Blog 132, 18 januari 2022, 15.35u

Rustig…

Nog steeds lik ik mijn wonden. Over de ellende rond de club die ik ben kwijtgeraakt. In 2016 heb ik hem opgericht en sindsdien heb ik er keihard aan gewerkt. Al mijn ziel en zaligheid erin gelegd. Een soort levenswerk…

En dan ineens ben je hem kwijt. Het nieuwe bestuur heeft zowat alles veranderd. Niet meer te herkennen… Het ergste vind ik dat ik daarbij ook zoveel vrienden heb verloren. Vliegvrienden moet ik zeggen. Ze hebben me gewoon in de steek gelaten. Dat doet wel wat met je…

Wat fijn dat er ook nog zoveel mensen achter me zijn blijven staan. Met deze loyale lui heb ik dus weer een nieuwe club opgericht. Ondergebracht in de Stichting Nationaal Modelvliegcenteum Romeo, net als mijn vliegschool. De toekomst is weer héél zonnig…

Verder heb ik een rustig weekje. Slechts drie lesjes op het programma. Tijd zat om ook eens een paar klusjes voor mijn lief te doen. Zo heb ik gisteren maar liefst negen laden gerepareerd. Daar viel de bodem uit. Een klusje dat al jaren was blijven liggen. Ze schuiven weer lekker in en uit..

Zin om te vliegen had ik gisteren niet. Ook dat komt bij mij voor. Maar niet zo heel vaak! Vandaag heb ik dat weer ingehaald. Weer zeven vluchten erbij. Van gemiddeld tien minuten per vlucht. Zo heb ik er dit jaar alweer 84…

Het was wel erg mistig! En ik had ook nog een soort van crash. Door misplaatste zuinigheid. Ik vloog met een accu die eigenlijk al op is. Opeens zag ik mijn tweemotorige Twinstar overtekken. Vol gas geven hielp niet afdoende, er was geen vermogen… Gelukkig kwam het toestel horizontaal op de grond terecht. Alleen maar een kromme neuswielpoot en modder op de hele neus. Veel modder. Ik kon mijn vluchten gewoon afmaken! De modder is er alweer af en de neuspoot is weer recht…

Rustig weekje? Er is altijd wel iets te doen! Websites bijwerken, het lesprogramma optimaliseren, de nieuwe logo’s beoordelen, noem maar op… En mijn dagelijkse wandeling. Die moet ook nog. Daarna lekker in de warme jacuzzi…

Rij, vlieg en rustig voorzichtig… 

Oude archieffoto van de betreffende Twinstar, hier was het niet mistig…

Blog 131, 17 januari 2022, 11,54u

Lastig…

Al sinds 1987 doe ik het: professioneel lesgeven. En wel in de luchtvaart. Eerst in de bemande luchtvaart en sinds 2012 in de modelvliegerij. Voordat je intructeur bemande luchtvaart werd, moest je eerst maandenlang de schoolbanken in. Na het examen een jaar stage lopen en dan weer een nog zwaarder examen. Bij de modelvliegerij is er helemaal geen opleiding nodig. En een examen al helemaal niet. Curieus…

Daarom heb ik zelf maar een cursus gemaakt voor instructeurs in de modelvliegerij. Dat er bijna geen gebruik wordt gemaakt van die cursus zal je waarschijnlijk ook niet verbazen…

Dan maar lesgeven aan gewone zielen die het modelvliegen zelf nog willen leren. Want daavan zijn er genoeg. Meer dan genoeg mensen weten mijn vliegschool inmiddels te vinden. Zo heb ik altijd iets te doen…

Je hebt snelle en trage leerlingen. Al gebruik ik het woord leerling liever niet. Ik spreek liever van ‘cursisten’. ‘Studenten’ noemde een oud instructeur ze… Snelle en trage cursisten dus. Die trage zijn vaak traag omdat ze al op leeftijd zijn. Veelal ouder dan 70 jaar…

Afgelopen periode had ik er weer zo een. Vijf en zeventig jaar maar liefst. Maar met een enorme veerkracht! En incasseren kon hij ook. Afijn, we hebben samen het hele scala van tips en tricks doorlopen. Alles uit de kast gehaald. Tot ik niet meer wist hoe ik het nu weer moest aanleggen. Lastig…

Toen ben ik gewoon een keer met hem gaan vliegen voor de lol. Want daar gaat het tenslotte om. Het mag ook leuk zijn, onze mooie hobby…

De druk ging van de ketel en zowaar, vanmorgen kon hij alle oefeningen voor het brevet redelijk vliegen! Getuigschrift verdiend…

Ben wel blij dat ik ‘van hem af’ ben! Want als je alles hebt geprobeerd en je ziet nog geen progressie, dat is best lastig… Maar zoals altijd: de doorzetter wint!

Rij, vlieg en lastig voorzichtig… 

Blog 130, 8 januari 2022, 16.31u

Modder…

Eergisteren ging ik een nieuw vliegtuig invliegen, zie ook blog 129. Een Swift van Top RC. Een zwever met een EDF. Hij dook telkens met de neus in de grond. Het zwaartepunt lag verkeerd. Thuis alles gerepareed en opnieuw afgesteld. Aan het eind van de middag nog een poging gewaagd. En hij vloog! Maar het ding had nog steeds de neiging om sterk te duiken. En wat ging dat ding hárd zeg! Maar wéér schade, ook aan een vleugel en het staartvlak…

Gisteren was het wéér mooi vliegweer. Dan maar eens met de Trainstar op stap. Op het veld trof ik de zoon van de boer. Hij ging gootjes graven om het overtollige water op de weilanden af te voeren. Wel nodig hoor… Met hem had ik het ook over de blubberzooi bij de ingang van het veld. Er is bijna niet meer door te komen, zeker niet zonder laarzen. Ik kreeg de toezegging dat ze er iets aan zouden gaan doen…

Het vliegen was leuk. Tot de vierde vlucht. De trainstar maakte plotseling een snaprol. Gelukkig op hoogte. Ik zag dat de staart was afgebroken. Ik bleef sturen zo goed ik kon. Het toestel landde op de wielen, midden in het natste deel van het weiland. Einde vliegen, weinig schade…

Dan maar thuis de zaak schoonmaken en repareren, te beginnen met de Swift. Ook mijn mancave opruimen. Héél hard nodig onderhand. Zondag komen er twee voor informatie en voorlichting. Dus dan kan het maar netjes zijn…

Aan het einde van de lange dag was het hok weer tiptop en zag de Swift er weer als nieuw uit. En de Trainstar is van de overvloedige modder ontdaan. Vandaag gevlogen met de Charter NXG. Na acht vluchten begon het heel hard te waaien. Véél te hard. Guur ook, koud gewoon. Toch alweer dertig vluchten deze maand. Eh, dit jaar… Nu lekker naar de vrouw! Maar eerst nog één keer door de modder…

Rij, vlieg en modder voorzichtig… 

Blog 129, 6 januari 2022, 22.10u

Oneindig en ademloos mooi…

Toen ik gisteravond ging slapen, en dat deed ik niet vroeg, wist ik het al. Vandaag zou een mooie vliegdag worden. Weinig wind en zelfs zon! Dus ondanks dat ik pas om half twee het licht uit deed, voor mij niet ongbruikelijk, was ik vanmorgen om zes wakker. Klaarwakker. Adrenaline…

Als dat eens in de zoveel tijd gebeurt, dan blijf ik nog minimaal een halfuur liggen. En dan weet ik genoeg: mijn dag gaat beginnen… Superstilletjes naar beneden sluipen, want de koningin mag niet ontwaken, nog niet… Dan lekker ontbijten. En daarna doe ik wat ik in zo’n geval altijd doe: de dag beginnen met een lange wandeling. Zo kan ik telkens genieten van de dageraad… Vandaag een ronde van ruim zes kilometer. Normaal stap ik stevig door, nu niet. Want ik ben net te vroeg vertrokken om de zon op te kunnen zien komen…

Het zwerk boven mij is helder en wijds. Dat is nog eens iets anders dan een computerschrem, wát oneindig groot. De sterren knipogen naar me. Wat is dat toch ademloos mooi. Het landschap wordt steeds lichter. Steeds beter zijn de dingen te onderscheiden…

Mijn wat slenterende tred helpt nauwelijks. Aan het eind van de ronde is er nog tijd over voordat de zon opkomt. Ik loop naar het bruggetje bij het vliegveld om daar het startschot van de nieuwe dag af te wachten. Ik heb geluk. In de lichte nevel boven de bervoren weilanden zie ik twee bambies rustig grazen. De koperen ploert laat niet meer lang op zich wachten…

Boven mij vliegtuigstrepen. Heel hoog. Daar schijnt de zon al op. Ik zie een vliegtuig aan de kop van zo’n streep waar ook de volle zon op staaat. Maar de linker vleugel zit in de schaduw van de romp en is totaal niet te zien. Luguber! Alsof er een vleugel af is… Even later komt er een op mij af, daarvan mist de rechter vleugel… En dan verschijnt de koperen bal. Zoals altijd precies op tijd…

Vandaag ging ik een nieuw vliegtuig invliegen. Een Swift van Top RC. Een soort zwever, maar dan met een EDF impeller! Het begon al goed: hij kwam niet door de range test. Dan maar korte rondjes om me heen… Bij de eerste startpoging dook hij met de neus in de grond. Neuskegel eraf. Tweede poging: weer de grond in. Neuskegel weer eraf en een stukje romp. Alles onder de modder, water genoeg hier. Ik verdenk een verkeerd zwaartepunt. Gelukkig had ik ook de Pandora meegenomen, dus dan daarmee maar vijf vluchten gemaakt. Oneindig en ademloos lekker…

Thuis alles gerepareed en opnieuw afgesteld. Meteen maar flapperons geïnstalleerd. Aan het eind van de middag nog een poging wagen. De eerste keer ging weer mis: weer de pas gelijmde neuskegel eraf en ook weer dat stukje romp. Toch nog één poging: vol elevator up getrimd en vol flaps. Vedomd, hij steeg op! Maar het ding had nog steeds de neiging om sterk te duiken. En kolere, wat gaat dat ding hard zeg! Ademloos mooi.

Voor de tweede vlucht heb ik de subtrim ingesteld. Weer kreeg ik hem in de lucht, maar nu wilde hij nóg harder duiken. Had ik die subtrim de verkeerde kant op getrimd… Landen en corrigeren…

Maar die landing ging niet helemaal zoals het hoort. Het toestel maakte een radslag en beschadige een vleugel en een staartvlak. Ik kon alle stukjes vinden, dus dat is weer te lijmen. Een oneindig ademloos mooie dag, dát had ik vandaag…

Rij, vlieg en ademloos voorzichtig… 

Blog 128, 2 januari 2022, 14.44u

Loyaal…

In mijn vorige blog (nummer 127 van gisteren) ben ik iets vergeten. Hoe zou dat toch komen? ‘Alzheimer Light’ of komt het door de boosterprik? Of gewoon te druk geweest…

Hoe dan ook, ik had het over het verlies van mijn club (dat gebeurde in oktober): “Bijverschijnsel is dat je er ook een flink aantal ‘vrienden’ mee kwijt raakt. Veelal heel vergeetachtige mensen. Waarvan sommigen ineens héél vijandig tegenover me staan…”

Dat vergeetachtige sloeg op het feit dat deze ‘vrienden’ blijkbaar zijn vergeten hoe schatplichtig ze eigenlijk zijn. Aan mij en aan mijn lief. Simpel omdat we zoveel voor ze hebben gedaan en wellicht betekend…

Wat ik daarbij vergat (en ik had het me écht voorgenomen), is te melden dat ik ook een flink aantal trouwe leden heb. Lieden die meteen door hadden wat er aan het gebeuren was en ook meteen heel loyaal vierkant achte me gingen staan. Dat is véél belangrijker dan die vergeetachtigen en dat moet dus alsnóg worden benoemd! De steun en beschikbaarheid van deze mensen stelden ons in staat om meteen weer verder te gaan. Met het oprichten van een nieuwe club en stichting ben je er immers niet. Je moet ook leden en donateurs hebben! En die hebben we dus met deze loyale mensen. In de hoop niemand voor het hoofd te stoten, noem ik er toch een paar (naast nummer één mijn lief, Gonnie): Ronald, Hidde, Gerard, Jan uit Dokkum, Carl, Paul, Jan uit Ede, Klaas Pieter en Dirk. Mannen waarop je kunt bouwen. En natuurlijk de hele familie die eigenaar is van het terrein waarop we vliegen!

Zonder jullie was ik nergens! We gaan er ongetwijfeld een beter en mooier jaar van maken. Want 2021 was niet best qua wat ons is gebeurd. Ik hoop zoiets nooit meer mee te hoeven maken, nooit..

Rij, vlieg en loyaal voorzichtig… 

Dit keer maar een mooie sfeerfoto van net voor de kerst 2021…

Blog 127, 1 januari 2022, 23.50u

Nieuwjaar…

Het oude jaar leek als een nachtkaarst uit te gaan. Qua vliegen dan. Regen, regen en nog eens regen. De zachtste eindejaarsperiode ooit…

Gaf niets. Ik was nog moe van al het werk vorige week. En ik had ook nog genoeg te doen. Zo moest ik mijn lief naar het ziekenhuis brengen voor een onderzoekje. En drie uur later weer ophalen. En intussen kreeg ik de felbegeerde booster. En dat allemaal op oudjaarsdag…

Nadat ik mijn lief thuis naar bed had gestuurd om te herstellen van haar diepe roes, kreeg ik zelf last van de prik in mijn linkerarm. Dus op de bank. De regen sloeg met bakken tegelijk tegen het raam…

Maar plotseling werd het rond kwart over twee droog! En om half drie kwam de zon er zelfs door! Dan toch maar de laatste twee vluchten van het jaar maken… Twee maar, want bij de tweede vlucht brak de propeller af. Zo eindigde mijn jaar nog met een noodlanding. Ik had er vrede mee. Het logboek van december én heel 2021 kon worden afgesloten…

Wat was het een krankzinnig jaar! Blij dat ik er vanaf ben. Stel je voor: je bedenkt een modelvliegclub, richt hem op, bent vijf jaar voorzitter en drijvende kracht. En dan, van het ene moment op het andere, ben je hem kwijt. Door goed vertrouwen dat het niet waard bleek te zijn… Bijverschijnsel is dat je er ook een flink aantal ‘vrienden’ mee kwijt raakt. Veelal heel vergeetachtige mensen. Waarvan sommigen ineens héél vijandig tegenover me staan…

Wat doe je dan? Je gaat in een hoekje zitten grienen… NOT! Mooi niet ! Niet ik. Ik sta weer op en ga verder. En zo heb ik meteen een nieuwe club opgericht. En net voor de kerst ook nog een heuse stichting. Nieuwe cursisten en leden stromen alweer binnen. En nu maar hopen dat deze nieuwe vrienden wat minder vergeetachtig zijn. En onthouden wat mijn lief en ik allemaal voor ze doen…

De zon komt op de eerste januari op. De dag is alweer tien minuten langer. Het is rustig weer. En zo heb ik rond het middaguur alweer de eerste vijf vuchten van het nieuwe jaar geboekt…

Rij, vlieg en nieuwjaar voorzichtig… 

Blog 126, 25 december 2021, 23.20u.

Kerst ’21…

En dan is het ineens kerstmis. Jonge jonge wat is het jaar snel gegaan! En wat een turbulent jaar… Traditiegetrouw stonden we om kwart voor zes op. Dat is om een leuk schouwspel te onderscheppen… Rond zes uur rijdt er namelijk een auto door ons stadje met daarachter een mooi versierde lange platte kar met feestverlichting. Daarop zit dan een flinke delegatie van ons plaatselijke muziekkorps, uiteraard onder dikke dekens. En dan stoppen ze af en toe en spelen ze kerstliedjes. Hoe cool is dat…

Ik weet nog goed hoe we ervan opkeken, de eerste keer dat we hier woonden. We waren in december 2007 in IJlst neergestreken. Vers dus. We werden rond zes uur wakker van de mooie tonen. We wisten ook niet wat we zagen… Sindsdien staan we elk jaar op, om na het spektakel een kerstontbijtje te eten… Daarna gaat mijn lief weer haar warme nest in en ik ga meestal de kerst ‘invliegen’. Dan begin ik met vliegen als het nog donker is en vlie door tot de zon op is…

Dit jaar dus niet. Het ging niet door, waarschijnlijk vanwege corona. Het was ook stervens koud. Min 5 graden Celsius, met een harde oostenwind… Dus wij een snee kerstbrood en een kop thee en weer het warme bedje in… Tot half tien. Want toen moesten we op omdat mijn lief op de nomiatie stond om in Sneek geboosterd te worden. Hoe verzin je het, op eerste kerstdag…

Nadat dat gelukt was, hebben we een ruime wandeling door een mooie natuurpolder bij ons stadje gemaakt. In de stralende zon onder een strakblauwe lucht. Alleen onder nul… Goed voor de verspreiding van de vloeistoffen uit de spuit… Dat wandelen ging bovenmatig goed met de lage gevoelstemperatuur! Een wollen das voor de mond en verder hele warme kleding…

Daarna hebben we de opname van “All you need is love” van gisteravond gekeken. En een halve doos tissues later was er nog net tijd om vóór zonsondergang een paar vluchtjes te maken…

En daarbij viel de kou bitter tegen! Gelukkig kon ik schuilen in de luwte van een stapel hooibalen in plastic. Net goed genoeg om drie vluchten vol te maken voordat mijn vingers en tenen eraf vielen…

Rij, vlieg en kerst voorzichtig… 

Blog 125, 24 december 2021, 00.06u

Romeo (deel 3)…

Waarom toch drie keer achter elkaar een blog genaamd Romeo? Wel, dat komt omdat mijn nieuw opgerichte stichting zo heet. Na het op miraculeuze ‘kwijtraken’ van mijn vereniging, de club die ik al in 2016 had opgericht en waar ik vijf jaar ziel en zaligheid in had gestopt, moest ik een nieuwe structuur ontwerpen…

In die structuur zouden zowel de nieuwe club als mijn oude vertrouwde modelvliegschool moeten passen. En het steeds terugkerende probleem van de oude, maar zeer succesvolle club (met op het hoogtepeunt 84 leden) moest worden opgelost: dat er altijd gedoe was met het vinden en behouden van bestuursleden. Natuurlijk lag dat dan aan mij, ha, ha… De oplossing lag voor de hand: richt een stichting op. Want die mag door slechts één bestuurslid worden bestierd…

Die stichting is er eindelijk gekomen. Eindelijk, want ik was er al sinds augustus mee bezig. Mijn oude notaris deed niet erg mee… Uiteindelijk heb ik een nieuwe notaris gevonden. Pas geleden: op 18 december. En eergisteren konden we al terecht voor het passeren van de akte. Gisteren kreeg ik de akte per mail. En de inschrijving in het handelsregister. En ook nog, o verrassing, de brief van de Kamer van Koophandel met het KvK nummer. Het kan dus wél snel…

Alles is nu rond. De stichting heet voluit: Stichting Nationaal Modelvliegcentrum Romeo. En dan nu het hoe en waarom van die naam…

Allereerst was het dus de naam van het eerste vliegtuig waarmee ik een gehele vlucht maakte als bemanningslid: de Romeo R-183. Ten tweede staat de naam Romeo, samen met Julia, voor romantiek. Beschreven door William Shakespeare. Nou vind ik vliegen ook wel heel romantisch. En ook en zeker modelvliegen… Tot slot is Romeo de roepnaam van de commandant, de ‘grote baas’ zo je wilt, bij het militaire radioverkeer. Dat hoef ik toch niet nader toe te lichten? Na een zeer zware peiode van vijf maanden gaan we weer een mooie toekomst tegemoet!

Rij, vlieg, Romeo (en Julia) voorzichtig…

Romeo R-183, ready for take-off…

Blog 124, 23 december 2021, 17.15u

Romeo (deel 2)…

In blog 123 maakte ik dus mijn eerste landing in een vliegtuig, pas na mijn 13e start. Die Romeo R-183 zal ik nooit vergeten… Gelukkig zaten we achter elkaar en kon de piloot je eigenlijk niet goed zien. En je moest de intercom tussendoor uitschakelen vanwege de ruis. Gevolg: als je over je nek ging en je ventileerde een beetje, dan had de piloot niets in de gaten. Het volle zakje verstopte ik dan in mijn helmtas, om het later discreet te dumpen…

Op het debriefingsformulier stond een laatste vraag: “Had de cursist last van luchtziekte?” bij mij werd dus door de piloot steevast het hokje bij NEE aangekruist. Zo kwam ik door de opleiding. Mijn motto was: “Eerst slagen, dan kan ik er altijd nog zelf mee ophouden.” Dat ophouden (met vliegen) deed ik pas dertig jaar later. Nooit heeft iemand gevraagd waarom ik in de ene hand mijn helm had, en in de andere mijn helmtas…

Nu vlieg ik allerlei kisten zonder luchtziek te worden: hét grote voordeel van modelvliegen!

Bij de eerste twaalf vluchten was ik er dus tussentijds uitgesprongen. Deze gekte zou nog een paar jaar aanhouden, en wel tot september 1979. Toen had ik inmiddels mijn B brevet. Ik mocht 30 seconden vrije val maken. Dat was zonder twijfel het mooiste dat ik ooit heb gedaan…

In de vrije val zie je helemaal niet dat je valt. Het lijkt meer op het vliegen met je eigen lichaam als vliegmachien. Zoals in een droom… Ik had nu 68 sprongen. Het parachutespringen was best duur. Daarom deed ik het ook niet zo vaak. Een andere reden was dat ik nog steeds driftig luchtwaarnemer was. En als je dagelijks voor je werk in de lucht bent, wordt het verlangen om te springen ook steeds minder…

Na mijn dienstplicht tekende ik voor zes jaar bij. En ik waarnemerde door tot augustus 1980. Toen begon ik aan de vliegeropleiding. Misschien zou ik een echte piloot worden. Het overtrof mijn stoutste dromen. Ook het springen was over, want het leek me niet kies om een blessure op te lopen met springen, terwijl je zo’n dure en unieke vliegopleiding krijgt…

Uiteindelijk heb ik dertig jaar in de bemande luchtvaart gewerkt. Vijf jaar als waarnemer en vijfentwintig als vlieger. En evenzolang werd ik luchtziek. Af en toe dan. Maar best wel vaak. Ik kon wél altijd mijn werk blijven doen. En dan is er niets aan de hand…

Rij, vlieg, en Romeo voorzichtig…  (Volgende keer deel 3)

Blog 123, 22 december 2021, 17.20u

Romeo (deel 1)…

Hij zit achterover gezakt heel relaxt in zijn stoel. De checks voor de start heeft hij gedaan. Luitenant Frits Brobbel is er klaar voor. Hij drukt op de zendknop. “Deelen Caravan, Romeo one eight three for take-off.” Het antwoord uit de mobiele verkeerstoren (ook wel bekend als de caravan) is bevestigend. Brobbel geeft vol gas…

Ik zit achterin. Ik zie de wielen over de grasbaan van de Oost-strip rollen en even later zakt de grond langzaam naar onderen weg. De banden komen tot stilstand, we zijn los van de aarde. Met het toenemen van de hoogte lijkt de snelheid minder te worden. Gezichtsbedrog. In een vlot tempo laten we de vliegbasis Deelen achter ons. Mijn eerste vlucht in een vliegtuig van de Koninklijke Luchtmacht is begonnen. Het is 11 juli 1975…

Dit is een familiarisatievlucht. Zeg maar om kennis met het vliegen te maken. Met de Piper Supercub R-183 van de Klu. Ik ben dienstplichtig en word opgeleid tot… legerluchtwaarnemer! Wie had dat gedacht! Wat gaaf… Mijn passie voor het vliegen kan los! Al sinds mijn vierde wilde ik piloot worden. Bij de luchtmacht nog wel. Ik ben met de neus in de boter gevallen. Een zondagskind voel ik me…

Dat gevoel duurt niet lang. Al snel begin ik misselijk te worden. Dan krijg ik het warm en koud tegelijk. Het wordt erger als piloot Brobbel zijn nek omdraait en me zo goed als dat kan aankijkt. Ergens tussen Dieren en Apeldoorn, op 4000 voet. Hij zegt: “je houdt wel je bek, toch?” Dat belooft niet veel goeds. Maar ik knik. Wat moet ik anders?

En dan begint de rollercoaster. Loopings en hoge bochten dat het een aard is. Ik word groen. Daarna word ik geel. En dan kan ik nog net mijn kotszakje pakken…

Na de opluchting gaan we landen. Ook leuk, want dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik was voor deze vlucht al wel twaalf keer met een vliegtuig opgestegen. Maar nog nooit had ik een landing meegemaakt. Omdat ik zo dom was om er ondertussen uit te springen. Boven Teuge. Met een parachute op mijn rug, dat wel…

Rij, vlieg, en Romeo voorzichtig…