Blog 165, dinsdag 20 september 2022, 14.50u

Weer…

We hebben een paar dagen slecht weer achter de rug. Veel wind en veel regen ook. Goed voor de tuin. Tijd genoeg dus om weer eens wat aan mijn nog altijd uitdijende vloot te prutsen. Ik heb nu al 39 vliegklare kisten hangen… 

Zo heb ik eindelijk mijn Carat 2000 zwever weer luchtwaardig. Die had ik in juli 2021 uit de vaart moeten nemen, omdat de originele motor niet goed was. Bij gas geven begon hij te reutelen en in te houden. Ik had twee van die originele motoren. Dat kwam omdat mijn eerste Carat al bij zijn vierde vlucht was gecrasht. Onoplettendheidje. Ook na het destijds monteren van die andere motor bleef hetzelfde probleem bestaan. Ik heb zelfs de regelaar verwisseld, maar ook dat hielp niet… 

Nou heb ik in Rick een vliegvriend die graag sleutelt. Vooral aan elektronica. Soms geef ik kapotte items aan hem mee, zodat hij kan kijken of er nog iets van te maken valt. Zo heeft hij al van alles voor mij gerepareerd. Zelfs mijn fietsnavigatie en onze keukenmachine (!). Rick zou de motoren bekijken en zo nodig opnieuw wikkelen. Hij kwam erachter dat de wikkelingen bij beide motortjes nogal bruin waren. Vast te warm geweest. Van opnieuw wikkelen kwam het niet. Hij had namelijk een nieuwe motor gevonden van dezelfde afwijkende afmetingen. In China… 

Bijna een hele dag ben ik bezig geweest met het inbouwen van die nieuwe motor. Wát een gepruts! De gaatjes in het motorschot moesten iets worden opgeboord en het gat voor de drie draden moest aan de andere kant komen. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar en kon de kist na meer dan een jaar de lucht weer in. Dat gebeurde op een droog moment, maar wél met windkracht vier… 

Hij vloog weer perfect, al heeft deze tor véél meer vermogen! Wat ben ik er blij mee. Dank Rick!  

Inmiddels heb ik er weer verschillende vluchten met de Carat opzitten. Tot genoegen. En vanaf vandaag komt er weer een hogedrukgebied aan, zodat ik weer los kan. De eerste tien vluchten heb ik vanmorgen alweer gemaakt. Met een Charter NXG. Ik ben eigenlijk altijd buiten. Zomer en winter. Meestal aan het vliegen, als het maar even kan… 

We kijken veel naar de sterren. Vooral ’s avonds als we in de jacuzzi zitten. En dan zoeken we satellieten. Maar een speciaal plekje bij mij heeft de maan. Altijd als het nieuwe maan is, zoek ik net zo lang tot ik het eerste kleine sikkeltje in de vallende duisternis ontwaar… 

Vandaag is het al ver voorbij laatste kwartier. Nog maar een heel klein sikkeltje over. Bol aan de linker kant. Daar word ik altijd een klein beetje treurig van. Maar het mooie is: het duurt niet lang voordat het weer nieuwe maan is. En dan begint de cyclus weer opnieuw en kan ik de hemel weer afspeuren naar een sikkel, bol aan de rechter kant. Morgen begint de herfst. En dat is te merken. Aan de temperatuur. Ik heb al gevlogen met dunne handschoenen aan…

Rij, vlieg en weer voorzichtig… 

Blog 164, donderdag 15 september 2022, 13.46u

Regenboog… 

In blog 163 had ik het over mijn enorme drive. Dat gáát maar door. Zo heb ik deze maand alweer meer dan 160 modelvluchten gemaakt. En de maand is nog niet eens op de helft! Nog net niet. Vanmorgen vloog ik met mijn Flying Wing. En die maakte zijn 500ste vlucht. Van de week had ik de 1000ste vlucht met de Charter NXG. Ik heb zelfs ook een Supercub met meer dan 2000 vluchten. En eenzelfde model met meer dan 1500. En een met meer dan 900. En zo meer. Ze zeggen wel dat modelvliegtuigen niet sterven van ouderdom. Nou, bij mij wel! Van mij wordt de handel niet rijk…  

Terwijl ik die vijfhonderdste vlucht maakte verscheen er aan de horizon een prachtige regenboog. Een mooi teken. Ik ben een gezegend mens… 

Mijn drive heeft ook geleid tot het ontstaan van mijn modelvliegschooltje. Eindelijk eens een gedegen opleiding voor wie dat wil. Helaas vindt de ‘gevestigde orde’ dat maar niks. Maar dat neemt niet weg dat juist de beginners in de hobby er heel blij mee zijn. Die opleiding van mij is dan ook helemaal niet bedoeld voor de gevestigde orde. Dus niks aan de hand… 

Wél jammer is, dat zelfs de KNVvL mijn inspanningen niet herkent en overneemt. Zelfs niet toen ik een jaar of acht geleden in het bestuur zat van de Afdeling Modelvliegsport van die KNVvL. Ik kreeg er de handen niet voor op elkaar en ben teleurgesteld afgetreden. Nooit meer iets van gehoord…  

Het gezegde gaat, dat als je een steen in de rivier verlegt, de loop van het water voor altijd verandert. Met de door mij ontwikkelde opleiding voor modelvliegers heb ik volgens mij méér dan een steen in de rivier verlegd… 

Rij, vlieg en regenboog voorzichtig… 

Blog 163, dinsdag 13 september 2022, 13.22u

Drive… 

Het bleek al uit blog 162. En uit veel blogs daarvoor. Een enorme drive, daar beschik ik over. Altijd al gehad. Als kind al wilde ik haantje de voorste zijn. Goede cijfers halen. Al kwam daar in het begin op de middelbare school niet veel van. Te speels… Maar dat kwam later méér dan goed. Zo ben ik op de MAVO als beste van mijn examenjaar geslaagd. De daaropvolgende HAVO ging weer iets minder, maar toch geslaagd. In één keer vanzelfsprekend… Daarna moest ik in dienst… 

Mijn hele verdere leven ben ik blijven leren. En zeker toen ik de lesgelden zelf moest ophoesten. Toen werden de cijfers nóg beter. Daarbij leerde ik overigens nooit voor het cijfer, maar altijd voor de kennis. Dan volgen de goede cijfers vanzelf. En zo slaagde ik ook als beste van mijn klas voor de opleiding tot piloot. Zonder dat ik een natuurtalent was! Hard werken dus. Over drive gesproken…

In mijn hobby’s was die drive ook altijd aanwezig. Nooit doe ik iets half. Maar altijd met 200%. Of nog meer. Als vrijetijdsfotograaf won ik meerdere prijzen. Als karpervisser schreef ik een boek, dat zomaar het snelst verkochte boek over vissen werd. Heb ik vernomen…  

Met dat modelvliegen heb ik dat nou ook. Die drive. Zo heeft vanmorgen een van mijn trainers, eigenlijk een van mijn vliegschool, zijn 1000ste vlucht gemaakt! De eerste van de zes á zeven die de school heeft gehad. De anderen waren voortijdig Total Loss. Risico van het lesgeven… 

Dat gaat niet vanzelf, duizend vluchten met één kist. Daar moet je hard voor ‘werken’! Een nadeel van zo’n drive is, dat anderen mijn enthousiaste tempo soms, of moet ik zeggen vaak, niet kunnen bijhouden. En dat leidt nog weleens tot wrevel. Dat heeft me zelfs wel wat vrienden gekost…

Maar laten we het daar nu maar even niet over hebben. Het gaat tenslotte heel goed. Met mijn lief, met mijn kinderen en kleinkinderen, met mijzelf, met het vliegen en met de vliegschool… 

Rij, vlieg en drive voorzichtig… 

De Stauffenbiel We Can Fly in actie. Zo’n model, maar dan van Robbe (de Charter NXG), maakte vandaag zijn 1000ste vlucht…

Blog 162, dinsdag 30 augustus 2022, 16.46u

Record… 

Alweer een maand sinds mijn vorige blog! Geen record, want er heeft wel eens langere tijd tussen twee van mijn schrijfsels gezeten. Maar wel lang. Te lang eigenlijk… 

Wát een enerverende maand heb ik achter de rug. Het begon met een nieuwe cursist, die na twee online lessen meteen hierheen kwam en op de camping van de familie Leijenaar ging staan. Die was vol vanwege de Sneekweek, maar voor mijn klanten maken ze graag een extra plekje vrij… 

De eerste week van augustus was intensief. Tijdens een demonstratie “Low pass” vloog ik mijn leskist vol gas met de wind mee in het talud van het dijkje bij de vaarweg. Per ongeluk. Dat ging zeker met 150 kilometer per uur. Ik meende ook een splash te horen. Na het eerdere verlies van mijn Radian Zwever voelde dat wederom ziekmakend. Toen ik bij het toestel kwam, bleek het ongeschonden tussen de paarse bloemen te liggen. Geen schade… 

Tussen die cursist en mij bleek geen klik. En toen ik mijn stem verhief om hem snel een handeling te laten doen, interpreteerde hij dat als schreeuwen. En dat vond ik te veel van het goede. Dat suggereerde eigenlijk dat ik hem stond uit te kafferen. Maar dat was zeker niet het geval. We zijn in goed harmonie uit elkaar gegaan… 

Een week later, op de elfde, kwamen we met de club en vliegschool op de radio! Ik daagde de verslaggeefster van Omrop Fryslân uit om een proefvlucht te maken. Dat nam ze aan. De omroep maakte er een korte, maar mooie reportage van. Gelukkig was er een goede opkomst. Een geslaagde dag en goede reclame voor ons. Alhoewel er een lid van een andere club niet zo blij mee was…  

De volgende morgen rond negen uur ging de telefoon. De zoon van boer Leijenaar was een weiland aan het maaien en hij had zojuist mijn verloren gewaande Radian XL gevonden. Die lag hemelsbreed nog geen honderd meter van de plaats waarboven ik hem uit het zicht had verloren! Hij is nog te repareren ook…

Deze dag (en dagen) zou de jonge Bandi komen vliegen, dus die moest even wachten tot ik de Radian had opgehaald met de fiets… Ook Bandi verloor ’s avonds zijn toestel. De Tundra (net van Ronald gekregen) deed niets meer en vloog rechtuit weg, de vaart over. Maar we vonden hem gelukkig snel terug. Intact… 

De rest van de maand was het vliegen en nog eens vliegen. Daarbij kwam ik op het onzalige idee om het uit juli 2018 daterende maandrecord (342 vluchten) aan te vallen en scherper stellen. En dat lukte! Het ging zó goed, dat ik daar al gisteren mee klaar was: op 29 augustus had ik maar liefst 350 vluchten in één maand gemaakt. En daarbij 59 uur, 28 minuten en 15 seconden een kist in de lucht gehad… 

Meteen bersloot ik deze maand eens niet meer te vliegen. En om dat te bekrachtigen sloot ik meteen mijn logboek voor de maand af. Tijd om met mijn lief te gaan chillen. De grote boot doet het niet, dus gaan we een paar dagen met de Hobie trapkajak op pad. Klein tentje mee, dat wordt fun… 

Rij, vlieg en record voorzichtig… 

Met 150 km/u in het talud en geen schade. Soms moet je geluk hebben…

Blog 161, zondag 31 juli, 12.17u

Blog 161, zondag 31 juli 2022, 12.17u 

Volg (de ooievaar)… 

Afgelopen week waren we op Ameland. Voor de vierde keer alweer sinds 2017. We gaan daar jaarlijks met de club naartoe om Modelbouwclub Ameland te steunen bij het opleuken van de Culturele Ambachtelijke Dag. Die is altijd op de derde donderdag van juli. In 2020 en 2021 ging dit evenement niet door vanwege het bekende virus… 

De Amelandse modelbouwers verzorgen het rijden en varen met modellen. Daartoe maken ze een zandparcours voor de autootjes en zelfs een klein op afstand bestuurd crossmotortje, mét berijder. En voor de boten, soms wel bijna twee meter lang, maken ze een bassin met 60.000 liter water. Wij helpen dan mee met opbouwen. Verder verzorgen wij het vliegen. Daarbij maken we ongegeneerd reclame voor onze vliegclub en onze vliegschool. Vorige keer in 2019 stal ik d show door met een watervliegtuig vanuit het bassin te starten en er ook weer in te landen. Ditmaal kon dat ding niet mee vanwege ruimtegebrek in de auto…  

Er wordt ook een heuse startbaan gemaakt van rijplaten. En mijn windzak completeert het tijdelijke vliegveld. Hoogtepunten waren het droppen van mijn nieuwgebouwde parachutist en natuurlijk het uitgooien van snoep voor de kinderen. Feest! We sloten onze vliegshow spectaculair af met een onverwachte gebeurtenis: terwijl we met twee kisten synchroon een looping maakten kwamen ze met elkaar in botsing. De andere kist kon verder vliegen, de mijne dwarrelde omlaag. Dat heb ik weer. Gelukkig is ie te repareren… 

We hebben dus weer genoten. Vrijdag thuis en er moest weer bij IJlst worden gevlogen. Lekker. En gisteren ging ik zweven. Dat doe ik vaak om mijn gemiddelde van tien minuten per vlucht op te krikken. En dat lukte. Verschillende vluchten van tegen de dertig minuten gemaakt… 

Er was dus veel thermiek. Dat kun je vinden. Als je vliegtuig plotseling een vleugel optilt, dan zit je aan de rand van een thermiekbel. Naar die hoge vleugel toedraaien en je zit erin. Het vliegtuig stijgt naar onbekende hoogten. Bij mij is dat maximaal 120 meter, want hoger mag je hier niet met modellen… 

Een andere methode om thermiek te vinden is het zoeken naar hoog cirkelende vogels. Daar ga je dan gewoon met je kist onder zitten. Zo zag ik gisteren een ooievaar heel hoog zijn rondjes draaien. Mooi gezicht. Ik bracht mijn Radian XL eronder en het ding begon te stijgen… 

En toen keek ik op mijn zender naar de vliegtijd. Dom rund dat ik ben. En daarna kon ik mijn hoge vliegtuig niet meer terugvinden. 120 meter is best wel hoog en de lucht is heel groot… 

Wat ik ook deed, overal kijken, de motor aan en luisteren, de spoilers uit, bochten draaien, ik vond de Radian niet meer terug. Hoe is het mogelijk met een kist van 2,7 meter spanwijdte… 

Ziekmakend! Uiteindelijk heb ik de zender maar uitgezet en ben ik leeg en lichter bepakt dan gebruikelijk naar huis gegaan. Mijn lief ging meteen op de fiets zoeken. Ik keek even de derde vrije training van de Formule 1 en ben toen ook gaan rondfietsen. Later nog een keer en een paar keer het weiland in. ’s Avonds nog een keer langs een vaart gewandeld. Ook in alle bomen gekeken. Nop. Mijn telefoonnummer staat op de romp. Ik ben benieuwd wanneer ik een belletje krijg. Tot nu toe nog niet dus. Dat heeft ook een voordeel: want dat betekent dat mijn grote zwever waarschijnlijk géén schade aan derden heeft aangericht… 

Rij, vlieg en volg voorzichtig… 

De Radian XL in beter tijden….

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u

Blog 160, vrijdag 8 juli 2022, 13.57u 

Passie, deel 1… 

Een gepassioneerd mens, dat ben ik. Ik heb dus passies. Vroeger als kind wilde ik al piloot worden. Ik droomde van de vrijheid in de lucht. In de klas op de lagere school zat ik altijd naar buiten te kijken als er weer een vliegtuig (Piper en Beaver) of helikopter (de gloednieuwe Alouette III) langs kwam. Op weg van Deelen naar Soesterberg of andersom. Het kijken werd dan niet zelden staren en voor me uit dromen. En tóch opletten in de klas. Het multitasken zat er bij mij kennelijk al vroeg in…  

Geld was er niet, zelfs niet voor een lidmaatschap van de plaatselijke modelbouwclub, de Edese Luchtvaart Club (ELC). Ik moest het doen met regelmatig op de Ginkelse Hei toeschouwer spelen en jaarlijks een bezoek aan de open dag van die club. Doordat er dus geen geld was, bouwden we goedkope vrij vliegende zweefvliegtuigen. Zo’n bouwpakket, met balsa en zo, kostte maar rond de tien gulden. Dat kon er wel vanaf… 

Dat bouwen bleef maar heel beperkt. Ik herinner me maar één model. En hij vloog ook nog. Later had iemand een vliegtuig met lijnbesturing te koop. Met een brandstofmotor. We mochten hem proberen en er zat een kan met vijf liter speciale tweetakt brandstof bij. Het vliegen met dat ding viel niet mee, zéér wendbaar! Toen de kan met speciale brandstof leeg was, kreeg ik het niet voor elkaar om de benodigde guldens van mijn moeder los te krijgen. De eigenaar kwam het vliegtuig dus weer ophalen. Not amused vanwege de lege kan…  

We waren zo slim geweest om het lijnbesturingsding na te maken. Mijn broer had nog een 0,3 CC Cox motortje. Geen succes! Gewoon te weinig vermogen. Het motortje werd op een speedbootje gemonteerd. Met luchtschroef. Dat werkte wél! Zonder rc besturing draaide het bootje rondjes op een meertje achterop de heide. Alleen wist je nooit wanneer de brandstof op was, zodat we regelmatig moesten zwemmen op het op te halen…  

Mijn modelvliegcarrière kreeg een boost toen mijn tante en oom uit België op bezoek kwamen. Haar zoon was volwassen en gestopt met modelvliegen. Maar liefst vijf mooie modelzwevers kwamen uit de kleine kever van mijn oom. Allemaal uitgevoerd in rood met wit. En die waren voor mij… 

Wéér vrij vliegende modellen. Geld voor radiobesturing zat er al helemáál niet in. Een van die mooie krijgertjes was zó goed, dat hij meteen wegvloog. Het bos over en nooit meer gezien. Andere deden het niet zo goed. Met het gevolg dat je een hele middag aan het rennen was met een touw in de hand… 

Mijn interesse voor de modelbouw en het vliegen taande. Op mijn vijftiende kwam er een nieuwe passie: fotografie! Volgende keer meer… 

Rij, vlieg en passie voorzichtig… 

Blog 159, maandag 4 juli 2022, 16.32u

Ode… 

In blog 158 schreef ik dat het dus een wondertje is, dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. En dat zouden we maar liefst drie keer doen (je wordt tenslotte maar één keer 68). Afgelopen zaterdag was de derde en laatste keer. We vierden meteen de verjaardag van Jan, die op 29 juni 84 jaar is geworden. En van Ronald. Hij werd op 17 juni 48. Mijn cadeau aan hun was een geheel verzorgde dag met vliegen, eten en drinken. Even uit de sleur. Het werd een topdag. Met een ode aan de gasten… 

Vijf modelvliegers had ik uitgenodigd, met hun partner. Een kon er niet en van de anderen kon de partner niet. Evengoed gezellig. We zouden rond elf uur gaan vliegen tot ongeveer half drie. Daarna zouden onze overburen aanschuiven. En mijn schoonzus, zwager en drie volwassen zoons. Een met een dochtertje van een jaar. Helemaal uit Ede. Deze familieleden konden vorige week niet, omdat ze dan traditioneel naar de TT in Assen gaan. Elk jaar hetzelfde, ha, ha. Maar daar hadden we ditmaal dus een oplossing voor… 

Na de koffie en het gebak naar het veld. De oude Jan S. van 84 (!), een andere en iets jongere Jan S, Rick, Ronald en ik. Iedereen kon vliegen. De oude Jan ging lekker aan de slag met zijn multikopter. Om hem te eren vloog ik ook met de Mustang die ik vorig jaar van hem nieuw heb gekregen. Daar had ik op zijn verjaardag overigens ook al mee gevlogen. Wat leuk om deze oude knar zo te zien genieten. Respect hoor…  

Het vliegtuig van de andere Jan bleek een kapotte servo te hebben, maar gelukkig kon hij met mijn Charter NXG aan de slag. Ook Rick vloog met zijn eigen Charter. Ronald vloog zowel zijn Tundra als zijn Air Tractor. Iedereen blij… 

Nadat we rond twee uur thuis waren kwam Ede erbij en als laatste de buurtjes. Nu konden we pas écht gaan pimpelen… Een goede en gezellige barbecue later, uiteraard met veel dank aan mijn lief voor het gehol en gesleep, en vooral de perfecte salades, sloten we de dag af met een ijsje. En koffie. Uiteraard… 

Veel leuke en praktische cadeautjes ontvangen. Veel flessen wijn, een after shave, wat vliegspullen en een gift voor het goede doel (heb ik alweer overgemaakt). Dat krukje dat ik vorige week kreeg is overigens alweer doorgezakt. Slecht ijzer of zo… Maar het belangrijkste cadeau: een prettige dag samen met trouwe vrienden! Mensen die ik graag om me heen heb… 

Rij, vlieg en ode voorzichtig… 

Blog 158, woensdag 29 juni 2022, 13.59u

Jarig… 

Gisteren was ik jarig. Alweer 68 geworden. Best lastig, om je te realiseren dat je het meeste brood al op hebt. Dat je nu toch echt in de herfst van je leven begint te komen. Hoeveel tijd is er nog?  

Gelukkig zijn mijn lief en ik gezond. Dat is in het recente verleden wel eens anders geweest. Allebei hebben we levensbedreigende ziektes gehad. Mijn lief twee keer, waarvan een al héél lang geleden en een recent. En ik heb er de afgelopen jaren maar liefst drie voor de kiezen gehad. En elke keer zijn we er goed mee weg gekomen… 

Het is dus een wondertje dat ik wederom mijn verjaardag mocht vieren. Dus doen we dat maar eens drie keer. Je wordt tenslotte maar één keer 68… Véél felicitaties, ook een wondertje. Appjes, mailtjes, telefoontjes. En bezoek. Veel leuke en ook praktische cadeautjes. Bijvoorbeeld een nieuw krukje voor het lekker zittend vliegen op het veld. Het oude (vis)krukje was door het vele vliegen wel versleten… 

Wat heb ik toch een fijne mensen om me heen! Kinderen en kleinkinderen, maar ook buren en vliegvrienden. Hartverwarmend dat ze je niet vergeten. “Vriendelijkheid is besmettelijk”, zo las ik eens op een kalender. En dat probeer ik dan ook altijd te zijn. En behulpzaam, héél behulpzaam… 

Helaas blijkt die vriendelijkheid van mij niet altijd even besmettelijk. Want er zijn ook mensen die me wél vergeten schijnen te zijn. Allemaal lui die ik heb leren modelvliegen en waarvoor ik altijd klaar stond. Wrang is dat. Het is altijd een vast patroon. Dat begint dan als ik iemand aanspreek op wat hij doet of nalaat. En dan duiken ze weg. Ze zijn kennelijk niet in staat om in de spiegel te kijken en hun eigen handelen kritisch te beschouwen. Maar daar ben ik dan weer voor. En dat loopt bijna altijd verkeerd af. Je wordt meteen gecanceld…  

Gisteren weer zo een. Laten we hem X noemen. Ik ken hem al tien jaar. Aardige vent. Snapt niet veel van zenders en ik moest hem dus tot in den treuren helpen met het binden van vliegtuigen op zijn zender. Pas nog. En maar voor hem klaarstaan… 

Hij was gisteren aan de deur geweest. We waren niet thuis. Ik was voordat het bezoek zou komen even aan het vliegen (dat moet écht even, op mijn verjaardag!), en mijn lief was ijs halen voor de gasten. Hij liet een cadeautje voor me achter en ging weer naar de camping waar hij altijd de zomer doorbrengt. In de middag belde hij me op. Tot zover super. Toch?

Na de felicitaties liet hij blijken dat hij zich had gestoord aan mijn vloek op de appgroep. Op 3 juni… Waarom ik dat had gedaan is blijkbaar niet van belang. Hoe dan ook, ik heb hem mijn excuses gemaakt en er werd niet bevestigd dat ze werden geaccepteerd. En toen zei hij iets héél vreemds… 

Hij zou zoals hij zei ook eens stennis gaan maken op de appgroep om op die manier geld binnen te halen. Wat hij daarmee suggereerde ging me te ver. Ik zamel geld in voor goede doelen, te weten een weeshuis in Sri Lanka en recent voor hulphonden voor mentaal beschadigde veteranen. En dat weet hij. Dus áls ik dan al had gedaan wat hij suggereerde, wat geeft dat dan? Die gelden gaan toch niet naar mijzelf? 

Ik zei hem: “Dat neem ik niet.” En toen kwam het: “Dan kap ik er helemaal mee, schrijf me maar uit.” Meteen heb ik aan zijn verzoek voldaan. Einde X. En ik heb op de appgroep alsnog mijn verontschuldigingen aan iedereen aangeboden, voor mijn vloek van 3 juni. Terecht denk ik… 

Iemand anders op de appgroep vroeg zich af: “Leren ze niet in de bijbel om vergevingsgezind te zijn?” Tja… Van X heb ik overigens geen gift ontvangen voor het goede doel… 

En toen weer over tot de orde van de dag: het vieren van mijn verjaardag met de gasten. Het wondertje…

Ik begin het beu te worden dat mijn goedbedoelde goede werken zo vaak uitlopen op bittere teleurstellingen. Dat ik telkens denk echte vrienden te hebben, die dat woord dan helemaal niet waard blijken te zijn. Mede omdat ik nu richting de zeventig jaar ga, zal ik mijn diensten gaan afbouwen… 

Rij, vlieg en jarig voorzichtig… 

Foto door Rakicevic Nenad op Pexels.com

Blog 157, zaterdag 18 juni 2022, 16.49u

Relax… 

Drukke tijd gehad. Dat gebeurt wel eens. Klussen, klussen, klussen. En twee uitvaarten. Die van de moeder van mijn lief en die van onze directe buurman. En tussendoor nog effe een clubdag met barbecue. Veel geregel en af en toe een beetje frustratie. Gaat je niet in de koude kleren zitten…  

We moesten er nodig eens even tussenuit. En dan zat het weer niet mee. Nou, eindelijk is het er de afgelopen week van gekomen. Lekker met de boot naar een rustig plekje en vier dagen blijven liggen. Alles doen met de Hobie trapkajak. Boodschappen en zo. Voor de dagelijkse sportbeurt. Verder veel lezen en een beetje vissen. Meer niet. En vroeg naar bed. Het viel ons op dat we zo lang sliepen. Hadden we dus nodig… We zijn weer opgeladen thuisgekomen… 

Onderwijl hebben we ook nog een paar hele leuke dagen beleefd. Konden we volop genieten van onze jonge kleinzoon. Op de kop af negen maanden werd ie bij ons. En hij was deze keer druk doende om de wereld te verkennen. Dat wordt nog wat…  

In ieder geval heb ik een duidelijke klik met hem! Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Zo leuk om te zien ook, dat hij overal naartoe kruipt. Leergierig als hij is. En vrolijk! Continu een groet smile op zijn kleine gezichtje, wat zeg ik, op zijn (vrolijke) dikke kop! Baby vet nog…  

Het zal me benieuwen of hij later jongensdingen of toch liever meisjesdingen gaat doen. Dus gaan we vissen en vliegen, of gaat meneer misschien wel op ballet… Hoe dan ook, ons maakt het niet uit. Iedereen kan tegenwoordig worden wat hij of zij wil. En doen wat hij (of zij) wil. Maar goed ook! 

Zo hebben we ook twee oudere kleindochters, van bijna negen en elf jaar. En die willen altijd met opa vissen! Lachen man! Zo steken ze mooi iets van de natuur op. En ze hebben ook al zelf een model bestuurd. Onder mijn begeleiding, dat dan weer wel…

Wat zijn wij toch een bevoorrechte mensen. Aan je nageslacht doorgeven wat volgens jou leuk is. En belangrijk. Best relaxt… 

Rij, vlieg en relax voorzichtig…