clubdag aan te kondigen. Want we konden niet op korte termijn 77 leden ontvangen. Ik moet er niet aan denken, ha, ha…

Dus hadden we besloten om een spontane dag te maken met de mensen die ‘toevallig’ toch kwamen vliegen. Tijdens de dag hebben we wat geld bij elkaar gegooid. Roland kon niet komen, dus had hij al een ruime donatie gedaan. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is… Van die donatie, en van de andere donaties, hebben we het eten geregeld. Toen ik ‘s-morgens om negen uur wakker werd, realiseerde ik dat ik clubbier moest halen. En wat wijn, koffie en chips. Vóór ik wegreed bleek Emil, die met zijn camper op onze oprit stond, ook al naar de supermarkt zijn geweest. Hij had al het eten al, ik hoefde alleen de zware kratten te halen…

Op sommige deelnemers moesten we wel héél lang wachten. Dus ging de meute alvast naar het vliegveld en ik bleef achter. Later loste Emil me af. Uiteindelijk kwam iedereen en daarmee kwam ook alles goed. We hebben in de middag heerlijk gevlogen en iedereen kwam aan zijn trekken. Daarna kwam de ‘afterparty’, een lekker barbecue. Die ook weer grotendeels door Emil was verzorgd. Jayant was gebombardeerd tot commandant van de kolen en het vuur… Alles liep gezellig en goed. Jayant kreeg zijn brevet A Motor uitgereikt. Hij had het gehaald bij zijn andere club in Woubrugge, maar de KNVvL had het weer eens naar de verkeerde club gestuurd. Hebben we al meer meegemaakt: wij het noeste opleidwerk, en een andere club de eer om het brevet uit te reiken… Na het vreselijk lekkere toetje, samengesteld door Emil (ja, wéér die) en Sarita, zaten we wel erg vol. Maar niet vol genoeg om nóg eens naar het vliegveld te gaan voor een extra portie plezier. Zo werd de afterparty toch een mid-term party. Want met en paar man hebben we ook nog een gezellige nazit gedaan… TOP mensen, zelfs IK heb genoten (ha, ha)…

Rij, vlieg en afterparty clubdag voorzichtig…

Blog 52, 29 mei 2021, 01.34u

Clubdag…

Eindelijk! Blog 52 is een feit! Als het nu 20 juli 2020 was, dan had ik het gewenste gemiddelde van één blog per week gehaald. Maar dat is het niet. Het is al eind mei 2021! Dus ik mag blij zijn als ik een blog per week gemiddeld haal per 20 juli van dit jaar. Al ben ik de laatste dagen behoorlijk bezig met een echte inhaalslag…

Waar ik ook blij mee zou mogen zijn, is weer eens een echte clubdag! Door corona is de laatste alweer geweest in januari 2020… Alleen vliegen is leuk en dat doe ik dan ook graag. Dagelijks. Maar met anderen vliegen is nog veel leuker! Gelukkig heb ik een paar trouwe leden die regelmatig een dagje komen vliegen. Zoals Roel, Emil en Ronald. Altijd gezellig. Ik kijk echter ook uit naar een al dan niet spontane clubdag, waar minimaal vijf tot tien man aan meedoen. En dat gebeurt dit weekend…

Gisteravond waren we al met zijn vijven. Het begon al mooi met Emil die me een lekkere maaltijd voorschotelde. En terwijl wij zaten te peuzelen, maaide kanjer Roel ons gras. Hoe mooi wil je het hebben… Gijs vloog af voor zowel zijn KNVvL brevet A Zweef als A Motor! Het was zéér gezellig, vooral de nazit, met gebak van Gijs en bier van de club… En vandaag zijn we met nog veel meer. Dat wordt pas écht een spontane clubdag…

Rij, vlieg en clubdag voorzichtig…

Blog 50, 27 mei 2021, 13.59u

Clubbeleid…

Wellicht worden veel mensen boos om wat ik schrijf. Dat moet dan maar. Naast veel vrienden heb ik namelijk ook mensen die me haten. Al mijn hele leven lang. Dat krijg je ervan als je jezelf open en eerlijk opstelt. En weet waar je mee bezig bent. ‘Daar krijg je geen vrienden mee’ zei ooi een voormalige vriend. Hoe onwaar… Daar komt no bij, dat sinds mensenheugenis ‘de boodschapper van het slechte nieuws wordt gedood’…  

Een goed clubbeleid is essentieel voor een modelvliegvereniging. Daarmee sloot ik blog 49 af. Een voorbeeld: op mijn eerste club zagen we regelmatig iemand met zijn fiets langs het hek staan kijken. Niemand deed daar iets mee. Na verloop van tijd fietste die persoon weer weg, om zich vervolgens nooit meer te laten zien. Potentiële leden die verloren gaan!

Als ik zoiets zag, dan ging ik naar het bestuur toe. Ik adviseerde ze dan om zo iemand binnen te  vragen, koffie te geven en over onze mooie hobby te gaan vertellen. Deden ze niet. Dus dan deed ik het maar. Maar dat was dan óók weer niet goed. Een beginner die zich met de clubzaken bemoeit…

Mailtjes die niet door het clubbestuur worden beantwoord scoren ook hoog op de irritatieladder van (kandidaat) leden…

Wij hebben het op EMVC Phoenix IJlst maar gemakkelijk. We hoeven alleen maar te leren van de steken die andere clubs laten vallen. Niet zo moeilijk, zoals blijkt uit onze ledenaantallen…

Rij, vlieg en clubbeleid voorzichtig…

Blog 49, 26 mei 2021, 09.25u

Beleid…

Het kan zo maar zijn dat wat ik in de komende blogs te vertellen heb, niet zo leuk overkomt op modelvliegers en bestuursleden van andere clubs. Maar ik doe het met de beste bedoelingen! Wie weet zijn ze er op een dag wel mee geholpen. En dat vind ík dan weer ‘mooi meegenomen’…

Hoe komt het toch, dat veel modelvliegclubs om ons heen ‘leeg’ lopen? Terwijl wij keihard groeien? Af en toe word ik als arrogant omschreven. Maar zonder arrogant te willen zijn: ik denk wel dat ik weet waarom dat is. Laten we niet vergeten dat het niet voor niets is, dat onze vereniging in 2016 is ontstaan. Kennelijk was daar behoefte aan. En wel, omdat ‘we’ het op de andere clubs ‘niet konden vinden’… Hoe kwam dat? Wel, om dezelfde reden als die we nu nog steeds horen als nieuwe leden zich aanmelden: óf men wordt als lid niet serieus genomen, óf men wordt niet geholpen, of beide. En daar komt dan vaak ook nog bij dat het op die club ‘niet zo gezellig’ was…

Zelf heb ik het ook regelmatig aan den lijve ondervonden. Niet serieus genomen worden omdat mijn brieven aan het bestuur niet werden beantwoord. Geen enkele reactie zelfs, en dat vier keer achter elkaar! Tja, dan zeg je vanzelf op…

Niet goed geholpen worden is er ook zo een. In mijn geval wilde men wel. Maar je hoort vaak dat mensen helemaal niemand kunnen vinden die even tijd voor ze neemt. In mijn geval dus wel. Maar dan wisten ze weer veel te weinig van vliegen en lesgeven…

En dan het ‘niet zo gezellig’ zijn op de club. Ook al meegemaakt. Denk maar niet dat je de leden meekrijgt als je een probleem op je club hebt. Ze zijn veel te bang dat ze hun vliegmogelijkheid kwijt raken…

Al met al, een goed clubbeleid is essentieel voor een modelvliegvereniging.

Rij, vlieg en beleid voorzichtig…

Blog 48, 25 mei 2021, 11.18u

Vergrijzing…

Toen ik in 2011 ‘weer’ met modelvliegen begon, was dat bij een leuke club zo’n 20 kilometer verderop. Ze hadden rond de 55 leden meen ik. Pas geleden hoorde ik, dat hun ledental inmiddels is gezakt naar 30. Dat was volgens het bestuur. Een ‘spion’ wist me te melden dat het er nog maar 23 zijn…

Uit het overleg tussen de ‘samenwerkende’ Noordelijke clubs weet ik dat alle clubs last hebben van ledenkrimp. Dat komt door de vergrijzing zegt men. Er komen geen jeugdleden bij en de oudjes gaan vroeg of laat ‘hemelen’…

En onze club dan? Wij hadden een ledenstop bij twintig leden. Dat was eind 2019. Als voorzitter wilde ik niet dat de club zou groeien, maar de andere twee bestuursleden wilden dat wel. Dat is democratie, en dus gingen we groeien. Om aan te tonen hoe democratisch ik zelf wel niet ben, heb ik hoogstpersoonlijk de eerste dertig nieuwe leden geworven, en dat binnen een halfjaar! Toen kwam er een dispuutje in het bestuur en prompt verlieten beide andere bestuursleden de club. En daarmee lieten ze mij zitten met de gebakken peren: een grote club en geen bestuur…

Het heeft ook zijn voordelen om veel leden te hebben, zo zie ik nu wel in. En ik kick ook wel op grote getallen… De meeste van de huidige 77 leden zijn dus door mij geworven…

Hoe zit het dan met die zogenaamde vergrijzing? Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Je moet in je club gewoon een goed beleid voeren. Iets waar we het een volgende keer nog eens over gaan hebben…

Rij, vlieg en vergrijs voorzichtig…

Blog 47, 24 mei 2021, 10.25u

Spoetnik…

In blog 43 had ik het over wat ik in 1957 meemaakte. Maar daar zou ik het een andere keer over hebben. Nu dus…

In het gezin waar ik uit kom hadden we geen auto. We ‘hielden’ dus van fietsen en wandelen. De natuur. En een beetje van het water. Mijn grootvader was namelijk Zuiderzeevisser geweest in Vollenhove. Zijn familie kwam oorspronkelijk van het eiland Schokland en daarom ben Ik dus ook een Schokker nazaat…

Naast geen auto, hadden we ook geen boot. Daar was helemáál geen geld voor. Of mijn vader was te zuinig, of hij durfde er geen te kopen. Een beetje van allemaal denk ik. 

Niemand van ons gezin, of van de beide families waar ik uit voortkom, had iets met vliegen. Nou ja, mijn oudste broer wel een beetje dan. Hij is KNMI weerman op Schiphol geweest. Meteoroloog. Het woord zeg het al, er zit ‘loog’ in. Weermannen mogen de hele dag professioneel liegen en daar krijgen ze nog goed voor betaald ook. Een Amerikaanse collega vlieger noemde ze steevast “beroeps leugenaars”… Mijn broer ‘wist’ dan ook meer van vliegen dan ik als vlieger zelf… Geen vlieggekken in de familie dus. Waar komt dan ineens de fascinatie voor vliegen en ruimtevaart bij mij vandaan? Bij de benjamin van het gezin?

En dan kom ik nu terug op 1957. Oktober. Ik was drie jaar oud. Mijn vader haalde ons midden in de nacht uit bed om buiten iets te gaan zien. Hij nam mij op zijn arm (de enige keer dat ik me dat herinner) en liet me een heldere ster zien die geluidloos langs de hemel schoof. Ik was getuige van het allereerste door mensen gemaakte object in de ruimte, de Russische Spoetnik…

Toen moet het zijn begonnen. Vanaf mijn vierde jaar, zo herinner ik me, wilde ik piloot worden. En later, toen ik vijf was, ging ik bij mijn vriendje Wimmie Wolferink op televisie kijken (want die hadden wij ook niet) naar de lancering van Amerikaanse raketten…

Rij, vlieg en Spoetnik voorzichtig…

Blog 46, 23 mei 2021, 11.38u

lid…

Al in 2012 ben ik begonnen met structureel modelvliegles te gaan geven. Ik bedreef zelf het modelvliegen nog geen jaar, maar dat was in mijn geval geen probleem. Mijn werkzame verleden ligt namelijk helemaal in de vlieginstructie bemande luchtvaart. En laat dat nou grote overeenkomsten hebben met wat ik wilde gaan doen…

Op 1 april 2013 ging ik officieel van start met de modelvliegschool. Het aantal cursisten steeg vlot en momenteel heb ik er al meer dan 200 afgeleverd. Om deze mensen in staat te stellen om bij ons een echt KNVvL brevet te halen, heb ik met zes anderen op 1 juni 2016 een modelvliegclub opgericht: Elektro Model Vlieg Club (EMVC) Phoenix IJlst. Het idee was, dat cursisten van de vliegschool een jaartje lid zouden worden om hun brevet te halen en daarna konden ze goed voorbereid de wijde wereld in trekken. Het liep echter anders: de meesten bleven als lid hangen! Het is bij ons ook véél te gezellig…

Op 1 juni aanstaande bestaan we als vereniging pas vijf jaar en op dit moment hebben we al 77 leden. En ook nog eens drie donateurs! Er zit ook een mooi aantal jeugdleden tussen… Hiermee zijn we al een van de grotere modelvliegclubs in het land, en zeker hier in Friesland… Onze leden komen overigens uit alle hoeken van het land en daarbuiten…

De administratie wijst uit dat er sinds de oprichting 29 leden weer hebben opgezegd. Dat is een verloop van 6 per jaar, en dus heel redelijk… Sommigen zijn echter helaas weg gegaan met ruzie, maar dat gebeurt eigenlijk ook overal. Maar de meesten zijn heel trouw aan onze gezellige club. En dat is fijn!

Rij, vlieg en lid voorzichtig…

Blog 45, 22 mei 2021, 01.10u

Watervliegen…

Wat doe ik dat graag! Maar wat is het ook alweer lang geleden… De laatste keer dat ik lekker met mijn boot op pad ging om te watervliegen, was op 9 november. Meer dan een halfjaar geleden alweer. En we weten nog wel wat er vier dagen later met me gebeurde: een hartaanval, op vrijdag de dertiende nota bene…

Gelukkig ben ik weer helemaal hersteld. Ik voel me weer prima en doe alles weer. Nou ja, bijna alles… Maar ik vlieg weer dagelijks. Dat deed ik eigenlijk al meteen nadat ik uit het ziekenhuis was. Maar van watervliegen kwam even niets. Eerst mocht ik zes weken niet autorijden, dus ook niet varen. En zeker niet alleen… Daarna kwam de kerstperiode en de jaarwisseling. Per 31 december werd de Europese regelgeving voor drones veranderd. Dus ook voor modelvliegtuigen. Duidelijk werd, dat je niet zonder toestemming van de provincie mag vliegen in de zogenaamde Natura 2000 gebieden. En juist daar vloog ik zo graag! In februari kwam er zelfs een korte maar heftige winter! Eindelijk kon er weer eens worden geschaatst, wat we dan ook elke dag deden. Landen en starten op het ijs deed ik ook. Zie het filmpje in blog 41…

Gevolg van die korte maar strenge winter was, dat de boot in een laat stadium nog winterklaar moest worden gemaakt. Allemaal redenen om het o zo leuke watervliegen even te laten voor wat het was. En zo ben je zo maar weer een halfjaar verder…

Maar nu is de boot is weer vaarklaar, dus wordt het tijd om weer eens uit te varen voor een lekker middagje watervliegen. Op mijn alternatieve locatie natuurlijk, waar het wél mag…

Rij, vlieg en watervlieg voorzichtig…

Blog 44, 21 mei 2021, 01.30u

Bambi…

Ik hou van de natuur. Altijd gedaan ook. Als kind kwam ik vrijwel dagelijks in het bos en op de hei bij Ede. Daar reden geen auto’s volgens mijn moeder. En dus konden wij daar rustig en veilig spelen. Soldaatje meestal. Maar ik maakte er ook mijn eerste modelvluchten. Nog niet radiografisch bestuurd, want daar hadden we het geld niet voor. Vrij vliegende zweefvliegtuigen waren het! Sommige deden het niet best en dan liep je een hele middag met een touw in de hand te rennen om zo’n ding de lucht in te krijgen. Een andere vloog zó goed, dat je met recht van vrij vliegend kon spreken. Hij vloog gewoon weg, het bos over Nooit meer terug gezien. Je adres erop zetten, dat kwam niet in onze kindergeesten op. Maar niet veel later hadden we de toen befaamde klapstaart met een lont…

Later als tiener was ik regelmatig in het Nationaal park de Hoge Veluwe te vinden. Met fotografie als hobby kon je daar de mooiste landschappen schieten. En op de wildkansel natuurlijk edelherten en moeflons voor de lens krijgen… 

Terug naar Bambi. Nog goed weet ik waar ik was op 27 april 1967, de avond van de dag waarop onze huidige koning werd geboren: ik was bij een bosrand tussen Wolfheze en Renkum. Op de fiets zoals altijd. Ik fietste sowieso veel, ook dagelijks tussen huis in Ede en school in Arnhem. 25 km enkele reis… In een weide bij een bosrand zag ik een aantal reeën staan. Zó mooi, dat ik het nooit ben vergeten…

Tegenwoordig vlieg ik schuin tegenover ons huis boven de weilanden. Toen we ons huis vonden hoorde ik, dat daar zeven reeën wonen. Inmiddels heb ik ze allemaal gezien. En soms allemaal tegelijk. Meerdere keren. Tijdens het vliegen staan ze gewoon van een afstandje te kijken… De eerste keer dat ik er een zag, was op de dag dat Gonnie in juni 2008 aan haar nieuwe baan begon. Ze fietste weg en ik keek haar na. Met de verrekijker. Opeens zag ik door dat ding een grote reeënkop! Tussen mij en mijn fietsende lief in! Twee weken geleden zag ik er tijdens het vliegen maar liefst vijf. Maar de klapper kwam vorige week: terwijl ik met mijn spullen naar het veld liep hoorde ik bij de boerderij waar ik langs moet, een krakend geluid in het kreupelhout langs het pad. Meteen daarna kwam er zo’n bruine rakker op twee meter langs me heen gestoven! Om even verder halt te houden en me aan te staren met zijn of haar reebruine ogen…

Rij, vlieg en Bambi voorzichtig…

Blog 43, 20 mei 2021, 01.30u

Ufo’s…

Ik hou van vliegen. Zoveel is duidelijk. Maar ik zie ze ook wel eens vliegen… Zo ook mijn lief…

Elke avond, jazeker, zo goed als elke avond, zitten mijn lief en ik in de jacuzzi. Onder de sterrenhemel. Als die tenminste te zien is. De laatste tijd was dat niet vaak het geval. Maar soms is de hemel toch helder. En hier in Friesland is de lucht erg schoon, zodat je alle sterren goed kan zien. Zelfs de Melkweg is vaak mooi te aanschouwen… We kijken dan steevast veelvuldig omhoog. Satellieten spotten, zoals dat heet…

Op de avond voor Moederdag was het ook zo’n heldere avond. Ik zat alleen in de tub, want mijn lief was naar haar moeder in Ede voor de zojuist genoemde dag. En toen zag ik ze… Ik was al gewaarschuwd door het RTL Nieuws dat ze er weer waren. De vele ufomeldingen! Want Elon Musk had weer een hele serie satellieten gelanceerd, bedoeld voor beter internet. Omdat die dingen keurig in een rijtje overvliegen, dachten veel mensen ufo’s te zien… Die avond zag ik er 25 achter elkaar aan over komen, uiteraard geheel geluidloos…

Ik vertelde het mijn lief en toen gingen we weer in de tub. Weer satellieten spotten, in de hoop dat ook zij ze zou zien. Voordat ze later in de week in een te hoge baan om de aarde zouden komen. Eergisteravond was het zover. Ze kwamen weer keurig over. Nu iets verder uit elkaar. Als de ene boven je was, zag je de volgende al aankomen. Allemaal keurig achter elkaar aan, met ééntje een beetje naast de koers van de anderen. Net zoals ik ze voor het eerst in december 2019 had gezien. De laatste was heel helder. Het waren er aanzienlijk meer dan 25 overigens. Wellicht heb ik de vorige keer de eerste paar gemist…

Uiteindelijk telden we er 35 in de rij. Met de eerder gespotte losse exemplaren kwamen we al op vijftig… Net bekomen van het mooie verschijnsel, zei mijn lief: “Moet je nu kijken!” Daar, recht boven ons, kwam een nieuw treintje ufo’s aan. En daarna nóg een! Teveel om te tellen! Uiteindelijk zijn we bij 90 stuks de tel kwijtgeraakt. Het kunnen er dus ook 100 zijn geweest… Fascinerend! Ik voelde me weer bijna als in 1957, toen ik drie jaar oud was. Maar daar ga ik het een volgende keer over hebben…

Rij, vlieg en ufo voorzichtig…

Blog 42, 19 mei 2021, 01.00u

Kanjer…

Ik heb verschillende vliegvrienden. En velen van hen zijn echte vrienden geworden. Maar één wil ik er uitlichten. En dat is Roel…

Roel kwam ik in 2011 tegen bij The Eagles, de club waar ik ben begonnen. Hij was net als ik beginner. Helaas kreeg Roel last van zijn ogen en hij moest daaraan worden geholpen. Van het vliegen kwam niet veel meer en Roel dacht eraan om ermee te stoppen. En toen belde ik hem…

Het moet rond 2012 of 2013 zijn geweest. Net begonnen met mijn ideologische modelvliegschool kon ik wel wat klandizie gebruiken. Je leert het edele vak van instructeur per slot van rekening over de ruggen van je eerste leerlingen, ha, ha… Niet dat ik geen ervaring in de vlieginstructie had, integendeel. Maar toch… Roel was er niet alleen mee geholpen, hij was door mij ook gered voor onze mooie hobby! Zijn brevet volgde al snel…

Tot op de dag van vandaag komt Roel bijna wekelijks, maar in ieder geval héél trouw, een middagje vliegen. Altijd gezellig! En wat hij in de jaren allemaal niet voor me heeft gedaan! Helpen met het uit- en inbouwen van de motor van mijn kajuitboot, het afvoeren van oude accu’s, noem maar op! En altijd als we een clubfeest hebben, komt hij helpen opbouwen en afbreken…

En hij maakt regelmatig onze startbanen schoon. Met schep en bezem in de weer. Hij is al bijna 77, maar niets is hem teveel. Gistermiddag nog maakte deze kanjer de baan weer in orde, terwijl ik als hartpatiënt hem niet mocht helpen: “Ga jij maar op je kruk zitten en lekker vliegen…”  Wát een TOPGOZER. Ik ben je dankbaar Roel!

Rij, vlieg en kanjer voorzichtig…

Blog 41, 18 mei 2021, 00.13u

Snel, vluchtig en ijspret…

In deze tijd is alles snel. En vluchtig… Men heeft bijna helemaal geen spanningsboog meer over. Of aandachtspanne, zo je wil. En dat komt door de asociale media!

Video’s moeten vlot lopen en als ze langer duren dan pakweg twee minuten, dan haakt de geachte kijker af. Boeien… Lange teksten worden ‘gescand’ (vluchtig gelezen op hoofdlijnen) of zelfs helemaal overgeslagen. En het is allemaal ook heel vluchtig… Om ‘pakkende’ filmpjes te maken heb ik moeten besluiten de speelduur tot circa 2 á 3 minuten te beperken…

Alles duurt tegenwoordig kort. Zelfs de afgelopen winter was zéér kort (maar hoe leuk was dát…). Nou ja kort, het huidige voorjaar is véél te koud en dat duurt dus al héél lang! Nog een wonder dat ik op dit moment in 2021 al 792 modelvluchten heb kunnen maken…

Terug naar snel en vluchtig. Van die korte winter heb ik erg genoten. Eerst bij windkracht vier op het ijs starten en landen. Om een dag later langs dezelfde plek te schaatsen, zonder noemenswaardige wind ditmaal.

Van die ijspret met mijn Twinstar heb ik een film gemaakt. En daarbij heb ik gezondigd tegen mijn eigen regel: de speelduur is meer dan zeven minuten! Bij hoge uitzondering… Weet je wat, hieronder staat hij. Oordeel zelf of je de aandacht erbij kunt houden. IJspret in mei, veel kijkplezier!

Rij, vlieg, snel en vluchtig voorzichtig…

Blog 40, 17 mei 2021, 01.30u

Getal

16.000. Een getal. Maar niet zomaar een getal. Zo’n vijf uur geleden, eigenlijk gisteren dus want ik schrijf dit na middernacht, heb ik mijn 16.000ste modelvlucht gemaakt. En dat is geen kattenpis. Het is op zich al een heel bijzonder aantal vluchten…

Want als je elke dag een vlucht maakt, zonder één dag over te slaan, dan heb je bijna 44 jaar nodig om dit aantal te halen. Zeg van je 20ste tot je 64ste… Stel dat je alleen in de weekenden vliegt. En je maakt gemiddeld vijf vluchten per weekend. Als je dan twee weken op vakantie bent, blijven er 50 weekenden per jaar over. Dan maak je dus 50 x 5 = 250 vluchten per jaar. Een redelijk gemiddelde lijkt me. Dan heb je dus 64 jaren nodig om die 16.000 te volbrengen. Denk je eens in, van je tiende tot je 74ste

De grap in mijn geval is, dat ik dit astronomische aantal binnen tien jaar heb behaald. Want ik bedrijf de hobby pas sinds 6 juli 2011…

Ik weet nog goed dat ik mijn tweehonderdste modelvlucht maakte. Rond deze mei tijd in 2012. Ik trakteerde nog, op de club waar ik toen lid was… Verder ben ik best benieuwd waar ik sta in de rij van meest ervaren modelvliegers van dit land. Qua aantal vluchten dan. We zullen het nooit weten…

Rij, vlieg en getal voorzichtig…

Blog 39, 16 mei 2021, 17.30u

Regelmaat…

Nou, het gaat echt niet lukken om wekelijks een blogje af te leveren. Wat heet, de laatste was alweer van 1 januari! Ik ben nu bij de 39ste aangekomen, en daar had ik vorig jaar rond deze tijd moeten zijn. Een vol jaar teveel tijd nodig gehad dus… Het doel was om regelmatig een blog afleveren, het liefst een keer per week. Om de trouwe volgers niet teleur te stellen. Maar wat is regelmatig? Een keer per jaar is dat toch ook?

Wat ik nu ga proberen, is een blog per DAG afleveren. Net zolang tot ik er gemiddeld één per week heb. Eens zien of me dat lukt. Maar wie geen doelen stelt, bereikt ook nooit iets, ha, ha…

Natuurlijk zou ik me kunnen verschuilen achter ‘geen tijd hebben’. Maar dat is flauw. Tijd is geld, en als je geen tijd hebt, ben je dus straatarm… Bovendien ben ik een pensionado, dus heb ik per definitie veel rijd. Het is alleen maar een kwestie van goed en slim indelen… 

Regelmatig een blog afleveren lukt dus niet best. Maar regelmatig vliegen wel. En daar draait het uiteindelijk allemaal om…

Rij, vlieg en regelmaat voorzichtig…

Blog 38, 1 januari 2021

Duik…

De jaarwisseling was weliswaar koud, maar we hielden ons warm bij de vuurkorf. Samen met de buren, netjes op anderhalve meter afstand buiten. Ik had het niet willen missen! Dan maar de oudejaars conference van Guido en Yoep opnemen…

Het was heel erg gezellig. Lekker samen naar het ondanks het verbod toch nog vele vuurwerk boven Sneek kijken. En het werd iets later dan we hadden gedacht. Even niet lijnen en op een houtje bijten. Iets meer gegeten aan toastjes, pinda’s en boven het vuur geroosterde marshmallows dan me lief is. En meer wijn en Champagne in mijn mik dan wenselijk… Dus ietwat brak in de late eerste ochtend van het jaar naast het bed. De weegschaal kraakte, maar het viel me toch nog mee…

Afgelopen dinsdag, ik schreef er al over in blog 36, ben ik voor controle naar de cardioloog geweest. Hij was héél tevreden. Nagenoeg geen schade aan mijn hart en mijn prognose is erg goed. Hij durfde er zelfs een fles wijn op te zetten dat ik er over twintig jaar nog ben. Nou dan kan ik me ook wel wagen aan een frisse Nieuwjaars duik Zo dacht ik. Een foto maken en op de club app, de familie app en de ex collega’s app ermee!

Klaar voor de nieuwjaarsduik…

Het viel de familie en kennissen tegen. Ik ben namelijk een lolbroek. Althans, zo profileer ik me graag. Die duik was helemaal vooraf gepland en in scene gezet. Ik maakte tijdens de eerste modelvlucht van het nieuwe jaar een keurige duikvlucht… Met het nieuwe exploitatienummer van de RDW op het toestel, zoals dat vanaf vandaag verplicht is…

Het viel de familie en kennissen tegen. Het werd een duikvlucht met mijn twin engine rc model!

Weinig wind vandaag en dus genieten! En daar kwam iemand aanlopen… Het bleek de jager, zonder geweer ditmaal. We hebben een deal dat wij vertrekken als hij met zijn gun en hond ten tonele verschijnt. En, zo zei hij, dat hadden we ergens vorige week niet gedaan. Ik was me van geen kwaad bewust en had niets van de jacht gemerkt. Ik heb me verontschuldigd en de kou was weer uit de lucht. De aardige jager zag verderop iemand lopen met een zwartwit hondje. En die iemand mocht daar niet komen. De jager nam afscheid, liep naar zijn auto en ging erop af. Ik zag dat de iemand in de verte, met het zwart-witte hondje, mijn buurman was. Waar ik vannacht nog tot laat mee had zitten lullen, en van wie ik overigens een heerlijke door hem zelf gerookte paling mocht oppeuzelen…

Wat ze tegen elkaar zeiden kon ik niet verstaan. Maar toen de buurman verder was gelopen zag ik dat de brave jager zijn auto had vastgereden in de modder. Er moest een tractor aan te pas komen…

De kop is er weer af, de eerste vluchten van 2021 zijn een feit….

Rij, vlieg, duik en tractor voorzichtig…

Blog 37, 25 november en 29 december 2020

Noodlot…

Blog 36 begon ik met: “Leeft ie nog?” Het antwoord was: “Hij leeft dus nog en is nu héél gezond.” Nou, dat valt nog te bezien. Want wat ik nú weer heb meegemaakt…

In blog 36 zat ik nog op te geven over hoe gezond ik wel niet bezig was. Sinds januari 11 kilo afgevallen door minder te eten en drinken. En veel te sporten. Ik voelde me dus heel goed en was lekker aan het klussen…

Zo was ik in november eindelijk begonnen met het ophogen van het tegelpad naar de voordeur. Zodat mijn oude schoonmoeder van 93 jaar er met de kerst weer goed in zou kunnen… Ik was al een paar dagen lekker op dreef en was alweer een meter van de voordeur af met het pad. En toen sloeg het noodlot toe! Vroeger nooit iets gehad, en nu voor de zesde keer in drie jaar tijd het ziekenhuis in met een ernstige aandoening…

Op 13 november, jawel. “vrijdag de dertiende”, werd ik normaal wakker na een goede nacht slaap. Meteen daarna werd ik niet lekker. Ik dacht nog even aan corona. Maar het ging zó snel, dat het echt geen corona kon zijn. Binnen een paar minuten was ik helemaal incapabel. Gonnie nam mijn pols op: slechts 43 slagen per minuut… Ze belde meteen de spoedarts en deed het juiste verhaal. De avond ervoor was ik in de jacuzzi ook niet lekker geworden. Ik was eruit gegaan en op de bank gaan liggen. Daar voelde ik me weer beter. Gonnie had het allemaal juist geïnterpreteerd: een hartinfarct. En een flinke ook…

Ook de huisarts interpreteerde het verhaal juist en hij waarschuwde meteen een ambulance. Ze kwamen tegelijk aan… De huisarts legde de laatste tegels zodat de brancard met mij erop er goed overheen kon. En zo ging ik even later met gillende sirenes naar Leeuwarden en binnen no time lag ik in de OK voor stents en dotteren… Toen ik een week later weer thuis was, hebben mijn dochter en haar vriend het tegelpad afgemaakt.

Vanmorgen, 29 december, ben ik voor controle naar de cardioloog geweest. Hij is héél tevreden. Nagenoeg geen schade aan mijn hart en mijn prognose is erg goed. Hij durfde er zelfs een fles wijn op te zetten dat ik er over twintig jaar nog ben. Jullie zijn dus nog niet van mij af, ha, ha!

Mijn schoonmoeder was blij met de nieuwe betegeling en de kerst was weer gezellig als vanouds, met de dochters gespreid op verschillende dagen. Een met de kleinkinderen en de ander met haar vriend…

Rij, vlieg en noodlot voorzichtig… En blijf gezond. Ook in 2021!

Blog 36,

En waarom dan zo lang geen blog van mij? Simpel, omdat ik veel andere en meer belangrijke dingen te doen had. Zo heb ik een paar nodige klussen gedaan die wéken duurden. Een daarvan was het leggen van dakplaten met pannenmotief op de schuur en de blokhut. Op beide zaten rollen bitumen, die onderhand zo lek waren als een mandje. De werkbank in de schuur stond al bij de eerste de beste bui blank. En in de blokhut lekte het op verschillende plaatsen. Ik kan nog net niet zeggen dat het binnen net zo hard regende als buiten… Afijn, daar zijn we dus voorgoed vanaf. Komt mooi uit, want vanaf dat moment is de blokhut voortdurend in gebruik als ‘Corona clubhuis’ voor onze modelvliegclub… En ook de werkbank in de schuur blijft weer mooi droog. Kan ik er weer eens lekker de rommel op laten liggen… Verder waren er natuurlijk de steeds terugkerende klusjes. Speciaal noem ik hier het grasmaaien. Telkens een sportbeurt op zich. Over sporten gesproken. Sinds 12 januari doe ik elke dag met mijn lief aan wandelen, fietsen of peddelen op de trapkajak. Ook daar gaat de nodige tijd in zitten. En dan heb ik het nog niet gehad over de vliegschool en de dito club. Daar gaan echt wel de meeste uren in! Vanzelfsprekend heb ik ook nog de nodige vluchten voor mezelf gemaakt. Want een mens moet ook lol hebben én blijven oefenen op scherp vliegen… Hij leeft dus nog en is nu héél gezond. Het vele sporten en minder eten hebben hun vruchten afgeworpen. En minder alcohol natuurlijk, alléén nog in het weekend een wijntje. Mijn gewicht is sinds die 12e januari gestaag teruggelopen van 91,6 kilo naar 79,8. Deze week heb ik bij de huisarts weer een APK gehad: alle waarden zijn weer binnen de limieten. BMI, Suiker, cholesterol, urine en nierfunctie, allemaal goed. Bloedruk een tikkie hoog, maar dat zit in de familie (net als hoog cholesterol). Pilletje dan maar… Ik heb me in geen jaren zó gezond en fit gevoeld! En nu op pad voor een nieuwe douchecabine, want ik ben begin april door de oude douchebak gezakt. Begin april? Jazeker, we douchen als sindsdien buiten bij de  jacuzzi, onder onze mooie buitendouche mét mengkraan. Maar als de nachtvorst komt, dan moet die eraf. Dat wordt opschieten dus… Rij, vlieg, klus en tijd voorzichtig. En blijf gezond!

Blog 35, 30 juni 2020

Weeshuis.

Mijn vliegtuig komt voorbij. Rustig zoemend. Milde wind, recht in de baan. Half tien in de avond, het is nog warm. Een beetje drukkend. En het is nog licht, heel licht. De zon staat nog aan de hemel. We zitten rond de langste dag van het jaar. Wat een genot… Ik sta in korte broek en zonder T-shirt mijn mooie hobby uit te oefenen. Zoals zo vaak. Wat ben ik toch gezegend. Wat ben ik toch een gefortuneerd man…

En dan ga ik mijmeren. Dat gebeurt vaak tijdens zulke momenten van rust en gelukzaligheid. Als ik bedenk wat voor een bofkont ik ben, denk ik algauw aan al die stakkers die niets hebben. Die geen geld hebben voor een hobby, of zelfs niet voor het noodzakelijke eten.

Mijn gedachten gaan naar februari 2005. In de nasleep van de tsunami van 2e kerstdag 2004 zijn we naar Sri Lanka getogen om daar te helpen een weeshuis op te bouwen. We hebben er ter plaatse twee weken aan gewerkt. Samen met nog meer vrijwilligers. We doneerden veel spullen, zoals elektrisch gereedschap. Ik liet mijn oude maar nog goed bruikbare zooi daar achter en de mensen waren er goed mee geholpen. En ik, rijke westerling, kon thuis gewoon weer het nieuwste van het nieuwste aanschaffen, ha, ha…

Uiteindelijk hebben Gonnie en ik er zo’n 3000 eurootjes ingestoken. Daar waren de reis en het verblijf in een mooi hotel overigens bij inbegrepen. Maar toch… In dat hotel, met 2 kilometer lengte het langste hotel van heel Azië, verbleef ook Bill Clinton. Helemaal aan de andere kant werd er een aparte ingang voor hem bewaakt door bewapende bodyguards. We hebben Bill dus niet gezien, nou ja, we zagen een keer zijn helikopter overvliegen…

Het was een fijn verblijf en we hielden er een goed gevoel aan over. We hadden arme sloebers kunnen helpen! Toen we uit de 35 graden van de tropen op Schiphol landden, was het minus 15 graden. Maar liefst 50 graden verschil in een paar uur. Gelukkig haalden onze kinderen ons op met de auto. Ze hadden dekentjes voor ons meegenomen…

Het verhaaltje is hiermee nog niet uit. In 2015 bestond het weeshuis alweer tien jaar, en we werden uitgenodigd voor een reünie. Daar liepen we Rita Verdonk ook nog tegen het lijf… Tijdens een mooie PowerPoint over de ins en outs van de situatie, werd ons aangetoond dat 98% van de donaties ook daadwerkelijk bij de weeskinderen terecht komt. De eerste weeskinderen waren inmiddels al als jong volwassenen (mét een toekomst) uitgevlogen. Maar er kwamen steeds weer nieuwe wezen bij. Die natuurlijk hun ouders niet bij de tsunami waren verloren. Goed werk! En toen besloten we het weeshuis verder te gaan sponseren. Op onze 40jarige trouwdag doneerden we zelf een hele week eten en onkosten voor de weeskinderen en het personeel. En we vroegen als cadeau aan onze 40 gasten een bijdrage voor nóg een ruime gift.

Hierna begon ik het overschot aan giften voor mijn modelvliegschool, het deel dat overbleef nadat mijn onkosten voor de spullen van de school gedekt waren, op regelmatige basis over te maken naar de stichting. Dat is dus de Stichting Weeshuis Sri Lanka.

Meestal maak ik tweemaal per jaar een bedrag over, met de kerst en met mijn verjaardag. Ik was 28 juni jarig en met mijn laatste bijdrage hebben we met de modelvliegschool tot nu toe in totaal 2500 euro gedoneerd…

De tijd zit erop en de accu is bijna leeg. Ik laat mijn vliegtuig dalen. Een mooie strakke landing volgt. Tevreden keer ik huiswaarts, alwaar mij lieve Gonnie wacht met de koffie.

Rij, vlieg, weeshuis en doneer voorzichtig. En blijf gezond!

Blog 34, 24 mei 2020

Een luchthaven bij Sneek? Spannend…

Er schijnen plannen te zijn voor een heuse luchthaven bij Sneek. En dat nog wel héél dicht bij ons huis. Heel spannend… Van het opschroeven van de blogs tot een gemiddelde van een per week komt niet veel terecht. De stroom van nieuwe  cursisten neemt niet af. Nu wil ineens iederéén online lessen gaan volgen… Dus druk, druk, druk…

Die plannen voor die luchthaven komen van onze vereniging, en dus van mijzelf. Het wordt een officiële luchthaven in het kader van de wet. Maar dan alleen voor het opstijgen en landen van modelluchtvaartuigen. Als dat rond is, dan krijgt die luchthaven zelfs een plekje in de luchtvaartdocumentatie en hij zal te zien zijn op de luchtvaartkaarten die ‘echte’ piloten gebruiken. Alles voor de veiligheid dus…

Een heuse ‘luchthaven’ in de buurt van Sneek, vlakbij ons huis…

Om met succes een aanvraag bij de Inspectie Leefomgeving en Transport (IL en T) van het ministerie te kunnen doen, hebben we een Verklaring van Geen Bezwaar (VGB) van onze gemeente nodig. En dáár ben ik de afgelopen periode dus langdurig mee bezig geweest… Heel spannend allemaal. Hoe zal de gemeente gaan reageren? We moeten het erdoor zien te krijgen. Daarom heb ik alles uit de kast gehaald.

Het formulier is gemaakt door de afdeling Modelvliegsport van de KNVvL. Dat heb ik natuurlijk secuur ingevuld. Daarna als bijlage 1 een kaart erbij gemaakt. En tenslotte als bijlage 2 een betoog van drie kantjes over wat we allemaal doen en hoe goed we wel niet bezig zijn…

Het concept heb ik voorgelegd aan de andere bestuursleden van ons cluppie. Zij hadden nog een paar zinnige aanvullingen. Maar een van hen gaf me coördinaten van ons veld en daarmee kwam ik telkens uit in de havens van Amsterdam… Toen ik dat van de bestuursleden allemaal had verwerkt, heb ik het geheel nog een paar dagen laten liggen om te kunnen rijpen. Nu is het klaar en geprint. Het enige dat nog moet gebeuren is even naar de landeigenaar stappen om het hem voor te leggen. Alweer heel spannend! Als hij akkoord gaat, dan gaat de hele boel op de post naar het gemeentehuis in Sneek. And then we wait…

Het weer is alweer vaak mooi. Heel veel zon en vaak weinig wind. Goede temperaturen. We kunnen al tot na 22.00u vliegen! Tot nu tot alweer 134 modelvluchten gemaakt in mei. En er is weer maand over, dus komen ook nog wel een ‘paar’ vluchten bij…

Mijn slotzin (zie onder) heb ik niet van mezelf. Maar die zijn geïnspireerd op een column van DJ Wil Luikinga vroeger in het Veronicablad. Beter goed gejat dan slecht verzonnen!

Rij, vlieg, en luchthaven voorzichtig. En blijf gezond!

Blog 33, 19 april 2020

Nep nieuws…

Ik wilde het aantal blogs opschroeven tot een gemiddelde van een per week, maar dat liep even anders! Ik was dus al op 29 maart met deze blog begonnen. Maar ja, dat klussen… En toen we na drie en een halve week bikkelen even rust namen, stroomden ineens veel nieuwe cursisten in! Nu zit ik dus elke dag twee á drie lessen te geven. Heel leuk overigens… Maar als ik niet uitkijk is er alweer een maand verstreken sinds de vorige blog!

Er komt veel nieuws langs dat niet klopt. Nep nieuws, ofwel fake news. En we laten ons natuurlijk weer helemaal gek maken. Maar er komt ook veel echt en officieel nieuws voorbij…

Onze premier geeft nu regelmatig een zinnige persconferentie. Maar ook onze koning hield een toespraak die er mocht wezen!

Het programma De Wereld Draait Door sloot vaak af met een leuk filmpje van Lucky TV. Hierin werd onze vorst regelmatig gepersifleerd. Naar ik heb vernomen kon hij er altijd smakelijk om lachen. Daarom durf ik het ook wel aan om hier een Screenshot van de toespraak van Zijne Majesteit te plaatsen. En een archieffoto van een brevetuitreiking. Beide beelden aangeleverd door ons trouwe lid Ronald Zoek vooral naar alle details…

Op de eerste dag van deze maand stuurde ik onderstaand bericht naar alle leden van onze vliegclub:

“Beste leden, al geruime tijd hing het in de lucht, dus dit zal niet bij iedereen als een verrassing komen. Maar bij sommigen van jullie misschien toch wel… Ik was er al lang mee bezig en heb er heel goed over nagedacht. En ik heb besloten om per onmiddellijk met de hobby te stoppen. Vandaag komt er nog één iemand vliegen en daarna is het afgelopen.

Mijn tijd ga ik benutten met klussen in de tuin en met varen. En weer vissen op karpers, mijn al levenslange passie. En ik heb nóg een nieuw leuk tijdverdrijf gevonden! Ik zei wel eens gekscherend, dat wie niet kan modelvliegen beter kan gaan bloemschikken. Dat wordt het niet maar het lijkt er wel op: ik ga vazen decoreren (beschilderen)! Het leukste wat je kunt doen zonder zender…

Ik denk erover om al mijn vliegtuigen (zie website, pagina “Vliegtuigen”) te verkopen voor 10 euro per stuk. Alle zenders voor 25 euro per stuk en de accu’s drie voor 10 euro. Met deze afbraakprijzen denk ik dat er wel animo voor is. De opbrengst gaat naar het door ons gesponsorde weeshuis in Sri Lanka.
Per 1 juni zitten mijn vier jaar als bestuurslid er op. Volgens de Statuten moet ik dan aftreden. Ik stel mezelf niet herkiesbaar. Mocht de vergadering vanwege corona niet doorgaan, dan zal ik demissionair aanblijven tot die wel doorgaat. Het valt me niet licht om dit bericht aan jullie over te brengen. Ik ben er dan ook erg emotioneel van. Daarom vraag ik begrip als ik je telefoontje of bericht niet direct beantwoord… Met als altijd een warme groet uit IJlst, Bald.”

Sommigen stonken er niet in. Maar héél veel mensen wél. Ik heb me er de hele dag kostelijk mee vermaakt…

Het weer is mooi. Heel veel zon, maar nog steeds een nare oostenwind. Alweer 114 modelvluchten gemaakt in april. Er is nog maand over, dus komen er ook nog wel een ‘paar’ bij…

Rij, vlieg, humor en nep nieuws voorzichtig. En blijf gezond!

Blog 32, 22 maart 2020

Clubuitje, corona en klussen…

Al eerder heb ik het over Corona gehad. Maar dat was op 29 januari, helemaal aan het begin. Sindsdien is de wereld helemaal veranderd. Wat een tragedie. En wat een gekte… Laten we proberen elkaar te helpen en mee te leven met de getroffenen. Maar laten we vooral proberen de humor er in te houden. Want humor is voor mij de motor van een gezonde geest…

Mondkapje voor modelvliegers. Laten we vooral proberen de humor er in te houden…

Sinds half januari maken we elke dag een ommetje van tussen de 3 en de 5,5 kilometer. Eens per week gingen we zwemmen. Maar het bad is dicht. Nu hebben we het fietsen en de trapkajak erbij gepakt. En we letten heel goed op wat we eten. Zo blijft ook ons lichaam in conditie. Ik ben al structureel 5,5 kilo kwijt…

Op 7 maart hebben we met de club nog en uitje gehad naar het Aviodrome. En dat was net op tijd. Want binnen een week daarna kreeg ik het bericht van clublid Dio die daar als vrijwilliger werkt, dat het museum gesloten was…

Tijd voor social distancing dus. Nieuwe term! En niet onnodig uitgaan. Gelukkig kan ik nog vliegen. Vaak in mijn eentje, of anders met slechts één clublid erbij. Anderhalve meter afstand houden gaat dan goed. Waar andere clubs hélemaal stil liggen, gaan wij nog op kleine schaal door. Al is het wrang dat de leden die komen ons ‘clubhuis’ niet meer in mogen. Het is ook raar dat we alles buiten moeten afhandelen. Gezellig binnen koffie drinken met de gasten, die vaak ook nog van ver komen, was de core business van ons…

Mijn lieve Gonnie had al in januari een lijst met to do dingetjes voor me gemaakt. Maar er kwam maar niets van. Tot nu dus. Op naar de bouwmarkt en nu zijn we dagelijks beiden goed aan de slag. Zij met schuren en schilderen van een slaapkamer, ik vooral met de tuin. Die tuin is eigenlijk ook het domein van Gonnie. Maar ik heb een nieuwe hakselaar, dus ben ik veel buiten te vinden. Struiken en boompjes die er eigenlijk niet horen sneuvelen om maar wat te hakselen te hebben…

De nieuwe regelgeving, nationale en Europese, zou ook wel eens in de hold kunnen gaan, ik ben benieuwd. Het weer is alweer een stuk beter. Nu even een koude oostenwind, maar die zal van de week afzwakken. Lang gehoopt op een hogedrukgebied, en dat is er. Alweer 130 modelvluchten gemaakt in maart. Er is nog een flink stuk maand over, dus komen er ook nog wel een ‘paar’ bij…

Rij, club, klus en vlieg voorzichtig, al was het maar op de sim. En blijf gezond!

Blog 31, 15 maart 2020, 15.16u

Leden en leerlingen…

Er is geen peil op te trekken. Als je een toestroom van gegadigden verwacht bij een zomerse periode met mooi weer, dan komt er niemand. Dan zitten ze kennelijk liever op een terrasje. En als je niets verwacht omdat het zulk kolere weer is, en al héél lang, dan stromen de aanmeldingen binnen. Curieus…

Binnen zeer korte tijd heb ik de afgelopen dagen meerdere cursisten mogen inschrijven. Mijn werkportefeuille is daarmee weer goed gevuld, zodat ik me de komende tijd niet zal vervelen. Dat doe ik overigens helemaal nooit, me vervelen. Er is altijd wel iets om te doen, met een vliegschool én een vliegclub onder je hoede. En anders weet moeder de vrouw nog wel iets! Je vraagt je af hoe ze al die klusjes verzinnen…

Gelukkig heb ik ook veel van die nieuwe cursisten weten te strikken voor het lidmaatschap van onze mooie vereniging. Nou ja strikken, voor een schamele 20 eurietjes ben je een héél jaar lid bij EMVC Phoenix IJlst. Dus daarvoor hoef je het niet te laten. En dat doen de meesten dan ook niet. Wat heet, ze worden ‘massaal’ lid van onze fijne club.

En we zoeken ook actief naar nieuwe leden. Dat komt omdat er nieuwe regelgeving aankomt. Nationale en Europese. Dan hebben alle clubs toestemming van hun gemeente nodig om nationaal op de kaart met modelvliegzones te komen. We dachten dus, hoe meer leden hoe beter! Toen we in het najaar besloten om als club te gaan groeien, hadden we rond de 33 leden. En nu zijn dat er al 58! En er zitten er ook nog een paar ‘in de pijplijn’. Voor we het weten gaan we over de 60 leden, en dat binnen vier jaar tijd. We zijn al lang niet meer de kleinste modelvliegclub van Friesland! Tja…

Het weer is duidelijk aan het opknappen! Dus alweer 82 modelvluchten gemaakt in maart. En de maand is pas halverwege en er is een hogedrukgebied is in aantocht…

Rij, lid en leerling voorzichtig!

Blog 30, 12 maart 2020, 16.47u

Jeugd

De jeugd heeft de toekomst, Dat is maar al te waar. Maar wij ouderen hebben het verleden. Vaak ook niet verkeerd, een enkele keer wel… Wat de jeugd nog meer heeft, is het vermogen om heel snel te leren. Om jaloers op te worden. Soms…

Gonnie is gastouder. Onlangs was Ties jarig. Hij is de jongste van het gezin waar ze werkt. Ties werd tien jaar. Vorig jaar werd hij negen. Logisch zou Cruijff zeggen. Toen hadden we hem voor zijn verjaardag meegenomen naar het Aviodrome, waar hij de dag van zijn nog jonge leven beleefde. Dat was aan alles te zien. Ik hielp hem natuurlijk met het correct beantwoorden van de vragen, zodat hij aan het eind zijn ‘brevet’ kreeg, met alles goed! Bij thuiskomst kreeg hij van mij ook nog een mooie Hurricane jager in schaal 1 op 32…

We hadden het al lang geleden met zijn ouders bekokstoofd. Dit jaar zou hij oud genoeg zijn om echt te gaan modelvliegen… Hij kreeg van mij het handboekje, een jaar lidmaatschap van onze club en een mooie pet van Robbe/Futaba, mét ons clubembleem erop. Dat wil zeggen, nadat Gonnie met naald en draad in de weer was geweest…

Hij kon niet wachten en vorige week zondag was het zover. Hij kreeg de eerste les op de simulator. Wat me opviel was, dat hij het vliegtuig snel kon rechthouden. En vrijwel meteen wist hij goed te landen. Uiteraard was er na de les een snoeppot waar hij uit mocht zoeken. Het werd een lolly…

Heel grappig vind ik het besef dat zulke jeugdigen zo vlug iets kunnen aanleren, zonder de achterliggende theorie te begrijpen! Ze moeten het ook speels aanleren, zodat het leuk blijft. Die theorie, die komt later wel…

Het weer is een klein beetje beter dan in de rampmaand februari. Toch alweer 57 modelvluchten gemaakt in maart. En een hogedrukgebied is in aantocht…

Rij, leer en jeugd voorzichtig!

Blog 29, 26 februari 2020, 23.23u

De derde vlog op rij:

Video: LEFT OVERS

Rij, vlieg en land voorzichtig…

Blog 28, 26 februari 2020, 16.07u

Wéér geen blog, maar weer een vlog:

Video: EENVOUDIGE AEROBATICS

En er komt er vanavond nóg een, de productie is hoog…

Rij, roll en loping voorzichtig…

Blog 27,24 februari 2020, 19.00u

Deze blog is een vlog! Van allerlei oud materiaal heb ik het volgende komische filmpje samengesteld:

Video: THE FUN OF FLYING

Rij en vlog voorzichtig…

Blog 26, 21 februari 2020, 20.47u

Helikopter…

Mijn 26ste blog alweer… Alweer? Nou. Ik wilde er aanvankelijk twee per week maken. Maar dat bleek helemaal niet haalbaar. Veel te hoog gegrepen, met alle andere werkzaamheden erbij. Wat heet, begonnen met de eerste blog op 20 juli vorig jaar, haal ik met dit tempo de vijftig in een heel jaar echt niet! Nou ja, maakt ook niet uit. Kwaliteit boven kwantiteit dan maar. Maar ik wilde het over de helikopter hebben. Want ik heb daar een haatliefdeverhouding mee. Dat was vroeger al zo. Ik wilde al op mijn vierde piloot worden. Een paar jaar later zag ik in dat straaljagers te gevaarlijk waren. Elke maand viel er wel een op de grond en elk halfjaar sneuvelde daarbij een piloot. Meestal een jonge piloot. De optie ‘straaljager’ viel voor mij dus af, want ik wilde wél oud worden! En ook héél graag. Dat laatste is bij deze dus gelukt.

Helikopters zag ik ook niet zitten, enge dingen vond ik het. Ja, ja, een knap staaltje van ‘onbekend maakt onbemind’. Dan dus maar lichte vliegtuigen vliegen, zoals de Pipercub. Ging ook niet, want die gingen er uit. Mijn opleiding tot waarnemer/navigator heb ik er nog wel op gehad, maar toen waren ze weg. En het ‘mooiste vliegtuig aller tijden’, de Beaver dan? Daar stond er toen ik kwam nog maar ééntje van op de flightline. Ook al geen optie dus…

Het werd dus toch de helikopter. In het begin dacht ik dat ik er niks van kon. Maar volgens zeggen (van anderen, ha, ha) ben ik er een hele goeie piloot op geworden. En instructeur. En baas van een heuse vliegopleiding, bla, bla, bla… Hoe dan ook, ik heb dus 30 jaar lang lekker met de helikopter kunnen stoeien. En daar nog voor betaald gekregen ook…

De modelheli, dat is andere koek! Vijf jaar heb ik er over gedaan om er mijn brevet voor te halen. Dat is tien keer zo lang als voor het brevet bemande helikopters… Ik doe het ook veel te weinig, dat vliegen met de modelheli. Daarom durf ik er ook niet zo veel mee. Een beetje hoveren, dat is het wel… Dus ging ik in de winter van 2018-2019 wekelijks oefenen in de sporthal in Joure. Met een Nine Eagles Bell 206 oefende ik net zo lang tot ik er mooie cirkels en achtjes mee kon vliegen. Na een hele winter bikkelen dacht ik het te kunnen. In het voorjaar nam ik mijn beide 450’s onder de arm om het voor het eerst buiten te proberen, dat achtjes draaien. Nou dat viel vies tegen: binnen vijf minuten had ik beide helikopters gecrasht… Van nijd bleef er een tot het afgelopen najaar in de kist, voor ik hem repareerde en bij KDS aanbood om te laten afstellen. De andere, mijn Blade 450, zat zelfs tot gisteren gelaten in zijn koffer te wachten op beter tijden. Eindelijk had ik zin om hem in orde te maken… Nu, na een vol jaar, doet ie het weer. ’s Avonds ging ik hem invliegen in Joure. Na wat verstellingen vloog hij weer perfect. Ik krijg weer zin in de helikopter…

De hele vloot is weer luchtwaardig, met dank aan het alsmaar aanhoudende ‘kolereweer’. Veel muziek draaien dus ook. Pink Floyd en Leonard Cohen zijn eerder langs gekomen, met zo goed als hun hele oeuvre. Nu zijn het de Moody Blues die door de speakers schallen. Je moet toch wát…

En toch heb ik deze maand februari toch alweer 79 modelvluchten gemaakt. Dat is gemiddeld bijna vier per dag, Maar ja, ik kan dan ook zo de straat oversteken en meteen gaan vliegen…

Rij, helikopter en muziek voorzichtig!

Hier een impressie van mijn huidige helikopters:

Blog 25, 12 februari 2020, 16.10u 

Regen, wind en wind…

Terwijl ik dit stukje zit te tikken doet zich een bijzonderheid voor: de zon schijnt! Maar met windkracht 5 á 6 erbij valt er toch echt niet veilig te vliegen. En leuk is dat ook niet. Ooit heb ik gevlogen met meer dan vijftig kilometer per uur wind. Omdat ik altijd beweer dat wind helemaal niet zo’n factor is. Maar turbulentie wel. Om te bewijzen dat ik gelijk heb, liet ik mijn Robbe Air Beaver op. Het vliegen viel dus mee. Maar het landen…

De stormen hebben tegenwoordig een naam. En vorig weekend heerste Ciara. Veel schade in het land, maar gelukkig geen gewonden. Ciara is nog niet over de horizon, of de volgende komt er alweer aan. Dennis heet die. Benieuwd of Dennis net zo bruut is als Ciara was…

En wat te doen in the mean time? Licht huishoudelijk werk? Maar dat doe ik altijd al: op maandag ga ik met de stofzuiger door het huis en lieve Gonnie gaat er dan met de dweil achteraan. Waarna koffie. Gezellig. Verder zorg ik altijd dat het eten klaar is als Gonnie van haar werk komt. En ik was veel af. Licht huishoudelijk werk. Wat nog meer? Videofilmpjes maken? Goed idee! Met nog veel rauw materiaal van vorig jaar kan ik nog ff vooruit. Er zijn er al een paar klaar, maar dat zag je in de vorige blogs al. Wat nog meer? Een blog maken dan maar…

En gisteren kwam ons nieuwste lid Edwin met zijn vrouw helemaal uit Houten naar Friesland. Om kennis te maken en meer info te krijgen. Ze gingen tegen zessen weer huiswaarts, met drie handboekjes in de tas en een Phoenix sim op hun laptop. Edwin vliegt al sinds de zeventiger jaren. Hij heeft ook al zijn brevet. Maar hij is er een paar jaar uit geweest en wil nu wat opfrislessen. Vandaar. Voor mij een prettig bezoek en ik was er weer een dag door van de straat… Nog meer? Er liggen nog een paar vliegtuigen te wachten op reparatie. En ik moet nodig meer platen draaien. Alhoewel, ook daar ben ik weer mee bezig. Pink Floyd en Leonard Cohen zijn alweer langs gekomen. Met zo goed als hun hele oeuvre…

Zo blijven we lekker bezig. Het goede nieuws is, dat het aanstaande vrijdag vliegweer zal zijn. Net voor Dennis toe gaat slaan. Dan komt Richard. Ben benieuwd of hij iets te vliegen meeneemt. Meestal wel.

Het mag en klein wonder heten, dat ik deze maand februari toch alweer 50 modelvluchten heb gemaakt. Dat is gemiddeld toch meer dan vier per dag, Maar ja, ik kruip dan ook tussen alle naden in het weer door…

Rij, storm en wind voorzichtig!

En deze heb ik onlangs gekocht. Van mijn eigen vliegschool! Die deed er niets mee en zo kon ik financiële ruimte maken voor een reserve trainer voor de school, de Robbe Charte NXG. Dat is de eeneiige tweeling broer van de We Can Fly…  

Blog 24, 2 februari 2020, 23.44u

Brevet

Het handboekje dat ik uitgeef is nog altijd in trek. Alweer de vierde druk… En ik heb sinds een paar jaar een aantal instructiefilmpjes op de pagina “Zelf leren”. Daarmee kunnen de mensen zichzelf bekwamen in het mooie modelvliegen, zonder daadwerkelijk les te nemen. Sinds ik die filmpjes er op heb staan, zijn de kijkcijfers van de website bijna verdubbeld! En met rum 60.500 views mag ik toch al niet klagen…

Toch vragen sommige mensen nóg om meer. Of ik niet filmpjes over de oefeningen voor het KNVvL brevet kan maken… Nou, daar had ik geen zin in. Want dan komt er helemáál niemand meer bij me op les…

Tot van de week. Ik ben toe aan het maken van nieuwe video’s. Maar ik realiseerde me dat ik nog veel rauw materiaal uit 2019 heb liggen. Zonde om niet te gebruiken… Van dat materiaal heb ik vier films samengesteld, die zijn geplaatst op de pagina “Zelf leren” onderaan en op de pagina “Filmpjes”. De eerste van deze vier ziet u hieronder.

En als het daardoor een beetje rustiger wordt met het werkelijke lesgeven? Niet slecht! Ik ben wel toe aan een beetje meer tijd voor mezelf…

Rij, vlieg en brevet voorzichtig…

Blog 23, 29 januari 2020, 15.40u

Het Pandora virus…

Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er in de wereld aan het gebeuren is. Er waart een nieuw virus rond; Het Corona virus. Waar gaat dat heen? Wat staat ons allemaal nog te gebeuren? Hoeveel slachtoffers gaan er vallen? Laten we hopen dat het spoedig onder controle is, zodat we weer verder kunnen met ons mooie leven…

Een ander virus is op onze club nog net niet uitgebroken: het Pandora virus. Er zijn in onze club op dit moment drie gevallen van bekend. Jan Uit Dokkum had al een Pandora. Ik vond dat een mooi ding en zocht een nieuwe trainer voor de school. Kocht er dus ook een. En recentelijk kocht Bas uit Zwaag er ook een…

Het is een mooi vliegtuig van Motion RC uit Breukelen. En 4 in 1… Dat betekent, dat hij op te bouwen is in vier uitvoeringen: als hoogdekker met neuswiel, hoogdekker met staartwiel, laagdekker met neuswiel en laagdekker met staartwiel. Alles bonus kun je ook nog grote terreinwielen monteren. Dus geen vier, maar vijf uitvoeringen in één doos. Alles zit er bij. Een goede keus dus…

Vier, nee eigenlijk vijf verschillende uitvoeringen in één doos…

Nu eens een keer ter afsluiting een filmpje (3 minuten) van Bas en mij, met de Pandora  (en de We Can Fly) in de hoofdrol:

Ondanks het vele slechte weer heb ik deze maand toch alweer 172 vluchten gemaakt…

Rij, film en Pandora voorzichtig!

Blog 22, 27 januari 2020, 16.20u

Modder, modderen en aanmodderen…

Het valt me op hoe stil het is bij de vliegschool. Op dit moment heb ik maar één cursist. Wel zo rustig, want dan kan ik mooi andere dingen doen, lekker aanmodderen… Ook in de club is het erg rustig. Er wordt bijna niet gevlogen. Behalve door mij dan. Dat er verder weinig wordt gevlogen heeft waarschijnlijk alles met het weer te maken. Want dat nodigt niet bepaald uit om naar buiten te gaan… Vorige week donderdag belde Roel nog wel dat hij wilde komen vliegen, maar toen was ik net onderweg met mijn boot om te gaan watervliegen (zie blog 21). Net toen ik me dus afgelopen zaterdag realiseerde dat het zo stil is, kreeg ik een app van Bas. Hij wilde zondag 26 januari komen, als dat goed was… Dat wás goed, Bas was welkom nadat Gonnie en ik onze wandeling voor de gezondheid hadden gemaakt. Meer over vliegen met Bas in een volgende blog…

Maar modder dus. Het vele natte weer heeft zijn sporen op het veld achtergelaten. Is het in het zuiden van het land naar men zegt nog steeds te droog, hier in Friesland zeker niet! En dat is te zien, én aan je benen te voelen, als we naar ons mooie veld lopen; de boer heeft met zijn zware machines een waar maanlandschap gecreëerd.

Moeilijk om daar voorbij te komen! Hoge schoenen of laarzen en zoveel mogelijk over het gras, dan gaat het. Gelukkig is dat wellicht spoedig voorbij. Het wordt bijna lente en dat zal al veel schelen. Bovendien wil de nieuwe eigenaar van de boerderij een nieuw pad aanleggen. Via een andere en kortere route. Wat ook veel oplost. Maar als we eenmaal op ons veld zijn en aan de slag kunnen met onze mooie hobby, dan is alle ellende snel vergeten…

Maar als we eenmaal op ons veld zijn dan is alle ellende snel vergeten…

Modder. Daar kan je ook mee gooien. Ik doe daar niet aan mee, geciviliseerd als ik ben. Of denk te zijn. In plaats daarvan ben ik destijds uit het bestuur van de vakbond gestapt, en heb ik een eigen modelvliegschool opgericht. En zelfs een eigen vliegclub. Het succes van dit alles zal wel weer tot nieuwe modder leiden… Ze kunnen blijkbaar ook niet zo goed mikken, want zelf merk ik bijna nooit iets van naar mij gegooide modder. Ik hoor dat doorgaans van anderen.

Modderen. Dat zie ik vaak tot mijn verbazing lijdzaam aan. Mensen modderen wat aan, als het gaat om de edele ‘kunst’ van het modelvliegen of zo. Jongens hallo, helemaal niet nodig! De kennis is hier hoor! Je hoeft alleen maar even ‘aan te kloppen’ om alle hulp gratis te krijgen…

Aanmodderen. Maar blijf vooral aanmodderen. Als je dat wil. Het is maar een hobby en jij bepaalt zelf hoe je die uitvoert. Verwacht alleen niet dat ik eeuwig doorga met het gratis lesgeven. Op een gegeven moment zal ook ik er genoeg van krijgen en dan moet je een ander zoeken. Durf te wedden dat die niet een twee drie te vinden is. Dus als je wat van me wil, wacht dan niet te lang.

En ik? Ik blijf ook maar wat aanmodderen en vlieg dagelijks lekker door. Ondanks het nog steeds vaak slechte weer deze maand januari, heb ik deze maand toch alweer 168 vluchten genoteerd.

Rij, modder en vlieg voorzichtig!

Blog 21, 24 januari, 17.30u

Rust en ruimte…

‘Rust en ruimte’, dat had de makelaar in de brochure gezet, toen we hem opdracht gaven om ons vorige huis te verkopen. Dat is alweer 12 jaar geleden… Het huis werd na de eerste bezichtiging al verkocht, maar de koopster kreeg de pegels niet rond. Een jaar later flikte ze dat nog een keer, maar toen hield ze zich ook niet aan het koopcontract. En dat heeft haar een mooie som gekost. Maar ons nog meer, omdat de crisis er overheen kwam. Zo zaten we zomaar een aantal jaren met twee huizen. Zoals altijd komt uiteindelijk alles goed en hebben we nu weer rust en ruimte. In onze geest en in (en rondom) ons prachtige nieuwe huis…

Waar het in de winter ook heel rustig is, en met heel veel ruimte, is op het water. Met name in de winter heb je daar het rijk alleen. Daarom is het logischer dan het op het eerste gezicht lijkt, om juist in de winter te gaan watervliegen. Je kunt met de boot gaan liggen waar je wil, want er is toch niemand. Door een gesterkt hogedrukgebied zou er gisteren bijna geen wind zijn. Ik zag dat aankomen en plande een dagje watervliegen. En zo ging ik gisteren lekker met de boot op pad om een aantal van die watervluchten te maken. Goed voor de boot ook, want op die manier loopt ie elke maand wel een keer… Eerst even drie kwartiertjes lekker varen en dan in de rimboe aanleggen om in alle rust mijn ding te doen. Ver van alle geruis en de gekke drukte. Ik was om een uur ’s middags ter plaatse. Meteen een paar vluchten met mijn Supercub LP 1 op floats, mijn Beaver op floats, mijn Icon A5 vliegboot en de micro Carbon Cub SS op floats. Dan lekker een warme bak koffie maken voor bij de boterham en even binnen uitrusten.

Dit ritueel werd een paar maal herhaald en het was tussendoor goed uitrusten in de kajuit. Overigens was het helemaal niet koud, maar ik had voor de zekerheid toch maar een lange broek aan gedaan, ha, ha! Tussen de vluchten door app-te ik er lustig op los met clubleden. Uiteindelijk maakte ik mijn laatste vlucht, de zeventiende van de dag, na zonsondergang. Zo heb ik nu ook een watervlucht in de schemer… Altijd spannend of de motor start, zeker als het al donker is. Maar hij deed het natuurlijk, want hij is kort geleden pas gereviseerd. En dan in het donker de weg naar huis vinden door de nu smaller lijkende vaarten, spannend…

Een mok warme koffie en de vloot van vandaag. Per app verstuurde foto’s naar de clubleden…

Vandaag ging ik weer naar de rust en ruimte van ons veld, waar zich trouwens een spectaculaire update van ‘Ree watch’ voordeed! Normaal lopen er drie reeën in de buurt van ons veld. Toen ik er vanmiddag rond een uur of drie aankwam, zag ik er vier bij elkaar! Ik wist niet wat ik zag. Dus tóch… Maar het werd nog gekker: toen ik nog eens goed keek, telde ik er zes! Een verdubbeling van het altijd gedachte aantal dus…

Ondanks het vele slechte weer deze maand januari, heb ik deze maand toch alweer 143 vluchten gemaakt. En genoteerd in mijn logboek. Want ik houd alles goed bij!

Rij, rust, ruimte, app en vlieg voorzichtig!

Compilatie van mijn avonturen op het water:

Nog meer avonturen op (en in) het water…

Blog 20, 11 januari 2020, 13.38u

Lucky shot…

Gisteren kwam Richard bij mij. Om te praten over de agenda 2020 van onze vliegclub. Hij is namelijk de secretaris en ik ben de voorzitter. Komende zaterdag komt de activiteitencommissie bij elkaar om de komende club- en feestdagen te gaan invullen. We hebben ook onze gedachten uitgewisseld over het maken van videootjes van he vliegen. Een hobby in een hobby van ons beiden. Daarbij heb ik al veel van Richard geleerd. We bespraken de mogelijkheden van diverse gratis editprogramma’s, zoals Shotcut, Windows Movie Maker en Windows Video Editor. En we oefenden er op. Dat alles onder de mooie klanken van de super CD The Division Bell, van Pink Floyd. Ook Richard is een fan, zoals ik in december in zijn man-cave ondervond. Voor mij is Richard een hele fijne vent dus en ook heel goed gezelschap…

Uiteraard werd er ook gevlogen. Richard met zijn nieuwe filmdrone en met zijn HK Skipper. Ik met mijn relatief nieuwe Pandora, uitgerust als laagdekker met neuswiel. Zoals ik het graag heb…

Richard begon mijn kist met zijn drone te filmen, en ik vloog lekker mijn rondjes. De eergisteren in blog 19 genoemde 32 vluchten deze maand zijn inmiddels alweer opgelopen tot 44…

Toen Richard klaar was met filmen (ik ben als altijd benieuwd naar het resultaat), pakte hij de Skipper ter hand. En al gauw kwam hij op het idee om er waterlandingen mee te gaan maken. Ik maande hem tot voorzichtigheid, want bij een ongelukje op het water zouden we geen gelegenheid hebben om het toestel te bergen. Het water is koud, héél koud… Maar hij weet wat hij doet, dus geen zorgen. Hij vroeg of ik zijn waterlanding wilde filmen. Aanvankelijk antwoordde ik dat we dat een andere keer zouden doen, met een goed plan. Maar het licht was zó mooi, dat ik snel mijn vrij nieuwe Galaxy A50 Android (mijn eerste smartphone, jawel, ik ben een beetje traag!) pakte en meldde dat ik er klaar voor was. Richard liet weten eerst een nieuwe accu te willen plaatsen. Nee, niet nu! Want het ziet er optimaal uit! Hij stemde in voor nog één landing op get water en was al op de aanvliegkoers. Ik zette de telefoon snel op Video opnemen (ook voor de eerste keer) en gooide alle kennis en ervaring in de strijd die ik heb opgedaan in 50 jaar (vak)fotografie. Mijn ‘eerste’ beroep, dat ik ‘gelukkig’ nooit heb hoeven uitoefenen. Het ging als vanzelf. Een ‘lucky shot’ van 17 seconden. Achteraf vind ik het een van de mooiste opnamen die ik ooit heb gemaakt.

Zo mooi. Al tijdens het filmpje hoor je me twee keer euforisch uitroepen: “Prachtig, prachtig…”. Vlug een muziekje eronder en in recordtijd stond het op mijn beide websites en op Facebook. Het liet me niet los. Vandaar deze blog. Nou vooruit, hier is hij nog een keer:

Rij, vlieg en film voorzichtig!

Blog 19, 9 januari 2020, 11.51u

Getallen

We beleven de kortste dagen van het jaar. Maar er zijn in de namiddag alweer 22 minuten bij. En dat is te merken! Veel dagen met wind en regen. Vaak is het niet koud deze winter. Warmterecords sneuvelen… We gaan gewoon verder met het doen van ons ding. Deze maand alweer 32 vluchten gerealiseerd. Vandaag wordt het buiten niets, want het waait stevig en het regent. Maar we gaan vanavond indoorvliegen…

32 vluchten. Een getalletje, dat aangeeft hoe fanatiek ik ben in de hobby. Maar verder niet zoveel zegt. Deze keer een blog vol getalletjes…

Nog goed kan ik me herinneren hoe ik mijn 200ste modelvlucht vierde. Dat was op 7 juli 2012. Precies een jaar en een dag nadat ik op 6 juli 2011 met deze hobby ben begonnen. Niet zo heel lang geleden nog, maar toch een ‘wereld’ terug… Ik trakteerde op gebak in het clubhuis van mijn toenmalige club. En nu heb ik 13.168 modelvluchten… In 1813 uur vliegtijd. Dat is gemiddeld 8 minuten en 16 seconden per vlucht…

Op 11 december jongstleden had ik dus mijn 13.000ste RC modelvlucht gemaakt. Een naar getal vond ik dat. Daarom besloot ik om snel door te gaan naar de 14.000, met als uiteindelijke doel 15.000. Op grond van resultaten uit het verleden mag ik verwachten dat ik die 15.000 nog dit jaar haal. En dan? En dan? Nou…

Het zijn maar getallen. Ze zeggen wel dat ik heel fanatiek ben, maar verder niet veel. Maar ik ben er nu eenmaal van, van getallen. Telkens krijg ik verbaasde reacties als ik direct na een vlucht mijn logboek invul. Maar ik ga daar vrolijk mee door. Handige info voor als ik een stukje wil schrijven. De feiten altijd bij de hand… Blijkbaar heb ik ook iets te bewijzen, zonder te weten wat en waarom. Dat ben ik ten voeten uit… Nog maar eens een paar getallen rondslingeren:

Op dit moment bezit ik 40 vliegtuigen en helikopters, waarvan ik er 37 in gebruik heb. Allemaal goedkoop spul. Drie vliegtuigen en drie helikopters zijn echter niet van mij, maar van mijn vliegschool. Door de cursisten betaald, maar ik vlieg er zelf ook mee. Een mooie bonus voor mijn enorme inspanningen voor anderen… Zo rond de 200 personen zijn door mij direct geholpen met modelvliegen. Daarbij zijn 135 cursussen afgerond en 90 brevetten of getuigschriften gehaald. Daar gingen 1500 uren in instructie in zitten…

Van mijn 13.168 vluchten zijn er 11.964 gemaakt met vleugelvliegtuigen, en de overige 1204 met helikopters, goed voor 250 uur. Met micro vliegtuigen heb ik 242 uur gevlogen, en met impeller jets 227 uur. Dan met watervliegtuigen 126 uur en met vliegtuigen van anderen 120 uur. Met motorzwevers heb ik 104 uur gevlogen en ik heb 95 uren indoor gevlogen in sporthallen. Tot slot heb ik met meermotorige vliegtuigen 76 vlieguren en dan zijn er nog 65 uren nachtvliegen. Getallen, getallen… Je hebt er weinig aan, maar toch leuk!

Rij, vlieg en getal voorzichtig!

20-01-09-01

Blog 18, 25 december 10.00u

Kerst-klanken in de straat en vliegend de eerste kerstdag in…

In ons mooie kleine stadje (3000 inwoners, maar een échte stad) is het traditie dat op eerste kerstdag in alle vroegte de plaatselijke muziekvereniging op een platte wagen de straten rond gaat. Op diverse plaatsen stoppen ze dan om mooie kerstliederen te spelen. Ik weet nog goed hoe we de eerste keer werden verrast door deze mooie stemmige muziek. Het was kerst 2007. We woonden net een week in ons nieuwe huis. En in alle vroegte, om zes uur (!) werden we wakker van de mooiste tonen…

Wij het bed uit en kijken. Héél gaaf… Sindsdien zetten we de wekker…

Het ‘probleem’ is, dat ze steeds vroeger komen en wij het dus bijna elke keer net niet missen. Vorig jaar waren ze er net na half zes al. Dus ook vandaag de wekker op iets voor half zes. Toen die afliep hoorden we ze al in de verte aankomen…

Het was weer veel te snel voorbij. Dan een kerstbrood en een kop warme thee. Hierna ging mijn lieve Gonnie weer het bed in. En ik? Ik ging iets doen wat ik vorig jaar ook deed, zorgvuldig gepland…

Nog even een uurtje op de bank slapen en dan opnieuw de wekker. Tijd om te gaan (nacht)vliegen! En zo vloog ik net voor acht uur de nakende dageraad in! Twee echte nachtvluchten en daarna dagvliegen. Toen om half tien de zon al lekker op was, had ik er al zeven kerstvluchten opzitten… Mijn totaal deze maand staat alweer op 148, ondanks het vele slechte weer. En ik heb zojuist de 1800 uur totaal (!) vol gemaakt…

En zo vloog ik op eerste kerstdag 2019 de dageraad in…

Op 11 december maakte ik mijn 13.000ste modelvlucht. Een rot getal vind ik. En daar ga ik het in de volgende blog maar eens over hebben…

Rij, vlieg en kerst voorzichtig…

Blog 17, 17 december, 16.53 uur

De laatste maand van 2019 is alweer over de helft en we beleven, ook alweer, de kortste dagen van het jaar. De komende week wordt het in de ochtend nog elke dag iets later licht. Maar vandaag is de vroegste zonsondergang: in IJlst om 16.20u. Vanaf morgen komt er ’s avonds alweer een minuutje bij. Eerst gaat dat langzaam, maar al vlug zal het weer snel gaan. De winter moet nog beginnen en ik wacht alweer op de lente…

Buiten het vliegen vraagt het werk voor onze club veel tijd. Net alle contributie geïnd en we zijn alweer druk met nieuwe zaken. We hebben stickers, visitekaartjes en een spandoek besteld. En daar zat ook best veel werk in. Maar het resultaat is prachtig! Verder moeten we alweer de clubdagen en feesten voor 2020 bedenken. Het eerste evenement vindt al plaats op 4 januari: zelfgemaakte snert eten en het nieuwe jaar in vliegen…

19-12-04-01

Weinig daglichttijd om buiten te vliegen dus, maar we kunnen ook in de sporthal terecht. We doen ons best! Zo heb ik gisteren (op precies de helft van de maand) de 100 vluchten in december vol gemaakt. Ditmaal geen slagroomsoes met een vlag erin, zoals ik vorige maand bij verrassing kreeg, want lieve Gonnie was werken.

Mét slagroomsoes op 19 november, gisteren zónder soes…

Vandaag sta ik toch al weer op 107 vluchten. Als het kan dus elke dag even vliegen. En vaak staan de reeën op een afstandje mee te kijken, gaaf. Verder veel werk voor de club en de nodige reparaties. Want ik vlieg in weer, wind en kou. En als je vaak met harde wind vliegt, loop je dus ook nog wel eens een schade op!

Bijvoorbeeld met die vermaledijde Robbe Air Beaver. In blog 16 beschreef ik nog een lichte crash vanwege een losse accudraad. En nu heb ik alweer twee schades te melden… Op 13 december had ik een falend hoogteroer. De rechter helft scheurde bij de start helemaal af. En ik gewoon nog even alle oefeningen voor het brevet vliegen, alvorens een perfecte voorzorgslanding op de betonnen baan te maken… Hetzelfde had ik overigens ook gehad met de Trainstar, en wel op 16 november. Beide vliegtuigen voorzien van echte scharnieren en ik kon weer. En gisteren sloeg het noodlot alweer opnieuw toe. In harde wind met hevige turbulentie maakte ik en gesimuleerde noodlanding. Ik moest de daalvlucht rekken om over een sloot te komen. Ik dacht dat ik inderdaad over die sloot heen was, maar ik haalde het niet eens. Het toestel sloeg op de verre oever tegen de grond. Afstand schatten blijkt weer eens onmogelijk. Weer schade, het rechter wiel was weer afgescheurd. Ik kon het terugduwen en nog een vlucht maken, maar wilde verdere schade toch wel voorkomen. Was ook een stuk carbon tube kwijt. Dus terug om te zoeken en gevonden. Tijd om weer te gaan lijmen… De trouwe Beaver heeft inmiddels 933 vluchten, dus de gehoopte 1000 ga ik echt wel halen…

Wéér schade. 16 december…

Ook bij het indoor vliegen heb ik af en toe malheur. Mijn KDS 450 maakte op 3 december een raar sprongetje. Daarna deed hij het niet meer. Bleek de regelaar kapot. Nieuwe er op en gaan. Maar hij deed gek. Nadere inspectie leerde dat er een boutje uit de staart weg was. En op een andere plaats een klein moertje! Hoe dan ook, hij gaat nu weer als de brandweer…

De vliegschool vraagt ook veel tijd. Elke dag wel een paar lessen. Veel op afstand via Skype, maar elke week ook een bij mij thuis. En de resultaten blijven niet uit! Zo hebben er sinds de vorige blog zes mensen een cursus afgerond, vijf getuigschriften een één beginnerscursus…

19-12-05-02

Elke week ook een lesje bij mij thuis…

Met de kerst ga ik maar eens rustig aan doen. Ahum…

Rij, vlieg, repareer en kerst voorzichtig!

Blog 16, 18 november, 01.32u

Van veel vliegen, een oncontroleerbare daalvlucht, een heuse noodlanding en politie…

Vandaag heb ik alweer 111 vluchten in de maand november… Ja, modelvliegen, ik ‘sta ermee op en ik ga ermee naar bed’…  Zo heb ik in de afgelopen acht jaar maar liefst ruim 12.850 vluchten in mijn logboek weten te krijgen… En in die ruim 12.850 vluchten heb ik zeker 12.000 keer alle oefeningen voor het KNVvL brevet gevlogen. Dat is dus 12.000 gedeeld door 2 is 6000 brevetten, ik zou niet weten waar ik ze allemaal moest laten…

Bijna twee weken geleden, op 5 november om precies te zijn, had ik een nieuwe ervaring: een heuse storing! Was met Roel lekker aan het vliegen. Hij met zijn We Can Fly en ik met mijn Robbe Air Beaver. Bij de zevende en laatste vlucht (nummer 14 van de dag) ging het mis. Vaak zo, bij de laatste vlucht… Ik was die oefeningen voor het brevet weer aan het doen en kwam net uit de tolvlucht. En toen kon ik helemaal niet meer sturen. En ook de propeller stond stil! Gelukkig stond de fail-safe goed ingesteld, want het toestel draaide een grote dalende cirkel en bleef zo net binnen het vlieggebied, dat wordt begrensd door kanalen en vaarten. Als je model daar overheen gaat, is het de auto pakken en veel afstand afleggen…Toen het de grond raakte wist ik het al: schade… Het was wél ver lopen, want ik moest om diverse sloten heen. En inderdaad, toen ik er bij kwam zag ik het al. De wielen waren er onderuit gescheurd en de vleugels hingen op één oor. De motor was door de impact door het motorschot gedrukt. De oorzaak van de Total Electrical Failure zag ik al vlug: een losgelaten draad van de stekker aan de Lipo. Jawel, solderen is niet mijn sterkste kant…

Eergisteren, op 16 november dus, had ik wéér zoiets. De tiende (en laatste, ha, ha) vlucht van de dag en ik kon meteen na de start geen hoogteroer geven op mijn Trainstar dit keer. Nu is de naam van het hoogteroer eigenlijk verkeerd. Je regelt er de voorwaartse snelheid mee (neusstand) en dus zou het “snelheidsroer” moeten heten. De hoogte wordt immers geregeld met het vermogen (gas). Ik dus met het gas de hoogte geregeld en aangevlogen voor wat een perfecte noodlanding werd. Geen schade! De oorzaak was dat het in het foam geperste scharnier van het hoogteroer aan een kant geheel was losgescheurd…

Even eerder, net toen ik wilde starten met de Supercub LP 3 voor de vierde vlucht, kwam er een politieman aan! Ik startte gewoon omdat wat ik doe legaal is. Dan kon hij me mooi meteen op heterdaad betrappen… Toen hij binnen gehoorsafstand kwam vroeg ik meteen: “Goede morgen, u heeft toch geen klacht gehad hoop ik?” Het antwoord was nee. Er kwam een vrouwelijke agent bij. Lekker ding wel… De mannelijke versie bleef het woord doen. Ze hadden een melding gehad van de jager, die ik net voor ik begon nog had gesproken. Bij het opstaan zag ik hem met geweer en hond al het terrein op lopen, zodat ik rustig kon ontbijten. We hebben afgesproken dat ik niet vlieg als er wordt gejaagd. Andersom mag hij als ik nog op het veld ben, natuurlijk nooit met schieten beginnen, ha, ha. Toen hij het veld af ging, liep ik er naartoe. Hij stopte zijn veel te grote Pick-up nog om te vragen of ik weer ging hobbyen.  Hij had een mooie haas geschoten. Dat had ik gezien en ik vroeg ernaar…

Die jager had dus een opengesneden gans zien liggen en had de sterke arm verwittigd. De agent vroeg waar ik dacht dat die gans zou liggen en ik wees ze waar ik de jager had zien lopen. En ik weidde uit over de luchtvaarwet, de vliegregels en het milieu. Hermandad verklaarde er weinig verstand van te hebben (goede zaak!) en wenste me een goede dag. Blijkbaar was het te ver voor ze, want ik heb ze niet meer zien zoeken. En ik was blij dat ik altijd vriendelijk blijf…

Tot de volgende blog, rij, noodland, haas en gans voorzichtig…

Blog 15, zaterdag 16 november 2019, 15.08u.

We gingen dus met onze vliegclub naar de beurs. Het was de Hobby en Vrijetijdsbeurs, die werd gehouden van vrijdag 8 tot en met zondag 10 november in het WTC van Leeuwarden. Alhoewel we al meerdere evenementen achter de rug hebben, altijd leuk, was ik zelf nog nooit op die beurs geweest.

Het doel was om ons als jonge en frisse club zichtbaar te maken voor Friesland en omstreken. We hadden twee speerpunten. Joost zou met Wim workshops houden over het zo goedkoop mogelijk bouwen van mooie modellen (hij kan zelfs een vliegtuig bouwen voor maar 18 euro, inclusief elektronica), en ik zou ons machtige lesprogramma promoten. Een mooie mix… Onze clubleden die achter onze stand stonden waren naast mijzelf, Joost, Roel, Dick, Wim, Nelly, Jasper en Gonnie.

Het was leuk. Op vrijdag waren we al om 09.00u present om op te bouwen. De beurs werd om 12.30u geopend met een indoorvliegtuig dat een ballon met confetti kapot vloog. Daarna kwam het publiek. Dachten we… Op vrijdag kregen we maar drie personen aan de stand! Gelukkig werd de eerste meteen lid en ’s avonds stond zijn contributie al op onze rekening… Ook een van de andere twee overweegt om lid te worden. Hoe dan ook, het was een lange zit, van negen tot negen…

Zaterdag was het wat drukker, gelukkig. Er kwamen ook veel leden van ons langs! Zelfs Fernando en Tina helemaal uit België…

Foto’s: Bald, Joost en Dick.

De zondag was by far de drukste dag, maar nog heel rustig naar mijn idee. Door ons goede beleid zijn wij allang niet meer de kleinste club van het Noorden, ha, ha…

We kunnen terugkijken op een voor ons geslaagde beurs. Doel bereikt! Het geheel is geëvalueerd en de verbeterpunten bewaren we voor een volgende keer. We blijven leren!

Rij en beurs voorzichtig, tot de volgende blog, die zal gaan over vliegen, een oncontroleerbare daling en een noodlanding…

Blog 14, dinsdag 5 november 2019

Zojuist kom ik thuis van weer een lekker potje vliegen! Wat is het toch lekker om alleen maar de straat over te steken en dan meteen lekker de lucht in te kunnen gaan…

En ik heb weer een mijlpaal bereikt: mijn trouwe Supercub LP van Hobbyzone heeft zojuist zijn (of is het haar?) 1500ste vlucht gemaakt! Bij mij dan, want ik kocht hem in 2016 tweedehands van marktplaats… 1500 modelvluchten, met één schuimpje! Volgens mij zijn ze daar helemaal niet voor gemaakt… Ik las wel eens op Modelbouwforum: “Modelvliegtuigen sterven niet van ouderdom…” Toen dacht ik meteen: nou bij mij wél, ha, ha…

Het ‘oude’ beestje doet het nog perfect…

Sinds Engeland (zie vorige blog) heb ik alweer 90 vluchten gemaakt, waarvan al 34 in deze nog prille maand november, tussen de vele buien door… Verder ben ik weer veel aan het lesgeven. Zo in de herfst loopt de vliegschool altijd vol… En de contributie voor onze club moest worden binnengehaald. Altijd moeilijk en veel werk, want bijna niemand betaalt hetzelfde bedrag. Dat komt omdat wij allerlei kortingen geven, voor o.a. leeftijd, woonafstand en dergelijke. Maar dit jaar was het wel heel bijzonder: we hebben een ledenwerfactie: iedereen kan vanaf nu lid worden tot en met 2020, voor maar 20 euro! We vonden dat ook de al bestaande leden dan maar 20 euro voor 2020 hoefden te betalen. He dan ook, er komt ook nog bij dat sommige leden hun KNVvL bijdrage bij een andere club betalen. Gevolg, een flink aantal dagen achter de pc, en tussendoor een paar vluchten…

We gaan naar de beurs!

Nou, niet naar de effectenbeurs, maar we gaan met de club én de vliegschool op de Hobby en vrijetijdsbeurs in het WTC in Leeuwarden staan… Die wordt gehouden van 8 tot en met 10 november, dus het wordt kort dag. Meteen na deze blog maar weer verdergaan met de voorbereiding…

Voor het eerst zullen alle noordelijke modelvliegclubs samenwerken en gezamenlijk in één hal (de Keltenhal) bij elkaar staan. Wij doen als jonge club voor het eerst mee en we verwachten er veel van. Er is van alles te zien en te beleven. Een grote display van mooie (schaal)modellen en er wordt ook volop indoor gevlogen! Onze club concentreert zich op twee onderwerpen: het zo goedkoop mogelijk bouwen (veelal met materialen van de Action!) van mooie en goed vliegende modellen door Joost, en demonstraties van ons onovertroffen lesprogramma door ondergetekende. Met onze goed lopende ledenwerfactie (we hebben er nu al tien leden bij!) krijgen we er op de beurs wellicht ook nog leden bij… Verder zijn er veel vaargroepen aanwezig met modelboten en ook de meeste andere hobby’s zijn vertegenwoordigd. Een prettig dagje uit… Kijk voor openingstijden en toegangsprijzen op de website van het WTC Leeuwarden…

Dat gaat leuk en gezellig worden. Weet je wat? Misschien zien we elkaar daar wel. Tot de volgende keer!

Rij en beurs voorzichtig…

Blog 13, zondag 27 oktober 01.16u

Zo, ik zit te wachten tot over een paar uur de wintertijd weer ingaat… Tijd om weer eens een blog te schrijven, want het is alweer meer dan een maand geleden dat de laatste uitkwam…

Wat kan een mens toch druk zijn met van alles en nog wat! Schuur opruimen, zolder opruimen, de kleinkinderen op logeren, en vliegen, véél vliegen… Ook het wekelijkse indoorvliegen is weer begonnen. Ik nam kleindochter Lily mee en gaf haar een helikopterles:

19-10-17-01

En mijn vliegschool loopt ook weer behoorlijk goed, iets dat je altijd ziet na de zomer…

Na mijn spoedige herstel kwam de gedachte bij me op om er weer eens een paar dagen met Gonnie tussenuit te gaan. En waar kan dat beter heen, dan naar onze vrienden Hans en Charry in Engeland? Gonnie had er ook wel oren naar en we legden contact. Het zou het mooiste zijn als het in de herfstvakantie kon. Dat lukte en er hing nog een hogedrukgebied boven Engeland ook! Dus zou er volop gevlogen kunnen worden…

We besloten ’s nachts te gaan reizen voor alweer onze derde trip die kant op. Dat rijdt zo lekker door Antwerpen heen en de Ferry is tijdens de daluren nog goedkoop ook. Dus zaterdag 19 oktober meteen na het avondeten naar bed om vóór te slapen… Om 23.30u reden alle ereleden van onze modelvliegclub (wij twee dus, ha, ha!) weg en we waren mooi op tijd in Duinkerke voor de boot van zondag 06.00u. Mijn telefoon ging voor vijf dagen uit, ook wel eens lekker…

Het links rijden is voor mij altijd een dingetje, maar het ging me weer goed af. Toen we rond 09.00u Engelse tijd bij Hans en Charry in Cuckfield Sussex aankwamen stond het bed al klaar om wat slaap in te halen… Later die middag maakte ik mijn eerste vlucht in Engeland sinds twee jaar. Tegenover hun huis is een groot park met sportvelden. Er is ook een cricketveld en daarop ligt een perfecte startbaan…

Het avondeten bestond uit door Gonnie zelfgemaakte erwtensoep, een traktatie voor onze Engelse Nederlanders. Zelf at ik er ook lekker van, maar een beetje teveel… Ik werd een beetje ziek en ging al vroeg naar bed…

Na een goede nachtrust voelde ik me maandag weer kiplekker. Ik kon er weer tegen, maar helaas regende het, zodat we al keuvelend en lezend de middag doorbrachten. In de late namiddag werd het droog en er werd toch weer aan de overkant gevlogen. Hans maakte een paar foto’s van mijn landende Supercub. De dag eindigde met een heuse Engelse nachtvlucht…

Op dinsdag 22 oktober was Hans nog even druk, zodat ik weer naar de overkant ging voor een paar vluchten met de Cub. Daarna gingen we samen naar het veld van de Sussex Radio Flying Club, op een heuvel vlakbij zee. Toen we daar na een dik halfuur aankwamen, wisten we niet wat we zagen: er stonden maar liefst 20 auto’s! De zon scheen voor het eerst in weken en iedereen had zin om te vliegen…

Alhoewel het alweer mijn derde bezoek aan die club was, moest ik toch weer een heel examen vliegen. Ze zijn daar volgens eigen zeggen ‘verstikkend’ streng en pietluttig met de regeltjes. Het vliegen moet zelfs worden stilgelegd als iemand op de pot moet in de Dixie die bij het veld staat. En twee jaar geleden kreeg ik een keer een ‘waarschuwing’ omdat ik tijdens het vliegen een halve meter buiten de pilotenbox stond… Ik had het maar weer te respecteren en vloog braaf de test. En daarna werd ik heel hartelijk bejegend en Jerry, de senior safety instructor stuurde deze mail aan alle leden:

From: Jerry Hansen <JerryHansen@live.co.uk>
Date: 23 October 2019 at 09:21:53 BST
To: Hans Wijers <hans.wijers@me.com>
 
Good morning Hans

I’ve copied all that need to know in as Bcc to protect data, it includes trainers and committee members.

For the others , a friend of Hans Wijers, is over on holiday from Holland his name is Bald De-Boer.

Bald is a model flyer trainer, his log book shows 12,000 flights and is insured via his Dutch association and visits with Hans to fly

I have assessed him as safe via a check flight , power only  and he is aware of our rules.

Bald also flies helicopters but has not been assessed for this.

As a holiday visitor Bald can fly with us for two weeks in any year.

Please make him welcome .

Regards Jerry H  (training coordinator)

En dus kon ik lekker vrij vliegen met de Pandora, de Trainstar, de Flying Wing, de Supercub en de Wot 4 van Hans. Met zicht op Brighton en de zee. Gezellige lui die Britten! En ook interessant. Er zat iemand bij die heel zijn leven aan de elektronica van de Hawker Harrier had gewerkt. En iemand die vlieger was geweest op de Concorde! Ik vroeg hem bescheiden of ik hem mocht aanraken, ha, ha…

Op woensdag 23 oktober deden we de vorige dag nog eens dunnetjes over. Het was veel minder druk, maar minstens zo leuk! En ik kon mijn Engels weer eens lekker ophalen… Hans maakte nog een paar foto’s en we gingen op tijd terug omdat Hans een nieuwe voorruit in zijn auto zou krijgen (die kwam dus niet!). Kon ik mooi nog wat vliegen aan de overkant…

Op de laatste dag, donderdag 24 oktober, regende het pijpenstelen! Er kon niet worden gevlogen en we gingen vroeg rijden om met dat k* weer op tijd in Dover te zijn bij de boot. Aanvankelijk veel regen en files onderweg, maar naarmate Dover naderde werd het steeds droger en ging zelfs de zon schijnen! De Tomtom wilde ons maar door de kanaaltunnel hebben, maar daar kwam niets van in. We waren zó vroeg op de terminal, dat we een boot eerder konden nemen!

19-10-24-01

Die boot was nog niet half vol en we hadden dus plaats genoeg. De rit naar huis verliep voorspoedig en vrijdagnacht om precies 02.00u waren we weer thuis. Snel naar het mandje, want om 13.00u kwamen er alweer clubleden over de vloer…

Tot de volgende blog, rij en vlieg voorzichtig…

Blog 12, 25 september, 16.40u.

Over een speciale clubdag, een Fly In en meer.

Zo, dát is een poosje geleden zeg… Je zal wel gedacht hebben: is ie er nog? Jazeker, ik ben er nog. Een stukkie schrijven op je blog, soms komt het er gewoon niet van. Druk met het inschrijven van de nieuwe leden van onze club, nieuwe cursisten van de vliegschool en van alles en nog wat. Tot gras maaien aan toe…

Mijn vliegschool kan onderhand gerust “internationaal” worden genoemd. Want ik heb inmiddels al cursisten gehad uit Canada, Engeland, Polen en België. En nu komt daar binnenkort iemand uit Portugal bij! “Bald’s International Flying Circus”, ha ha…

We zouden het hebben over de speciale clubdag op 31 augustus, zo had ik je beloofd. Nou, dat was een perfect initiatief van onze secretaris Richard. Ter gelegenheid van mijn zo spoedige herstel… We waren met negen personen en daar waren twee dames bij, Janet van Peter en erelid Gonnie. Heel gezellig. Tijdens de koffie begon het geleuter al, over alles wat met modelvliegen te maken heeft. Daarna ging dat natuurlijk verder op het veld. Peter was met zijn Janet helemaal uit Amersfoort komen aanrijden. Hij had een Epsilon motorzwever van vier meter (!) spanwijdte mee, die ik zou invliegen.

Omdat ik meer omhanden had, vroeg ik Richard om dat te doen. Het was een mooi gezicht, zo’n groot ding te zien langs suizen… Jan (81 jaar!) kreeg les van mij en had het naar zijn zin. Hans uit Zeist, Richard uit Leeuwarden, Joost uit Sneek, Jasper uit Ureterp en Ronald uit Heerenveen vlogen lekker zelf en genoten ook volop.

De dames Janet en Gonnie verlieten op zeker moment het veld en kwamen niet veel later over het water aan met onze Hobie trapkajak.

Jasper en Ronald bleven eten en ’s avonds zijn we nog eens gaan vliegen. Helaas maakten we toen de eerste mid-air van onze nog jonge clubgeschiedenis mee: de kisten van Jasper (een Tundra) en Ronald (een Slow Poke) raakten elkaar Head-on en vielen gracieus uit de lucht. Shit happens…

De weken hierna stonden voor mij in het teken van klusjes, veel vliegen en instructie geven. Terwijl de bambi’s toekeken (ree-watch) maakte ik samen met Richard en Joost op 10 september o.a. de 800ste vlucht met de Robbe Air Beaver. En met de HK Trainstar maakte ik op 15 september mijn 12,500ste modelvlucht totaal.

Opeens kwam ik er achter dat ik nog maar drie exemplaren had van mijn handboekje derde druk. Er moest dus ook wat tijd (veel tijd!) worden gestoken in het voorbereiden van de vierde druk. Dat was op 20 september voor elkaar en ik kon het naar de drukker sturen. Dank ook dochter Lydia voor de technische ondersteuning…

Op zondag 22 september hadden we samen met The Eagles een Fly In georganiseerd, te houden op hun veld bij Hieslum.

Al weken tevoren leek het erop dat het heel mooi weer zou zijn en dat kwam ook uit. Pure bluf van mijn kant natuurlijk… De dag werd goed bezocht, ook door negen man van onze club!

Ik sluit deze keer af met de melding dat mijn oude J3 Piper Cub (45 jaar oud!) op 23 september zijn 100ste vlucht (bij mij) heeft gemaakt, dat op die dag ook lid Karol met vriend Toon kwamen om mij te laten beoordelen of ze al aan het helibrevet toe zijn, en dat ik op dit moment al 170 vluchten heb deze maand…

Tot de volgende blog, rij en vlieg voorzichtig…

Blog 11, 2 september 2019, 13.00u. 23 augustus. Alweer vlot was ik aan het vliegen. Mijn eerste vluchten na de week ziekenhuis maakte ik op 20 augustus. Een dag later vloog ik gezellig samen met Richard en Joost, een ‘bestuursuitje’. En dat leverde het mooie filmpje op, dat op de Home pagina te zien is… Ook het geven van instructie pakte ik weer op. Dat is altijd extra zwaar: na een dag lesgeven ben ik altijd helemaal op. En wel omdat ik altijd 200% geef. Oppassen dus… Vandaag komt Dick uit Oldehove (Gr.) helemaal hier heen voor de eerste lesdag. Na les 1 op de simulator gaan we buiten vliegen met de Trainstar van de school. Een fijne sessie!

24 augustus. Bijna geen wind in de avond. Lekker met de Robbe Air Beaver (land uitvoering) zeven vluchten gemaakt, waarvan twee nachtvluchten…

25 augustus. Gonnie en ik wilden eigenlijk gisteren al met de boot gaan watervliegen, maar we dachten dat het nog te druk zou zijn. Vandaag, zondagavond, leek ons dus beter. Maar dat viel tegen! Nog veel bootjes en onrust op et water… We vonden een vrije steiger en ik liet de Air Beaver (uitvoering als watervliegtuig, ik heb er dus twee) op. Een perfecte start. Na het trimmen wilde ik gaan zitten en keek ik naar mijn krukje op de steiger, omdat ik met mijn operatiewond beslist niet in de plomp wilde vallen. En toen ik weer op keek zag ik mijn Beaver met 90 graden helling en nose down 10 meter naast  onze boot te pletter slaan! De vleugels hingen er raar bij en er dreven bij het wrak vijf onderdelen rond. Andere mensen met een rubberbootje hielpen alles te verzamelen. K*T! Hierna heb ik nog twee geslaagde vluchten gemaakt met andere watervliegtuigen, voor het zelfvertrouwen, ha,ha… Met de Icon A5 maakte ik een vlucht van ruim 13 minuten en met de Supercub LP (op floats, ik bezit drie Cub’s) een van ruim 8. Toen ging  de zon bijna onder en was het tijd om naar huis te gaan. Na twee dagen demonteren, puzzelen en lijmen was de Beaver weer vlieggereed!

26-29 augustus. Weer lekker vliegen (nu op ons veld) tijdens de rustige avond. Ditmaal met de Supercub LP. Zeven vluchtjes, waarvan drie nacht. Heerlijk! Op 27 augustus maakte ik er nog vijf met de Cub, waarvan twee nacht. En zo heb ik deze maand toch alweer 100 modelvluchten… Op de 28ste maakte ik er vier met de Beaver (land uitvoering), waarvan één ver na zonsondergang. Wat zijn die avonden toch fijn. Alleen de reeën laten zich weinig zien… De volgende vijf vluchten kwamen op 29 augustus ’s avonds. In de middag heb ik eindelijk eens een smartphone aangeschaft, dat werd tijd… In de avond samen met Joost vliegen, altijd gezellig…

Op vrijdag 30 augustus zijn Gonnie en ik met de boot een mooie route van vier uur gaan varen. Het was de bedoeling om aan het eind ook te gaan watervliegen. Maar we konden geen vrije plek vinden en het woei nog te hard. Op weg naar huis kwamen we langs ons veld en de wind was afgezwakt. Dus vanuit de boot mijn testvlucht met de herstelde Beaver op drijvers gemaakt, heel grappig. De kist is goed…

Volgende keer ga ik het hebben over de speciale clubdag op 31 augustus, ter gelegenheid van mijn herstel… Tot dan, rij en vlieg voorzichtig…

Blog 10, 23 augustus, 12.06u

Zo daar ben ik weer. Ja, ik ben er weer echt! Man, wat heb ik de afgelopen weken veel meegemaakt. En doorgemaakt! Ik ben inmiddels hersteld van een zware operatie. Er moest een stuk met vernauwing en ontstekingen uit mijn dikke darm worden gehaald. En dat is goed gelukt… Nog veel moe en weinig energie. Rustig aan doen dus, maar ik voel me alweer sterker worden…

19-08-16-01a

Vrijdag 16 augustus, zo, daar ben ik weer…

Het was een complexe operatie waar veel risico’s aan zitten. Met grote kans op een al dan niet tijdelijk stoma. En daar zat ik al helemaal niet op te wachten! En als de nieuwe darmnaad gaat lekken ben je ook heel ver van huis. Maar nu, elf dagen na de ingreep, kunnen we gerust stellen dat complicaties achterwege zijn gebleven. En ik heb dus géén stoma! De chirurg heeft heel goed werk afgeleverd (dat moet ik hem maandag als ik op controle kom niet vergeten te vertellen). En ik voel me een gelukkig mens!

Na een donkere periode van maanden aan de antibiotica en twee keer een week ziekenhuis (in mei en juli), was ik rond 7 augustus ‘goed genoeg’ voor de ingreep. Die zou gaan plaatsvinden op maandag 12 augustus. Dat kwam mooi uit, want er is toch drie weken geen Formule 1 op tv… Zondagmiddag werd ik opgenomen en toen bleek ineens dat ik in 2014 galstenen zou hebben gehad. Dat klopt niet en ik denk dat de verpleegster het dossier van de verkeerde De Boer had…

Maandag om 08.00u werd ik de OK binnen gereden. Er stonden wel elf man op me te wachten. Er moest namelijk ook een uroloog met zijn team bij zijn… Toen volgde de gebruikelijke ondervraging door de chirurg om te voorkomen dat ze bij de verkeerde persoon een been af zouden zetten: “Wie ben je en wanneer ben je geboren?”. Na de juiste antwoorden kwam de laatste vraag: “En wat gaan we vandaag doen?” Ik antwoordde: “Ik ga lekker slapen, wacht op het beloofde ijsje achteraf en jullie gaan zorgen dat ik géén stoma krijg.” Nadat ik had uitgelegd dat er een stuk dikke darm zou worden verwijderd zei de chirurg dat het antwoord voldoende was en meteen voelde ik het narcose middel in mijn lichaam vloeien. En toen ging het licht uit… Om kwart over twaalf kwam ik weer bij, ze waren vier uur met me bezig geweest! Ik kreeg het gebruikelijke waterijsje, wat lekker is om de speekselvorming weer op gang te krijgen en de vieze smaak in je mond tegen te gaan. Aan het infuus en meerdere slangen in-, en vooral uit mijn lichaam. Op plaatsen waar je niet van wil weten…

19-08-12-01

Na de operatie alweer eten! Omringd door machines die ‘PING’ zeggen (ontleend aan Monty Phyton’s The Meanig Of LIfe)…

Terug op de verpleegafdeling kwam mijn lieve Gonnie. Ze was al door de chirurg gebeld en goed op de hoogte. Voor ik het wist zat ik al aan een vloeibare maaltijd (zie foto). Die eerste dag had ik bijna geen pijn, want ze hielden mijn onderlijf verdoofd via een slangetje in mijn rug. Maar dat werd een dag later wel anders toen dat slangetje werd verwijderd! Nu is dit volgens zeggen een van de pijnlijkste ingrepen die er zijn, en ze hebben daarom een speciaal programma ontworpen om de pijn te bestrijden: ERAS. Dat staat voor: Enhanced Recovery After Surgery, versneld opknappen na een operatie dus. Je moet dan veel uit bed, de tweede dag al zes uur (!), en over de afdeling wandelen. Pijnbestrijding via vier keer per dag 2 stuks paracetamol en indien nodig morfine. Ik deed alles braaf en zorgde dat ik een goede patiënt was. Morfine heb ik niet nodig gehad (nét niet, ha, ha). We hebben ook veel gelachen en het personeel vond dat ik het goed deed met mijn positieve instelling… De verpleging heeft tenslotte ook recht op vrolijke mensen, want ze ervaren wel een anders…

Op de derde dag kwam er een andere chirurg aan mijn bed. Hij zei: “Ik laat u vandaag nog niet naar huis gaan.” WAT? Het bleek dat ik even ervoor aan de broeder had opgegeven dat ik pijnlevel 5 had (0 is  geen pijn en 10 is niet te houden). Als ik 4 had gezegd, zou ik er uit zijn geweest… Maar nu wist ik dat ik de volgende dag naar huis zou kunnen en dat gebeurde ook: op vrijdag 16-8 zat ik lekker thuis in de tuin aan de koffie (zie eerste foto, helemaal boven)…

Sinds afgelopen maandag heb ik helemaal geen pijn meer en dus ook geen paracetamol meer nodig. Alleen trekt de wond een beetje en doet het licht zeer door de kleding. Ik ben dus nog wel veel moe en heb weinig energie. Wat wil je ook! Daarom ga ik vaak even plat om te rusten.

19-08-20-06 JK

Geheel volgens ‘planning’ heb ik dinsdag 20 augustus weer mijn eerste vluchtjes gemaakt. Met Joost. Het was ‘een beetje’ turbulent en ik hield het op twee vluchten. Gisteravond met Joost en Richard weer vijf vluchten, zie hiervoor de vorige blog…

Nog bedankt voor de bezoeken, Roel en Ellie (de mooie zonnebloemen hebben me er doorheen gesleept!), Wim en Nelly (heerlijke chocola), Joost, Richard en Ted. En voor de vele appjes, mails en telefoontjes (vooral Carl en Hidde)! En niet te vergeten alle mooie kaarten. Die van Ronald was de mooiste (ze foto)…

19-08-21-01

De mooiste kaart was de zelfgemaakte van Ronald, met mij eigen vliegtuig erop…

Ree Watch 2: Op de zondagmorgen voor de opname in het ziekenhuis zag ik de reeën nog in het veld, ze stonden met zijn drieën lekker rustig te grazen. Gonnie heeft ze de hele week niet meer gezien. Toen ik net thuis was keek ik en in de verte stonden ze er weer… Voor mij een teken dat het goed is…

Het is een genot om ‘weer terug’ te zijn! Tot de volgende blog, die weer helemaal over modelvliegen zal gaan. Beloofd! Rij en vlieg voorzichtig…

Blog 9, 22 augustus, 11.49u. Al een week zat ik tegen mijn volgende blog ‘aan te hikken’. Die zou gaan over mijn belevenissen in het ziekenhuis (en daarna). Maar die blog moet nog even wachten, want vanmorgen kwam er een mooi filmpje binnen (zie Home pagina). Het is gisteren gemaakt door Richard, tijdens het avondvliegen met zijn drieën. Een ‘bestuursuitje’ dus… Het is een  verrassend filmpje geworden en ik vraag dan ook twee minuten van je tijd. Veel kijkplezier, starring Joost, Richard en Bald, © Richard Hooijenga

Blog 8, 10 augustus, 23.55u.

Ree Watch en meer…

Ooit hadden we volgens de overlevering zeven reeën in het gebied van ons vliegveld lopen. Maar de laatste jaren zagen we er nog maar twee. En dit jaar zagen we er telkens maar een… Ik werd al een beetje boos op de jager, terwijl ik niet eens wist of hij er iets mee te maken had… En wat schetst mijn verbazing? Van de week zag ik er ineens drie! Twee ouders met een kalf, zoveel was duidelijk! Meteen mijn lief gebeld en die kwam ook even kijken. Wat is het toch mooi om te staan te vliegen, terwijl een honderdtal meters verderop die dieren rustig staan te grazen. Ook vanuit mijn huis kan ik ze vaak zien, vanmorgen nog. Maar nu was het alleen pa. Ma en de kleine hielden zich verscholen in het riet langs de vaart…

Afgelopen dinsdag kwam er een zekere Kees helemaal uit Stadskanaal voor voorlichting te krijgen over de vlieglessen. Dat was gezellig en ik heb hem goed kunnen helpen. Om 11.00u was hij erbij toen ik een online les moest geven aan Frans in Limburg, Kees kon mooi meekijken hoe zoiets in zijn werk gaat… Vrijdag kwam secretaris van onze vliegclub Richard uit Leeuwarden om een handtekening te zetten en om te vliegen. Het regende echter en daarom hebben we het ledenbestand van onze vliegclub maar eens doorgelicht. Daarna zijn we rond gaan rijden om te kijken naar alternatieve locaties voor een vliegveld. Die avond hebben we allebei gevlogen, maar wel twintig kilometer uit elkaar, zie blog 7.

Vandaag kreeg ik weer twee man voor uitgebreide voorlichting over de vliegschool, de lessen en onze club. Een uit Noord Holland en een uit Groningen. Beiden schreven zich in voor de vliegcursus en een van de twee werd meteen lid van onze club. Tja, voor een tientje tot en met december, daarvoor hoef je het niet te laten… Het leidde mij weer mooi af van de op handen zijnde zware medische ingreep. Rij en vlieg voorzichtig en tot blog 9…

Blog 7, vrijdag 9 augustus, 17.16u. Wat kan het toch raar lopen met een mens! Al een week geleden wilde ik de volgende blog schrijven. Maar er kwam maar niets van terecht. En dat heeft zeker te maken met mijn aanstaande zware operatie. De datum komt nu wel heel dichtbij en ik word er onderhand toch wel een beetje nerveus van… Hoe dan ook, nu zit ik mijn stukje aan elkaar te breien. Dank voor de nieuwe volgers van deze week: Frans, Richard en Gonnie! We gaan het hebben over drie warbirds, een (motor)zwever, een ouwe Piper en nog veel meer…

Zaterdag de derde augustus wilde Ronald weer eens komen vliegen, altijd gezellig! We spraken af om 12.00u, en niet zoals gebruikelijk om 11.00u. Zodoende kon ik eerst nog even naar de kapper. Ronald was op tijd en tegen middernacht moest ik hem wegjagen…

De wind zou precies in de beste startbaan staan die we hebben, dus ik had dagen tevoren al besloten om mijn warbirds eens in te zetten. Nou, dat was me wat… De Spitfire, die al sinds eind 2017 niet meer had gevlogen, was prima te starten vanaf de baan en te landen in het gras, met de wielen op. Ik ga straks verder, maar publiceer alvast. Want ik moet nu eerst eten. Later vandaag wordt deze blog dus af gemaakt, tot dan.

18.55u. Zo, heerlijk getafeld! Maar ik ga nog niet verder met deze blog. Het is namelijk ineens droog na een hele dag regen. En dat betekent, je weet het wel, dat ik nu eerst ga vliegen. Tenslotte draait daar alles om! “Later…”

19.04u. De spullen om te vliegen staan klaar, maar het waait toch nog vrij fors. Rond acht uur word de wind minder, zodat ik nu nog een stuk kan typen. Waar waren we gebleven? O ja, de warbirds. Die Spitfire was dus zonder problemen op ons veld met de smalle startbanen te vliegen. Hoe anders was dat met de Mosquito en de Stuka… Van deze laatste had ik al eens een wielpoot met epoxy gelijmd. En die poot brak al bij de eerste landing spontaan af… Na de eerste paar vluchten van de dag gingen we thuis lunchen. Omdat ik al best wel moe was, zijn we een paar uur thuis gebleven, En zo waren we er onverwachts live getuige van dat onze Max in Hongarije zijn eerst pole position pakte… Na deze super kwalificatie gingen we er weer op uit. Om er achter te komen dat ook de Mosquito niet geschikt is voor ons veld. Of vice versa natuurlijk: bij de landing in het gras met wielen op brak spontaan een propeller af…

Na het avondeten met Ronald, patat met frikandel en kroket, nam ik de Carat 2000 motorzwever mee. Ik had er al de derde regelaar in, van 30 via 40 naar 60 Ampère. En nog steeds maakt de motor een raar geluid. Dat ligt dus vast niet aan de regelaar maar aan de motor zelf… De drie nog volle accu’s voor de Stuka heb ik zondagmorgen leeg gevlogen met de ouwe Piper. Het gele ding is al meer dan 45 jaar oud, maar vliegt nog goed. Heeft bij mij alweer 97 vluchten, de 100ste komt er dus aan… De zondagmiddag zat ik voor de tv. Max reed lang aan de leiding en werd met totaal versleten banden toch nog knap 2e. ’s Avonds heb ik mijn Robbe Air Beaver nog uitgebreid uitgelaten, zodat mijn maandtotaal voor augustus al op 30 vluchten kwam. En het was pas de 4e van de maand…

Op maandag 5 augustus maakte ik zes vluchten, verder weinig te melden. Dinsdag 6-8 kwam er iemand helemaal uit stadskanaal voor voorlichting over onze vlieglessen. Ik heb hem goed kunnen helpen en die avond vloog ik met harde wind nog vier keer.

Nu is het bijna 19.30u. Even het nieuws kijken en dan vliegen, Tot later…

00.26u. Het is eigenlijk alweer zaterdag 10 augustus. Vanavond heb ik nog zeven lekkere vluchten kunnen maken. Ik was er ook getuige van hoe de boer in no time een paar greppels maakte met zijn trekker. Hij had water op het land gepompt tegen de vele muizen. Maar er lag teveel water op en nu hebben we verse greppels in ‘ons vliegveld’, ha.ha… Ik houd er voor nu mee op en beloof morgen of uiterlijk zondagmorgen met mijn volgende blog te komen. Rij en vlieg voorzichtig!

Blog 6, woensdag 31 juli, 23.00u. De maand juli ging als een nachtkaars uit: net toen het vanavond droog was en ik wilde gaan vliegen, zag ik de jager met zijn geweer en hond het vliegterrein oplopen. Medische problemen heb ik al zat, dus een schot hagel in mijn bast zie ik niet zitten…

Ik wilde een nieuwe We Can Fly gaan invliegen, die al een paar jaar in de doos klaar staat. Het is de laatste die ik heb (nee, eigenlijk is hij van de vliegschool), en op internet kon ik vanmiddag ook geen nieuwe meer vinden. De reden dat ik deze kist in elkaar heb gezet, is de crash vanmorgen van zijn voorganger, de Sensei FS. Het was windkracht vier met harde vlagen. Ik had beter moeten weten, maar ging toch vliegen. Vier minuten en 10 seconden in de vlucht maakte ik een doorstart. Het toestel maakte een rol naar rechts en dook toen naar beneden: gas dicht en hopen… Maar de schade was aanzienlijk. Na de eerdere crash op 20 januari (al bij zijn 27ste vlucht), vond ik de romp nu niet meer herstelbaar. Nu was het weliswaar vlucht 103, maar er rustte geen zegen op dit mooi bestickerde exemplaar.

Resultaat op 20 januari van niet opletten tijdens een vliegles aan een oud collega…

Op 20 januari crashte het toestel omdat ik als instructeur niet oplette. Ik had twee oud collega’s op bezoek en dacht dat die wel een beetje konden vliegen, niet dus. We stonden te lullen over vroeger en voor ik het wist vloog de Sensei laag op de kop, ingrijpen baatte niet. Nu vandaag dus die rol en duik. Maar wat was nu de oorzaak? Omdat ik niet zo geloof in storingen, denk ik een vliegerfout. Maar bij het modelvliegen hoor je de meest gekke oorzaken van crashes. Van storing tot aardstralen, maar nooit ligt het aan de piloot. Dus dan nu maar mijn reden waarom ik vandaag een crash had: twee uur later zag Gonnie dat ik mijn T-shirt binnenste buiten aan had! Dat moet wel de oorzaak zijn geweest, voila…

Overigens heb ik een voorlopige datum voor mijn operatie, en een heleboel heftige info (waar ik niet goed van word).

Dat gaat er binnenkort weer ongeveer zo uitzien, maar dan nog erger. Deze foto is van begin juli, toen ik er ook in lag. Aan de ‘laadpaal’, een infuus met antibiotica.

Morgen maar eens zien of ik de eerste vluchten van augustus kan maken. Want we gaan gewoon door en niet bij de pakken neerzitten! Even de We Can Fly goed invliegen en de cursisten kunnen weerkomen… Rij en vlieg voorzichtig!

Blog 5, maandag 29 juli 2019, 15,51 uur.  Hier ben ik weer! Het is gelukkig niet meer zo warm. Buiten zittBlog 5, maandag 29 juli 2019, 15,51 uuren is weer een genot! De Tour de France is afgelopen en Max heeft er weer een zege bij. Tijd genoeg dus om weer te vliegen (ga ik vanavond doen) en deze website te vullen… Ik zou nog terug komen op ons uitstapje naar Ameland, bij deze.

Vanmorgen bloed geprikt, want morgen moet ik naar de chirurg. Ik hoop dat ik nog deze week kan worden opgenomen voor de operatie, want ik ben het ziek zijn onderhand wel zat…

Na het bloedprikken, het onderhouden van de jacuzzi en de koffie kon ik de pc een tijdje niet gebruiken. Want er was een grote update van Windows 10, waarvan het installeren wel twee uur duurde! Dus eerst maar eens een vliegtuig gerepareerd en twee boekjes verzend-gereed gemaakt. Gonnie neemt ze mee naar Post.nl.

Daarna kon ik weer op de laptop. Ik wilde van de foto’s en filmpjes van Ameland een video maken. Twee keer was ik ineens alles kwijt! Beide keren kon ik het concept nog terugvinden, maar de derde keer was ook dat weg. En daarmee de uren die ik er al in had zitten. O wat HAAT ik dat… Gelukkig stonden alle gebruikte beelden nog op volgorde, en zodoende was het een ‘piece of cake’ om het videootje alsnog (voor de derde keer!) af te raffelen:

Nu kan ik de rest van de dag lekker achterover leunen en in het derde boek van Astrid Holleeder verder gaan… En nog vliegen natuurlijk, want de zon schijnt en de wind is zwak! Tot de volgende keer, rij en vlieg voorzichtig…

Blog 4, zondag 28 juli 2019. Nou, daar zijn we weer! Eigenlijk waren we afgelopen vrijdag alweer terug van Ameland, maar ik kon me er maar niet toe zetten om een stukje te schrijven. Record hitte en nog altijd geen energie door de antibiotica…

We waren dus op de Culturele Ambachtelijke Dag op Ameland. Voor de derde keer alweer. Op uitnodiging van Ben en Gert-Jan van de Modelbouwclub Ameland, verzorgen wij elk jaar de vliegdemonstraties.

We zijn dinsdag aangekomen met vijf personen. Op een van de koudste plaatsen van het land, en toch nog 33 graden… Meehelpen met opbouwen van de tenten en de waterbak voor de modelboten. En veel vliegen dus. Helaas kon ik door mij ziekte niet teveel zwaar werk doen, maar Ben en Gert-Jan vonden het al heel wat dat ik er überhaupt bij was… In een volgende blog zal ik meer uitweiden over deze leuke midweek…

Vrijdag dus thuis en geen energie. Dus dan maar de foto’s en filmpjes alvast een beetje bewerkt en verder veel tv gekeken. Ik moest Max natuurlijk zien winnen in Duitsland! En de slot-etappes van de tour, ook niet mis… Vandaag heb ik voor het eerst sinds Ameland weer even gevlogen, zeven vluchten. Verder hebben zich weer een paar cursisten aangemeld voor vlieglessen en heb ik weer twee boekjes verkocht. Die ga ik morgen verzend gereed maken, nadat ik bloed heb laten prikken. Want dinsdag wacht het ‘grote gesprek’ met de chirurg over de aanstaande operatie… Tot morgen! Rij en vlieg voorzichtig…

Blog 3, 22 juli 2019. Tja, wat valt er over vandaag te bloggen… Door de best wel harde wind kon ik vandaag eigenlijk niet vliegen. Dan maar de voorbereidingen voor de demo later deze week afgerond. Maar wat was ik weer moe… Ik hoop dat ik nu toch spoedig onder het mes kan…

Vanavond viel de wind weg. Maar toen zat ik net lekker met goede vriend, cursist en clublid Dio bij de tuinhaard… Zo moe dat we toch maar niet zijn gaan vliegen. Want daar komt deze week nog genoeg gelegenheid voor…

Na de nodige drankjes en sterke verhalen zijn we nog even lekker in de jacuzzi gegaan. Ook daar weer de nodige sterke verhalen!

Morgen gaat mijn laptop een paar dagen ‘aan de wandel’. Ik hoop dat ik aanstaande vrijdag weer online ben. Tot dan en rij en vlieg voorzichtig.

Blog 2, 21 juli 2019. Net thuis van zes heerlijke modelvluchten met de Robbe Air Beaver! De wind was helemaal weg gevallen en het was weer genieten…

Zo ben ik deze maand alweer boven de 100 vluchten uitgekomen… 

De kleinkinderen lagen al bijna twee uur op bed, maar ze sliepen nog niet. Smoesjes dat het te warm was… Gelukkig werd het na een kleine toespraak va opa en oma snel stil… Ze waren ook moe van alle leuke dingen die we met ze hebben gedaan. Omdat de wind de hele dag toch te hard was om te vliegen, en omdat we het leuk vinden (!), hebben we van alles met de kinderen ondernomen: vissen (en allebei vangen!), met opa op de (trap)kajak, zwemmen. in de jacuzzi en met de boot varen. Na zelf gestuurd te hebben zitten ze nu op het dak van de boot terwijl we het clubhuis naderen…

Tot morgen, rij en vlieg voorzichtig! !

Blog 1, 20 juli 2019. Eindelijk kon ik me er toe zetten! Omdat ik al een aantal trouwe volgers heb, hoeveel weet ik (nog) niet precies, was ik al een poosje van plan om een blog te beginnen. Maar het kwam er maar niet van… Ziekte, een paar ziekenhuisopnames binnen korte tijd, te weinig energie…

Totdat ik eerder vandaag zag dat er weer een volger bij was gekomen. Nu moest ik het maar eens gaan doen. Ik zal proberen om regelmatig een stukje over mijn belevenissen te schrijven. Dat zal in het begin nog niet meevallen, omdat mijn medische toestand nog niet is verholpen. Maar vooruit, daar gaan we met een beginnetje!

Nadat ik de eerste week van deze maand juli weer in het ziekenhuis had gelegen (voor de tweede keer sinds mei en voor de vierde keer in twee jaar), heb ik deze maand tot nu toe alweer 96 modelvluchten gemaakt. De vaart zit er zoals gewoonlijk alweer goed in…

We keken er al weken naar uit, en vandaag was het zo ver: de kleinkinderen kwamen logeren! Ze waren eerst met mijn dochter Kim en mijn lieve vrouw Gonnie naar en flora- en faunapark geweest en ik kon niet mee: weer geen energie. Ik weet nu wat het is als mensen langdurig ziek zijn… Ik bracht de dag door met het repareren van mijn vliegtuigen (voor een demo volgende week) en maakte één proefvlucht tussen de buien door, bij windkracht vier. Meer niet, want op schade zit ik nu niet te wachten… Het oude beestje vliegt weer goed, met windkracht 4…

Toen wilde ik aan dit verhaaltje beginnen, maar ik was alweer doodop. Dan maar naar de bergetappe van de tour kijken: die Kruiswijk doet het goed zeg!

Rond vijf uur kwam het luidruchtige gespuis aan en na het eten ging dochter Kim naar huis. We hebben de kleine engeltjes tot maandag voor onszelf! Voor het slapen gaan nog even in de jacuzzi en dat golfde al nooit tevoren. En dan tussen de meisjes in op bed een verhaaltje verzinnen: ik vertelde hetzelfde dat ik ook aan mijn dochters heb verteld toen zij 8 en 6 jaar waren…

Morgen ga ik verder met de voorbereiding op de vliegdemo van volgende week. Tot de volgende keer, rij en vlieg voorzichtig.

Een waanzinnig record…

Vanmorgen was ik om 05.15u klaarwakker. Ik weet niet waarom, maar de slaap wilde niet meer komen. Na een halfuur draaien ben ik maar opgestaan om te ‘dauwtrappen’, een dag te vroeg weliswaar.

Er hingen mooie mistbanken over het veld. En er stond helemaal geen wind. Wat was dat lekker vliegen zeg…

Thuis wachtte alweer een cursist, Jan uit Twisk. We gingen na een les op de sim weer naar het veld en Jan vloog voor het eerst solo! Zelf maakte ik mijn 12.000ste modelvlucht! Denk je eens in, bij 200 vluchten per jaar, wat al best veel is (4 elk weekend min twee weken vakantie), doe je er 60 jaar over om dit te bereiken. En ik zie de gek heb dat ruim binnen acht jaar voor elkaar…

2018, oh what a year… 

Tjonge, wat was 2018 een jaar zeg! Mooi en warm weer zoals we in 300 jaar niet hebben gehad, en dat tot en met de laatste dag…

Er zijn heel veel cursussen voltooid en brevetten gehaald. Maar ook mijn eigen modelvliegerij mocht er zijn. Eerst haalde ik in juni mijn KNVvL brevet A Heli. Dan maakte ik op 22 juli de 10.000 modelvluchten vol (gemiddeld meer dan 8 minuten per vlucht). Dat was tevens mijn 1000ste vlucht met een modelhelikopter…

Op 24 december haalde ik het totaal van 11.000 modelvluchten en op 29 december maakte ik mijn 10.000ste vlucht met vleugelvliegtuigen. Ik sloot het jaar af met een absoluut jaarrecord van 2535 modelvluchten, een astronomisch aantal dat ik waarschijnlijk nooit meer zal verbeteren. Denk je eens in: dat is gemiddeld 6,9 vluchten op ELKE dag van 2018. Vakantie, andere verplichtingen en vaartochtjes moeten er nog vanaf…

Als klap op de vuurpijl (hoe toepasselijk) was het op oudjaarsavond geschikt weer om te vliegen. Maar dan ook net! Er was geen maan en er stond een westenwind kracht 3 á 4. Eigenlijk teveel, maar we zijn toch maar naar het veld gegaan. En daar bleek het mee te vallen. Na een goede vluchtvoorbereiding ben ik om 23.56u gestart met mijn Supercub LP. Om middernacht barstte het vuurwerk los en had ik mijn doel bereikt. Nog 5 minuten en 20 seconden lekker boven dat vuurwerk gevlogen en toen in het nieuwe jaar een goede landing gemaakt…

Onze kinderen belden traditioneel op en Gonnie belde nog met haar oude moedertje (91)…

Het was een jaar om nooit te vergeten!

 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s