Blog 11, 2 september, 13.00u

Een week van dag tot dag…

23 augustus. Alweer vlot was ik aan het vliegen. Mijn eerste vluchten na de week ziekenhuis maakte ik op 20 augustus. Een dag later vloog ik gezellig samen met Richard en Joost, een ‘bestuursuitje’. En dat leverde het mooie filmpje op, dat op de Home pagina te zien is… Ook het geven van instructie pakte ik weer op. Dat is altijd extra zwaar: na een dag lesgeven ben ik altijd helemaal op. En wel omdat ik altijd 200% geef. Oppassen dus… Vandaag komt Dick uit Oldehove (Gr.) helemaal hier heen voor de eerste lesdag. Na les 1 op de simulator gaan we buiten vliegen met de Trainstar van de school. Een fijne sessie!

19-08-23-01

Dick met de Trainstar…

24 augustus. Bijna geen wind in de avond. Lekker met de Robbe Air Beaver (land uitvoering) zeven vluchten gemaakt, waarvan twee nachtvluchten…

25 augustus. Gonnie en ik wilden eigenlijk gisteren al met de boot gaan watervliegen, maar we dachten dat het nog te druk zou zijn. Vandaag, zondagavond, leek ons dus beter. Maar dat viel tegen! Nog veel bootjes en onrust op et water… We vonden een vrije steiger en ik liet de Air Beaver (uitvoering als watervliegtuig, ik heb er dus twee) op. Een perfecte start. Na het trimmen wilde ik gaan zitten en keek ik naar mijn krukje op de steiger, omdat ik met mijn operatiewond beslist niet in de plomp wilde vallen. En toen ik weer op keek zag ik mijn Beaver met 90 graden helling en nose down 10 meter naast  onze boot te pletter slaan! De vleugels hingen er raar bij en er dreven bij het wrak vijf onderdelen rond. Andere mensen met een rubberbootje hielpen alles te verzamelen. K*T! Hierna heb ik nog twee geslaagde vluchten gemaakt met andere watervliegtuigen, voor het zelfvertrouwen, ha,ha… Met de Icon A5 maakte ik een vlucht van ruim 13 minuten en met de Supercub LP (op floats, ik bezit drie Cub’s) een van ruim 8. Toen ging  de zon bijna onder en was het tijd om naar huis te gaan. Na twee dagen demonteren, puzzelen en lijmen was de Beaver weer vlieggereed!

26-29 augustus. Weer lekker vliegen (nu op ons veld) tijdens de rustige avond. Ditmaal met de Supercub LP. Zeven vluchtjes, waarvan drie nacht. Heerlijk! Op 27 augustus maakte ik er nog vijf met de Cub, waarvan twee nacht. En zo heb ik deze maand toch alweer 100 modelvluchten… Op de 28ste maakte ik er vier met de Beaver (land uitvoering), waarvan één ver na zonsondergang. Wat zijn die avonden toch fijn. Alleen de reeën laten zich weinig zien… De volgende vijf vluchten kwamen op 29 augustus ’s avonds. In de middag heb ik eindelijk eens een smartphone aangeschaft, dat werd tijd… In de avond samen met Joost vliegen, altijd gezellig…

Op vrijdag 30 augustus zijn Gonnie en ik met de boot een mooie route van vier uur gaan varen. Het was de bedoeling om aan het eind ook te gaan watervliegen. Maar we konden geen vrije plek vinden en het woei nog te hard. Op weg naar huis kwamen we langs ons veld en de wind was afgezwakt. Dus vanuit de boot mijn testvlucht met de herstelde Beaver op drijvers gemaakt, heel grappig. De kist is goed…

Volgende keer ga ik het hebben over de speciale clubdag op 31 augustus, ter gelegenheid van mijn herstel… Tot dan, rij en vlieg voorzichtig…

19-08-31-05

 

 

Blog 10, 23 augustus, 12.06u

Zo daar ben ik weer. Ja, ik ben er weer echt! Man, wat heb ik de afgelopen weken veel meegemaakt. En doorgemaakt! Ik ben inmiddels hersteld van een zware operatie. Er moest een stuk met vernauwing en ontstekingen uit mijn dikke darm worden gehaald. En dat is goed gelukt… Nog veel moe en weinig energie. Rustig aan doen dus, maar ik voel me alweer sterker worden…

19-08-16-01a

Vrijdag 16 augustus, zo, daar ben ik weer…

Het was een complexe operatie waar veel risico’s aan zitten. Met grote kans op een al dan niet tijdelijk stoma. En daar zat ik al helemaal niet op te wachten! En als de nieuwe darmnaad gaat lekken ben je ook heel ver van huis. Maar nu, elf dagen na de ingreep, kunnen we gerust stellen dat complicaties achterwege zijn gebleven. En ik heb dus géén stoma! De chirurg heeft heel goed werk afgeleverd (dat moet ik hem maandag als ik op controle kom niet vergeten te vertellen). En ik voel me een gelukkig mens!

Na een donkere periode van maanden aan de antibiotica en twee keer een week ziekenhuis (in mei en juli), was ik rond 7 augustus ‘goed genoeg’ voor de ingreep. Die zou gaan plaatsvinden op maandag 12 augustus. Dat kwam mooi uit, want er is toch drie weken geen Formule 1 op tv… Zondagmiddag werd ik opgenomen en toen bleek ineens dat ik in 2014 galstenen zou hebben gehad. Dat klopt niet en ik denk dat de verpleegster het dossier van de verkeerde De Boer had…

Maandag om 08.00u werd ik de OK binnen gereden. Er stonden wel elf man op me te wachten. Er moest namelijk ook een uroloog met zijn team bij zijn… Toen volgde de gebruikelijke ondervraging door de chirurg om te voorkomen dat ze bij de verkeerde persoon een been af zouden zetten: “Wie ben je en wanneer ben je geboren?”. Na de juiste antwoorden kwam de laatste vraag: “En wat gaan we vandaag doen?” Ik antwoordde: “Ik ga lekker slapen, wacht op het beloofde ijsje achteraf en jullie gaan zorgen dat ik géén stoma krijg.” Nadat ik had uitgelegd dat er een stuk dikke darm zou worden verwijderd zei de chirurg dat het antwoord voldoende was en meteen voelde ik het narcose middel in mijn lichaam vloeien. En toen ging het licht uit… Om kwart over twaalf kwam ik weer bij, ze waren vier uur met me bezig geweest! Ik kreeg het gebruikelijke waterijsje, wat lekker is om de speekselvorming weer op gang te krijgen en de vieze smaak in je mond tegen te gaan. Aan het infuus en meerdere slangen in-, en vooral uit mijn lichaam. Op plaatsen waar je niet van wil weten…

19-08-12-01

Na de operatie alweer eten! Omringd door machines die ‘PING’ zeggen (ontleend aan Monty Phyton’s The Meanig Of LIfe)…

Terug op de verpleegafdeling kwam mijn lieve Gonnie. Ze was al door de chirurg gebeld en goed op de hoogte. Voor ik het wist zat ik al aan een vloeibare maaltijd (zie foto). Die eerste dag had ik bijna geen pijn, want ze hielden mijn onderlijf verdoofd via een slangetje in mijn rug. Maar dat werd een dag later wel anders toen dat slangetje werd verwijderd! Nu is dit volgens zeggen een van de pijnlijkste ingrepen die er zijn, en ze hebben daarom een speciaal programma ontworpen om de pijn te bestrijden: ERAS. Dat staat voor: Enhanced Recovery After Surgery, versneld opknappen na een operatie dus. Je moet dan veel uit bed, de tweede dag al zes uur (!), en over de afdeling wandelen. Pijnbestrijding via vier keer per dag 2 stuks paracetamol en indien nodig morfine. Ik deed alles braaf en zorgde dat ik een goede patiënt was. Morfine heb ik niet nodig gehad (nét niet, ha, ha). We hebben ook veel gelachen en het personeel vond dat ik het goed deed met mijn positieve instelling… De verpleging heeft tenslotte ook recht op vrolijke mensen, want ze ervaren wel een anders…

Op de derde dag kwam er een andere chirurg aan mijn bed. Hij zei: “Ik laat u vandaag nog niet naar huis gaan.” WAT? Het bleek dat ik even ervoor aan de broeder had opgegeven dat ik pijnlevel 5 had (0 is  geen pijn en 10 is niet te houden). Als ik 4 had gezegd, zou ik er uit zijn geweest… Maar nu wist ik dat ik de volgende dag naar huis zou kunnen en dat gebeurde ook: op vrijdag 16-8 zat ik lekker thuis in de tuin aan de koffie (zie eerste foto, helemaal boven)…

Sinds afgelopen maandag heb ik helemaal geen pijn meer en dus ook geen paracetamol meer nodig. Alleen trekt de wond een beetje en doet het licht zeer door de kleding. Ik ben dus nog wel veel moe en heb weinig energie. Wat wil je ook! Daarom ga ik vaak even plat om te rusten.

19-08-20-06 JK

Geheel volgens ‘planning’ heb ik dinsdag 20 augustus weer mijn eerste vluchtjes gemaakt. Met Joost. Het was ‘een beetje’ turbulent en ik hield het op twee vluchten. Gisteravond met Joost en Richard weer vijf vluchten, zie hiervoor de vorige blog…

Nog bedankt voor de bezoeken, Roel en Ellie (de mooie zonnebloemen hebben me er doorheen gesleept!), Wim en Nelly (heerlijke chocola), Joost, Richard en Ted. En voor de vele appjes, mails en telefoontjes (vooral Carl en Hidde)! En niet te vergeten alle mooie kaarten. Die van Ronald was de mooiste (ze foto)…

19-08-21-01

De mooiste kaart was de zelfgemaakte van Ronald, met mij eigen vliegtuig erop…

Ree Watch 2: Op de zondagmorgen voor de opname in het ziekenhuis zag ik de reeën nog in het veld, ze stonden met zijn drieën lekker rustig te grazen. Gonnie heeft ze de hele week niet meer gezien. Toen ik net thuis was keek ik en in de verte stonden ze er weer… Voor mij een teken dat het goed is…

Het is een genot om ‘weer terug’ te zijn! Tot de volgende blog, die weer helemaal over modelvliegen zal gaan. Beloofd! Rij en vlieg voorzichtig…

Blog 9, 22 augustus, 11.49u

Al een week zat ik tegen mijn volgende blog ‘aan te hikken’. Die zou gaan over mijn belevenissen in het ziekenhuis (en daarna). Maar die blog moet nog even wachten, want vanmorgen kwam het onderstaande filmpje binnen. Het is gisteren gemaakt door Richard, tijdens het avondvliegen met zijn drieën. Een ‘bestuursuitje’ dus… Het is een  verrassend filmpje geworden en ik vraag dan ook twee minuten van je tijd. Veel kijkplezier:

Starring Joost, Richard en Bald, © Richard Hooijenga

Blog 8, 10 augustus, 23.55u

Ree Watch en meer…

Ooit hadden we volgens de overlevering zeven reeën in het gebied van ons vliegveld lopen. Maar de laatste jaren zagen we er nog maar twee. En dit jaar zagen we er telkens maar een… Ik werd al een beetje boos op de jager, terwijl ik niet eens wist of hij er iets mee te maken had… En wat schetst mijn verbazing? Van de week zag ik er ineens drie! Twee ouders met een kalf, zoveel was duidelijk! Meteen mijn lief gebeld en die kwam ook even kijken. Wat is het toch mooi om te staan te vliegen, terwijl een honderdtal meters verderop die dieren rustig staan te grazen. Ook vanuit mijn huis kan ik ze vaak zien, vanmorgen nog. Maar nu was het alleen pa. Ma en de kleine hielden zich verscholen in het riet langs de vaart…

Afgelopen dinsdag kwam er een zekere Kees helemaal uit Stadskanaal voor voorlichting te krijgen over de vlieglessen. Dat was gezellig en ik heb hem goed kunnen helpen. Om 11.00u was hij erbij toen ik een online les moest geven aan Frans in Limburg, Kees kon mooi meekijken hoe zoiets in zijn werk gaat… Vrijdag kwam secretaris van onze vliegclub Richard uit Leeuwarden om een handtekening te zetten en om te vliegen. Het regende echter en daarom hebben we het ledenbestand van onze vliegclub maar eens doorgelicht. Daarna zijn we rond gaan rijden om te kijken naar alternatieve locaties voor een vliegveld. Die avond hebben we allebei gevlogen, maar wel twintig kilometer uit elkaar, zie blog 7.

Vandaag kreeg ik weer twee man voor uitgebreide voorlichting over de vliegschool, de lessen en onze club. Een uit Noord Holland en een uit Groningen. Beiden schreven zich in voor de vliegcursus en een van de twee werd meteen lid van onze club. Tja, voor een tientje tot en met december, daarvoor hoef je het niet te laten… Het leidde mij weer mooi af van de op handen zijnde zware medische ingreep. Rij en vlieg voorzichtig en tot blog 9…

Blog 7, vrijdag 9 augustus, 17.16u

Wat kan het toch raar lopen met een mens! Al een week geleden wilde ik de volgende blog schrijven. Maar er kwam maar niets van terecht. En dat heeft zeker te maken met mijn aanstaande zware operatie. De datum komt nu wel heel dichtbij en ik word er onderhand toch wel een beetje nerveus van… Hoe dan ook, nu zit ik mijn stukje aan elkaar te breien. Dank voor de nieuwe volgers van deze week: Frans, Richard en Gonnie! We gaan het hebben over drie warbirds, een (motor)zwever, een ouwe Piper en nog veel meer…

Zaterdag de derde augustus wilde Ronald weer eens komen vliegen, altijd gezellig! We spraken af om 12.00u, en niet zoals gebruikelijk om 11.00u. Zodoende kon ik eerst nog even naar de kapper. Ronald was op tijd en tegen middernacht moest ik hem wegjagen…

De wind zou precies in de beste startbaan staan die we hebben, dus ik had dagen tevoren al besloten om mijn warbirds eens in te zetten. Nou, dat was me wat… De Spitfire, die al sinds eind 2017 niet meer had gevlogen, was prima te starten vanaf de baan en te landen in het gras, met de wielen op. Ik ga straks verder, maar publiceer alvast. Want ik moet nu eerst eten. Later vandaag wordt deze blog dus af gemaakt, tot dan.

18.55u. Zo, heerlijk getafeld! Maar ik ga nog niet verder met deze blog. Het is namelijk ineens droog na een hele dag regen. En dat betekent, je weet het wel, dat ik nu eerst ga vliegen. Tenslotte draait daar alles om! “Later…”

19.04u. De spullen om te vliegen staan klaar, maar het waait toch nog vrij fors. Rond acht uur word de wind minder, zodat ik nu nog een stuk kan typen. Waar waren we gebleven? O ja, de warbirds. Die Spitfire was dus zonder problemen op ons veld met de smalle startbanen te vliegen. Hoe anders was dat met de Mosquito en de Stuka… Van deze laatste had ik al eens een wielpoot met epoxy gelijmd. En die poot brak al bij de eerste landing spontaan af… Na de eerste paar vluchten van de dag gingen we thuis lunchen. Omdat ik al best wel moe was, zijn we een paar uur thuis gebleven, En zo waren we er onverwachts live getuige van dat onze Max in Hongarije zijn eerst pole position pakte… Na deze super kwalificatie gingen we er weer op uit. Om er achter te komen dat ook de Mosquito niet geschikt is voor ons veld. Of vice versa natuurlijk: bij de landing in het gras met wielen op brak spontaan een propeller af…

Na het avondeten met Ronald, patat met frikandel en kroket, nam ik de Carat 2000 motorzwever mee. Ik had er al de derde regelaar in, van 30 via 40 naar 60 Ampère. En nog steeds maakt de motor een raar geluid. Dat ligt dus vast niet aan de regelaar maar aan de motor zelf… De drie nog volle accu’s voor de Stuka heb ik zondagmorgen leeg gevlogen met de ouwe Piper. Het gele ding is al meer dan 45 jaar oud, maar vliegt nog goed. Heeft bij mij alweer 97 vluchten, de 100ste komt er dus aan… De zondagmiddag zat ik voor de tv. Max reed lang aan de leiding en werd met totaal versleten banden toch nog knap 2e. ’s Avonds heb ik mijn Robbe Air Beaver nog uitgebreid uitgelaten, zodat mijn maandtotaal voor augustus al op 30 vluchten kwam. En het was pas de 4e van de maand…

Op maandag 5 augustus maakte ik zes vluchten, verder weinig te melden. Dinsdag 6-8 kwam er iemand helemaal uit stadskanaal voor voorlichting over onze vlieglessen. Ik heb hem goed kunnen helpen en die avond vloog ik met harde wind nog vier keer.

Nu is het bijna 19.30u. Even het nieuws kijken en dan vliegen, Tot later…

00.26u. Het is eigenlijk alweer zaterdag 10 augustus. Vanavond heb ik nog zeven lekkere vluchten kunnen maken. Ik was er ook getuige van hoe de boer in no time een paar greppels maakte met zijn trekker. Hij had water op het land gepompt tegen de vele muizen. Maar er lag teveel water op en nu hebben we verse greppels in ‘ons vliegveld’, ha.ha… Ik houd er voor nu mee op en beloof morgen of uiterlijk zondagmorgen met mijn volgende blog te komen. Rij en vlieg voorzichtig!

 

 

Blog 6, woensdag 31 juli, 23.00u

De maand juli ging als een nachtkaars uit: net toen het vanavond droog was en ik wilde gaan vliegen, zag ik de jager met zijn geweer en hond het vliegterrein oplopen. Medische problemen heb ik al zat, dus een schot hagel in mijn bast zie ik niet zitten…

Ik wilde een nieuwe We Can Fly gaan invliegen, die al een paar jaar in de doos klaar staat. Het is de laatste die ik heb (nee, eigenlijk is hij van de vliegschool), en op internet kon ik vanmiddag ook geen nieuwe meer vinden. De reden dat ik deze kist in elkaar heb gezet, is de crash vanmorgen van zijn voorganger, de Sensei FS. Het was windkracht vier met harde vlagen. Ik had beter moeten weten, maar ging toch vliegen. Vier minuten en 10 seconden in de vlucht maakte ik een doorstart. Het toestel maakte een rol naar rechts en dook toen naar beneden: gas dicht en hopen… Maar de schade was aanzienlijk. Na de eerdere crash op 20 januari (al bij zijn 27ste vlucht), vond ik de romp nu niet meer herstelbaar. Nu was het weliswaar vlucht 103, maar er rustte geen zegen op dit mooi bestickerde exemplaar.

Resultaat op 20 januari van niet opletten tijdens een vliegles aan een oud collega…

Op 20 januari crashte het toestel omdat ik als instructeur niet oplette. Ik had twee oud collega’s op bezoek en dacht dat die wel een beetje konden vliegen, niet dus. We stonden te lullen over vroeger en voor ik het wist vloog de Sensei laag op de kop, ingrijpen baatte niet. Nu vandaag dus die rol en duik. Maar wat was nu de oorzaak? Omdat ik niet zo geloof in storingen, denk ik een vliegerfout. Maar bij het modelvliegen hoor je de meest gekke oorzaken van crashes. Van storing tot aardstralen, maar nooit ligt het aan de piloot. Dus dan nu maar mijn reden waarom ik vandaag een crash had: twee uur later zag Gonnie dat ik mijn T-shirt binnenste buiten aan had! Dat moet wel de oorzaak zijn geweest, voila…

Overigens heb ik een voorlopige datum voor mijn operatie, en een heleboel heftige info (waar ik niet goed van word).

20190703_160728

Dat gaat er binnenkort weer ongeveer zo uitzien, maar dan nog erger. Deze foto is van begin juli, toen ik er ook in lag. Aan de ‘laadpaal’, een infuus met antibiotica.

Morgen maar eens zien of ik de eerste vluchten van augustus kan maken. Want we gaan gewoon door en niet bij de pakken neerzitten! Even de We Can Fly goed invliegen en de cursisten kunnen weerkomen… Rij en vlieg voorzichtig!