Blog 161, zondag 31 juli, 12.17u

Blog 161, zondag 31 juli 2022, 12.17u 

Volg (de ooievaar)… 

Afgelopen week waren we op Ameland. Voor de vierde keer alweer sinds 2017. We gaan daar jaarlijks met de club naartoe om Modelbouwclub Ameland te steunen bij het opleuken van de Culturele Ambachtelijke Dag. Die is altijd op de derde donderdag van juli. In 2020 en 2021 ging dit evenement niet door vanwege het bekende virus… 

De Amelandse modelbouwers verzorgen het rijden en varen met modellen. Daartoe maken ze een zandparcours voor de autootjes en zelfs een klein op afstand bestuurd crossmotortje, mét berijder. En voor de boten, soms wel bijna twee meter lang, maken ze een bassin met 60.000 liter water. Wij helpen dan mee met opbouwen. Verder verzorgen wij het vliegen. Daarbij maken we ongegeneerd reclame voor onze vliegclub en onze vliegschool. Vorige keer in 2019 stal ik d show door met een watervliegtuig vanuit het bassin te starten en er ook weer in te landen. Ditmaal kon dat ding niet mee vanwege ruimtegebrek in de auto…  

Er wordt ook een heuse startbaan gemaakt van rijplaten. En mijn windzak completeert het tijdelijke vliegveld. Hoogtepunten waren het droppen van mijn nieuwgebouwde parachutist en natuurlijk het uitgooien van snoep voor de kinderen. Feest! We sloten onze vliegshow spectaculair af met een onverwachte gebeurtenis: terwijl we met twee kisten synchroon een looping maakten kwamen ze met elkaar in botsing. De andere kist kon verder vliegen, de mijne dwarrelde omlaag. Dat heb ik weer. Gelukkig is ie te repareren… 

We hebben dus weer genoten. Vrijdag thuis en er moest weer bij IJlst worden gevlogen. Lekker. En gisteren ging ik zweven. Dat doe ik vaak om mijn gemiddelde van tien minuten per vlucht op te krikken. En dat lukte. Verschillende vluchten van tegen de dertig minuten gemaakt… 

Er was dus veel thermiek. Dat kun je vinden. Als je vliegtuig plotseling een vleugel optilt, dan zit je aan de rand van een thermiekbel. Naar die hoge vleugel toedraaien en je zit erin. Het vliegtuig stijgt naar onbekende hoogten. Bij mij is dat maximaal 120 meter, want hoger mag je hier niet met modellen… 

Een andere methode om thermiek te vinden is het zoeken naar hoog cirkelende vogels. Daar ga je dan gewoon met je kist onder zitten. Zo zag ik gisten een ooievaar heel hoog zijn rondjes draaien. Mooi gezicht. Ik bracht mijn Radian XL eronder en het ding begon te stijgen… 

En toen keek ik op mijn zender naar de vliegtijd. Dom rund dat ik ben. En daarna kon ik mijn hoge vliegtuig niet meer terugvinden. 120 meter is best wel hoog en de lucht is heel groot… 

Wat ik ook deed, overal kijken, de motor aan en luisteren, de spoilers uit, bochten draaien, ik vond de Radian niet meer terug. Hoe is het mogelijk met een kist van 2,7 meter spanwijdte… 

Ziekmakend! Uiteindelijk heb ik de zender maar uitgezet en ben ik leeg en lichter bepakt dan gebruikelijk naar huis gegaan. Mijn lief ging meteen op de fiets zoeken. Ik keek even de derde vrije training van de Formule 1 en ben toen ook gaan rondfietsen. Later nog een keer en een paar keer het weiland in. ’s Avonds nog een keer langs een vaart gewandeld. Ook in alle bomen gekeken. Nop. Mijn telefoonnummer staat op de romp. Ik ben benieuwd wanneer ik een belletje krijg. Tot nu toe nog niet dus. Dat heeft ook een voordeel: want dat betekent dat mijn grote zwever waarschijnlijk géén schade aan derden heeft aangericht… 

Rij, vlieg en volg voorzichtig… 

De Radian XL in beter tijden….

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u 

Passie, deel 1… 

Een gepassioneerd mens, dat ben ik. Ik heb dus passies. Vroeger als kind wilde ik al piloot worden. Ik droomde van de vrijheid in de lucht. In de klas op de lagere school zat ik altijd naar buiten te kijken als er weer een vliegtuig (Piper en Beaver) of helikopter (de gloednieuwe Alouette III) langs kwam. Op weg van Deelen naar Soesterberg of andersom. Het kijken werd dan niet zelden staren en voor me uit dromen. En tóch opletten in de klas. Het multitasken zat er bij mij kennelijk al vroeg in…  

Geld was er niet, zelfs niet voor een lidmaatschap van de plaatselijke modelbouwclub, de Edese Luchtvaart Club (ELC). Ik moest het doen met regelmatig op de Ginkelse Hei toeschouwer spelen en jaarlijks een bezoek aan de open dag van die club. Doordat er dus geen geld was, bouwden we goedkope vrij vliegende zweefvliegtuigen. Zo’n bouwpakket, met balsa en zo, kostte maar rond de tien gulden. Dat kon er wel vanaf… 

Dat bouwen bleef maar heel beperkt. Ik herinner me maar één model. En hij vloog ook nog. Later had iemand een vliegtuig met lijnbesturing te koop. Met een brandstofmotor. We mochten hem proberen en er zat een kan met vijf liter speciale tweetakt brandstof bij. Het vliegen met dat ding viel niet mee, zéér wendbaar! Toen de kan met speciale brandstof leeg was, kreeg ik het niet voor elkaar om de benodigde guldens van mijn moeder los te krijgen. De eigenaar kwam het vliegtuig dus weer ophalen. Not amused vanwege de lege kan…  

We waren zo slim geweest om het lijnbesturingsding na te maken. Mijn broer had nog een 0,3 CC Cox motortje. Geen succes! Gewoon te weinig vermogen. Het motortje werd op een speedbootje gemonteerd. Met luchtschroef. Dat werkte wél! Zonder rc besturing draaide het bootje rondjes op een meertje achterop de heide. Alleen wist je nooit wanneer de brandstof op was, zodat we regelmatig moesten zwemmen op het op te halen…  

Mijn modelvliegcarrière kreeg een boost toen mijn tante en oom uit België op bezoek kwamen. Haar zoon was volwassen en gestopt met modelvliegen. Maar liefst vijf mooie modelzwevers kwamen uit de kleine kever van mijn oom. Allemaal uitgevoerd in rood met wit. En die waren voor mij… 

Wéér vrij vliegende modellen. Geld voor radiobesturing zat er al helemáál niet in. Een van die mooie krijgertjes was zó goed, dat hij meteen wegvloog. Het bos over en nooit meer gezien. Andere deden het niet zo goed. Met het gevolg dat je een hele middag aan het rennen was met een touw in de hand… 

Mijn interesse voor de modelbouw en het vliegen taande. Op mijn vijftiende kwam er een nieuwe passie: fotografie! Volgende keer meer… 

Rij, vlieg en passie voorzichtig… 

Blog 159, maandag 4 juli 2022, 16.32u

Ode… 

In blog 158 schreef ik dat het dus een wondertje is, dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. En dat zouden we maar liefst drie keer doen (je wordt tenslotte maar één keer 68). Afgelopen zaterdag was de derde en laatste keer. We vierden meteen de verjaardag van Jan, die op 29 juni 84 jaar is geworden. En van Ronald. Hij werd op 17 juni 48. Mijn cadeau aan hun was een geheel verzorgde dag met vliegen, eten en drinken. Even uit de sleur. Het werd een topdag. Met een ode aan de gasten… 

Vijf modelvliegers had ik uitgenodigd, met hun partner. Een kon er niet en van de anderen kon de partner niet. Evengoed gezellig. We zouden rond elf uur gaan vliegen tot ongeveer half drie. Daarna zouden onze overburen aanschuiven. En mijn schoonzus, zwager en drie volwassen zoons. Een met een dochtertje van een jaar. Helemaal uit Ede. Deze familieleden konden vorige week niet, omdat ze dan traditioneel naar de TT in Assen gaan. Elk jaar hetzelfde, ha, ha. Maar daar hadden we ditmaal dus een oplossing voor… 

Na de koffie en het gebak naar het veld. De oude Jan S. van 84 (!), een andere en iets jongere Jan S, Rick, Ronald en ik. Iedereen kon vliegen. De oude Jan ging lekker aan de slag met zijn multikopter. Om hem te eren vloog ik ook met de Mustang die ik vorig jaar van hem nieuw heb gekregen. Daar had ik op zijn verjaardag overigens ook al mee gevlogen. Wat leuk om deze oude knar zo te zien genieten. Respect hoor…  

Het vliegtuig van de andere Jan bleek een kapotte servo te hebben, maar gelukkig kon hij met mijn Charter NXG aan de slag. Ook Rick vloog met zijn eigen Charter. Ronald vloog zowel zijn Tundra als zijn Air Tractor. Iedereen blij… 

Nadat we rond twee uur thuis waren kwam Ede erbij en als laatste de buurtjes. Nu konden we pas écht gaan pimpelen… Een goede en gezellige barbecue later, uiteraard met veel dank aan mijn lief voor het gehol en gesleep, en vooral de perfecte salades, sloten we de dag af met een ijsje. En koffie. Uiteraard… 

Veel leuke en praktische cadeautjes ontvangen. Veel flessen wijn, een after shave, wat vliegspullen en een gift voor het goede doel (heb ik alweer overgemaakt). Dat krukje dat ik vorige week kreeg is overigens alweer doorgezakt. Slecht ijzer of zo… Maar het belangrijkste cadeau: een prettige dag samen met trouwe vrienden! Mensen die ik graag om me heen heb… 

Rij, vlieg en ode voorzichtig… 

Blog 158, woensdag 29 juni 2022, 13.59u

Jarig… 

Gisteren was ik jarig. Alweer 68 geworden. Best lastig, om je te realiseren dat je het meeste brood al op hebt. Dat je nu toch echt in de herfst van je leven begint te komen. Hoeveel tijd is er nog?  

Gelukkig zijn mijn lief en ik gezond. Dat is in het recente verleden wel eens anders geweest. Allebei hebben we levensbedreigende ziektes gehad. Mijn lief twee keer, waarvan een al héél lang geleden en een recent. En ik heb er de afgelopen jaren maar liefst drie voor de kiezen gehad. En elke keer zijn we er goed mee weg gekomen… 

Het is dus een wondertje dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. Dus doen we dat maar eens drie keer. Je wordt tenslotte maar één keer 68… Véél felicitaties, ook een wondertje. Appjes, mailtjes, telefoontjes. En bezoek. Veel leuke en ook praktische cadeautjes. Bijvoorbeeld een nieuw krukje voor het lekker zittend vliegen op het veld. Het oude (vis)krukje was door het vele vliegen wel versleten… 

Wat heb ik toch een fijne mensen om me heen! Kinderen en kleinkinderen, maar ook buren en vliegvrienden. Hartverwarmend dat ze je niet vergeten. “Vriendelijkheid is besmettelijk”, zo las ik eens op een kalender. En dat probeer ik dan ook altijd te zijn. En behulpzaam, héél behulpzaam… 

Helaas blijkt die vriendelijkheid van mij niet altijd even besmettelijk. Want er zijn ook mensen die me wél vergeten schijnen te zijn. Allemaal lui die ik heb leren modelvliegen en waarvoor ik altijd klaar stond. Wrang is dat. Het is altijd een vast patroon. Dat begint dan als ik iemand aanspreek op wat hij doet of nalaat. En dan duiken ze weg. Ze zijn kennelijk niet in staat om in de spiegel te kijken en hun eigen handelen kritisch te beschouwen. Maar daar ben ik dan weer voor. En dat loopt bijna altijd verkeerd af. Je wordt meteen gecanceld…  

Gisteren weer zo een. Laten we hem X noemen. Ik ken hem al tien jaar. Aardige vent. Snapt niet veel van zenders en ik moest hem dus tot in den treuren helpen met het binden van vliegtuigen op zijn zender. Pas nog. En maar voor hem klaarstaan… 

Hij was gisteren aan de deur geweest. We waren niet thuis. Ik was voordat het bezoek zou komen even aan het vliegen (dat moet écht even, op mijn verjaardag!), en mijn lief was ijs halen voor de gasten. Hij liet een cadeautje voor me achter en ging weer naar de camping waar hij altijd de zomer doorbrengt. In de middag belde hij me op. Tot zover super. Toch?

Na de felicitaties liet hij blijken dat hij zich had gestoord aan mijn vloek op de appgroep. Op 3 juni… Waarom ik dat had gedaan is blijkbaar niet van belang. Hoe dan ook, ik heb hem mijn excuses gemaakt en er werd niet bevestigd dat ze werden geaccepteerd. En toen zei hij iets héél vreemds… 

Hij zou zoals hij zei ook eens stennis gaan maken op de appgroep om op die manier geld binnen te halen. Wat hij daarmee suggereerde ging me te ver. Ik zamel geld in voor goede doelen, te weten een weeshuis in Sri Lanka en recent voor hulphonden voor mentaal beschadigde veteranen. En dat weet hij. Dus áls ik dan al had gedaan wat hij suggereerde, wat geeft dat dan? Die gelden gaan toch niet naar mijzelf? 

Ik zei hem: “Dat neem ik niet.” En toen kwam het: “Dan kap ik er helemaal mee, schrijf me maar uit.” Meteen heb ik aan zijn verzoek voldaan. Einde X. En ik heb op de appgroep alsnog mijn verontschuldigingen aan iedereen aangeboden, voor mijn vloek van 3 juni. Terecht denk ik… 

Iemand anders op de appgroep vroeg zich af: “Leren ze niet in de bijbel om vergevingsgezind te zijn?” Tja… Van X heb ik overigens geen gift ontvangen voor het goede doel… 

En toen weer over tot de orde van de dag: het vieren van mijn verjaardag met de gasten. Het wondertje…

Ik begin het beu te worden dat mijn goedbedoelde goede werken zo vaak uitlopen op bittere teleurstellingen. Dat ik telkens denk echte vrienden te hebben, die dat woord dan helemaal niet waard blijken te zijn. Mede omdat ik nu richting de zeventig jaar ga, zal ik mijn diensten gaan afbouwen… 

Rij, vlieg en jarig voorzichtig… 

Foto door Rakicevic Nenad op Pexels.com

Blog 157, zaterdag 18 juni 2022, 16.49u

Relax… 

Drukke tijd gehad. Dat gebeurt wel eens. Klussen, klussen, klussen. En twee uitvaarten. Die van de moeder van mijn lief en die van onze directe buurman. En tussendoor nog effe een clubdag met barbecue. Veel geregel en af en toe een beetje frustratie. Gaat je niet in de koude kleren zitten…  

We moesten er nodig eens even tussenuit. En dan zat het weer niet mee. Nou, eindelijk is het er de afgelopen week van gekomen. Lekker met de boot naar een rustig plekje en vier dagen blijven liggen. Alles doen met de Hobie trapkajak. Boodschappen en zo. Voor de dagelijkse sportbeurt. Verder veel lezen en een beetje vissen. Meer niet. En vroeg naar bed. Het viel ons op dat we zo lang sliepen. Hadden we dus nodig… We zijn weer opgeladen thuisgekomen… 

Onderwijl hebben we ook nog een paar hele leuke dagen beleefd. Konden we volop genieten van onze jonge kleinzoon. Op de kop af negen maanden werd ie bij ons. En hij was deze keer druk doende om de wereld te verkennen. Dat wordt nog wat…  

In ieder geval heb ik een duidelijke klik met hem! Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Zo leuk om te zien ook, dat hij overal naartoe kruipt. Leergierig als hij is. En vrolijk! Continu een groet smile op zijn kleine gezichtje, wat zeg ik, op zijn (vrolijke) dikke kop! Baby vet nog…  

Het zal me benieuwen of hij later jongensdingen of toch liever meisjesdingen gaat doen. Dus gaan we vissen en vliegen, of gaat meneer misschien wel op ballet… Hoe dan ook, ons maakt het niet uit. Iedereen kan tegenwoordig worden wat hij of zij wil. En doen wat hij (of zij) wil. Maar goed ook! 

Zo hebben we ook twee oudere kleindochters, van bijna negen en elf jaar. En die willen altijd met opa vissen! Lachen man! Zo steken ze mooi iets van de natuur op. En ze hebben ook al zelf een model bestuurd. Onder mijn begeleiding, dat dan weer wel…

Wat zijn wij toch een bevoorrechte mensen. Aan je nageslacht doorgeven wat volgens jou leuk is. En belangrijk. Best relaxt… 

Rij, vlieg en relax voorzichtig…