Blog 188, zaterdag 21 januari 2023, 14.26u

Droom… 

Al drie weken onder de radar. En dat is nogal wiedes. Wát een regen en wind hebben we gehad. En we zijn ook druk aan het klussen geslagen. Mijn lief en ik zijn de woonkamer aan het schilderen en herinrichten. Die was al vijftien jaar niet meer aangepakt. Het werd dus onderhand wel tijd…  

Van die woonkamer is het schilderwerk klaar. De relaxfauteuils hebben we al en over ruim twee weken komt de nieuwe bank. En gisteren hebben we een nieuw surroundsysteem voor de tv gekocht. Eindelijk goed geluid! Dat wordt genieten, vooral bij films! Mijn audio set doet het ook weer zoals het hoort. Eén box deed het minder goed, en er bleek simpel een draadje los te zitten. Waar een opknapbeurt niet goed voor is! Dus de eerste Cd’s zijn alweer geluisterd. Nu nog een nieuwe koptelefoon en we kunnen weer een tijdje vooruit. Het is weer genieten… 

Door al die regen (een record voor januari) en wind is er dus wat minder gevlogen. Maar toch heb ik dit prille jaar alweer 70 modelvluchten in mijn logboek! Tussen de buien en windvlagen door gewoon naar het veld gaan, dat is ook simpel. Maar je moet het wél telkens even doen. Er is nu een hogedrukgebied, dus er zullen nog wel een paar vluchten bijkomen…  

Verder zijn we drastisch aan het bezuinigen op de energiekosten. Wie niet. We hebben in november de jacuzzi stilgezet en dat levert een forse besparing op! Maar door het komende goede weer hebben we hem gisteren weer eens aangezet. Tijdelijk. Een mens moet tenslotte ook een beetje genieten… 

Al jaren droom ik van een (of meer) plaatsen waar je met tent, camper of caravan naartoe kunt om een paar dagen lekker te gaan modelvliegen. Zou dat niet heel mooi zijn? Daarvoor zoek ik een locatie (of meer locaties, nog beter) die daarvoor geschikt is. De Stichting Nationaal Modelvliegcentrum Romeo heb ik al. Mijn oproep staat al een jaar op deze website. Maar toe nu toe geen respons… 

Dus dan moet ik maar eens een oproep op Facebook zetten. Dat gaat waarschijnlijk beter. Facebook, daar ben ik ook al een jaar niet op geweest. Ik ben er niet zo van. Maar in dit geval is het nodig om mijn droom bewaarheid te laten worden. Dus wie weet van de week, tijdens de adempauze voordat we met de keuken beginnen. Of anders daarna, maar wél binnenkort…  

Rij, vlieg en droom voorzichtig…  

Blog 187, maandag 2 januari 2023, 13.50u

Kop… 

Zo, die is eraf, de kop. De kop van weer een nieuw jaar. Het zag er niet eens naar uit dat er vandaag zou kunnen worden gevlogen. Maar het blijkt droog te zijn met niet al te veel wind. Dus vanmorgen toch maar even met een toestel naar buiten, naar het veld. Even de eerste vluchten van het nieuwe jaar maken. En dus heb ik op dit moment alweer de eerste vijf mooie modelvluchten van 2023 in mijn logboek. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! Verder is het nieuwe jaar voor mij heel goed begonnen. Maar vandaag is alles weer anders… 

Dat “heel goed begonnen” slaat op de jaarwisseling die we hebben beleefd. Met mijn lief, mijn beste vriend en zijn partner. In Apeldoorn. Lekker rustig met z’n vieren. Eerst bijkletsen, daarna heerlijk gegeten en vervolgens lekker verder gekletst. En de jaarwisseling zelf was ook al top. Wát een schouwspel van particulier vuurwerk! Nooit geweten dat een plaatselijk vuurwerkverbod in Apeldoorn er zó uit zag…  

Op nieuwjaarsdag door naar Ede voor de traditionele nieuwjaarsbijeenkomst met familie. Het is daarbij altijd vrij voor iedereen om wel of niet te komen. De jongens van mijn schoonzus lieten ditmaal verstek gaan, té brak van de lange nacht… Natuurlijk wordt er Chinees gehaald, óók traditie. Meestal komen die jongens dan alsnog voor de dag, om wat mee te eten, maar deze keer dus niet. Onze dochters waren er wel, een mét kleinzoon. Het was hoe dan ook gezellig en lekker. En we waren voor negenen weer thuis in Friesland. Oudejaarsconferentie van Guido Weijers kijken…  

Vandaag is dus alles anders. Medische klachten die ik al een week heb. Vanmorgen urine ingeleverd. Die blijkt schoon. Dus morgen een afspraak met de huisarts. Hopen dat het meevalt, we hebben de afgelopen jaren wel genoeg medische ellende gehad…  

Deze week verder geen best weer verwacht. Dus staat de week in het teken van kerstspullen opruimen en alles klaarmaken voor de aansluiting van tv, telefoon en pc op het snelle glasvezelnet. De monteur komt donderdag. En misschien nog wat vliegtuigen repareren en een nieuw gekregen exemplaar opbouwen. Daar zat alleen geen propeller bij. Maar die is zojuist door Fedex afgeleverd…  

Rij, vlieg en kop voorzichtig…  

Blog 186, zaterdag 31 december 2022, 14.25u

Verander… 

Zoals in mijn vorige blog voorspeld, zo kwam het uit. Het weer. Vandaag de warmste oudejaarsdag ooit, met hier en daar 17 graden. Daar dus, want hier komen we niet boven de dertien graden. Toch wel warm voor einde december overigens… 

Ik kon vandaag dus echt niet vliegen. Regen geselt de ramen en er staat een windje van minstens kracht vijf. Of misschien wel zes. Het logboek is afgesloten. Zowel december als het hele jaar 2022. Maar liefst 2657 vluchten gemaakt dit jaar, en in december toch nog 150. En allemaal met een gemiddelde vluchtduur van meer dan tien minuten… 

Toch heb ik sinds blog 185 nog twee keer kunnen vliegen. En ook op tweede kerstdag. Onze kinderen kwamen met hun aanhang en de kleinkinderen. Dat werd een superfijn samenzijn. Met veel cadeautjes onder de boom! Het leek wel een sinterklaasfeest… 

In de middag wilden er een paar een frisse neus halen. Mooie gelegenheid om met de 2,40m zwever een drietal vluchten te maken. Na het uitpakken een gezellig en heerlijk diner. Mijn lief had weer erg goed haar best gedaan, zoals altijd. Daarna zijn we nog even door het mooi versierde oud IJlst gelopen… 

Op 27 december kon ik ook vliegen. Na vier vluchten met de Charter NXG had ik het te koud. Vlug naar huis om lekker te puzzelen. Met mijn lief. Een dag later, ach, dat staat al in blog 185. Géén vluchten. Maar op 29 én gisteren 30 december kon het weer. De eerste dag met de Mustang, die goed door de harde wind snijdt. En gisteren met de Flying Wing, dito. Dat ging verbazend goed. Het woei wel hard, maar de wind was heel steady… 

Vandaag dus binnenblijven. Oudjaar vieren met mijn beste vriend en zijn partner. We zijn al bevriend sinds we vijf jaar oud waren. Met wie zou je beter oud en nieuw kunnen vieren… 

Het jaar 2022 zit erop. Het was een fantastisch jaar. Veel mooi weer en dus veel gevlogen. En ook het tweede jaar op rij dat een van ons eens niet in het ziekenhuis lag. Wel jammer van de nu hoge energiekosten. De jacuzzi staat al een tijdje stil, van de dure stroom af… 

In 2023 ga ik veel anders doen. Mijn dagelijkse wandeling blijft. Maar ik ga rustiger aan doen met de vliegschool en de club. Meer varen en vakantie vieren met mijn lief. En ik moet nu ook eens echt van de sigaren af. Daar kan ik nog steeds niet vanaf blijven. En dat moet wel, vanwege mijn gezondheid. En de sterke drank, die ik nu net als de sigaren al matig, moet ook mijn mooie leven uit! Eens kijken of ik die veranderingen dit keer wél aankan. Een goed en gezond nieuw jaar! 

Rij, vlieg en verander voorzichtig…  

Blog 185, woensdag 28 december 2022, 13.19u

Nachtkaars… 

Vanmorgen toch even met een vliegtuig naar het veld gegaan. Tegen de verdrukking in. De weersverwachting voor de komende dagen is niet best: veel wind en veel water. Tot en met nieuwjaar. Toen ik op het vliegveld was kwam de vraag bij me op: “Wat doe ik hier eigenlijk?” O ja, er zou heus wel kunnen worden gevlogen. Dat heb ik al zo vaak gedaan met harde wind. Maar of dat nou zo leuk is? Ik vond dat ik dit keer het risico maar niet moest nemen. Lekker warm thuis puzzelen met mijn lief. En zo dreigt 2023 wat modelvliegen betreft ‘als een nachtkaars’ uit te gaan… 

Niet getreurd echter! De teller deze maand staat toch maar mooi op 140 vluchten. Met leuke momenten om te herinneren. Neem nou eerste kerstdag. Traditie is hier in het mooie IJlst, dat de plaatselijke muziekvereniging om 06.00 uur op een mooi verlichte wagen achter een busje door de straten wordt getrokken. En daarbij spelen ze de mooiste kerstliederen. De eerste keer toen we hier net woonden, het was eind 2007, wisten we niet wat we hoorden. Sindsdien staan we ervoor op. Ditmaal hadden ze ons bijna bij de veter. En dat was al eens eerder voorgevallen… 

Ik was al vóór kwart voor zes op. Tijd nog om een kop thee voor mijn lief te maken. Maar nét beneden en ik hoorde ze al aankomen! Ik kon net op tijd de deur opendoen om te kijken. Mijn lief spurtte ook uit bed, maar miste ze net. Maar ze komen twee keer bij ons langs en de tweede keer stonden we aan de straat. Volgend jaar toch maar om half zes opstaan… 

Hierna nuttigen we, inmiddels ook traditioneel, samen een kerstontbijtje. Waarna, alweer traditioneel, mij lief weer lekker het bed in kruipt. En ik traditioneel naar het veld ga om al nachtvliegend te beginnen en zo de dageraad van eerste kerstdag invlieg. Dat was dit jaar ook zo, maar dan net iets anders… 

Ten eerste is nachtvliegen verboden. Altijd al. Vroeger kon je daarmee wel wegkomen door onnozel te doen. Maar tegenwoordig moet je een proeve van bekwaamheid afleggen waaruit blijkt dat je de regelgeving kent. Dan kun niet meer net doen of je van niks weet! Ten tweede heb ik ook geen nachtvliegtuig paraat. Dat wil zeggen, een geschikte. Langzaam vliegend en met de juiste verlichting. De enige kist die er in de buurt komt, is de FMS Cub, met 170 cm spanwijdte en lichtjes in de vleugels. Hiermee zou ik toch moeten kunnen ‘schemervliegen’… 

Ik vertrok dus wat later dan normaal. De zon zou om 08.51u opkomen. Mijn eerste start plande ik rond 08.30u, in de door de bewolking nog vrij diepe schemer. Het werkte perfect! Na zes mooie kerstvluchten lag ik rond tien uur weer in bed. Kon niet slapen, dus er een halfuurtje later maar weer uit. Ik zou de me hele dag een beetje ‘brak’ blijven voelen…  

En verder? Vandaag ben ik zoals ik dat noem halfjarig. Dat wil zeggen, over precies zes maanden ben ik weer echt jarig. Opschieten met wat ik nog allemaal wil doen. De tijd gaat voort! En ik wil niet dat mijn hele leven ‘als een nachtkaars uit gaat’. En daarom ben ik nog zo actief en doe ik af en toe zoveel gekke dingen…  

Rij, vlieg en nachtkaars voorzichtig…  

Blog 184, zaterdag 24 december 2022, 14.19u

Zo, alles is gedaan. Gestofzuigd, gedweild. Mijn lief was mij vanmorgen daarmee voor. Want ik stond nog even te vliegen! Alle kerstverlichting buiten opgehangen. Kisten gerepareerd. Vandaag de vuilcontainer buitengezet, de nu al tam geworden wilde eenden gevoerd. En de vogeltjes. Eerder deze week de Kerstmarkt in Duiven bezocht, die onze dochter met haar vriend hadden georganiseerd. Nog een examen op de modelvliegsimulator afgenomen, cursist geslaagd. Websites bijgewerkt. Nieuwsbrief gemaakt en verzonden. Donaties gedaan aan de goede doelen die we met onze Stichting Nationaal Modelvliegcentrum Romeo sponseren. De cadeautjes zijn klaar en liggen onder de boom. Nu dit blogje nog. En daarna lekker puzzelen met mijn lief. Rust. Vanavond is het kerstavond. Pfff… 

Op Tweede Kerstdag komen de kinderen en de kleinkinderen. Dat wordt vast weer gezellig. Maar op de kalender stond vandaag: “Het gaat er niet om wat er onder de kerstboom ligt, het gaat erom wie er omheen zit.” En dat is maar al te waar. Gezelligheid met je familie is uiteindelijk waar alles om draait. En mijn lief is een echte kanjer daarin. We komen nooit iets te kort en alles wat ze maakt is altijd heel lekker… 

Tussen alle drukte door moest er natuurlijk ‘een vluchtje’ worden gemaakt. En dat is de laatste week meer dan mogelijk geweest. Je zou het niet zeggen qua weer, maar ik kon vrijwel elke dag aan de bak. Eén dag woei het zo hard dat het edele modelvliegen meer leek op vliegeren. Maar verder: af en toe een druppel en vrij weinig wind. Voor de tijd van het jaar. Zodoende heb ik deze maand december alweer 127 vluchten in mijn logboek. Meer dan vorige maand… 

Dat sponseren ging dit jaar geweldig. Dankzij alle genereuze giften van onze leden hebben dit jaar meer dan 900 euro kunnen schenken aan onze goede doelen! Zo ging er ter gelegenheid van de kerst eergisteren maar liefst 250 euro naar ‘ons’ weeshuis in Sri Lanka. En ook 250 euro naar Hulp voor Helden, ten behoeve van hulphonden voor beschadigde veteranen. En dat was nog niet alles: we konden ook nog 70 euro schenken aan de al genoemde Kerstmarkt in Duiven. Georganiseerd door en gehouden op Basisschool Het Klokhuis. De opbrengst, ruim twee keer het streefbedrag van 2500 euro, gaat naar het Ronald McDonaldhuis in Nijmegen, voor een nieuwe inrichting van de huiskamer voor ernstig zieke kinderen en hun familie… 

Wat mooi toch dat we dit allemaal kunnen doen. Niet mogelijk zonder uw steun! Erg jammer daarom dat al die mensen die mij afgelopen jaar verlaten en in de steek gelaten hebben, ook niet meer doneren. Helaas, helaas. Maar daar zijn dus weer veel nieuwe gulle gevers voor in de plaats gekomen! 

Rest mij u, ook namens mijn lief, goede, gezellige en vredige kerstdagen toe te wensen. Of zoals we vroeger thuis zeiden: “Zalig Kerstmis.” 

Rij, vlieg en kerst voorzichtig…  

Blog 183, maandag 19 december 2022, 19.58u.

Kabbel… 

De maand december kabbelt voort. Op de vierde zouden we met de familie sinterklaas vieren. Maar net daarvoor kreeg er iemand corona. Dus dat feest hebben we moeten uitstellen tot gisteren. We konden na de pakjes nog net de finale van het WK meenemen, inclusief de strafschoppen. En toen moesten we als een haas terug naar Friesland. We bleven zo de verwachte ijzel nipt voor… 

Verder kabbelt deze maand maar voort. De kerstversiering is klaar en ook het jaarlijkse kerstdorp. Dit keer inclusief een heuse trein. Een hobby van mijn lief, die er maar al te graag de nodige uurtjes insteekt. Zelf spring ik dan bij met de technische uitvoering, al in mijn lief daar ook wel bedreven in… 

En de maand kabbelde voort. Eerst de nodige klussen in huis. Zo moesten er in de badkamer twee nieuwe kranen komen. Een lekte er, dus heb ik ze allebei vervangen. Staat wel zo mooi… Hierna heb ik ook de berg te repareren vliegtuigen aangepakt. Op twee na zijn ze allemaal weer inzetbaar. En vorige week ben ik eindelijk weer eens op bezoek geweest bij Gerth in Doorwerth. Waar door de pandemie maar niets van kwam. Tot nu dus. Best een productieve periode. Tussendoor natuurlijk het WK voetbal volgen… 

Het was tot gisteren eigenlijk best wel goed vliegweer. Dus heb ik ook de nodige vluchten gemaakt. Tussen vier december en gisteren heb ik er 71 in mijn logboek kunnen schrijven! Vorige week heb ik zelfs bij Renkum gevlogen. Met Gerth. Mijn maandtotaal staat alweer op 100. Voorwaar niet slecht voor een wintermaand… 

Je moet er namelijk behoorlijk de kou voor trotseren. En per keer niet langer dan een uur buiten zijn. Anders word je wel héél koud. Maar het belangrijkste is de discipline opbrengen om ook echt te gaan! Zo kon ik zaterdag kiezen uit voor het eerst dit jaar gaan schaatsen of vliegen. Ik deed allebei! Eerst met mijn lief baantjes trekken op de lokale ijsbaan. En daarna nog lekker een uurtje zweven met mijn 2,4 meter Phoenix 2400. Dat was meteen de koudste vliegsessie van deze maand! Tot nu toe dan…  

Rij, vlieg en kabbel voorzichtig…  

Blog 182, zondag 4 december 2022, 14.28u

Blog 182, zondag 4 december 2022, 14.28u 

Surprise… 

Vandaag snijdende oostenwind kracht drie tot vier. Nog erger dan gisteren. En met 2 graden Celsius voelt dat aan als ver onder nul. Toch maar even erop uit om wat te vliegen. Lange onderbroek, gewone huisbroek en daarover een extra dikke overbroek. Relikwie van mijn tijd bij de luchtmacht. Komt nog altijd goed van pas. Over mijn trui een isojasje. Ook al overgehouden van mijn prachtige tijd bij de KLu. Daarover een heel oud rood (!) trainingsjack en dan mijn overjas. Je kunt je maar dik aankleden. Hoe meer lagen, hoe beter… 

Ik zette in op vijf vluchten, zodat ik het jaarrecord van 2018 met één vlucht zou verbreken. En toch niet al te lang in die Siberische kou zou hoeven te vertoeven. Ditmaal had ik gekozen voor mijn trouwe Robbe Charter NXG. Goed te handelen in een beetje wind. Na de eerste start ging ik op mijn krukje zitten, dat ik tactisch had opgesteld in de luwte van een paar grote rollen hooi. Capuchon op en de handschoentjes aan. Het was te doen… 

Tijdens de derde vlucht nog een parachuutje gedropt. Die woei wel erg ver weg. Maar de wind was ook al aangetrokken! Er stond nu zeker een kracht vier. Toch wel koud! Dus besloot ik geen vijf vluchten te maken, maar vier. Dat record moest dan maar even wachten tot morgen. Mooi sinterklaascadeautje. Dus na de vierde vlucht snel naar huis. Naar mijn lief die lekker aan het puzzelen was. Ik had zin om weer mee te gaan helpen. Onze favoriete winterbezigheid…  

Thuis eerst de accu’s aan de laders gelegd en dan de gegevens uit mijn logboek overgebracht naar de website. En daar kwam de verrassing! Ik had me één vlucht vergist, zodat ik het jaarrecord al had verbroken. Een leuke surprise, al kwam die één dag te vroeg. Morgen is het pas sinterklaas… 

Rij, vlieg en surprise voorzichtig…  

Blog 181, zaterdag 3 december 2022, 13.53u

Crash…   

Af en toe doe ik nog wel eens domme dingen… 

Vanmorgen moest er natuurlijk gevlogen worden. Maar niet te lang. Want oostenwind kracht 3 en 2 graden boven nul. Gevoelstemperatuur onder het vriespunt dus. Mijn nieuwe schoenen zijn waterdicht. Met een paar dikke wintersokken houd ik het wel even uit. En mijn vingerhandschoenen zijn ook weer klaar. Gisteren eigenhandig twee gaten gestopt. Bovendien heb ik mijn overjas gerepareerd. Ik kan er dus weer tegen… 

Niet te lang vliegen dus. Inzetten op vier vluchten van twaalf minuten, zodat ik binnen het uur weer in ons warme huisje kon zijn. Twijfel tussen de Flying Wing en de Mustang. Aangezien de laatste iets beter tegen harde wind kan, koos ik daarvoor. Wat er nu gebeurde is geen dom ding. Maar gewoon botte pech… 

De Mustang moet je starten met een onderhandse worp, en dan flink hoog opgooien. Ik doe dat met rechts. Altijd penibel om je rechterhand dan weer snel aan de stuurknuppel te krijgen. En dát ging deze keer mis. Omdat ik de handschoenen al aan had, was er minder gevoel. En dus greep ik mis. Ik miste met mijn vingers de stuurknuppel! Het zeer wendbare toestel rolde om en stortte ter aarde. De schade viel mee: een stuk van ongeveer tien centimeter van de linkervleugel afgebroken. Mooie breuk, gemakkelijk te lijmen. Wat ik daarna deed, was wél dom… 

Nou kwamen die Mustangs in WO 2 wel vaker terug met een of meer stukken eraf. En toen kwam ik op het idee om met mijn al gehavende kist te gaan vliegen. Dát bleek wél een dom ding… 

Ditmaal ging de start probleemloos. Al wilde de Mustang wel over links rollen. Nogal wiedes, er ontbrak immers een behoorlijk stuk van de linkervleugel. En dat geeft een aanzienlijk verschil in lift aan beide kanten. Ik besloot om de rolbeweging niet weg te trimmen, want thuis zou ik het ontbrekende stuk vleugel er toch meteen weer aan lijmen. Hoe dom…  

Want zo’n Mustang is zoals gezegd nogal wendbaar. Het duurde dan ook niet lang of ik verloor de controle. En daarbij was het toestel met de wind mee ook nog eens gevaarlijk dichtbij de openbare weg gekomen. Bang dat hij aan de overkant boven de woonwijk zou geraken, deed ik een poging om hoogte te winnen en hem mijn kant op te dirigeren. Tevergeefs. Hij rolde op de kop. Ik kon hem nog net horizontaal krijgen en liet hem ‘gecontroleerd’ in het weiland crashen… 

Nu had hij meer schade dan eerst! De prop was gebroken en de cockpitkap ook. Maar het is allemaal te repareren. Dus noem ik dat ‘lichte’ schade. Hij kan op de berg te repareren kisten, die steeds groter wordt. Winter-, dan wel slecht weer klusje… 

Vlug terug naar huis en met de Flying Wing nogmaals naar het veld. De eerste lancering deed ik zonder handschoen. Maar dat werd me tijdens de vlucht te koud. Toch maar weer opgooien met de handschoenen aan. Zonder problemen. Vier keer achter elkaar…

Zodoende heb ik vandaag toch weer vijf vluchten in mijn logboek. En het gemiddelde zit nog boven de tien minuten per vlucht ook. Nog maar vier vluchten voor ik een nieuw jaarrecord te pakken heb. Ik wist al dat ik dat en passant fluitend ging halen. En nu geen domme dingen meer doen… 

Rij, vlieg en crash voorzichtig…

 

Blog 180, woensdag 30 november 2022, 18.55u

Feest…   

Vandaag bestaat onze jonge club alweer een jaar. Waar blijft de tijd toch… Uit noodzaak opgericht, omdat men zo nodig mijn al sinds 2016 bestaande club moest afpakken. Ja, afpakken. Want ik heb ze nog voorgesteld om zelf een nieuwe club op te richten. Maar dat was ze kennelijk te veel. Nee, het nieuwe bestuur moest en zou mijn club overnemen en geheel veranderen. Zodanig dat ik me er niet meer in herkende… 

Afijn, we zijn over de daarmee gepaard gaande ellende heen. Al zijn er nog wel een paar open eindjes. Zo heb ik bijvoorbeeld nog van geen enkel lid een reactie gehad op mijn ingezonden brieven. Ben benieuwd of het nieuwe bestuur die wel aan de leden heeft voorgelegd. Dat zou toch wat zijn zeg… 

En ik vraag me ook nog steeds af waarom geen van die leden nog ooit contact met me heeft opgenomen. Gewoon om eens te informeren hoe het gaat. En dat na alles wat ik voor ze heb gedaan. Wie weet kom ik nog eens op deze hele affaire terug. Maar nu even niet…  

Laten we positief blijven. Gelukkig is een redelijk aantal leden liever bij mij gebleven. Dat noem ik pas trouw en vriendschap. Met die leden en wat nieuwe hebben we nu weer een heel gezellige groep… 

Met negen van die trouwe mensen hebben we afgelopen zaterdag het eenjarig bestaan gevierd. Lekker gevlogen en bij gekletst. En na het vliegen hebben we met zijn zevenen van een goede maaltijd genoten. Een door mijn lief en mij zelf in elkaar geknutselde rijstmaaltijd. Het was weer lekker en oergezellig. Een waar feest… 

Wat ook een ‘feest’ was? Dat waren mijn telkens terugkerende natte voeten! Nou heb ik mijn doel van twintigduizend vluchten weliswaar gehaald, maar toch wil ik af en toe nog wel een vliegtuigje oplaten. Aan het eind van de zomer heb ik mijn laatste nieuwe legerkistjes van zolder gehaald. Splinternieuwe schoenen, maar ze hebben wel twintig jaar op zolder gelegen. Daardoor bleek het leer uitgedroogd, waardoor er al vlug scheuren in de zijkanten kwamen, net boven de zool…

Eerst had ik het niet zo in de gaten. Maar toen het mooie weer wat natter werd, kwam ik telkens thuis met natte sokken. En nu het winter is, voelt dat niet bepaald fijn. Je krijgt je onderdanen niet meer warm. Dus vandaag bij het inkopen doen voor sinterklaas een paar nieuwe wandelschoenen gehaald. Waterdicht… 

En meteen uitgeprobeerd. Tijdens de laatste vluchten van de maand. Expres veel door het natte gras gebanjerd. Ik moet zeggen, mijn sokken bleven droog… 

Rij, vlieg en feest voorzichtig…  

Blog 179, dinsdag 22 november 2022, 11.01u

Mijlpaal…  

Het is gelukt. De mijlpaal is bereikt. Maar liefst 20.000 rc modelvluchten heb ik gemaakt. Ook nog met een gemiddelde vluchtduur van 8,5 minuten per vlucht. En dat in elf jaar tijd. Een hele prestatie, waar ik dan ook heel erg trots op ben. Deze mijlpaal heb ik echter al tien dagen geleden bereikt. Op zondag 13 november. En nu pas heb ik even tijd om dit stukkie te maken. Dat komt omdat het beloofde klussen direct na de mijlpaal begon… 

Met dat klussen kan ik niet zo goed op gang komen. Het is echt even wennen, na al dat vliegen. En dan speelt het nu veel koudere weer me ook nog parten. Maar de afgelopen dagen heb ik al veel kleine klusjes klaar. En dat geeft een goed gevoel… 

Terug naar zondag 13 november. Op de kop af twee jaar geleden kreeg ik op deze dag een hartaanval. Net na het wakker worden. Mijn lief schatte de situatie perfect in, zodat de hulp snel ter plaatse was. Ik herinner me nog dat ik vond dat de ambulance zo hard reed. Serieuze zaak, dacht ik nog. In leven blijven tot in het ziekenhuis… Binnen no time lag ik op de operatietafel. Waar het overigens bij dotteren bleef. Dat was de derde potentieel levensbedreigende ziekte in vier jaar tijd. Een klein wonder dat ik telkens helemaal ben genezen. En dat ik nog ben. Een gelukkig mens, dát ben ik… 

Het was de 13de november van 2022 heel mooi weer. Een bijna zomerse dag. Had ik dat even goed gepland. Na een rustig ontbijt met mijn lief ging ik naar het veld. De zon scheen uitbundig en het was 13 graden. En er stond heel weinig wind. Met mijn Phoenix 2400 zwever maakte ik drie vluchten. Bij elke vlucht merkte ik dat er meer thermiek kwam. De derde vlucht, de 20.000ste in totaal dus, was maar liefst 35 minuten lang. Tevreden naar huis en nog een hele middag voor ons. Mijn lief had voor de gelegenheid een gebakje in huis gehaald, super! Die middag maakten we nog een tocht op onze Hobie trapkajak, genietend in het zonnetje… 

Daarna begon dus het klussen. Ondanks het wat lage tempo heb ik al heel wat klaar. Het vliegen staat op een laag pitje. Ik ga telkens pas vliegen als ik eerst wat klusjes heb gedaan. Of minstens een poging daartoe. Afgelopen tien dagen heb ik in totaal maar 11 vluchten gemaakt…

Maar toch lonkt er nog een volgende mijlpaal. En die kan ik eigenlijk makkelijk halen, zonder extra inspanning. Dat is een recordaantal vluchten per jaar. Dat staat nu op 2535, gehaald in 2018. Op dit moment staat mijn aantal vluchten in 2022 al op 2473. Nog 63 te gaan dus. Normaal gesproken haal ik dat makkelijk voor het einde van het jaar. Als het weer meezit natuurlijk. Belangrijk is dit allemaal niet. Maar wel leuk… 

Rij, vlieg en mijlpaal voorzichtig…