Blog 155, dinsdag 24 mei 2022, 16.35u

Ballon… 

In mijn regio wordt veel met luchtballonnen gevaren. Ja gevaren, want die dingen vliegen niet, maar ze varen. En dan varen ze wel eens over mijn vliegveld. Soms moet ik daarvoor het modelvliegen stilleggen. Want bemande en onbemande luchtvaart, dat gaat niet samen… 

Zondagavond was het weer zover. In de middag lekker genoten van Max en hoe hij de spannende Grand Prix van Spanje wist te winnen. Na het eten dus nog effe lekker naar buiten: vliegen! Tweemaal moest ik het stilleggen omdat er een ballon door mijn vlieggebied ging. En de derde landde net voor ons veld, één weiland verderop. Dat gaf nog heel wat gedoe… 

Als de ‘bestuurder’, de man die met het gasvlammetje mag spelen, meteen na de Lemmerweg was geland, dan had de bergingsploeg er mooi bij gekund. Maar er werd nog een dot brander gegeven van jewelste. Gevolg: de ballon dreef verder naar me toe en kwam dus een weiland voor het vliegveld aan de grond. Jonge, wat een boel mensen kwamen daaruit… 

Twintig minuten later, ik stond weer gewoon te vliegen en die mensen bij die ballon stonden te wachten, kwam in de verte Boer Johan van de Lemmerweg op zij Quad bij de ballon aan. En even daarna kwam achter mij de bergingsploeg mijn veld opgereden. Ik had al een auto gezien. Bleek dat ze de verkeerde inrit bij de boerderij had. En dan kun je sinds kort niet meer verder het veld op… 

Ik hield de chauffeur van de auto met aanhanger aan en gaf instructies hoe hij bij de ballon kon komen. Hij weg. Even daarna was hij omgedraaid en kwam hij terug. En daar kwam boer Johan ook al aangelopen. Die zou met de chauffeur meerijden om de weg te wijzen. Hij vroeg me nog of ik met de Beaver vloog die ooit bij zijn schuur was ‘geland’… Ik zei dat het een andere was en stelde aan hem voor om de afrit aan de Sudergoweg te nemen. Zij weg. Wat er ook gebeurde, er kwam géén voertuig bij de ballon aan. En het werd al aardig donker…  

Uiteindelijk wilde ik op huus an. En net na de laatste landing zag ik een trekker met boerenkar bij de ballon aankomen, boer Johan naar ik aanneem… 

Ik had al eens zitten bellen tijdens het vliegen. Maar nu heb ik ook leren appen en zelfs een foto maken. Gaat nog wel als je het vliegtuig hoog in de lucht houdt. Maar het is natuurlijk vragen om problemen…  

Rij, vlieg en ballon voorzichtig… 

Dat gaf nog heel wat gedoe…

Blog 154, woensdag 18 mei, 11.03u

Crash…

Nou, het is eindelijk zomer. Althans, daar lijkt het op. Temperaturen van boven de 25 graden. Lekker! En dan is er ook nog eens weinig wind. Dus niets houdt me tegen om eens lekker veel te vliegen. Hoewel… Er zijn nog een paar beslommeringen die een klein beetje roet in de machine gooien: de afhandeling van het overlijden van mijn lief’s moeder bijvoorbeeld. En dan hebben we nog een lekkende jacuzzi en een relaxfauteuil met bokkige nukken. En dan moet je in de pen klimmen en daarna wachten op een monteur. Jonge jonge, wát een ellende… 😉  

Maar tussendoor maak ik toch wel héél veel vluchten! Gisteren bijvoorbeeld. Ik zou met mijn oranje Calmato gaan. Bij de eerste vlucht na een looping raakte het ding in een overtrek. Dus hoogteroer los en vol gas. Resultaat: op volle snelheid de grond in en Total Loss. De vlucht duurde 1 minuut en 30 seconden…  

Maar niet getreurd! Eigenlijk was ik blij dat ik van dit ding af ben. Hij is zó gevoelig voor overtrekken, dat het er vroeg of laat dik inzat dat dit zou gebeuren. In dit geval vroeg: bij zijn twaalfde vlucht. De vleugel is nog heel, evenals o.a. de elektronica en de cockpitkap. Nu heb ik weer onderdelen én weer ruimte voor een ander toestel… 

In de middag naar Sneek om een nieuwe Charter NXG trainer op te halen. Op de fiets! Ik had het ding gekocht van Ted, nooit gebruikt. Ik kreeg nog een gezellig gesprek, bier en nootjes op de koop toe. Om gedoe met het parkeren in de binnenstad te vermijden, was ik dus maar op de fiets gegaan. Goed voor de gezondheid, dus ik doe (bijna) alles op de fiets. Wat was het kicken om met mijn model in de hand door Sneek te fietsen! Vooral toen we moesten wachten bij de ophaalbrug van de Waterpoort. Lekker veel bekijks…   

Na het eten even het gazon sproeien en daarna eens lekker vliegen. Wát een mooi vliegweer was het! En zo heb ik toch weer de gebruikelijke tien vluchten per dag kunnen volmaken. En de gemiddelde vliegduur van die tien vluchten opgekrikt van anderhalve minuut naar meer dan tien minuten. Het maandtotaal staat al op 150 vluchten…

Vandaag terwijl ik dit schrijf gaat de bel: drie accu’s worden afgeleverd. Even opladen en ik kan weer naar het veld…  

Rij, vlieg en crash voorzichtig… 

Blij dat ik van het ding af ben…

Blog 153, vrijdag de 13e mei 2022, 07.35u

Vrijdag de dertiende… 

Gisteravond was ik lekker aan het vliegen. Als het even kan, doe ik dat twee keer per dag. In de ochtend en in de avond. In beide gevallen is er dan meestal weinig wind. En dat is een waar genot bij het modelvliegen… 

Vaak heb ik een doel dat ik op een dag wil bereiken. Gisteren was dat het volmaken van 100 vluchten in de maand mei. En dat is gelukt, met in totaal zestien vluchten. Het werd wel bijna nachtvliegen overigens. Dus moest ik de tweede voorronde van het Eurovisie Songfestival terugspoelen… 

Al langere tijd stond het gras hoog. Ik vroeg me al een paar keer af waar de boer bleef met zijn maaimachine. En ineens werd het weiland naast het ‘mijne’ gemaaid. Dat is van een andere boer. Tot mijn verbazing kwam de man ook mijn kant op. Ik moest snel mijn spullen van het pad halen, al vliegend! Dus kon ik niet zien of het ‘mijn’ boer was of die andere. Hoe dan ook, toen in de diepe schemer huiswaarts ging (ik landde om 21.59u!), was hij nog steeds bezig met maaien… 

Gisteravond zag ik op Buienradar dat er vandaag na 06.00u niet meer gevlogen zou kunnen worden. De hele dag windkracht 4. Nou ja, vrijdag de dertiende, wat verwacht je ook van zo’n dag. Precies anderhalf jaar geleden kreeg ik een hartaanval, ook op vrijdag de dertiende. Gelukkig ben ik daar goed mee weggekomen, evenals met twee andere ernstige aandoeningen… 

Vanmorgen was ik al ver vóór half zes wakker. Klaarwakker. Dus besloot ik om op te staan en mijn Charter NXG te gaan invliegen. Die was eindelijk weer klaar nadat ik hem vorige zaterdag bij het landen tegen een hek had geparkeerd. Behoorlijke schade: neuswiel eraf en zo. Van binnen nog erger…  

Dus was ik er vroeg bij. Buiten waren de vogels een concert aan het geven. En wat bleek? De boer had alle velden die ik met het vliegen gebruik gemaaid! Alleen lag het gras er nog op. Uiteraard, dat moet drogen… Al om zestien over zes ging het toestel de lucht in. Een prima start. Maar jongens wat een wind zeg! Zo vroeg al… Dus moest ik hoog vliegen om minder last te hebben van turbulentie. En landen in het nu gemaaide veld in plaats van op het betonnen paadje… 

Na vier vluchten hield ik het voor gezien. Windkracht 5 met veel windvlagen. Dat is vragen om wéér schade te vliegen. Bovendien heb ik thuis genoeg te doen. Deze blog schrijven en De Verraders kijken. Want vanavond komt de volgende aflevering alweer. En o ja, er staan nóg twee vliegtuigen te wachten op reparatie. Verder low profile blijven. Want het is tenslotte de hele dag vrijdag de… 

Rij, vlieg en vrijdag de dertiende voorzichtig… 

Voor de veiligheid landen op het gemaaide veld. Alleen het gras lag er nog op…

Blog 152, 10 mei 2022, 11.46u

Speech… 

De afgelopen periode was het mooi vliegweer. Maar ik heb er niet veel van kunnen profiteren. Zo meteen wordt duidelijk waarom.  

In mijn vorige blog schreef ik over mijn burn-out. En dat die pas helemaal over ging toen ik het modelvliegen als hobby kreeg. Dat is niet geheel waar. Wat ik er namelijk óók van over had gehouden, was dat ik niet meer in het openbaar durfde te spreken…  

Dat kwam zo. Vijfentwintig jaar geleden zat ik op een managementcursus. Om hogerop te komen. Dat was een wens van de organisatie. Maar op die cursus werd ik tijdens het oefenen in voordrachten helemaal ‘afgebrand’. Ik kon er niets van en dat werd me ten overstaan van de hele klas heel duidelijk gemaakt. Gevolg: ik werd onzeker en durfde al gauw niet meer in het openbaar te spreken. Heel lastig voor iemand die vaak het hoogste woord heeft… 

Vorige week overleed de moeder van mijn lief, ma. Ze had al een jaar getobd en was op. 94 jaar oud, mooie leeftijd zoals ze zeggen. Mijn lief vroeg of ik op de uitvaart wilde spreken. “Tuurlijk”, zei ik. Oeps… Ik moest een brief van ma voorlezen en de dienst afsluiten. Uiteraard besloot ik ook een paar leuke anekdotes over ma te vertellen… 

De hele week ben ik geen moment nerveus geweest. Blijkbaar was ik wel aan deze ultieme test toe. Gisteren was het zo ver… 

Nadat mijn lief, mijn kinderen en anderen mooie woorden hadden gesproken, was ik aan de beurt. Na een mooi lied van Il Divo. Het ging verrassend goed! Af en toe hakkelde ik even, maar ik wist alle zenuwen en verdriet onder controle te houden… 

Achteraf werd ik overladen met complimentjes: “Goed en mooi gesproken” en zo. De begrafenisondernemer ook. Hij bood me zelfs gekscherend een baantje aan… 

Het was een waardig afscheid. En al ging het beslist niet om mij, ik mocht een overwinning op mezelf vieren. Dank ma, voor deze gelegenheid. Nu voel ik me weer helemáál ‘terug’. Zojuist heb ik alweer lekker acht vluchten gemaakt. Net op tijd, want inmiddels staat er een windkracht vijf… 

Rij, vlieg en speech voorzichtig… 

Blog 151, maandag 25 april 2022, 16.10u

Invictus…

Een luide kreet galmde over de rijstvelden, een scherpe stem: “Freeze!” Ik bleef stokstijf stil staan en verroerde me niet. Precies dát was de bedoeling van die kreet. Iets minder scherp vervolgde de stem: “Je staat mogelijk in een mijnenveld.” Afijn, door dezelfde route achteruitlopend te nemen, als dat ik dat veld was ingegaan, kwam ik er weer uit. Ongeschonden. Of het een echt mijnenveld was, dat zou ik nooit te weten komen…  

Toen ik onlangs op de tv keek naar de Invictus Games kwam alles weer boven. Bovengenoemd incidentje en ook andere. Hoe ik met twee collega’s ‘gevangen’ werd genomen en een middag vastgehouden. Dat had ook zomaar maanden of zelfs jaren kunnen zijn. En over hoe er met opzet gericht over me heen werd geschoten zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik hoorde het pas toen ik was geland. En een marinier die in ons kamp een kogel in zijn hoofd kreeg en sneuvelde…  

Het gebeurde allemaal in Cambodja in 1993, waar ik door onze regering naar toe was gezonden om leiding te geven aan een groep mannen. We moesten daar de Nederlandse mariniers helpen met onze helikopters. Voor de Verenigde Naties. We waren een klein radertje in een machine die vrede moest stichten en handhaven, in het door Pol Pot en zijn trawanten verscheurde land… 

Wat wij daar allemaal hebben meegemaakt was best heftig. Af en toe. Maar het valt allemaal nog wel mee. Wat op andere vredesmissies allemaal is gebeurd, lijkt vele malen erger. Al moet je voorzichtig zijn met vergelijken. Dat heb ik wel geleerd. Daar in Cambodja zelfs. Hoe erg iets IS, wordt vooral bepaald door hoe iemand het ERVAART. Wij zijn in ieder geval goed teruggekomen. Zowel fysiek als mentaal… 

Maar talloze veteranen kampen nog met wat ze op hun uitzending hebben meegemaakt. Gewond voor het leven. Beschadigd ook. Voor die mensen heeft Prins Harry de Invictus Games bedacht. Veteranen zijn helden!  

Wát een mooi initiatief! Ontroerend om te zien hoe kameraadschap en begrip de mensen goed kan doen. Die prins kan bij mij sowieso al niet stuk. Hij vloog namelijk in hetzelfde type als ik…  

Van Cambodja had ik dus niets engs overgehouden. Maar later kreeg ik wel een burn-out van mijn werk. Moeilijke baas… Ik kreeg het onder de knie door veel te vissen. Op karpers. Soms wel een week achter elkaar. Alleen in de natuur. Het hielp wel. Een beetje. Maar ik ben pas helemáál hersteld toen ik het modelvliegen als hobby kreeg…  

Rij, vlieg en Invictus voorzichtig… 

Blog 150, 22 april 2022, 16.01u

Blog 150, 22 april 2022, 16.01u 

Druk, druk, druk… 

Zijn jullie er nog? Dat is mooi even geleden. Ik hoop dat jullie die lange tijd zonder mijn blog een beetje goed zijn doorgekomen! Maar liefst drie weken sinds mijn laatste verhaaltje. En daar heb ik een goede reden voor. Want ik heb de afgelopen weken beslist niet stil gezeten. Nee, ik was druk, druk, druk… 

In de vorige blog van 2 april schreef ik nog dat ik verkleumd was. Man, wat was het toen koud. En een wind… Maar zoiets zijn we zomaar vlug vergeten als het weer beter weer wordt. En dat werd het. Na een beroerde eerste week van april kwam de lente toch echt goed op gang. Vooral Tweede Paasdag mocht er wezen. Toen hebben mijn lief en ik de hele dag op het water doorgebracht. Op onze Hobie trapkajak… 

Met vliegen ging het na die eerste week ook véél beter. Had ik na de eerste volle week van april pas 20 vluchtjes, nu twee weken later sta ik al op 166! Dus een kleine 150 erbij in twee weken (uiteraard met een gemiddelde vluchtduur van meer dan tien minuten). Dat kwam zo… 

Mijn drukte bestond vooral uit het dagelijks klussen in de tuin. Lees stoeptegels leggen… En ook dagelijks lesgeven. Maar ik had bedacht dat ik elke dag meteen na het ontbijt eerst vijf vluchten zou maken. En ’s avonds nog eens vijf. Zogezegd, zo gedaan. En dat tikt lekker aan! Voordeel van al die arbeid was ook dat ik niet dagelijks hoefde te sporten…  

Het terras achter is helemaal klaar, en ook de kleine nevenklusjes. Zoals de tuinlampen weer neerzetten, de schuur opruimen, het vogelhuisje repareren en de verwijderede wortels en takken hakselen. En o ja, de boombank is ook weer geheel gerenoveerd. En mijn lief heeft hem in de beits gezet. Nu kunnen de (vlieg)gasten weer komen zonder over uitstekende tegels te struikelen. En wij kunnen in de tuin genieten van het mooie weer…  

Dat was het voor vandaag. Eindelijk weer een stukje na een periode van druk, druk, druk. Inmiddels heb ik weer inspiratie voor nog meer blogs. Wan een mens maakt nog weleens iets mee. Tot de volgende! 

Rij, vlieg en druk voorzichtig… 

Blog 149, 2 april 2022, 20.42u

Kleum… 

Net thuis. Van vliegen! Vanmorgen ook geweest, maar toen stond er toch echt te veel wind. Wel twee vluchten gemaakt, om de Trainstar nog eens te vliegen en de Flying Wing weer in te vliegen. Want die was ook weer klaar na zijn natte bad van vorige week. Maar na die twee vluchten opgehouden vóór ik weer schade zou vliegen. De Trainstar was moeilijk in bedwang te houden… 

De middag besteed aan het opnieuw bestraten van mijn erf. Weer… Tot ik geen rug meer over had. Ben wel lekker opgeschoten. Na het eten zou het rustiger worden in de atmosfeer. Dus rond 19.00u weer naar het veld. Nou, dat viel tegen! Er stond nog steeds een windkracht vier. En koud dat het was! Dus maar even uit de wind op het krukje om het af te wachten… En toen nam de wind inderdaad af. Eerst maar weer twee vluchten met de Flying Wing. Die vliegt weer helemaal prima. De laatste vlucht was voor de Trainstar. Want nu was de wind goed geluwd. Maar het was nog steeds stervens koud. Ik stond echt te verkleumen. Met een lange onderbroek onder mijn jeans nog wel… 

Net voor de start zag ik dat het richtingsroer los zat. De in het foam geperste scharnier was over de hele lengte los. Aangezien het richtingsroer tijdens de vlucht niet zo van belang is, behalve bij een tolvlucht dan, ben ik toch maar gestart. Zo kon ik net voor het donker nog een mooi vluchtje maken. Zonder tolvlucht dus…  

Daarna snel naar huis. Want in was onderhand helemaal verkleumd! Wát een koud avond! De sneeuw is weer bijna overal weg. Maar de temperatuur doet meer aan januari denken. Toen ik zojuist thuiskwam, gaf de buitenthermometer 1 graad Celsius aan. Wachten op betere tijden dus. En nu in de warme jacuzzi… 

Rij, vlieg en kleum voorzichtig… 

Blog 148, 1 april 2022, 15.01u

Sneeuw… 

Nou, dat was me wat… Hadden we een maand maart met topweer, nog nooit had de zon in één maand zó veel geschenen. Zelfs niet in juli… Maar maart was nog niet voorbij of het begon zowaar te sneeuwen! En dat bleef ook nog eens liggen. Vanmorgen werden we wakker in een witte wereld. En koud dat het ineens was… 

Het voordeel hiervan was, dat ik nu eens even niet bezig kon zijn met het opnieuw leggen van mijn terras. Een paar dagen pauze komt goed uit. Want ik ben er al sinds vóór de oorlog mee bezig. Sinds ruim voor de oorlog zelfs. En dan bedoel ik die in Oekraïne. Wat heet, ik was er al in november 2020 mee begonnen. Maar toen kwam die hartaanval… Hoe dan ook, het begint nu lekker op te schieten. Wat al klaar is ligt er mooi bij. Er gaat echter wel veel straatzand in zeg! Ik schat het op zo’n vijf kuub… 

Nu dus even niet bestraten. Maar lekker oude opgenomen programma’s kijken. En klussen aan mijn vliegtuigen. Door het vele vliegen in maart (230 vluchten!) liggen er weer een paar voor reparatie klaar… 

Vanmorgen kwam een nieuw motortje met de post. Dat kwam mooi uit. Het was voor mijn HK Trainstar, die verder alweer klaar was. De klacht op de vorige motor was extreme resonantie. Ik dacht aan een kromme as. Maar na het monteren bleek dat met de nieuwe motor niet over te zijn. Bleek dat de (ook nieuwe) propeller gebalanceerd moest worden! Oen dat ik ben… 

Nadat ik alles had gefikst en gecheckt, ben ik er toch maar even op uit gegaan om de Trainstar in te vliegen. Bij windkracht vijf! Het bleef dus bij maar één vlucht. Om niet opnieuw schade op te lopen. Maar zo heb ik de eerste vlucht van de nieuwe maand alweer gemaakt. In de nu smeltende sneeuw. En heb ik tijd over voor de volgende kist in de wachtrij. De Trainstar is goedgekeurd…  

Rij, vlieg en sneeuw voorzichtig… 

31 maart 2022. En het bleef liggen tot en met 1 april…

Blog 147, 27 maart 2022, 16.19u

Plons… 

Gisteren had ik een ervaring die nog maar eens onderstreept waarom een goede opleiding zo belangrijk is. En ook een goede mind set! Zeg maar vliegmentaliteit. Want je moet de risico’s bij het modelvliegen nooit onderschatten. Maar soms heeft al dat veiligheidsgevoel niet het gewenste resultaat… 

Ik was lekker aan het vliegen met mijn Flying Wing. Eerste vlucht van de dag. Mooie strakblauwe lucht. Op een gegeven moment dreigde het toestel voor de zon langs te vliegen. Meteen één oog dicht gedaan, want dan heb je daarna nog een goed oog over. Dat niet verblind is. Ook meteen probeerde ik de Wing uit de zon te krijgen. Maar die dingen zijn nogal gevoelig voor een overtrek, een stall… 

En ja hoor, ik stuurde net iets te abrupt en de geachte kist overtrok en raakte out of control. Het viel ook niet mee in dat felle tegenlicht. Hoe dan ook, na een paar mooie zwaaien verdween hij achter het dijkje. Ik er snel naartoe. In de hoop dat hij de overkant had gehaald. Maar nee, ik zag hem keurig in de vaart drijven. Leve het piepschuim. Ik probeerde nog of ik de Wing als een boot kon gebruiken door de propeller als schroef te gebruiken en naar mijn kant te varen. Maar op wat gesputter na gebeurde er niets. De regelaar was dus al ter ziele… 

Wat te doen? Nou, de spullen naar het kanaal zeulen en wachten op de eerste passerende boot. En ondertussen vliegen met mijn andere toestel van de dag: de Switch…  

De eerste vlucht met deze Switch kon ik niet eens afmaken, of daar kwam Truus! Dat was de eerste boot. Truus heette die. De bemanning van Truus was zo vriendelijk om mij te helpen. Zo had ik de Wing snel terug en kon ik verder vliegen met de andere… 

Thuis bleek inderdaad dat de regelaar van e Flying Wing kapot was, met een andere deed alles het weer. Boffen dus. Ook vandaag weer een strakblauwe lucht. Zo kon ik mijn 200ste vlucht van de maand maart maken. Met weer een ander vliegtuig, dat wel… 

Rij, vlieg en plons voorzichtig… 

Blog 146, 24 maart 2022, 23.57u

Bof… 

Wat hebben we toch een bof met het weer! Al weken zit er een hogedrukgebied pal boven onze hoofden. Resultaat: mooi weer, veel zon. Goede temperaturen en heel weinig wind. Ideaal. De afgelopen twee dagen ben ik zonder jas naar het veld geweest! En in de korte broek nog wel. Ik moest me zelfs goed insmeren! Wat een verschil met vorige maand…  

De bestrating rond het huis vordert goed. En ook de andere buitenklusjes. Zo staan de tuinmeubelen er weer mooi schoongemaakt bij. En heb ik de boot alweer vaarklaar. En daarmee ben ik van de week al wezen watervliegen. Maar liefst twee man hebben recentelijk hun getuigschrift op de simulator behaald. En beiden zijn inmiddels solo met het buitenvliegen…

Naast het klussen vlieg ik ook veel. Soms wel twee keer per dag. Met veel verschillende vliegtuigen. Het aantal vluchten van deze maand loopt dus lekker op. De teller staat nu al op 164. Het lesgeven op de simulator gaat langzaamaan naar een later tijdstip in de avond. Want zondag begint de zomertijd. En dan kan ik al tot half negen buiten vliegen…

Vanavond zijn we begonnen met de eerste sessie online clubsimmen. Van onze nieuwe vereniging dan, want in mijn oude club deden we het ook al. Hartstikke leuk en leerzaam bovendien. Heb ik zelf bedacht, ha, ha… Zo hebben we vanavond voor het eerst in formatie gevlogen. Net echt. Ook nog een paar luchtgevechten. En een lol dat we hadden… Waar we dus ook mee boffen, zijn de technische mogelijkheden van deze tijd…  

Rij, vlieg en bof voorzichtig…